[จบแล้ว/E-BOOK]จอมนางเหนือบัลลังก์ [王位上等]

ตอนที่ 10 : 8#เขาช่างเป็นบุรุษที่น่ารำคาญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,002
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 730 ครั้ง
    2 เม.ย. 63


ลี่เซียนลุกขึ้นมาเคี่ยวยาหมาหวงทังอันประกอบไปด้วยหมาหวง[1]และยาตัวอื่นๆให้เข้ากันดีตั้งแต่เช้ามืด ด้วยเข้าใจว่าไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้คาราวานสินค้าของคุณชายจางและว่านเทาก็คงเร่งออกเดินทาง นางจึงได้เคี่ยวยาเผื่อไว้ให้พวกเขาหม้อหนึ่งเพื่อจะที่จะได้ไว้ให้ว่านซูได้ทานระหว่างเดินทาง เมื่อรอจนยาเย็นตัวนางก็ได้เพิ่มน้ำผึ้งลงไปในตัวยาเพื่อให้ว่านซูซึ่งยังเล็กสามารถทานได้คล่องคอมากขึ้น เพราะหากยานั้นขมมากไปพาลจะไม่ยอมกินได้

และกว่าจะเสร็จสิ้นทุกขั้นตอนก็สายมากแล้ว นางจึงได้สั่งให้ซูหลัวและหลูจินเตรียมตัวออกไปตั้งแผงขายของตามปกติ หลังจากจัดแผงเสร็จหลูจินก็รับหน้าที่ไปหาสมุนไพรอย่างเคย เหลือเพียงลี่เซียนกับซูหลัวที่อยู่เฝ้าแผง

“ดูคุณหนูใส่ใจนายน้อยผู้นี้จริงๆนะเจ้าคะ” ซูหลัวว่าแกมยิ้มเมื่อเห็นว่าคุณหนูของนางประคับประคองยาต้มหม้อนั้นเป็นอย่างดีมาตลอดทาง หากเป็นเรื่องของเด็กเล็กๆแล้วล่ะก็คุณหนูของนางมักจะให้ความสำคัญอย่างดีเสมอ

“ใช่ เจ้ารู้หรือไม่ว่านายน้อยว่านซูผู้นี้หน้าตาจิ้มลิ้มดีทีเดียวล่ะ พูดจาฉะฉานเฉลียวฉลาด ซ้ำยังรู้ความนัก หากเจ้าได้พบหน้าจะต้องหลงรักเขาแน่” ลี่เซียนคลุกคลีกับเด็กแทบจะทุกช่วงอายุ นางจึงมีวิธีรับมือพวกเขาเป็นอย่างดี

“แต่ว่าอีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะเดินทางกันต่อแล้วกระมังเจ้าคะ กว่าจะไปถึงเมืองหลวงก็อีกหลายวันนัก หากชักช้าคงเสียเวลา”

“คงเป็นเช่นนั้น” ใจจริงนางก็อยากพบหน้าว่านซูอีกสักครั้งอยู่เหมือนกัน โตไปจะต้องกลายเป็นหนุ่มหล่อไม่แพ้หลินเกิงซินดาราจีนในดวงใจนางแน่นอนบอกเลย

ระหว่างรอให้ซือเจี่ยมารับยาให้บุตรชาย นางก็เหม่อลอยและคิดอันใดไปเรื่อยเปื่อย จะว่าไปนางก็มาติดอยู่ในภพอดีตนี้ก็หลายสัปดาห์แล้ว จะว่าดีมันก็ดี จะว่าทุกข์มันก็ทุกข์ ไม่ว่าจะคิดอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่บ้านเกิดของนาง สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงคุณแม่บุญธรรมและน้องๆทุกคน นางจากมาโดยที่ยังไม่ได้ร่ำลา จากมาทั้งๆที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ภายนอกนางอาจจะดูเข้มแข็งแต่ภายในใจนางกลับวูบโหวงไปหมด ถึงจะมีซูหลัวและหลูจินอยู่ใกล้ๆคอยเป็นเพื่อนดูแลจนนางไม่รู้สึกว่าลำบากอันใดแต่ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่จะมาเติมเต็มความว่างเปล่าในใจได้ ยิ่งคิดยิ่งจมดิ่งเหลือเกิน ไม่รู้ว่านางจะต้องติดแหง็กอยู่ที่นี่อีกนานเท่าใด จะลืมตาอ้าปากได้เมื่อไหร่ ร่างจริงๆของนางดับสลายไปแล้วหรือยัง...

เอ๊ะ? นี่นางกำลังจะเป็นโรคซึมเศร้าเสียแล้วหรืออย่างไรนะ ไยจึงได้หดหู่เพียงนี้กันเล่า สงสัยความรู้สึกของอิงเย่วยังหลงเหลืออยู่แน่ๆเลย

ไม่ได้สิ นางคืออภิญญาผู้ร่าเริงนะไม่ใช่อภิญญาจอมโศกเศร้า จะมาหดหู่หาอันใดกัน ลำบากมาก็มาก อดยากมาก็เยอะ กะอีแค่อดมื้อกินมื้อเท่านี้หากยอมแพ้เสียก็ไม่ใช่อภิญญาแล้ว

พลันนั้นนางก็สะบัดหน้าไปมาคล้ายกำลังพยายามตั้งสติ

ทว่าจู่ๆเสียงหัวเราะเบาๆก็ดังขึ้น ลี่เซียนจึงเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียงทันใด

“อ๊ะ! คุณชายจาง!” นางร้องเรียก

“เจ้านี่ช่างประหลาดดีแท้ เวลาห่างกันไม่ถึงเสี้ยวสีหน้ากลับเปลี่ยนไปมาปุบปับ ข้าหมายใจอยากจะรู้เสียจริงว่าเมื่อครู่เจ้ากำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่” จบคำเขาก็ยกพัดในมือขึ้นปิดปากแล้วขำออกมาอีกรอบจนลี่เซียนทั้งโกรธทั้งอายหน้าดำหน้าแดงไปหมด

คนผู้นี้เป็นผีหรือไรไยฝีเท้าจึงได้เบาราวกับปุยนุ่น เดินมายืนต่อหน้านางเพียงนี้นางยังไม่ยิน

เพ้ย! ดูท่าว่าคงต้องไปหัดเรียนวิชาสองเท้าท่องนภาเหินเวหาพาเพลินหรือไม่ก็เนตรทิพย์เอาไว้บ้างแล้วกระมัง

“นั่นเป็นเรื่องของข้า มิใช่ธุระของท่านเจ้าค่ะ” นางสะบัดหน้าหนีด้วยความไม่พอใจ ชั่วขณะหนึ่งที่ผ้าบนใบหน้าของนางพลิ้วไหวไปกับแรงหันจนหลิวเฟยมองเห็นได้เสี้ยวเวลาหนึ่ง สีหน้าของเขานิ่งไปทันใด

“ธุระของข้าสิ ก็ข้ามาตามเจ้าไปรักษาอาซูอย่างไร จะไปกันหรือยัง”

เอ๊ะ! คนผู้นี้มันยังไงกัน มาถึงก็บังคับขู่เข็ญจะมากเกินไปแล้ว

ลี่เซียนลุกขึ้นยืนก่อนจะหยิบห่อยาสามห่อยื่นให้ หลิวเฟยที่ไม่เข้าใจก็รับมาอย่างงงๆ ยังดีที่ซวี่อี้รู้งานอย่างยิ่งรีบไปแย่งห่อยานั่นมาจากมือนายตนได้อย่างทันท่วงที

แต่ทว่าครู่ต่อมาลี่เซียนกลับหยิบหม้อดินที่บรรจุยาต้มขึ้นมายื่นให้เขาเป็นรอบที่สอง ครานี้ทั้งหลิวเฟยและซวี่อี้ล้วนแต่มือไม่ว่างแล้วทั้งสิ้น

หลิวเฟยยกหม้อขึ้นดูแล้วก็ได้แต่ขมวดคิ้วเข้มสงสัย “นี่คืออันใด”

“เอ้า จะอันใดได้ ก็ยาของนายน้อยว่านซูอย่างไรเจ้าคะ วันละสามมื้อหลังอาหารห้ามลืมเด็ดขาด แต่ว่าให้เขาทานในหม้อนี่ให้หมดเสียก่อนจึงค่อยเอาในห่อนั่นมาเคี่ยวใหม่ ต้องเคี่ยวให้ได้อย่างน้อยหนึ่งชั่วยามกับอีกครึ่งนะเจ้าคะ เมื่อเข้ากันดีแล้วก็พักไว้รอให้เย็นแล้วค่อยเติมน้ำผึ้งลงไปหนึ่งในสามส่วน นายน้อยจะได้ทานง่ายขึ้น”

คำสั่งยาวเหยียดจากปากนางทำเอาหลิวเฟยยืนงงงันทำอันใดไม่ถูกไปครู่ใหญ่ ลี่เซียนที่นั่งลงไปแล้วเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างเคืองๆ

“ได้ของแล้วก็กลับไปเสียทีสิเจ้าคะ แถวนี้สกปรกนักเกรงว่าอาภรณ์ของคุณชายจะเปรอะเปื้อนเอาได้”

หลิวเฟยหันไปยัดหม้อยาใส่มือของซวี่อี้แล้วหันมาคว้าข้อมือของลี่เซียนให้ลุกขึ้นเดินตาม ด้วยความตกใจนางจึงพยายามสะบัดข้อมือออก แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใดมือของเขากลับเหนียวแน่นเสียยิ่งกว่ากาวตราช้างที่นางเคยใช้เสียอีก ซูหลัวเองก็ตกตะลึงพรึงพรืดทำอันใดไม่ถูกได้แต่อ้าปากพะงาบๆอยู่เช่นนั้น

“นี่ นี่!! ปล่อยข้านะคุณชายจาง! ท่านมีสิทธิ์อันใดมาบังคับข้าให้ไปกับท่านกัน!” ยิ่งนางพยายามทุบหรือแกะมือกาวของเขาออกเท่าใดเขากลับยิ่งกำข้อมือนางแน่นขึ้นเท่านั้นเอง

“ก็ในเมื่อมาเชิญเจ้าดีๆเจ้ากลับไม่แยแส ข้าก็ต้องใช้กำลังบังคับ”

“แต่ข้ามิใช่หมอ จะไปรักษานายน้อยได้อย่างไร ข้าเป็นเพียงคนขายสมุนไพร หากท่านต้องการให้นายน้อยหายขาดก็ไปตามหมอผู้มีฝีมือมารักษาเอาเถิด”

“ก็อาซูร้องห่มร้องไห้จะให้เจ้ารักษาแต่เพียงผู้เดียวแล้วจะให้ข้ากับว่านเทาทำเช่นไรเล่า เจ้าเองก็อย่าจิตใจคับแคบนักเลย อาซูยังเล็กซ้ำยังเพิ่งจะหายป่วยไข้ ตามใจเขาสักหน่อยจะเป็นไรไป”

ปากเล็กๆใต้ผ้าอ้าค้างตกตะลึง สุดยอด สุดยอดของความลื่นไหล นี่เขากล้าเอาเด็กมาอ้างเลยเชียวหรือ นางรู้หรอกว่าเขาเพียงต้องการมาปั่นหัวนางเล่น คิดเอาไว้อยู่แล้วทีเดียว ขึ้นชื่อว่าบุรษเจ้าสำราญขอเพียงเป็นหญิงสาวล้วนแต่น่าสนใจทั้งสิ้น แต่หญิงสาวชาวบ้านซ้ำยังมีผ้าคาดหน้าเช่นนี้เขาก็ยังมาสนใจได้อีกหรือ

เอ๊ะ...

หรือว่า...

เขาจะรู้ชาติกำเนิดของนางแล้ว!

ลี่เซียนตัวเย็นวาบ เช่นนั้นนางก็ควรจะตามน้ำไปก่อนสิ สืบให้แน่ชัดว่าเขามีจุดประสงค์ใดต่อนางแน่ หากไม่ใช่อย่างที่นางกลัวก็ดีไป แต่ถ้าใช่ขึ้นมาล่ะก็ นางนี่แหละจะกรอกยาพิษใส่ปากเขาด้วยตนเองเลยทีเดียว

“ก็ได้เจ้าค่ะ ก็ได้ ข้าไปก็ได้ แต่ช่วยปล่อยมือข้าก่อนเถิด”

หลิวเฟยหยุดยื้อตัวนาง ปล่อยแขนเล็กๆนั่นก่อนจะยืดกายขึ้น “ยอมดีๆเสียแต่แรกก็จบ”

“แต่ข้ายังไม่อาจไปได้ในตอนนี้ อีกครึ่งชั่วยามจึงจะตามไปเจ้าค่ะ”

ใบหน้าคมคายหันมามองคนพูด “เหตุใดจึงยังไปไม่ได้”

ลี่เซียนพรูลมหายใจเบาๆ ก่อนจะว่า “ท่านไม่เห็นหรือว่าข้าก็ต้องทำมาหากิน ข้ามิได้ร่ำรวยมาตั้งแต่บรรพบุรุษเช่นท่านนี่เจ้าคะ ยาที่นายน้อยต้องทานข้าก็ตระเตรียมเอาไว้หมดแล้ว หากอาการกำเริบก็เอายานั่นให้เขาดื่มเสียอาการก็จะทุเลาลง ขอข้าค้าขายเอากำรี้กำไรสักอีแปะก่อนเถอะ”

“ไม่จำเป็น”

เอ๊ะ ตานี่ คนเขาทำมาหากิน มาบอกว่าไม่จำเป็นต้องขาย หากนางไม่ขายแล้วจะเอาอันใดกิน

เออ...แต่หากว่าตามจริงนางก็ไม่ใช่จะขายได้ดอกนะแผงที่ตั้งอยู่ทุกวันนี้ รายได้ส่วนใหญ่ก็มาจากหลูจินนำเอาของป่ากับสมุนไพรหายากบางส่วนไปขายให้พ่อค้าคนกลางร้านใหญ่ๆในตัวเมืองทั้งนั้น นางก็เพียงแต่อ้างให้ดูดีไปเช่นนั้นแหละ แหะๆ

“ไม่จำเป็นอย่างไรกันเจ้าคะ ก็ข้า...”

“ไม่จำเป็นเพราะข้ายินดีจะเหมาแผงเจ้าทั้งหมด กี่ตำลึงทองก็ว่ามา เพียงแต่วันนี้เจ้ายอมไปรักษาว่านซูและอยู่ทานอาหารมื้อค่ำกับพวกข้าที่คาราวานพ่อค้าก็พอ”

ทั้งลี่เซียนและซูหลัวต่างก็พากันตกตะลึงพรึงพรืดเสียจนตาค้าง โดยเฉพาะลี่เซียนที่มีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนซึ่งไม่เหมือนคนที่นี่ ยิ่งนางทำเช่นนี้หลิวเฟยก็ได้เห็นดวงตาของนางชัดเจนมากขึ้น อดไม่ได้ที่จ้องมองมันด้วยความสนใจ

“นี่ท่านคิดจะเอาอัฐฟาดหัวข้างั้นหรือ” น้ำเสียงของลี่เซียนจริงจังขึ้นมาหลายส่วน ถึงยามนี้นางจะอัตคัดขัดสนเงินทองแต่นางก็มีศักดิ์ศรีมากพอที่จะไม่ให้ผู้ใดมาดูถูกดูแคลนได้ง่ายๆ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “ฟาดหัว? นี่เจ้าคิดอันใดเช่นนั้น ข้าก็เพียงแค่...”

“ออกไป ไปให้พ้นหน้าร้านข้า ต่อให้ท่านเป็นคุณชายข้าก็ไม่เกรงใจทั้งนั้น หากยังคิดจะข่มเหงกันข้าก็ขอสู้จนเลือดเข้าตาเช่นกัน” พูดจบนางก็เดินสะบัดกายกลับไปหาซูหลัวแล้วไม่สนใจเขาอีก จะแฉหรือเอานางไปพูดอย่างไรนางก็ไม่สนแล้ว นางล่ะเกลียดนักพวกเจ้าชู้สายเปย์ คิดว่ามีเงินแล้วซื้อได้ทุกอย่างงั้นหรือ

ฝันไปเถอะ ฮึ

“คุณชาย นางไล่ถึงเพียงนี้ก็กลับก่อนเถอะขอรับ” ซวี่อี้ที่หอบหิ้วห่อยาและหม้อดินพะรุงพะรังว่าขึ้น

“ได้ กลับก็กลับ แต่ข้าไม่ยอมแพ้ดอก นานๆข้าจะเจอคนน่าสนใจเช่นนางสักครั้งหนึ่ง ข้าอยากรู้จักนางให้มากกว่านี้ และข้าก็จะต้องรู้ให้ได้ว่านางเป็นผู้ใดกันแน่”

 

หลิวเฟยนั่งจิบน้ำชาพลางใช้ความคิดไปพลาง ดวงตาสีน้ำตาอ่อนนั่นยังรบกวนจิตใจของเขาไม่จางหายเพราะอันใดกันนะ จะว่าคุ้นก็คุ้นอยู่ แต่นัยน์ตาเช่นนั้นเขากลับไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อนจริงๆ

“ไม่เคยเจอ ข้าไม่เคยเจอสตรีเช่นนางมาก่อนจริงๆซวี่อี้ น่าสนใจอันใดอย่างนี้นะ”

“เอ่อ...คุณชายขอรับ ข้ากลับรู้สึกว่านางคงไม่ต้องการให้ท่านเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับนางนะขอรับ”

“แต่ข้าคาใจนักซวี่อี้ หากไม่นับดวงตาสีแปลกประหลาดนั่นของนาง ข้ากลับรู้สึกราวกับเคยพบนางที่ใดมาก่อน เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นพวกไม่ยอมแพ้อันใดง่ายๆ”

ซวี่อี้ทอดถอนลมหายใจให้กับนิสัยอยากรู้อยากเห็นของนายตน อย่างอื่นล้วนแต่น่าชื่นชมนับถือ แต่ไอ้นิสัยเจ้าชู้และอยากรู้อยากเห็นนี่แหละที่แก้ไม่เคยหาย แต่ก็อีกนั่นแหละเพราะอุปนิสัยเช่นนี้งานสำคัญต่างๆจึงล้วนสำเร็จได้โดยง่ายทั้งสิ้น

“แล้วคุณชายจะทำเช่นไรงั้นหรือขอรับ”

“เจ้าไปตามคนของเรามาพบข้าสักสี่ห้าคน อ้อ ตามลู่ฟานมาพบข้าด้วย ข้ามีงานให้เขาไปทำสักหน่อย”

ก็ไม่รู้ว่านายตนคิดจะทำสิ่งใดอีก แล้วก็ไม่รู้ด้วยเหตุผลใดจึงได้สนอกสนใจสตรีผู้นี้นัก แต่ในเมื่อรู้ดีว่าขัดขวางไปก็คงไม่เป็นผลจึงต้องปล่อยเลยตามเลยเช่นเคย

“ทราบแล้วขอรับ”



[1] หมาหวง เป็นยาตัวหลักในตำรับยาหมาหวงทัง (ตำราต้นตำรับซางหานลุ่น) มีสรรพคุณช่วยกระจายชี่ของปอดและควบคุมอาการหอบไม่ให้รุนแรงขึ้น




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 730 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,352 ความคิดเห็น

  1. #681 Pimmy27pb (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 20:23
    คำที่คุคชายพูดว่า “ไม่ยอมแพ้ดอก” คำนี้ขัดๆ นะคะ อ่านแล้วคล้ายคำไทยโบราณมากกว่า
    #681
    0
  2. #343 baochompoo2525 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 01:58
    เอาจริงๆนางเอกจะหยิ่งในศักดิ์ศรีอะไรนักแทนที่เค้าให้เงินจะรีบเอาตัวเองก็ลำบากตั้งแต่รักษาเด็กละเค้าให้เงินก็ไม่รับ.. บอกว่าตัวเองไม่ใช่หมอ... ทำยาก็มีค่าใช้จ่าย.. ลำบากข้ารับใช้ไปซิ่... นางเอกเห้อ.. รักศักดิ์ศรีได้แต่ช่วยแบบพอดีๆอย่าเยอะไป.. ในชีวิตจริงมีคนแบบนี้จริงๆเหรอ... ตัวเองก็ไม่มียังจะหยิ่งไม่รับอีก... โอ้ยขัดใจกับนางเอกมาก... ใฝ่ฝันอยากรวย.. อยากมีร้านแต่พอเค้าให้เงินกลับไม่เอา.. เห้อๆๆๆๆๆๆๆ
    #343
    3
    • #343-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 10)
      2 เมษายน 2563 / 10:29
      ใจเย็นๆค้าบบบ นี่แค่เริ่มต้นเอง 5555
      #343-1
    • #343-3 ayuzakijoy(จากตอนที่ 10)
      2 เมษายน 2563 / 11:46
      ไม่เปนไรจ้าาา รีดอินขนาดนี้ถือว่าตัวละครไรท์เข้าถึง แต่อย่าเกลียดน้องก็พอ ฮะๆๆ
      #343-3
  3. #330 kulyasalin2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 17:12
    คุณชายนี่เจ้าชู้และเป็นสายเผือกตัวพ่อสินะ 55555 แย่แล้วความลับน้องจะถูกเผยรึยัง
    #330
    1
    • #330-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 10)
      31 มีนาคม 2563 / 17:32
      ใช่ค่ะ งานไม่ยากแต่ได้มาไม่ง่ายนะ อิอิ
      #330-1
  4. #329 NuReader (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 13:19
    555555 ลุ้นอาเฟยว่าจะเอาชนะน้องได้หรือไม่
    มาเร็วๆ นะคะไรท์ ^^
    #329
    1
    • #329-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 10)
      31 มีนาคม 2563 / 13:51
      ได้เลยจ้าาา
      #329-1
  5. #328 pook1819 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 12:12
    ข้าจะตามติด ใครกล้ามีปัญหากับข้าฮะเสียงสูง เดี๋ยวปัด ข้าน้อยเข้าใจแล้วเมื่อต่อมเผือกทำงานแล้วต้องบรรลุเป้าหมายเท่านั้นอิอิ
    #328
    1
    • #328-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 10)
      31 มีนาคม 2563 / 13:51
      พี่เฟยไม่เคยกลัวกลัวอย่างเดียวกลัวไม่ได้หม้อสาว 5555
      #328-1
  6. #326 PanidaChansamorn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 09:28
    50 ค่ะ
    #326
    1
    • #326-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 10)
      31 มีนาคม 2563 / 09:30
      ปิดรับคำตอบแล้วคร้าบ ขอโทษจ้า
      #326-1
  7. #325 usaonly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 09:22

    ลี่เซียนโกรธจัดคิดว่าหลิวเฟยเอาเงินมาฟาดหัว ที่จริงเขาต้ังใจให้นางไปเยี่ยมไข้เด็กน้อย และอยู่ทานอาหารด้วยกัน ก่อนท่ีกองคาราวานจะเดินทางต่อ การปฏิเสธของลี่เซียนกลับไปปลุกความอยากรู้ของหลิวเฟยที่คิดจะตามสืบประวัติของนางเข้าให้แล้ว มาดูกันสิว่าจะพบเจออะไรบ้าง ขอบคุณค่ะไรท์

    #325
    1
    • #325-1 ayuzakijoy(จากตอนที่ 10)
      31 มีนาคม 2563 / 09:27
      รีดรู้จักพี่เฟยน้อยไปแล้ว 5555 พี่แกนี่ตัวแสบเลยนะคะขอบอก ขอบคุณที่ติดตามนะคะ อย่าเพิ่มเบื่อแล้วทิ้งกันไปไหนน้าาา
      #325-1
  8. #322 kulyasalin2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 01:00
    38

    สาธุ .......ขอเล่มไหนก็ได้สนุกทุกเรื่อง
    #322
    0
  9. #321 usaonly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 00:43

    89 ค่ะ

    #321
    0
  10. #320 proudvi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 22:53
    7 ค่าาา
    #320
    0
  11. #319 Puipuinarak (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 22:25
    3 ค่า เครียดจริงๆเจ้าโควิท
    #319
    0
  12. #318 dchimtuem (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 21:41
    52 ค่ะ
    #318
    0
  13. #317 nats_tee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 21:25
    45 ค่ะ
    #317
    0
  14. #316 chudananka (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 20:27
    15. จร้า
    #316
    0
  15. #315 Fofilm9 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 18:04
    17 จ้า
    #315
    0
  16. #314 pporne (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 16:16
    65ค่ะ.
    #314
    0
  17. #313 pat2514 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 16:13
    11

    ค่ะ
    #313
    0
  18. #312 jukji (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 15:16
    88 จ้า
    #312
    1
    • #312-1 jukji(จากตอนที่ 10)
      30 มีนาคม 2563 / 15:20
      กำ มีคนตอบแล้ว เปลี่ยนค่ะๆ เอาเป็น

      55

      แล้วกัน
      #312-1
  19. #311 จันทราสีพาสเทล (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 14:07
    49 ค่าาาา ;-;
    #311
    2
  20. #310 chaleawhc (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 13:48
    12 จร้า
    #310
    0
  21. #309 tavigar_25 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 13:01
    31 ค่ะ
    #309
    0
  22. #308 Jira123 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 12:05
    9 เจ้าค่ะ
    #308
    0
  23. #307 aengy072 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 11:21
    39 มี.ค.63/11.20 น.(จากตอนที่10)
    39 คร้า
    #307
    0
  24. #306 KatieJ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 08:06
    14 จ้า
    #306
    0
  25. #305 beaujaaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 07:19
    22 ค่ะ
    #305
    1
    • #305-1 beaujaaa(จากตอนที่ 10)
      30 มีนาคม 2563 / 07:20
      เปลี่ยนเป็น21แทน^^
      #305-1