ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 53 : บทพิเศษ : การพักผ่อนหย่อนใจ(จบปฐมบทพิเศษ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    4 ก.ย. 59

บทพิเศษ : การพักผ่อนหย่อนใจ(จบปฐมบทพิเศษ)




    ใบบ่ายวันหนึ่งหลังจากวันแต่งงาน เด็กชายใช้เวลาในแต่ละวันไปกับสาวๆ พวกเขาทำกิจกรรมต่างๆร่วมกัน ทั้งการเที่ยวไปยังสถานที่ต่างๆบนเกาะ ทั้งกิจกรรมทั้งแบบในร่มและนอกสถานที่ โดยมีพ่อบ้านแฟร์งค่อยตามไปดูแล บางครั้งพวกเขาก็ไปกันเพียงไม่กี่คน ส่วนคนอื่นๆก็มีเมดค่อยดูแลอยู่ไม่ห่าง


    ชีวิตของพวกเขาเปลี่ยนไปมากมายเหลือเกิน จากที่พออยู่พอกินและมีเงินใช้เพียงพอต่อความต้องการ ก็กลายเป็นมีชีวิตที่หรูหราและฟุ่มเฟือย เงินไม่มีขาดมือ แถมมันยังงอกออกมาเองทุกๆเดือนอีกด้วย แม้การตายของเจ้าของหุ้นจำนวนหกสิบเปอร์เซ็นจะทำให้หุ้นตกไปบ้าง แต่ก็เพราะพินัยกรรมของเจ้าตัว ทำให้หุ้นหกสิบที่ไร้เจ้าของมีเจ้าของภายในไม่กี่วัน


    สี่สิบเปอร์เซ็นเป็นของเพื่อนสนิทผู้ก่อตั้ง ที่มีหุ้นอยู่แล้วยี่สิบเปอร์เซ็นรวมเป็นหกสิบกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่แทน อีกสิบเปอร์เซ็นกลายเป็นขององค์กรการกุกลที่จัดตั้งขึ้นโดยนายครรชิต ส่วนอีกสิบเปอร์เซ็นสุดท้ายให้แก่บุคคลนิรนาม


    แน่นอนสิบเปอร์เซ็นนั้นจูเนียร์ได้รับมันมาหมดแล้ว หลังจากที่เขาปรึกษากับเหล่าภรรยาของตน เขาได้โทรไปยังเบอร์อื่นๆที่ครรชิตให้ไว้ มันมีทั้งหมดสี่เบอร์แต่ละเบอร์เขาจะได้ทรัพย์สินที่มีค่าพอๆกัน บ้างอันก็เป็นหุ้นจากบริษัทใหญ่ๆ บ้างอันก็เป็นที่ดินทั้งแบบอยู่บนทวีปและเป็นเกาะ รวมทั้งมีธุรกิจอีกมากมาย


    เขาแบ่งบางส่วนให้สาวๆไปบริหาร โดยให้ทุกคนเลือกตามใจชอบ มีเพียงคนที่ยังไม่จบมัธยมปลายลงไปเท่านั้นที่ยังไม่มีบริษัทที่ต้องดูแล เขาเองก็มีบริษัทที่ต้องดูแลหลายอย่าง ทั้งโรงแรม รีสอร์ท เทคโนโลยีหรือมีแม้กระทั้งอุตสหกรรมพลังงาน ส่วนใหญ่การบริหารก็ไม่ค่อยมากนัก เพราะแต่ละบริษัทก็มีนักบริหารมือดีดูแลอยู่แล้ว พวกเขามีหน้าที่แค่ดูเอกสารและเซ็นรับรองเท่านั้น


    การพักผ่อนของเขาบนเกาะแห่งนี้ มันมีหลายสิ่งหลายอย่างให้เขาทำ ทั้งการเดินป่าที่เขาไปกับพี่เมซ่า พี่วาเนสซ่าและพี่อิซาเบล พวกเขาไปตั้งแคมป์บนภูเขาที่มีเพียงแห่งเดียวบนเกาะนี้ โดยมีพ่อบ้านแฟร์งและบอดี้การ์ดอีกสองคนค่อยอำนวนความสะดวกให้


    "นี้ไอเคะ มาเดินข้างๆพี่มา" พี่เมซ่ารวบตัวเด็กหนุ่มเข้าไปกอด ก่อนจะออกเดินไปบนทางขึ้นเขา โดยที่เธอไม่คิดถึงสภาพของเด็กหนุ่มที่ได้แต่สงบสติอารมณ์ เพราะภูเขาข้างๆหน้าของเขานี้เอง


    ดึ๋ง! ดึ๋ง! ดึ๋ง!...


    ทุกจังหวะก้าวเดินภูเขาไฟจะสั่นสะเทือนเด้งไปมา จนเด็กหนุ่มไม่รู้จะว่างสายตาไว้ที่ไหนดี


    "พี่เมซ่า เดี๋ยวไอเคะก็เลือดกำเดาไหลหมดตัวหรอก" วาเนสซ่าแยกทั้งคู่ออกจากกัน ก่อนจะจูมือเด็กหนุ่มให้เดินไปพร้อมกับเธอและพี่อิซาเบล 'ขอบคุณมากพี่วาเนสซ่า' เด็กชายคิดในใจก่อนจะยิ้มให้สองสาว


    "เอ๋! พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย พวกเราแค่เดินกอดคอกันเองนะ" พี่เมซ่าเอียงคอน้อยๆ ก่อนจะเอามือแตะที่แก้มเบาๆ แล้วทำสีหน้าครุ่นคิด


    พวกเขาทั้งสามคนได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อไปถึงภูเขาด้านบน เขาและสามสาวก็นำอุปกรณ์ตั้งเต็นท์ออกมากาง แล้วเริ่มตั้งแคมป์กันซึ่งอุปกรณ์ตั้งแคมป์ก็ได้พ่อบ้านและบอดี้การ์ดเป็นผู้ขนขึ้นมา ในตอนแรกพวกเขาก็จะขนกันเองแต่ก็ถุกปฏิเสธโดยพ่อบ้านแฟร์งนั้นเอง โดยพวกเขาเองก็ตั้งแคมป์อีกที่หนึ่งเช่นกัน ซึ่งประกอบไปด้วยพ่อบ้านและบอดี้การ์ดอีกสองคน พวกเขาตั้งแคมป์อยู่ทางขึ้นเขาลงไปหลายสิบเมตร


    หลังจากตั้งแคมป์เสร็จเรียบร้อย เวลาที่ใช้ในการขึ้นเขาและตั้งแคมป์ใช้เวลาเกือบทั้งวัน ทำให้พวกเขาจึงทำอาหารเย็นกินกันเอง โดยมีพี่เมซ่าเป็นคนทำ ส่วนพวกเขาสามคนลูกมือค่อยช่วย เมื่ออาหารเสร็จแล้วพวกเขาก็นั่งล้อมวงกินข้าวกัน


    การตั้งแคมป์ใช้เวลาแค่หนึ่งวันเท่านั้น วันรุ่งขึ้นพวกเขาก็ลงเขาไปยังบ้านพักของพวกเขา ที่นั้นพวกเขาพบพี่สาวและน้องสาวทุกคนที่กำลังจะไปว่ายน้ำกัน พวกเขาเลยไปร่วมวงด้วย จนเย็นถึงได้กลับมาพักอย่างสบายใจ


    "พี่ไอเคะค่ะ พวกพี่ทำอะไรกับพี่สาวตอนกลางคืนหรอค่ะ" โยโกะถามพาซื่อ แต่นั้นทำให้เขาและพี่สาวทั้งเก้าคนต่างสำลักน้ำกันถ้วนหน้า โดยมีพ่อบ้านแฟร์งและเหล่าเมดที่อยู่ในห้องต่างอมยิ้มให้กับคำถาม


    "พวกพี่ไม่ได้ทำอะไรกันจ๊ะ" พี่เฟธเป็นพูดก่อนจะขยิบตาให้จำเลยทุกคนเห็น


    "แต่หนูได้ยินเสียงพี่มิโกะร้องเมื่อคืนนี้นะค่ะ" ฮารุพูดขึ้น เพราะกลุ่มพวกเธอทั้งฮารุ ซาร่า อิริกะและลิลิธ ต่างก็นอนอยู่ห้องข้างๆของเขานั้นเอง เมื่อคืนพี่เฟธและพี่มิโกะมาหาเด็กหนุ่มที่ห้อง ก่อนที่พวกเขาจะทำกิจกรรมก่อนนอนร่วมกัน ในตอนนั้นเขาไม่คิดว่าจะมีเสียงเล็ดรอดออกไป เพราะห้องทุกห้องต่างก็กันเสียงได้ในระดับหนึ่ง


    "ไม่มีอะไรหรอก พวกพี่เขาแค่เล่นกันนิดๆหน่อยๆ" พี่ลูเซียอธิบายเสียงเรียบๆ


    เด็กสาวต่างมองอย่างสนใจ เพราะคำว่าเล่นนั้นเองที่ทำให้พวกเธออยากเล่นบ้าง "เล่นอะไรกันหรอค่ะ พวกหนูเล่นด้วยสิ" โอปอลถามอย่างสนใจ โดยมีสายตาของเด็กสาวต่างจ้องไปยังพี่สาวคนโต เพราะเธอเป็นที่คอยตามใจและอนุญาตสิ่งต่างๆในครอบควัรนั้นเอง


    "เอ้! พวกเธออยากเล่นด้วยหรอ จะจัดวันยังไงดีนะ อืม..." พี่เมซ่าคิดหนัก โดยไม่ได้สนใจสายตาแปลกๆของพี่สาวคนอื่นแม้แต่น้อย ก่อนที่เธอจะถูกพี่สาวคนรองทั้งสองคนลากไปคุยกันเงียบๆ


    "เล่นไม่ได้หรอกจ้า รอพวกน้องๆโตก่อนนะ" พี่เฟธหันมาพูดหลังจากเห็นว่าทั้งสามคนหายไปนาน


    "ใช่แล้วฮ่ะ รอให้น้องๆโตก่อนน่ะ ตอนนี้ตั้งใจเรียนกันก่อนเนอะ เด็กดีๆ" จูเนียร์ลูบหัวเด็กสาวที่อยู่ใกล้ตัว ก่อนที่เด็กสาวทุกคนจะเข้ามาคลอเคลียเขา เมื่อได้รับการหันเหความสนใจไปแล้ว


    'รอดตัวไปทีนะครับ' เด็กหนุ่มกระซิบกับพวกพี่สาวที่เหลือทั้งหกคน


    'นั้นสินะ แต่คืนนี้เป็นเวลาของฉันนี้หน่า สงสัยต้องทำเบาๆละมั้ง' พี่จัสตินพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะรวบตัวเด็กหนุ่มไปกอด


    เมื่อเวลาผ่านไป รุ่งเช้าเด็กหนุ่มเดินออกมาจากห้องด้วยสภาพเหมือนคนไม่ได้นอน เขานั่งกินข้าวและมองดูเด็กสาวเล่นเกมกันอยู่ในบ้าน ส่วนพี่สาวทั้งหลายต่างออกไปอาบแดดและทำกิจกรรมเบาๆที่ชายหาดกัน


    เมื่อเด็กหนุ่มเห็นน้องสาวเขาเล่นเกม เขาจึงเข้าไปร่วมวงด้วย ด้วยความที่ไม่ค่อยได้เล่นเกมมากนักจึงทำให้เขาแพ้ติดต่อกันหลายสิบครั้ง แต่การพ่ายแพ้นี้ ทำให้เขาเข้าใจถึงการเล่นเกมมากขึ้น มันสามารถช่วยให้เขาสร้างเกมขึ้นมาได้อีกหลากหลายรูปแบบ


    ร้านค้าเกมออนไลน์ของเขาก็ยังคงเปิดให้บริการถึงแม้ว่าเขาจะมีเงินมากมายก็ตามที นั้นก็เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่เขาทำด้วยตัวเอง มันจึงมีคุณค่าทางจิตใจอย่างมาก


    หลังจากเล่นเกมจบ พวกเขาก้ออกไปตามพี่สาวเพื่อทำอาหารเย็น ซึ่งวันนี้พวกเราช่วยกันทำบาร์บีคิวนั้นเอง ทุกคนต่างช่วยกันคนละนิดคนละหน่อย จนในที่สุดเตาบาร์บีคิวก็เต็มไปด้วยบาร์บีคิวหลายชนิด ทั้งเนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อปลาก็มีรวมไปถึงผักชนิดต่างๆที่นำมาย่าง นอกจากนี้ยังมีน้ำผลไม้หลายชนิดก็ถูกนำมาเสิร์ฟโดยเหล่าเมดสาว


    เขาใช้เวลาอยู่ร่วมกับสาวๆแห่งบ้านเทเรซ่านานนับเดือน จนในที่สุดเขาก็เริ่มรับรู้ถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา เขาได้ตัดสินใจจะดูแลพวกเธอให้ดีที่สุด แม้ว่าเขาจะไม่ใช่ไอเคะก็ตาม แต่เขาก็ถือว่าทุกคนเป็นคนสำคัญของเขา


    ในที่สุดเวลาแห่งการพักอยู่บนเกาะแห่งนี้ก็หมดลงพวกเขาได้เดินทางกลับเพื่อไปทำงานและเรียนหนังสือต่อ เช่นเดียวกันเขาได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยออนไลน์แห่งหนึ่งแล้ว โดยมีพ่อบ้านแฟร์งเป็นคนจัดการให้ ชีวิตหลังแต่งงานกำลังจะเริ่มอย่างแท้จริง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #2005 † Devil Heart † (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:00
    สุขใจสบายดี ^^
    #2,005
    0
  2. #1796 I'm nani (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 00:07
    ชีวิตไอเคะมันง่ายเกินไปละ มรดกพระเอกเราทิ้งไว้เยอะเกิน ไม่ต้องสร้างอะไรเลย ดูแลให้ได้ก็พอ 555555
    ชีวิตไอเคะ ง่ายๆ สบายๆ
    ชีวิตพระเอกเรา ลำบากหน่อย เร้าใจกว่าเยอะะะะะะะ
    #1,796
    0
  3. #442 Urtrash (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 20:47
    ทำไมผมไม่รู้สึกอิจฉา.__. ทำมากไปรู้สึกเหมือนโดนสูบพลังชีวิตไปทีละนิดๆ ของไอเคะนี่หลายคน คืนนึงกี่รอบฟระ 0_0)!!!
    #442
    0
  4. #441 Gnuh (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 20:41
    ขอบคุณครับ
    #441
    0
  5. #428 James'z Ks'jaxdd (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 15:55
    ฝั่งนี้อิจฉางะะะ -,,-
    #428
    0
  6. #417 เอกภพไร้ขอบเขต (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 14:22
    ในขษะที่ครรชิตเสริมสร้าง
    เม็ดพลังปราณให้สาวๆของเขา
    ทางไอเคะก็เสริมสร้าง"เด็ก"
    ให้สาวๆของเขาเช่นกัน!!!
    //นั่งซับเลือดกำเดา
    #417
    0
  7. #396 แว่นใส (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 00:06
    ได้เวลาทำงานละ
    #396
    0
  8. #394 MojRiSad (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 23:07
    แหม  ตอบเด็กมันไปเลย นวดคล้ายจุด  สกินชิพ!
    #394
    0
  9. #389 kataiyai (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 22:35
    หาเวลาพักผ่อน(นอนหลับ) บ้างนะ

    เดี๋ยวโทรมหมด
    #389
    0
  10. #388 wit000 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 22:17
    ขอบคุณครับ
    #388
    0