[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 11 : 9#เรื่องที่ไม่คาดคิดมาก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 673 ครั้ง
    2 เม.ย. 63



“คุณชายจางหลิวเฟยงั้นหรือเจ้าค่ะ! เอ้อสุ่ยเจินมารดาของสุ่ยหลิงอุทานออกมาด้วยความตกใจขณะที่ลี่เซียนเข้าไปเยี่ยมดูอาการที่หมู่บ้านเหม่ยย่ง

“ใช่ มีอันใดงั้นหรือ” ลี่เซียนไม่เข้าใจว่าไยอีกฝ่ายต้องเสียงดังถึงเพียงนั้นด้วย

“คุณหนู นี่คุณหนูไม่รู้จักเขาจริงๆงั้นหรือเจ้าคะ ท่านเองก็ค้าขายแล้วเหตุใดจึงทำราวกับ...”

“โธ่ พี่สุ่ยเจิน ก็แล้วมันอย่างไรเล่า ท่านก็บอกมาเสียทีเถิด นี่ข้าชักจะกลัวแล้วนะ เขาเป็นผู้ใดกันแน่ เหตุใดท่านต้องตระหนกจนหน้าซีดเพียงนั้น”

“คุณชายจางผู้นี้มิใช่คุณชายธรรมดาๆนะเจ้าคะ ไม่เพียงแค่พ่อค้าแม่ค้าทั้งหลายจะให้ความเคารพนบนอบแก่เขา เขายังสามารถเข้านอกออกในไปมาหาสู่กับเหล่าขุนนางในราชสำนักทั้งหลายได้อย่างสะดวกอีกด้วย หากการค้าของผู้ใดมีปัญหาติดขัดก็ล้วนแต่มาขอความช่วยเหลือกันทั้งนั้น ว่ากันว่าไม่มีปัญหาใดที่เขาจะแก้ไขให้ไม่ได้ ท่านรู้หรือไม่เจ้าคะว่าราคาค่างวดที่ได้ตอบแทนกลับไปล้วนไม่น้อยเลย”

ฮึ ที่แท้ก็พวกกินสินบนใต้โต๊ะดีๆนี่เอง มีทุกยุคทุกสมัยเลยจริงๆสินะ

“แล้วอย่างไร คนที่เห็นแก่เงินเช่นนี้ข้าคู่ควรต้องไปทำความรู้จักด้วยงั้นหรือ” ลี่เซียนว่าไม่แยแส

“แต่หากมีโอกาสคุณหนูก็ควรจะทำความรู้จักไว้นะเจ้าคะ เขารู้จักคนมากวันหนึ่งเขาอาจจะช่วยเหลือท่านได้ แผงสมุนไพรของท่านก็อาจจะ...”

“ไม่ล่ะ เงินน่ะมีวิธีอื่นตั้งเยอะแยะให้ได้มา แต่หากจะต้องไปก้มหัวขอร้องเขาอย่างคนไม่มีศักดิ์ศรีเช่นนี้ข้าไม่มีวันกระทำเด็ดขาด”

 “แต่คุณหนูเจ้าคะ ท่านก็รู้ว่าการจะค้าขายมันต้องอาศัยเรื่องเช่นนี้ด้วยส่วนหนึ่งกิจการจงจะเดินไปได้นะเจ้าคะ มิใช่ว่าข้าอยากสนับสนุนให้ท่านรวยทางลัด แต่ข้าเองกลับเห็นด้วยถ้าท่านจะทำ”

“เลิกคุยกันเรื่องนี้เถิดพี่ฮุ่ยเจิน ทานยาบำรุงที่ข้าต้มให้ดีกว่านะเจ้าคะ” ลี่เซียนประคองถ้วยยาที่อุ่นแล้วให้คนบนเตียง

เมื่อดื่มยาจนหมดถ้วยสุ่ยเจินก็ยื่นถ้วยยาคืนให้ “ยาบำรุงที่คุณหนูจัดมาให้ดีนักเจ้าค่ะ เรี่ยวแรงก็มากขึ้นโขทีเดียว พรุ่งนี้ข้าคงออกไปปลูกผักช่วยหลิงเอ๋อร์ได้แล้ว ปล่อยให้ออกไปผู้เดียวเสียหลายวันข้าห่วงนัก”

“ห่วงนางไปไยกัน หลิงเอ๋อร์น่ะเก่งจะตายไป ความจำก็ดี สอนเรื่องสรรพคุณของสมุนไพรไปเพียงไม่กี่ตัวนางก็จดจำได้แล้ว หากข้ามีเงินมากสักหน่อยคงจ้างนางมาช่วยที่ร้าน”

“แต่อย่างไรนางก็ยังเล็กนักเจ้าค่ะ ให้ทำงานหนักๆผู้เดียวเกรงว่าจะไม่ไหว”

ความห่วงใยระหว่างแม่ลูกคู่นี้ทำเอาลี่เซียนอดอมยิ้มและนึกอิจฉาขึ้นมาไม่ได้ แม้จะเหลือกันเพียงสองคนแม่ลูกเพราะสามีตายจากไปได้ไม่กี่ปีแต่พวกเขาก็ยังไม่คิดท้อถอยยอมพ่ายแพ้แก่โชคชะตา แต่เหตุใดพระสนมเฉินจึงได้คิดน้อยจริงหนอ

“ว่าแต่...หลิงเอ๋อร์กับคนอื่นๆในหมู่บ้านไปปลูกผักที่ใดกันหรือ ข้าเห็นทั้งสุ่ยหลิงและชาวบ้านหลายคนหิ้วจอบหิ้วเสียมเดินออกไปอีกทางกับที่ข้าเข้ามา แต่เท่าที่ข้าดูดินแถวนี้น่าจะไม่เหมาะกับการปลูกพืชปลูกผักสักเท่าใด”

“คุณหนูเข้าใจไม่ผิดเจ้าค่ะ ดินแถวนี้ไม่เหมาะกับการทำเกษตรจริงๆ แต่เมื่อสัปดาห์ก่อนฉีหลาง บุตรชายของซุงเหล่าเซินไปพบว่ามีพื้นที่กว้างตรงเชิงเขาด้านหลังหมู่บ้านแปลงหนึ่งดินดีนักจึงได้ชักชวนทุกคนไปลองปลูกพืชปลูกผักดู อย่างน้อยๆหากนำไปขายไม่ได้มีไว้กินยามอดอยากก็ยังดีเจ้าค่ะ”

ปลูกผักไว้กินเองงั้นหรือ นางเองก็อยากลองปลูกบ้างเหมือนกันนะ ไม่มีเนื้อมีผักสวยๆไร้สารพิษไว้กินก็ยังดีจริงๆนั่นแหละ แต่ก็ติดอยู่ที่นางไม่มีความรู้เรื่องเพาะปลูกเลยน่ะสิ ให้นางจัดยารักษาโรคยังง่ายเสียกว่า ว่าก็ว่าเถอะ นี่ถ้าหากนางปลูกสมุนไพรเองได้ก็คงดีทีเดียว หลูจินเองก็จะได้ไม่ต้องเหนื่อยขึ้นเขาไปเก็บ แม้จะคุ้นชินกับเส้นทางแต่ก็ต้องเสี่ยงกับสัตว์ป่าตัวเขื่องอย่างที่นางเคยเจอ ดีไม่ดีอาจจะเป็นไข้ป่ากลับมาเสียอีก ถ้าได้ปลูกสมุนไพรเองบ้างก็ดีน่ะสิ…

“อ๊ะ!” จู่ๆนางก็คล้ายจะฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“มีอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู”

“ข้าคิดว่าข้ามีไอเดียแล้ว”

“อะ...ไอ...เดีย” สุ่ยเจินทวนคำด้วยความฉงน หลายครั้งที่นางมักได้ยินคำแปลกๆออกมาจากปากคุณหนูผู้นี้ “มันคือสิ่งใดเจ้าคะ”

“ไอเดีย ก็หมายความว่าความคิดดีๆอย่างไรล่ะ”

แม้สุ่ยเจินจะไม่เข้าใจสิ่งที่ลี่เซียนอธิบาย และไม่รู้ว่าเจ้าไอเดียที่ว่ามามันคือสิ่งใด แต่พอเห็นว่าลี่เซียนมีความสุขนางก็ยินดีไปด้วยก็เท่านั้น

 

ยามนี้ที่บริเวณพื้นที่กว้างด้านหลังเชิงเขาหลังหมู่บ้านเหม่ยย่งเต็มไปด้วยชาวบ้านหลายคนที่กำลังแบ่งพื้นที่กันเพาะปลูกพืชผลที่ตนเองถนัด ลี่เซียนที่เดินมาถึงก็ออกอาการตื่นเต้นและรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที

“อ๊ะพี่ลี่เซียน ท่านมาทำอันใดตรงนี้เจ้าคะ” สุ่ยหลิงในสภาพมอมแมมเพราะขุดดินทักขึ้น

“แดดแรงถึงเพียงนี้เหตุใดไม่หาสิ่งใดคลุมศีรษะเล่าหลิงเอ๋อร์ ประเดี๋ยวก็หน้ามืดเอาหรอก” นางบอกเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง

“ต่อให้แดดแรงกว่านี้ก็ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ ข้าอึดจะตายไป” นางว่าพร้อมกับชูแขนทั้งข้างขึ้นให้ดู ท่าทางขึงขังของเด็กน้อยพลอยทำเอาคนอื่นๆอดยิ้มตามไม่ได้

“ว่าแต่คุณหนูมาทำอันใดที่นี่ขอรับ ที่นี่ทั้งร้อนทั้งสกปรกนะขอรับ” ซุงฉีหลางบุตรชายคนเดียวของซุงเหล่าเซินว่าขึ้น

“ข้าอยากมาขอเรียนรู้วิธีเพาะปลูกน่ะ เรือนของข้ามีที่ว่างมากมายแต่กลับไม่รู้วิธีจะทำให้มันเกิดประโยชน์ เผื่อว่าข้าอยากจะปลูกสมุนไพรเองบ้าง”

สุ่ยหลิงหยุดมือแล้วรีบเดินเร็วๆมาหา “พี่ลี่เซียนอยากเพาะปลูกงั้นหรือเจ้าคะ”

“ใช่น่ะสิ ทำไมหรือ”

“เช่นนั้นท่านไม่ต้องมาที่นี่ให้เหนื่อยหรอกเจ้าค่ะ แค่ท่านเอ่ยปากมาพวกข้าและคนอื่นๆก็ยินดีไปช่วยท่านอยู่แล้ว ท่านช่วยเหลือพวกเรามามาก เพียงแค่ช่วยเหลือท่านบ้างเท่านี้ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงอันใดเลยนะเจ้าคะ”

“จริงด้วยขอรับพวกเรายินดีไปช่วยขุดดินถางหญ้าดูแลแปลงเพาะปลูกให้คุณหนูโดยไม่คิดค่าแรงเลยแม้แต่น้อยนะขอรับ” จบคำของฉีหลางชาวบ้านหลายคนต่างก็เห็นด้วยกับคำพูดนี้

ลี่เซียนถึงกับตื้นตันในหัวใจ จริงๆนางก็ไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งที่นางทำมันจะให้ผลลัพท์เช่นนี้ นับว่าเป็นสิ่งที่ฮีลจิตใจอันบอบช้ำของนางได้ดีมากจริงๆ จะมัวท้อแท้อยู่ไยกันในเมื่อรอบกายของนางยังมีผู้คนที่จริงใจและพร้อมช่วยเหลือนางมากมายไปหมด

“ขอบใจทุกคนมาก”

ในขณะที่ลี่เซียนซึ้งใจอยู่นั้น หลูจินก็วิ่งหอบมาแต่ไกล ปากก็ตะโกนเรียกลี่เซียนไม่หยุดปาก

“คุณหนู คุณหนูขอรับ!

“มีอันใดอาจิน”

“ที่ร้านขอรับ ที่ร้าน...”

“เอ้า ค่อยๆพูดก็ได้ ประเดี๋ยวก็หายใจไม่ทันกันพอดี”

หลูจินพักหายใจอยู่ครู่ก่อนจะว่า “จู่ๆที่ร้านของเราตอนนี้มีผู้คนในเมืองมาต่อแถวรอซื้อสมุนไพรกันมากมาย คุณหนูรีบไปช่วยซูหลัวเถอะขอรับ ยามนี้นางทำอันใดไม่ถูกแล้ว”

นางอึ้งงันไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติว่าปล่อยซูหลัวที่มีความรู้เรื่องสมุนไพรเพียงงูๆปลาๆไว้อาจจะส่งยาให้ชาวบ้านผิดได้จึงตั้งใจรีบกลับไปที่ร้านทันที

“เช่นนั้นเรารีบไปกันเถิด”

“ขอรับ”

 

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำเอาลี่เซียนย่นหัวคิ้วเข้าหากันยุ่ง นี่มันวันสวรรค์ถล่มแผ่นดินวิปโยคหรืออย่างไรกัน เพียงช่วงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามที่นางไปที่เรือนของสุ่ยเจิน จู่ๆก็มีผู้คนมาห้อมล้อมหน้าแผงของนางพยายามตะโกนแข่งกันว่าผู้นั้นอยากได้ยาตัวนี้ ผู้นี้ต้องการยาตัวนั้นจนวุ่นวายไปหมด

นางขยี้ตาตนเองไปมาอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่านี่คือเรื่องจริง

“อ๊ะ นั่น! นั่นต้องเป็นท่านหมอยาผู้เก่งกาจที่ร่ำลือกันเป็นแน่!!

บุรุษผู้หนึ่งชี้มาที่นางจนนางผงะถอยหลังด้วยความตกใจ จากนั้นกลุ่มคนก็กรูกันเข้ามาหา หลูจินเห็นท่าจะไม่ดีจึงรีบมาขวางหน้าเอาไว้อย่างปกป้อง

“พวกท่านจะทำอันใด ถอยออกไปจากคุณหนูของข้านะ!!

ทว่าพวกเขากลับไม่ได้มีท่าทีคุกคาม แต่กลับพากันคุกเข่าลงกับพื้นสีหน้าทุกข์ทนราวกับคนสิ้นหวัง

“ได้โปรดเถิดท่านหมอยาผู้เก่งกาจ ที่พวกข้ามาวันนี้มิได้มีเจตนาจะมาก่อกวนท่าน แต่พวกข้าไม่รู้จะไปพึ่งผู้ใดได้อีกแล้ว”

ยิ่งฟังนางก็ยิ่งไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดอันใดขึ้น จู่ๆชาวบ้านก็มาพูดราวกับนางเป็นหมอเทวดาที่สามารถช่วยเหลือพวกเขาได้ แต่นางเองก็ยังไม่เคยขายสมุนไพรที่มีให้แก่ผู้คนในเมืองเลยแล้วพวกเขาไปรู้เรื่องนางได้อย่างไรกัน

“เดี๋ยวก่อนเถอะ เมื่อครู่ข้าได้ยินพวกท่านบอกว่ามีคนร่ำลือเรื่องข้าใช่หรือไม่”

“ใช่แล้วขอรับ”

ลี่เซียนนิ่งคิด หากจะมีคนร่ำลือเรื่องของนางก็ย่อมต้องเป็นคนที่นางมีโอกาสได้พูดคุยและรักษาด้วยสมุนไพรในช่วงนี้ ลำพังคนในหมู่บ้านเหม่ยย่งเอ่ยไปจะมีผู้ใดเชื่อถือได้ นอกเสียจากว่าจะเป็น...

“ช่วยเล่าทีเถิดว่าเป็นผู้ใดกันที่ร่ำลือเรื่องของข้ากันแน่”

“เหล่าผู้ติดตามคาราวานพ่อค้าของคุณชายจางขอรับ”

นั่นปะไรเล่า นางเดาผิดไปเสียที่ใดกัน เหมาแผงนางไม่ได้จึงได้ทำเช่นนี้สินะ หนอย คิดว่านางจะซาบซึ้งในบุญคุณจนต้องยอมเขาทุกอย่างอย่างนั้นหรือ เจ้าเล่ห์เสียจริงนะคุณชายบุปผาจางหลิวเฟย ร้ายกาจ ร้ายกาจ

แต่เอาเถอะ เรื่องเขาเอาไว้ก่อน การที่คนกลุ่มนี้ลงทุนมาพบนางถึงที่นี่ก็คงจะประสบปัญหาอันใดอยู่จริงๆ หมอฝีมือดีในตัวเมืองมีตั้งหลายคน หากไม่มีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจพวกเขาคงไม่ถึงขั้นมาคุกเข่าอ้อนวอนเช่นนี้หรอก

“เอาล่ะ พวกท่านลุกขึ้นแล้วมาคุยกันทางนี้เถิด”

“ขอรับ”

ลี่เซียนเดินกลับที่ร้านก่อนจะนั่งลง “ไหน พวกท่านค่อยๆเล่ามาสิว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่”

“คืออย่างนี้ขอรับท่านหมอยา...”

“ข้าไม่ใช่หมอ ข้าเป็นเพียงคนขายสมุนไพร เรียกข้าว่าคุณหนูเฉินก็พอ”

“ขอรับ คืออย่างนี้ขอรับคุณหนูเฉิน เมื่อสองสัปดาห์ก่อนบุตรสาวของข้าล้มป่วย มีไข้สูงและมีอาการหายใจหอบอย่างหนักข้าจึงได้ให้คนไปตามท่านหมอไป่มาตรวจดูอาการที่เรือนพบว่านางป่วยเพราะชี่ปอดพร่อง ท่านหมอไป่จึงจัดยาต้มให้นางชุดหนึ่งขอรับ”

ลี่เซียนได้ยินก็ย่นหัวคิ้ว หมอไป่อันใดนี่ก็วินิจฉัยอาการได้ถูกแล้วนี่ หรือยาที่จัดให้มีปัญหา

“จัดยาให้แล้วก็น่าจะดีขึ้นมิใช่หรือ แล้วยังมีเรื่องอันใดอีก”

“ดีขึ้นก็จริงขอรับ แต่ก็ไม่นานสุดท้ายอาการของนางก็กำเริบขึ้นมาอีก อาการเช่นนี้ไม่ใช่มีเพียงบุตรสาวของข้าที่เป็น คนที่มาพร้อมกับข้าวันนี้ก็ประสบเรื่องนี้เช่นเดียวกัน”

ลี่เซียนมองไปทั่วๆ จากที่เห็นคร่าวๆที่อยู่ต่อหน้านางยามนี้ก็หลายครอบครัวอยู่ แต่ก็ไม่แปลกที่เด็กเล็กๆที่อาศัยอยู่ที่นี่จะป่วยด้วยโรคหอบหืด เมืองฉางซูนี่อยู่ติดกับชายแดนแคว้นโม่วซึ่งเป็นแคว้นที่มีทะเลทรายอยู่เกินครึ่ง อากาศส่วนใหญ่จึงค่อนข้างแห้ง ทำให้คนที่มีร่างกายไม่แข็งแรงหรือเด็กเล็กๆที่ภูมิต้านทานน้อยล้มป่วยได้ง่าย อีกทั้งช่วงนี้เข้าหน้าหนาวทำให้มีลมแรงกอปรกับดอกหญ้าที่ผุดขึ้นไปทั่ว คนที่ป่วยด้วยโรคอาการหอบหืดจึงมีอาการกำเริบหนักขึ้นเรื่อยๆ

“คุณหนูเฉินอาจจะไม่ทราบ เมื่อก่อนนี้ในเมืองฉางซูมีหมอที่ฝีมือดีและเรียกค่ารักษาไม่แพงอยู่สองคน คนหนึ่งคือท่านหมอจี๋ อีกคนหนึ่งคือท่านหมอตั้ง ด้วยความสามารถของทั้งคู่เหล่าขุนนางและเศรษฐีส่วนใหญ่จะเรียกใช้หมอสองท่านนี้อยู่เป็นประจำ ยามให้การรักษาเสร็จสิ้นคนเหล่านั้นก็มักจะตอบแทนด้วยเงินทองมากมาย แรกๆทั้งสองก็ทำด้วยหัวใจไม่คิดหวังสิ่งตอบแทน แต่หลังๆมานี้หากไม่มีค่าตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อก็แทบไม่รับรักษา ส่วนหมอท่านอื่นๆแม้จะได้ชื่อว่าหมอมีความรู้แต่ก็รักษาอาการไม่เคยหายขาดคล้ายกับเลี้ยงไข้ไปเรื่อยๆ ซ้ำค่ารักษาและค่ายายังแพงนัก พวกข้าหาเช้ากินค่ำไม่มีปัญญาจะจ่ายค่าหยูกยาไหว คนที่ป่วยหนักยามนี้ไม่ได้มีเพียงบุตรสาวของข้า หลายๆครอบครัวในเมืองก็ล้วนแต่ต้องทุกข์ทนกับโรคต่างๆและเรื่องพวกนี้มาตลอดขอรับ”

“แล้วร้านขายสมุนไพรในเมืองเล่า พวกท่านก็สามารถนำห่อยาไปให้ทางร้านดูแล้วจัดให้ก็ได้นี่”

“แรกๆพวกข้าก็คิดเช่นนั้นขอรับ แต่เมื่อปีกลายนี้จู่ๆท่านเจ้าเมืองก็ประกาศว่าจะขึ้นภาษีข้าวของทุกอย่าง ทำให้ร้านยาหลายร้านใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างขึ้นราคาสมุนไพรขึ้นหลายเท่าขอรับ”

สีหน้าเรียบเฉยของลี่เซียนจู่ๆก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจขึ้นมา ทำเช่นนี้จะขูดเลือดขูดเนื้อราษฎรกันหรืออย่างไร แต่ก็อย่างว่า หากฮ่องเต้ไม่มีพระบรมราชโองการคนอย่างเจ้าเมืองหรือจะกล้าขึ้นภาษีได้ จงซุนหลงฮ่องเต้ผู้นี้ช่างใจร้ายใจดำแสนอำมหิตยิ่งนัก


TALK: นั่นแหละค่ะคุณชายจาง555 จอมวางแผนล่ะที่หนึ่ง มาคอยดูกันต่อนะคะว่าลี่เซียนจะทำอย่างไรต่อไป จะยอมไปหาพี่เฟยหรือไม่ แล้วโครงการปลูกผักของน้องจะเป็นยังไง โปรดรอชม อิอิอิอิ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 673 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #974 เมมฟิส (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 11:37
    สนุกมากมาย
    #974
    1
    • #974-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      1 มิถุนายน 2563 / 11:47
      เค้าจำตัวเองได้ ขอบคุณมากนะคะ
      #974-1
  2. #352 chanchan123 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 18:02
    555+ หาทางจนได้นะคุณชายจาง
    #352
    0
  3. #349 Manyrat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 19:28

    ลงเรือคุณชายจางดีมั้ยหนอ หรือมีเรือลำอื่นอีก

    #349
    0
  4. #348 kulyasalin2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 10:48
    คุณชายจางช่วยนี่หวังผลชิมิ 55555 ดวงผู้อุปถัมภ์นี่ดีหรือไม่ดีนะ???
    #348
    1
    • #348-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      2 เมษายน 2563 / 11:10
      ฮะๆๆๆ อย่ารู้ทันพี่เฟยสิฮะ ไม่ได้หวังผลอะไรเล้ยยย
      #348-1
  5. #347 pook1819 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 10:24
    คุณชายหางานให้น้องน้อยโชว์พาวอีกแล้ว ชีวิตวุ่นวายน่าดู เฮ้อหมดแรง
    #347
    1
    • #347-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      2 เมษายน 2563 / 10:28
      ฮะๆๆ ทุกอย่างอาจจะไม่เลวร้ายขนาดน้านนน มารอดูว่าน้องจะจัดการเรื่องยุ่งๆนี้ยังไงน้า
      #347-1
  6. #346 usaonly (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 10:20

    แสบนักนะคุณชายจางน้องไม่ให้เหมาร้านก็คงไปจ้างคนให้มาก่อกวนท่ีร้านซะเลย ถ้าป่วยจริง ๆ ก็น่าเห็นใจ น้องคงรักษาได้ แต่ถ้ามาหลอกกันคงได้เจอดีแน่ # ลี่เซียนผู้ไม่ยอมแพ้ โครงการปลูกสมุนไพรถ้าทำได้ก็ดีนะจะได้ไม่ต้องไปหายาในป่าอีก ปลูกเองซะเลย จะได้นำมาทำเป็นยาขายได้ พวกชาวบ้านมีน้ำใจยอมช่วยแรง น่าสนใจที่จะลงมือทำ รออ่านต่อนะคะไรท์ชักจะสนุกไปกับน้องเซียนเซียนซะแล้ว ขอบคุณค่ะ

    #346
    1
    • #346-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      2 เมษายน 2563 / 10:27
      ขอบคุณมากๆค่ะ ทุกอย่างต้องมีการเริ่มต้น อีกไม่นานธุรกิจของน้องก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆแล้ว อนาคตน้องจะเป็นเศรษฐีนี อิอิอิ
      #346-1
  7. #345 dchimtuem (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 22:01
    เอ้ย..พอดีไม่ว่างลืมเข้ามาดูใครได้อ่ะ ยินดีด้วยนะ
    #345
    0
  8. #344 Lingling99 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 11:01

    ไม่ใกล้เคียงเลย เรื่องมันเศร้าาาาาาาา
    #344
    1
    • #344-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      2 เมษายน 2563 / 10:29
      รอกิจกรรมหน้าเด้อ
      #344-1
  9. #342 kulyasalin2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 23:41
    ตอนนี้รีดอยากทำหน้าเหมือนปกเรื่องเลย มือท้าวค้าง
    #342
    1
    • #342-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      2 เมษายน 2563 / 10:29
      แงงงง
      #342-1
  10. #341 sungkyunglee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 23:37
    เย้ดีใจๆพอดีเรามีตอมนางผลาญใจแล้วมาได้อีเรื่อวพอดีเลยว่าแต่ติดต่อเพจไหนอ่ะ
    #341
    0
  11. #340 NuReader (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 23:09
    ไรท์ปลอบใจด้วยตอนใหม่ด่วนคร่า รอนะ
    #340
    1
    • #340-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      2 เมษายน 2563 / 10:29
      มาอัพแล้วน้าา
      #340-1
  12. #339 pk0894703674 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 21:31
    ฮือ ฮือ อดอีกแล้ว
    #339
    1
    • #339-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 22:03
      รอกิจกรรมหน้านะค้า
      #339-1
  13. #338 Emmajung2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 20:53

    อดตามเคย แง่ๆ
    #338
    4
    • #338-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 21:13
      อย่าร้อง ไรท์ขอโทษ แงๆ
      #338-1
    • #338-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 22:03
      จริงน่ะ ไรท์จำไม่ใช่ได้ 5555
      #338-3
  14. #336 698117 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 19:56
    ฮือ ฮือออ..เลขมันเศร้า
    43
    #336
    1
    • #336-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 20:51
      แงงง อยากให้ได้ทุกคนจริงๆแต่มีไม่ถึงง่ะ แง
      #336-1
  15. #335 pook1819 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 19:46
    เค้าดีใจอ่ะเค้าได้ด้วยอ่ะ
    #335
    2
    • #335-2 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 20:51
      ทักมาที่เพจเลยจ้า
      #335-2
  16. #334 Airki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 19:44
    โอ๊ยยยย ปวดใจ ขอหลบไปพักสัก 1 ตอน เดี๋ยวกลับมาใหม่
    #334
    5
    • #334-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 21:13
      5555 ต้องง้อหรา ได้ๆ โอ๋ๆ เดะไรท์รีบมาน้าตะเองง
      #334-3
    • #334-5 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 21:15
      แต่ยังไงกะวันพะหัดอยู่ดีแระ ฮะๆๆๆ
      #334-5
  17. #333 berryta2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 19:41
    ยินดีด้วย...กับคนที่ได้รับหนังสือไปกอดจ้า
    #333
    1
    • #333-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 20:48
      เดะมีรอบใหม่ให้ลุ้นอีก อิอิ
      #333-1
  18. #332 wendy732 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 18:13
    ไรท์เครื่องไรท์พังเปล่าค่ะทำไมไม่มีเลข99 5555
    #332
    1
    • #332-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 11)
      31 มีนาคม 2563 / 18:14
      เย้ย 5555 ไม่น่า
      #332-1