The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 9 : Chapter [8] ภรรยาที่ดีต้องเตรียมอาหารเช้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    25 มิ.ย. 59

[8]

 

            ผมยืนอยู่หน้าบ้านที่ไม่คุ้นเคย มันถูกเรียกว่าเรือนหอ แต่สำหรับผม มันเหมือนกับกรงขังมากกว่า

            แม้ว่าหน้าบานประตูจำมีไม้เลื้อยประดับ ดอกไม้สีสันสวยงามแปลกตา และสวนข้างบ้านซึ่งถูกปูด้วยพื้นหญ้าแทนที่ผืนหิมะขาวโพลน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน

           

            คฤหาสน์โซลิเซียร์ตั้งห่างจากที่นี่ไม่ไกลมากนัก แต่ก็ยังใกล้ชิดกับในเมืองมากกว่า

จะว่าไป พื้นที่นี้แต่ก่อนเคยเป็นป่าสน และเพิ่งถูกนำไม้นั้นมาสร้างบ้าน และสถานที่ส่วนตัวของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์เมื่อไม่นานมานี้ คนนอกไม่ได้รับอนุญาตเข้ามาเฉียดกรายเข้าใกล้ที่นี่

 

            ดังนั้นมันจึงเงียบสงบเป็นส่วนตัว แต่จะดีมากถ้าผมได้อยู่คนเดียว

แม้ว่าจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

 

            ผมถอนหายใจอย่างปลงๆ ก่อนจะผลักบานประตูไม้อัดสีขาวเข้าไป ภายในตัวบ้านมีส่วนของห้องรับแขก เตาผิงที่มีกองไฟเล็กๆถูกจุดในนั้นทำหน้าที่ปรับสภาพอุณหภูมิห้องได้อย่างดี มีโซฟาสีแดง และโต๊ะกาแฟคั่นกลาง ช่วยทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นน่าอยู่

 

            ผมเดินเรียบเรื่อยไปถึงส่วนของครัว ยกมือแตะโต๊ะไม้ขัดมันสีขาว มันไม่มีฝุ่นเกาะเลยแม้แต่น้อย ท่านแม่คงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยด้วยตนเองแน่ล่ะ

 

            แต่ที่นี่มันเงียบสงบเหมือนกับบ้านที่ไม่มีใครอยู่แต่วินาทีถัดมาก็นึกได้ว่าต้องมีแน่ สิ่งมีชีวิตนอกจากผมที่อยู่ในบ้านนี้ ว่าแต่ตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหนนะ?

 

            ซ่า

เสียงน้ำไหล? กับกลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆ

ผมเบนสายตาไปมองบันไดที่ทอดยาวขึ้นข้างบน ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ มีเทียนไขติดประดับตามกำแพงห้องให้แสงสว่างสีเหลืองอ่อนทำให้ทางเดินไม่มืดเกินไปนัก

 

            บานประตูไม้ตรงหน้าแง้มเปิดออกเล็กน้อย เสียงฮึมฮัมจากลำคอ ทำนองคล้ายกับดนตรีที่เปิดบรรเลงตามงานเลี้ยงสังสรรค์ ดังขึ้นจากหลังประตู

            และก่อนที่ผมจะคิดว่าควรเดินหรือหยุดนั้น สายตาก็ได้มองลอดผ่านช่องกว้างแคบๆ แต่กลับเห็นภาพด้านในชัดเจน

 

            มีหญิงสาวที่ผมไม่คุ้นหน้า กำลังนอนอาบน้ำในอ่างเจ้าหล่อนกำลังลูบวนร่างกายอันเปลือยเปล่าของตนเองอย่างเคลิบเคลิ้ม ดวงหน้าเรียวได้รูปดูเหมือนแย้มรอยยิ้มน้อยๆ พร้อมหลุบตาลงฮัมเพลงอย่างสุขสบายใจ

            โดยไม่รู้ว่าถูกมองอยู่

 

            แม้ว่าทั้งร่างเพรียวบางจะซ่อนอยู่ในม่านน้ำ เห็นส่วนโค้งที่โผล่พ้นปลายผมเล็กน้อย แต่นั่นก็จัดว่าเป็นภาพวาบหวาม และผม ก็ได้ละเมิดความเป็นส่วนตัวของเจ้าหล่อนเรียบร้อยแล้ว

 

            ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมยัยเตี้ยถึงได้โตเร็วขึ้นเท่ากับเด็กอายุ 12-13 ปี ก็เถอะ

 

            แต่ผมก็ไม่อยากทำให้หล่อนเข้าใจอะไรผิดๆ ดังนั้นผมจึงค่อยๆก้าวถอยหลังช้าๆอย่างระมัดระวังแต่โชค ก็ไม่เข้าข้างผมอีกเช่นเคย

 

            แอ๊ด

ผมเผลอกลั้นหายใจเมื่อมองบานประตูไม้ที่ถูกลมหนาวผลักออกช้าๆ จนเปิดอ้าเต็มที่

 

            เสียงฮัมเพลงหยุดลง ร่างหญิงสาววัยแรกแย้มคนนั้นเบือนสายตามามองผม แว๊บแรกแสดงอาการแตกตื่นตกใจ อันเซียร์!”กระทั่งเสียงเล็กใสก็ถูกเปลี่ยนเป็นนุ่มละมุนขึ้นเล็กน้อย ฟังแปร่งหูไม่คุ้นเคย หล่อนตกใจแค่เสี้ยววินาทีเดียวก่อนสีหน้าและสายตาจะเปลี่ยนไปเป็นปีศาจจอมยั่วที่ผมรู้จักดี มีรอยยิ้มร้ายกาจผุดบนหน้าที่มีหยดน้ำเกาะ นั่นทำให้ผมรีบหันหลังขวับ! ได้ทันเวลาก่อนที่จะได้ยินเสียงน้ำกระฉอกออกมากระทบพื้นกระเบื้อง

 

            ผมยืนตัวแข็งทื่อ เท้าสองข้างเหมือนกลายเป็นอัมพาตเพราะมันขยับเขยื้อนไม่ได้เลย อากาศในห้องนี้ก็ดูเหมือนจะร้อนขึ้นทุกที

 

            อ่าผมไม่เคยเห็นร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวแบบตัวเป็นๆอย่างนี้นี่ครับ

 

            หมับ

ผมชาวาบไปทั่วร่างเมื่อรู้สึกถึงบางสิ่ง ทั้งอุ่น อ่อนนุ่ม และเปียก กอดรัดผมจากด้านหลัง

 

อันเซียร์เจ้ากลับมาแล้วหรือ ข้ารอทั้งวันเลยนะกระทั่งเสียงก็ยังสั่นพร่า ชวนให้รู้สึกหายใจติดขัด

 

ปล่อยฉัน ยัยเตี้ยผมกัดฟันพูดอย่างยากลำบาก ขณะท่ี่พยายามแกะมือปลาหมึกที่โอบมาประสานกันที่หน้าท้อง

 

เจ้าไม่เห็นหรือข้าโตขึ้นแล้ว ตอนนี้สูงเท่าตำแหน่งหัวใจของเจ้าแล้วนะคิกคิก~”ปีศาจจอมยั่วหัวเราะเบาๆอย่างชอบใจ หล่อนกอดรัดผมแน่นมากขึ้นจนแทบจะหลอมเป็นร่างเดียวกับหล่อน

            อาสัมผัสอ่อนนุ่มที่แผ่นหลังหรือว่าสิ่งนั้นคือ

 

ถ้าไม่ปล่อย อย่ามาหาว่าฉันใจร้ายกับเธอแล้วกันผมเริ่มขู่ แต่เสียงที่ดังออกไปกลับไม่หนักแน่นมั่นคงเหมือนที่ตั้งใจจะให้เป็น

 

ใจร้ายกับข้าสิหล่อนตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน นิ้วมือซุกซนเริ่มเลื่อนขึ้นมาลูบวนบนอกจนผมรู้สึก

 

ศาสตร์แห่งการหลีกหนีผมพึมพำและรวบรวมสมาธิร่ายเวทที่ช่วยหลุดพ้นจากพันธนาการทางร่างกาย ในที่สุดร่างของผมก็หายวับไปจากจุดที่ยืน เมื่อลืมตาอีกรอบ ผมก็หันหลังให้กับบานไม้ของประตูห้องน้ำ และไม่คิดจะหันกลับไปมองอีก

 

อันเซียร์!!”เสียงร้องเรียกอย่างขัดใจดังขึ้นตามหลัง ผมพยายามไม่สนใจ ขณะที่เดินพุ่งตรงไปยังประตูอีกบาน ซึ่งนั่นควรจะเป็นห้องนอน

 

            พลั่กปัง!

ผมผลักและปิดบานประตูลงอย่างรวดเร็ว ในห้องนอนมีเพียงเตียงเดี่ยวที่ปูผ้าสีครีม รับกับม่านสีเดียวกันให้ความรู้สึกสบายตา ผมเดินไปนั่งบนโซฟาข้างเตียง ก่อนพิงหลังเอนนอนอย่างเหนื่อยล้า

 

            คิดแต่เรื่องงานเรื่องงานเรื่องงานเท่านั้น

ผมท่องวนในหัว ทั้งเรื่องเครียดที่เกิดขึ้นในที่ทำงาน และเหตุการณ์ประหลาดของเทพกับปีศาจ แต่กลับพบว่ามันไม่ทำให้ผมลืมภาพที่ติดตาออกไปได้เลย

 

 

..

.

           

            ที่นี่ที่ไหน?

ผมขมวดคิ้วพลางมองไปรอบๆตัว เป็นสถานที่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน อย่างน้อยที่นี่ก็ไม่ใช่โซลิเซียร์ ดินแดนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะน้ำแข็ง แต่มันเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไกลจนสุดลูกหูลูกตา

 

อิกดราซิลเลียนเสียงใครบางคนพูดภาษาแปลกๆ ดังจากด้านข้าง ผมสะดุ้งถดหนีทันทีเมื่อรู้ว่า เจ้าหล่อน นั่งพับเพียบเอนกายพิงอยู่กับไหล่ซ้ายของผม

 

ท่านเป็นอะไรไปหรือนางมีดวงตาเรียวยาว สีน้ำตาลสดใส สว่างเหมือนกับมีแสงไฟสะท้อนในนั้น ผมสีเดียวกันถูกถักเป็นเปียยาวอย่างเรียบร้อย สวมเสื้อผ้าเนื้อบางเปิดไหล่

 

‘…’ผมพยายามจะพูด แต่กลับไม่มีเสียงออกจากปาก

 

            คนข้างๆผมเริ่มแสดงสีหน้าวิตกกังวล เมื่อผมมองใบหน้าของหล่อน และพบว่ามีบางสิ่งอยู่ด้านหลัง เพราะเห็นจากหางตา…และผมกำลังจะหันไปมองนั้น

 

..

.

 

            เฮือก!

ผมสะดุ้งสุดตัว หอบหายใจถี่รัวในช่วงแรก ก่อนพยายามปรับโดยสูดหายใจเข้าออกสุดปอด

 

            มันก็แค่ฝัน

ผมพยายามปลอบตัวเอง แต่ยอมรับว่าภาพทุ่งหญ้ากว้าง ตัดกับสีของท้องฟ้าม่วงอมน้ำเงิน ยังคงติดตรึงสายตา และผู้หญิงคนนั้น ผมก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

 

            ผมสะบัดหน้าไล่ความง่วงงุนออกไป เลื่อนมือขึ้นมานวดขมับเล็กน้อย มองออกไปนอกบานหน้าต่างพบว่ามันเป็นช่วงเวลากลางคืน และคงดึกมากแล้ว ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเผลอหลับไปตอนไหน

 

            จึงลุกเดินออกไปยังประตูเพื่อเข้าห้องน้ำ

 

            สายตาของผมหยุดอยู่ที่กองผ้าด้านหน้าประตู ที่คงเผลอเหยียบไปแล้วถ้าไม่ได้สังเกตดีๆ ว่ามีคนถูกห่ออยู่ในนั้น

 

            ว่าแต่หล่อนตายรึยัง?

ผมค่อยๆนั่งลง แล้วใช้มือผลักไหล่เล็กเบาๆ

 

อือ…”หล่อนครางตอบเบาๆ สีหน้าหงุดหงิดแสดงถึงความไม่พอใจที่ถูกรบกวนระหว่างนอนหลับ

 

            ใช่หลับแล้วเอาเสื้อผ้ามาซุกเป็นหมอนกับผ้าห่ม

อ้อ คงเป็นเพราะผมล็อคห้องเอาไว้ แล้วเผลอหลับไป

แต่ทำไมไม่ลงไปนอนที่โซฟาในห้องรับแขกเล่ายัยเตี้ยเอ๊ย

 

            ผมอดบ่นในใจไม่ได้จริงๆ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าร่างเล็กกอดตัวเองไว้แน่น มีเสียงฟันกระทบกันดังให้ได้ยินเบาๆ

 

นี่ผมตัดสินใจจิ้มนิ้วไปยังข้างแก้มเนียนซีด และพบว่ามันเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง

 

            เอ่อเธอยังไม่ตายก็จริง แต่อาจหนาวตายไม่นานจากนี้ เพราะด้านนอกห้องไม่มีไฟเวทปรับอุณหภูมิอยู่

 

            ผมคงเป็นต้นเหตุสินะ?

และด้วยความรู้สึกผิดนิดๆ ผมจึงถอนหายใจออกมาก่อนก้มลงอุ้มช้อนร่างบางเบาหวิวขึ้นมาโดยสอดแขนไว้ใต้ท้ายทอยและข้อพับหัวเข่า ส่วนความนุ่มนวลก็อย่าหวังเลย

            ผมไม่ได้มีหน้าที่ดูแลเด็กที่ไหนไม่ใช่เหรอ

 

            ผมเดินเรียบเรื่อย ลงบันไดไปยังชั้นล่างโดยพยายามไม่สนใจว่าคนในอ้อมกอดพยายามเบียดเข้าหาอก ก่อนถอนหายใจยาวออกมาคล้ายกับว่าได้ตำแหน่งที่สบายแล้ว

 

            เมื่อถึงโซฟายาวสีแดง ผมก็ก้มวางร่างนั้นลง ก่อนจะพลิกตัวออกไป

แล้วก็ต้องชะงักเท้าเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

แม้ว่ามันจะเป็นความคิดแว๊บแรก สุภาพบุรุษควรทำเช่นนั้น แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงลังเล

 

            เฮ้อ

ในที่สุดก็ต้องยอมแพ้กับนิสัยส่วนตัว เอาเถอะ จะได้ไม่มีใครนอนแข็งตายอยู่ในบ้าน ท่านแม่ก็คงไม่ชอบเท่าไหร่นัก

            ผมเดินกลับไปหน้าเตาผิง แผ่่ฝ่ามือออกมา พักนึงจึงมีแสงสีแดงพุ่งวาบเข้าไปหากองไฟเล็กๆใกล้จะดับมอด ให้ลุกโชนขึ้นมาให้ความอบอุ่นในห้องอีกครั้ง

 

ท่านพ่อฮึกหล่อนพึมพำเบาๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลออกไม่ขาดสาย

 

            อีกแล้ว…? อาการเก่ากำเริบ?

ผมยืนมองร่างบางเล็กบนโซฟา ที่เริ่มกระสับกระส่ายรุนแรงขึ้น และอีกไม่นานคงได้กลิ้งตกโซฟาเป็นแน่

 

            หมับ

ผมก้มลงดันไหล่เล็ก และแผ่นหลัง ยึดร่างนั้นไว้กับโซฟา

 

            เฮ้อวันนี้ผมถอนหายใจไปรวมกี่ครั้งแล้วนะ

ด้วยความเหนื่อยล้าเต็มที กับหลายเรื่องที่ประเดประดังเข้ามา ผมมองร่างเล็กอย่างนิ่งงัน ความง่วงงุนกำลังพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง

 

กริ๊ดดดด!!”หล่อนร้องจริงๆด้วย

 

เฮ้อ หยุดร้องเถอะยัยเตี้ยผมเริ่มรำคาญนิดๆ

 

กริ๊ดดดดดดด~ ท่านพ่อออออออ”

 

“…”ผมรำคาญเยอะแล้วล่ะ

 

            ในที่สุดผมจึงทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะทำ

นั่งบนโซฟาเอนตัวลงนอนตะแคงให้ร่างกลายเป็นกำแพงเพื่อกันใครบางคนกลิ้งตกลงไปและวางมือลงบนไหล่เล็กเบาๆ

 

“…”

 

“…”

 

            อย่างนี้สินะถ้ามีคนอยู่ข้างๆหล่อนก็คงไม่ส่งเสียงกรีดร้องน่ารำคาญอีก

 

            หมับ

ผมมองร่างเล็กที่เบียดแทรกเข้ามากอดอย่างแนบแน่น แพขนตาขยับเล็กน้อย ดวงหน้ายุ่งๆพลันสงบลงและผ่อนคลายมากขึ้น

 

            ถึงจะแลกกับการเป็นหมอนข้างให้หล่อนทั้งคืน

            เอาเถอะถ้าเพื่อความสงบสุขในการนอนล่ะก็

 

            ในที่สุดผมก็พ่ายแพ้ต่อความรู้สึกง่วง เปลือกตาค่อยๆขยับขึ้นลงอย่างหนักอึ้ง สัมผัสอุ่นนุ่มของคนข้างๆเป็นสิ่งสุดท้ายที่จำได้ก่อนสติจะดับวูบลง

 

 

 

            ขลุกขลักๆ~ เคร้ง~ แกร๊ง~

เสียงสิ่งของกระทบกันดังหลายๆหน จนถี่บ่อยเข้า ปลุกสติให้บุรุษร่างหนาพลิกกายไปอีกฝั่ง ก่อนจะค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น

 

            กลิ่นประหลาดลอยเข้ามาแตะจมูก

 

            อันเซียร์กระพริบตาไล่แสงสว่างด้านนอก ที่บ่งบอกว่าเป็นเวลาเช้าแล้ว

เขาหย่อนขาลงแตะพื้นพร้อมบิดหมุนคอ ยืดแขนและไหล่อย่างเมื่อยล้า เนื่องจากเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนหลับสบายอยู่บนเตียง

 

            และทันทีท่ี่นึกได้ว่าเหตุใดเขาจึงมานอนที่นี่ ตาสีแดงพลันเบิกกว้างเล็กน้อย พร้อมกวาดสายตามองหาร่างบางเล็ก ที่ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย

 

            เจ้าตื่นแล้วเหรอเสียงหวานละมุนดังจากด้านหลัง อันเซียร์เอี้ยวตัวกลับไปมองก็พบว่าคนที่เขามองหาอยู่นั้น กำลังยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว มือเล็กถือจับกระทะ และตะหลิวอย่างละข้าง

 

            ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง ซึ่งมันมักไม่พลาด เขาเดินขมวดคิ้วไปยังโต๊ะไม้ขัดมัน ซึ่งมีจานมากมายวางเรียงรายอยู่เกือบล้นโต๊ะ

 

            “ข้าทำอาหารเช้าไว้รอแล้ว~”เจ้าหล่อนยืดอกพูดประหนึ่งว่าภาคภูมิใจเต็มที่ ผิดกับสีหน้าราบเรียบตึงสนิทของคนที่กำลังสนทนาด้วย

 

            อันเซียร์ปรายตามองสิ่งที่ใครบางคนเพิ่งเรียกว่า อาหารเช้า ด้วยความรู้สึกอนาถ

ไข่ไหม้เกรียม ปลาแห้งกรัง และซุปผักต้มเละๆ ไม่ควรถูกเรียกว่าอาหารด้วยซ้ำ

 

ทำอะไรของเธอและสำหรับเขานั้น อาหารเช้าเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในรอบวัน ซึ่งใครบางคนกำลังทำลายความสุขนั้นด้วยมือเล็กๆ

 

อาหารไงเล่า เจ้านั่งลงก่อนเจ้าหล่อนเดินอ้อมโต๊ะมากดไหล่เป็นการบังคับกลายๆให้อีกคนนั่งลงบนเก้าอี้ ต่อไปนี้ข้าจะทำอาหารเช้าให้เจ้ากินทุกวันเลย~”

 

            คนที่ได้ยินนั้นจ้องนิ่งๆไปยังจานอาหารมากมายบนโต๊ะ และด้วยความเชี่ยวชาญทางด้านอาหารเป็นอย่างดี เขากล้ารับประกันด้วยเกียรติของนักชิม ว่าไม่มีจานไหนที่สามารถกินได้

 

            เฮ้อมีเสียงถอนหายใจยาวดังออกมา

 

            ครืด~ 

เสียงลากเก้าอี้เมื่อคนร่างสูงลุกยืน

 

มา เดี๋ยวฉันทำเองมือหนาเอื้อมไปแย่งกระทะและตะหลิวจากคนร่างเล็ก ที่ยืนทำหน้างงงวยอย่างไม่เข้าใจ

 

ข้าทำอาหารออกจะเยอะแล้วนะ เจ้าจะทำเพิ่มอีกเหรอ อยากกินอะไรล่ะ ข้าทำเป็นทุกอย่างแหละ เนี่ยน้า~ อยู่กับพี่ชายสองคน ข้าก็ทำให้พี่ออกจะบ่อยคนตัวเล็กพูดโกหกคำโต พร้อมยิ้มกว้าง ตาสีแดงทอประกายแห่งความภูมิใจเต็มเปี่ยม

 

ถอยออกไปห่างๆเลยแต่เมื่อใครบางคนยืนยันว่าจะทำเอง หล่อนจึงถอยหลังออกไปนั่งบนเก้าอี้ แล้วเท้าคางบนโต๊ะอาหาร มองไปยังใครบางคนที่ลงมือทำอาหารด้วยสีหน้าจริงจัง ด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วทะมัดทะแมง

 

ที่แท้เจ้าก็ทำอาหารเป็น ว้าว~ ไม่อยากเชื่อเลยเจ้าหญิงปีศาจยิ้มกว้าง มีหัวใจนับล้านพุ่งจากสายตายามมองดวงหน้าคมหล่อก้มๆเงยๆปรุงรสอาหาร ตาสีแดงคมคู่นั่นคอยเหลือบมองมาเป็นระยะ แม้จะไม่มีรอยยิ้มตอบเลยก็ตาม

 

            เฮ้อ เจ้าจะขยันมีเสน่ห์ไปไหนนะ สามีข้า~

ซินเธียยกมือดันแก้มอย่างเขินอาย เมื่อนึกได้ว่าเมื่อลืมตาตอนเช้า พบว่ามีใครบางคนกำลังนอนกอดเธออยู่

           

            หล่อนไม่อยากทำให้เขาตื่น จึงลอบมองดวงหน้าผ่อนคลายสงบยามหลับใหล เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ผู้นี้ ช่างดูดีกระทั่งตอนไร้สติ ไร้เกราะคุ้มกัน

 

            เขาสมเป็นเจ้าชายในฝันของใครหลายๆคน

 

เสร็จแล้วเหรอ!”ซินเธียร้องอย่างตื่นเต้น เมื่อได้กลิ่นหอมหวนน่ากิน ที่หาไม่ได้ในจานที่ตนทำ งั้นมากินกันเถอะ~”

 

            มือเล็กคว้าส้อมขึ้นมาพร้อมเตรียมบุกโจมตีจานอาหาร ไข่พูนราดข้าว พร้อมน้ำซุป ฝีมือปรุงรสโดยเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์

 

            เคร้ง~

ตาสีแดงกลมโตกระพริบถี่อย่างงุนงง เมื่อส้อมของตนถูกขวางด้วยตะเกียบเงิน ที่ตั้งรับไว้ได้ทันก่อนจะถึงเป้าหมาย

 

จานนี้ของฉันอันเซียร์พูดเสียงเรียบ พร้อมสีหน้าที่ไม่ต่างจากน้ำเสียงนั้น

 

อ้าวขอข้าลองชิมบ้างน้า

 

ไม่

 

น้าาาา~”

 

“…”

 

            ไร้คำตอบของอีกฝ่าย เจ้าหญิงปีศาจเริ่มทำหน้างอง้ำ ขณะมองจานที่น่ากินที่สุดตรงหน้าคนข้างๆ เขาก้มหน้าก้มตาจัดการจานอาหารที่ตนทำเอง โดยไม่ยอมแตะอาหารที่เธอทำขึ้นมาให้เขาแม้แต่น้อย

 

            เชอะ กินเองก็ได้

ซินเธียถอนหายใจแรงๆหนึ่งที ก่อนจะจ้วงกับข้าวที่อยู่ใกล้มือสุด มาตักกิน

 

แค่กๆๆแล้วก็ต้องสำลักออกมา เมื่อลิ้นรับรสเค็มปี๋ หล่อนจำได้ว่าได้เทเกลือปรุงรสไปประมาณครึ่งขวดไม่ถูกเหรอ?

 

“…”อันเซียร์ปรายตามอง ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กินเยอะๆล่ะ

 

..ไม่ต้องห่วง ข้าจะกินให้มาก จะได้โตเร็วๆซินเธียขยิบตาซ้ายลงหนึ่งที พยายามฉีกยิ้มสดใสแต่กลับกลายเป็นแหย เจ้าไม่ให้ข้ากินด้วยจริงเหรอ หล่อนพูดเสียงอ่อนลง

 

ไม่เขาย้ำคำเดิม

 

เฮ้อหล่อนจึงต้องจัดการจานอาหารทั้งหมดที่เหลือด้วยตนเอง แถมยังต้องทำหน้าราบรื่นปกติ ชวนคุยน้ำเสียงสดใส

 

            โดยไม่รู้เลยว่าใครบางคน กำลังหัวเราะเยาะในใจอย่างเงียบๆ

 

...

 

 

Writer: ขออนุญาตไม่ตรวจคำผิด พิมพ์รอบเดียวนะ เดี๋ยวมาดูอีกทีถ้าว่างค่า ขอโทษที่หายไปนานเลย พอดีว่า ไรท์มีภารกิจมากมายจริงๆ กองรายงานก็ยังทำมิเสร็จ แงๆๆๆ ลาก่อย~ TT ขอสักคนละเม้นให้ชุ่มชื่นหัวใจ แล้วจะรีบมาต่อนะคะ ~

 

บาบิQ

 

           

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #76 หนูยุ้ย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 20:09
    น่าสงสารซินเธีย เมื่อไหร่อันเซียร์จะรักนางซะทีนะ
    #76
    1
    • #76-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2559 / 23:34
      นางดูมีความสุขกับตัวเองนะ ไรท์ว่า /./ 55
      #76-1
  2. #75 Mi_Seon16 (@taemung18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 16:16
    สงสาร5555
    #75
    1
    • #75-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2559 / 23:34
      สงสารใครดีคะ ฮ่าๆ
      #75-1
  3. #74 FangFySama (@FangFySama) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 07:26
    ทำอาหารไม่เป็น อยากได้คนสอนจังเลยง่า~
    #74
    1
    • #74-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2559 / 23:34
      555 ฮา เดี๋ยวอันเซียร์เปิดคอร์สสอนทำอาหารเมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบนะคะ ><
      #74-1
  4. #73 วาซาบิหวานฉ่ำ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 00:47
    เราทำกับข้าวเก่งนะ มามะ เดี๋ยวทำให้สามีกินทุกวันเลย
    #73
    1
    • #73-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2559 / 23:33
      555 ให้ไรท์ชิมก่อน เพื่อเป็นการพิสูจน์... >.<
      #73-1
  5. #72 kumikotuan (@kumikotuan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 00:17
    เย้ๆ มาแล้ว น่ารักมากคู่นี้ ต่อด้วยค่าไรท์ ><
    #72
    1
    • #72-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2559 / 23:33
      ขอบคุณสำหรับเมนต์ค่า รู้สึกฮึกเหิมอยากอัพ^^
      #72-1
  6. #71 NaNo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 23:51
    รอนานๆๆๆๆ มาซะที สู้ๆนะค่ะ

    รอตอนต่ออยู่นะค่ะ
    #71
    1
    • #71-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 9)
      26 มิถุนายน 2559 / 23:33
      ขอโทษที่ทำให้รอนานนะคะ นี่ก็อยากแต่งเหมือนกัน แต่ไม่ว่างเลยจริงๆ~~ แง
      #71-1
  7. #70 Mazato Yume (@sleeplezzrr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 23:10
    ชักหมั่นไส้อันเซียร์ตะหงิดๆ =_= ไอลีนเรามาร่วมมือแกล้งอันเซียร์กันเถอะ!!
    #70
    1