ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 52 : ข่าวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    3 ก.ย. 59

บทที่ 1 : ข่าวร้าย




    หลังจากผ่านไปอีกสองอาทิตย์ ในที่สุดพวกเขาก็อยู่ที่ภูเขาเฟธครบเดือน พวกเขารู้จักผู้คนที่อยู่รอบข้างกระโจมเวทย์ของพวกเขาบ้างเล็กน้อย ส่วนใหญ่มักเป็นพวกอัศวินและผู้ใช้เวทย์จากโรงเรียนอัศวินและเวทย์อเคเซียทั้งนั้น ส่วนโรงเรียนหลวงนั้นไม่ค่อยพบเจอมากนัก เพราะส่วนใหญ่มักจะทำภารกิจในเดือนที่สองของเทศกาลล่าสัตว์เวทซะมากกว่า เพราะในเดือนที่สองสัตว์เวทจะเริ่มออกมาจากที่หลบซ่อนนั้นเอง ทำให้ได้กำไรมากกว่า


    วันนี้พวกครรชิตมิได้ออกไปล่าสัตว์เวทเช่นเดิม เพราะเมื่อวานมีคนมาเพิ่มจากสามร้อยกว่ากลุ่มกลายเป็นเกือบห้าร้อยแล้ว ทำให้พื้นที่ล่าเริ่มไม่เพียงพอทำให้หลายๆกลุ่มต้องล่าลึกขึ้นหรือไกลขึ้นนั้นเอง ส่วนพื้นที่ที่มีต้นแมนเดรกอยู่ก็ไม่มีกลุ่มไหนกล้าไปลองดี เพราะมันเป็นสัตว์เวทระดับสามขั้นปลายแล้ว ทำให้มันแข็งแกร่งเกินกว่าที่กลุ่มเล็กๆจะล้มมันได้ ถึงแม้จะมีบางกลุ่มรวมกันหลายๆกลุ่มเพื่อล้มมันก็ตาม และการจะเรียกคนอื่นให้มาช่วยคงเป็นไปไม่ได้ เพราะส่วนใหญ่คนที่มีความแข็งแกร่งพอจะฆ่าแมนเดรกระดับสาม ต่างก็ออกล่าในส่วนลึกของป่าเขาลำเนาไพรกันหมด


    "เฮ้จูเนียร์! วันนี้ไม่ออกล่ารึ" ชายหนุ่มในชุดเกราะอัศวินสีเทาเงินทักทายเด็กหนุ่มที่กำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ในอาณาเขตกระโจมเวทย์


    "ไม่ล่ะลูวิค เมื่อวานทั้งกลุ่มใหม่กลุ่มเก่าแย่งกันล่าเละเทะ วันนี้ขอดูสถานการณ์ก่อน ถ้ายังไม่เรียบร้อยก็คงรออีกสักวัน" เด็กหนุ่มโบกมือไปมาเหมือนเหนื่อยใจ


    "ฮ่าๆ ข้าเองก็อยากจะทำแบบเจ้าอยู่หรอก แต่กลุ่มข้านี้ไฟแรงกันซะจริง จริงสิได้เวลาแล้ว ข้าไปก่อน ฝากสวัสดีสาวๆด้วยล่ะ" ลูวิคอัศวินหนุ่มแห่งโรงเรียนอัศวินอเคเซียเดินจากไป มุ่งตรงไปที่กลุ่มของเขาที่ยืนรออยู่ที่หน้ากระโจมของพวกเขา ก่อนที่จะเดินหายไปจากสายตาของเด็กหนุ่ม


    เด็กหนุ่มรับการทักทายจากกลุ่มต่างๆรอบกระโจมของเขาอีกสามครั้ง โดยสองครั้งแรกก็เป็นเพื่อนกับลูวิคนั้นแหละ ส่วนครั้งที่สามจากกลุ่มนักเวทย์สาวจากโรงเรียนเวทย์อเคเซีย พวกเขาก็ทักทายเพื่อนใหม่คนนี้อย่างสบายๆ ก่อนจะออกไปล่ากันทั้งหมด ครรชิตก็ได้แต่เตือนทุกคนอ้อมๆ ให้ระวังตัวกันหน่อยเพราะอาจจะเกิดการทะเลาะวิวาทได้ง่ายๆ เมื่อมีคนหลายร้อยกลุ่มอยู่ในพื้นที่เดียวกัน


    "พวกเราไม่ออกล่าจริงๆหรอ พี่จูเนียร์" ลิลลี่ส่งสายตาเบื่อหน่ายมาให้เขา


    ครรชิตลูบหัวเด็กสาว ก่อนจะพาเธอไปหาเจ้าไลก้าที่นอนเฝ้าอยู่หน้ากระโจม "วันนี้เล่นกับเจ้านี้ไปก่อนละกัน ข้าจะช่วยพี่สาวเจ้าสร้างเม็ดพลังลมปราณ"


    "บู๊~ ข้าก็อยากได้บ้างอ่ะ เห็นพี่ลูน่าร่ายเวทย์น้ำแข็งแล้วอิจฉา" ลิลลี่ทำแก้มป่อง ในขณะที่มือก็ลูบหัวเจ้าไลก้าที่พยายามดิ้นหนี้จากอ้อมกอดของเด็กสาว


    "พรุ่งนี้ละกัน พลังมานาเจ้าไม่เสถียรตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"


    "ทำไงได้พวกนั้นมันจะมาหาเรื่องพวกข้านี้" ลิลลี่ตอบด้วยเสียงไม่พอใจ


    ครรชิตได้แต่นึกย้อนกลับไปช่วงเช้าเมื่อวาน พวกกลุ่มที่เพิ่งมาถึงต่างก็แย่งสัตว์เวทของกลุ่มคนที่มาใหม่จบแทบหมดสิ้น เพราะกลุ่มที่มาใหม่มักมีระดับสูงกว่ากลุ่มแรกพอสมควร แต่ก็ไม่แตกต่างกันมาก ส่วนใหญ่ใช้อิทธิพลของตระกูลไม่ก็กิลด์กดดันพวกคนกลุ่มแรก ที่มักจะเป็นนักเรียนมาจากโรงเรียนต่างๆ ถ้าใครมีอิทธิพลสูงกว่าก็ได้พื้นที่ล่าแถวๆนั้นไป


    แต่เมื่อวานพวกเขายังไม่ทันเข้าไปล่า ก็เจอพวกที่มาจากกิลด์ทหารรับจ้างข่มขู่ และบังคับให้สามสาวไปกับพวกมัน แต่ก็จบไม่สวยด้วยความที่พวกเธอแข็งแกร่งกว่าพวกมันมาก เจอลิลลี่กระโดดเตะเรียงคนเลยทีเดียว พวกมันล้มไม่เป็นท่าแถมยังถูกกลุ่มอื่นหัวเราะเยาะอีก พวกมันเลยคิดจะเล่นสกปรกด้วยการเพื่อนมารุม


    "เจ้าพวกหมูตัวเมีย ไม่รู้หรือไงว่าพวกข้าเป็นใคร ไม่ยอมมาเล่นสนุกกับพวกข้า อย่าหาว่าข้าไร้ความปราณี พวกเราจับพวกมัน" ชายที่เป็นหัวหน้าของพวกมันได้สั่งให้กลุ่มคนด้านหลังของชายคนนั้น กก็พุ่งเข้ามาโจมตีกลุ่มของเด็กหนุ่มแบบดื้อๆ เพื่อเป็นการสั่งสอนที่มาทำร้ายคนในกลุ่มของมัน


    พวกเขาจัดการพวกมันด้วยการใช้พละกำลังล้วนๆ ด้วยการเตะ ต่อยและตีพวกมันด้วยมือเปล่า จนพวกมันล้มลงไปนอนหมดสภาพ จากกลุ่มคนเกือบยี่สิบคนเหลือมีสติเพียงแค่สองคนคือ คนที่ปากหมาพูดจาข่มขู่กับหัวหน้าของพวกมัน


    "เจ้าไม่ตายดีแน่ พวกข้าคือกิลด์ทหารรับจ้างหมาป่าเดียวดาย ทหารรับจ้างที่ทำงานให้กับโรงประมูลหลวง!" เจ้าคนปากพร้อย มันใช้ชื่อเสียงของโรงประมูลหลวงในการกดดันพวกเขา


    "พี่โรสแมรี่ จดบัญชีดำห้ามขายยาทุกระดับจากร้านของลุงเมอลินให้กิลด์นี้ และคนที่เกี่ยวข้องกับพวกมันทั้งหมด" เขาพูดกับโรสแมรี่ในระดับที่ทุกคนได้ยิน เป็นการตอกกลับพวกมัน


    ฝูงชนที่ยืนอยู่รายรอบต่างยืนนิ่งเงียบเหมือนเป็นใบ้ เพราะพวกเขารู้ดีว่าร้านเมอลินเป็นหนึ่งในกลุ่มการค้า'Orebal' กลุ่มการค้าขนาดกลางที่มียาระดับกลางขายเป็นจำนวนมาก รองจากกลุ่มการค้าที่มีสัญญากับกิลด์ยาระดับสูงเท่านั้น และด้วยราคาที่ถูกกว่าร้านอื่นเล็กน้อย ทำให้พวกเขาคนที่ไม่ค่อยมีทุนทรัพย์มียาระดับกลางใช้ในการล่า


    ทุกคนต่างหันไปมองทั้งสี่คนที่สยบกิลด์หมาป่าเดียวดายไว้ได้ ทั้งสี่คนต้องเป็นลูกหลานของร้านค้าใดร้านค้าหนึ่งในกลุ่มการค้า'Orebal'แน่นอน กิลด์หมาป่าเดียวดายคงจบสิ้นแน่ๆ เพราะพวกมันเองก็ยังต้องซื้อยาจากร้านเมอลิน เพราะถึงแม้จะทำงานให้ร้านประมูลหลวงแต่ก็เป็นพวกหน่วยระดับต่ำ ทำให้ได้การสนับสนุนเพียงเล็กน้อย ยิ่งถูกตัดขาดความช่วยเหลือจากร้านค้าเมอลินอีก


    มีทางเดียวพวกมันจะรอดจากการสลายกิลด์คือ การซื้อยาแจกจ่ายสมาชิกจากร้านอื่นที่ขายด้วยราคาแพงลิบลิ่ว แต่ตัวยาด้อยคุณภาพกว่าของร้านเมอลินซ่ะอีก พวกมันต้องทำงานมากขึ้น แต่จากสภาพการณ์ที่พวกมันกร่างไปทั่วกับคนอ่อนแอ พวกมันคงไม่รอดแน่นอนเพราะพวกมันไม่มีทางหาเงินได้มากพอจะรั้งสมาชิกเอาไว้ได้อีกแล้ว


    พวกกิลด์ทหารรับจ้างหมาป่าเดียวดายต่างมองหน้ากันด้วยสีหน้าตกตะลึง พวกมันไม่คาดคิดว่ากลุ่มเด็กน้อยตรงหน้าพวกมันจะมีความสัมพันธ์กับกลุ่มการค้า'Orebal' เพราะกลุ่มที่มีอิทธิพลมักจะรวมกันเป็นกลุ่มใหญ่ในเทศกลาล่าสัตว์เวท แต่เด็กกลุ่มนี้มากันแค่สี่คนเท่านั้น ทำให้พวกมันเป็นกลุ่มเพื่อนสนิทที่ออกมาล่าครั้งแรกเท่านั้น


    ส่วนกลุ่มเด็กหนุ่มไม่สนใจพวกมัน ทุกคนมุ่งสู่ป่าเพื่อล่าสัตว์เวทต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เด็กสาวในกลุ่มที่ยังมีอารมณ์โกรธอยู่ ทำให้สัตว์เวทต่างหนีกระเจิงและมีสภาพดูไม่ได้ตลอดทั้งวัน จนกว่าจะกลับกระโจมนั้นแหละที่สัตว์เวทในป่าชั้นในจะอยู่ได้อย่างสงบสุข


    "เอาล่ะ พี่ไปก่อนเดี๋ยวพี่โรสแมรี่จะรอนาน"


    "ค่ะ พี่จูเนียร์ ส่วนเราไปเล่นกันไลก้า" "เมี๊ยว~"


    ภายในกระโจมเวทย์ โรสแมรี่ที่กำลังนั่งรออยู่ที่ห้องโถง โดยใส่เสื้อคลุมอาบน้ำบางๆเพียงเท่านั้น ครรชิตได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะสงบใจแล้วไปนั่งลงที่ตรงข้ามกับหญิงสาว


    "ทำไมพี่โรสแต่งตัวแบบนี้ล่ะครับ" ครรชิตลองถามเล่นๆดู


    "ก็เธอบอกว่าเอาชุดที่พร้อมทิ้งไม่ใช่หรอ ตัวนี้มันเก่ามากแล้วบางมากอย่างนี้ไง เหมาะเลยละ" โรสแมรี่ขยิบตาให้เด็กหนุ่ม ก่อนที่จะเอนหลังอย่างปล่อยตัว


    "เอือก! เอาเถอะครับ เรามาเริ่มกันดีกว่า ลูน่าช่วยเตรียมน้ำอาบด้วยนะ" ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอีกครั้ง ก่อนจะละสายตาจากสิ่งดึงดูดได้


    เมื่อลูน่าเข้าไปในห้องน้ำ ชายหนุ่มก็เรียกผลวิวัฒน์ออกมาสามสิบสองลูก แล้วเปลี่ยนมันเป็นลมปราณเหลวสามสิบสองลูก แล้วทุกอย่างก็ดำเนินไปเช่นเดียวกับเหตุการณ์ของลูน่า หลังจากชำระร่างกายทั้งภายในและภายนอกอย่างเรียบร้อย เข้าก็ให้เธอไปทำความสะอาดร่างกาย เพื่อที่จะได้ย้ายลมปราณลงไปในเม็ดพลังมานา โดยที่โรสแมรี่ไม่ต้องทะลวงเม็ดพลังมานา เพียงแค่โคจรลมปราณที่อยู่ในจุดชีพจรลงไปในเม็ดพลังมานาก็เพียงพอ


    หลังจากออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายของโรสแมรี่ก็ดูอ่อนวัย และเปล่งปล่งดูดีขึ้นไปอีก จนแทบจะทำให้ชายหนุ่มทุกคนที่ได้พบเจอต่างหลงเสน่ห์ได้เลยทีเดียว เธอยังคงใส่ชุดคลุมอาบน้ำบางๆออกมาอวดร่างกายให้ชายหนุ่มเห็นอยู่ดี แต่ด้วยภูมิต้านทานหรือสงบใจไว้แล้วก็ไม่ทราบได้ เด็กหนุ่มจึงไม่ตื่นตัวและไม่หลงเสน่ห์อันเย้ายวนของเธอไปได้


    "ชิ ไม่สนุกเลย งั้นพี่ไปนอนก่อนละ เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวจังเลย อยากได้คนมาช่วยนวดพี่จัง" โรสแมรี่พูดกระซิบที่ข้างหูครรชิต ก่อนจะเดินส่ายเอวกลับเข้าห้องนอนไป


    เด็กหนุ่มปาดเหงื่อที่หน้าผาก ก่อนจะมองไปยังนาฬิกาบนผนังกระโจม ที่ตอนนี้บอกเวลาอาหารกลางวันแล้ว เขาหันไปมองลูน่าที่กำลังยิ้มแห้งๆมาชายหนุ่ม


    "ไปเตรียมอาหารกันเถอะ แล้วค่อยไปเรียกลิลลี่"


    "เจ้าค่ะ" และแล้วสองนายบ่าวก็เข้าครัวทำอาหาร ก่อนจะตามเด็กสาวที่กำลังซ่อมต่อสู้อยู่กับไลก้าในร่างเติมของมัน สิงโตวายุคลั่งสัตว์เวทระดับสี่นั้นเอง


    อีกทางด้านหนึ่ง ในเทือกเขาอเคเซีย มีกระโจมนำทัพที่มีบุคคลนั่งอยู่ภายในนับร้อยคน ทุกคนต่างจ้องมองไปยังแบบจำลองที่อยู่บนโต๊ะกลางห้อง ในแบบจำลองมีหลายพื้นที่ที่มีธงสีแดงปักไว้เป็นจำนวนมาก และรองลงมาเป็นธงสีเหลือง ฟ้าและดำ ตามลำดับ


    "พวกเจ้าคงเห็นแล้วสินะ นี้คือพื้นที่ที่เราสำรวจแล้ว พวกสีแดงคือสัตว์เวทระดับต่ำ สีเหลืองระดับกลางและสีฟ้าเป็นพวกระดับสูง ส่วนสีดำเราไม่ทราบแน่ชัดว่ามันอยู่ระดับใดกันแน่ แต่มันมากกว่าระดับสูงแน่นอน" ชายชราในชุดเกราะสีดำมีลายเส้นสีเงินประกายทั่วทั้งตัว เขายืนอยู่ที่หัวโต๊ะประชุมแห่งนี้


    ทุกคนในห้องนี้ต่างก็เป็นตัวแทนของกลุ่มต่างๆ ทั้งกลุ่มการค้า กิลด์ กองทัพของอาณาจักรและอาจารย์ของโรงเรียนต่างๆ พวกเขาทุกคนที่เข้ามาล่าในเขตเทือกเขาต่างอยู่ในห้องนี้ทั้งหมด


    "ส่วนนี้คือส่วนที่เรายังไม่สามารถสำรวจหรือยังไม่ได้สำรวจ" ชายชราคนเดิมชี้ไปยังพื้นที่ที่ไม่มีธงปักอยู่เลยแม้แต่น้อย ตรงนั้นเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่มากถึงเจ็ดส่วนสิบของพื้นที่ทั้งหมด


    "เรามีเวลาอีกสองเดือนที่จะเคลียร์จุดสีเหลืองและฟ้า แล้วอีกส่วนต้องสำรวจพื้นที่ที่เหลือของเทือกเขาให้เสร็จสิ้น" สิ้นเสียงชายชรา ทุกคนในห้องต่างเต็มไปด้วยสีหน้ากังวล และทุกคนต่างจับจองไปยังพื้นที่ที่เหลืออย่างตื่นตระหนัก เพราะพวกเขาเสียทรัพยากรไปมากมายทั้งสองเดือน เพียงเพื่อสำรวจพื้นที่ได้แค่สามส่วนเท่านั้น และแทบทั้งหมดยังเป็นสัตว์เวทระดับต่ำอีกด้วย!


    นี้นับเป็นข่าวร้ายที่พวกเขาไม่อยากบอกต่อกลุ่มเลยแม้แต่น้อย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #887 phairatw (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 20:28
    ขอบคุณครับ
    #887
    0
  2. #440 Gnuh (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 20:34
    ขอบคุณครับ
    #440
    0
  3. #381 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 14:59
    ข่าวร้าย... ตกใจหมด
    #381
    0
  4. #362 1Bishop1 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 20:03
    ชื่อตอนมันช่าง... ตอนแรกก็นึกว่าแบบ งดยาวๆ หายยาวๆ อะไรทำนองนี้ เอาซะใจแป้วเลย 555+
    #362
    0
  5. #361 kamol1122 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 19:44
    สนุกดีครับ
    #361
    0