Fic conan นกสีฟ้า (amuro x oc) กำลังรีไรท์

ตอนที่ 2 : Without You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 656
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

นกสีฟ้า

AMURO x OC

------------------------------------------------------

Without You

 

Tell me life is beautiful
They all think I have it all
I’ve nothing without you
All my dreams and all the lights mean
Nothing without you

 

ทั้งเรย์และไอรีนต่างหยุดบทสนทนากันและกันแล้วมาให้ความสนใจกับขนมในจานของตัวเองก่อนหลังจากพนักงานสาวนำมาเสิร์ฟ

“น่ากินกว่าที่คิดอีกนะคะ เห็นแล้วอยากกินฝีมือของโทโอรุคุงเลย”

“รีบกลับมาสิครับ ผมรอทำให้ไอรีนอยู่เหมือนกันนะ”

“ใครจะเสร็จงานก่อนกันก็ยังไม่รู้เลยค่ะ” สาวเจ้าส่ายหัว ท่าทางมีความสุขไม่น้อยขณะยกเครื่องดื่มของตนขึ้นมาจิบ

เครื่องดื่มของชายหนุ่มเป็นนมปั่นรสชาติหวานอมเปรี้ยวชวนให้รู้สึกสดชื่น หัวสมองตื่นตัว ส่วนของหญิงสาวคือกาแฟร้อนไม่ใส่น้ำตาลตามประสาคนไม่ชอบของหวาน ไอรีนมักจะสั่งกาแฟมาตัดยามต้องลงมือรับประทานเค้กเสมอ

“จริงสิ วันนั้นผมลองกาแฟสูตรไอรีนดูล่ะ” เพราะเห็นว่าแฟนสาวมักสั่งแต่กาแฟไม่ใส่น้ำตาล แถมใส่นมปกติ ไม่เพิ่มอะไรทั้งนั้นอยู่บ่อยๆ เขาเลยอยากที่จะลองบ้าง

แต่ไม่คิดเลยว่ารสชาติของมันจะ

“เป็นไงคะ ?”

จะสมกับเป็นเครื่องดื่มของคนที่ไม่ชอบของหวาน


“ตาค้างเลยน่ะสิครับ!” สันติบาลหนุ่มว่า เขานึกไปถึงกาแฟสูตรที่คนรักชอบดื่มนั้นแรงเสียจนทำให้ตาค้างแถมยังดีดจนโดนเบลม็อธถามว่าไปโดนอะไรมา “ไอรีนก็อย่าดื่มบ่อยนักนะครับ เดี๋ยวร่างกายจะแย่เอา”

อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนเพราะรู้ดีว่าวันวันหนึ่งคนรักซึ่งเป็นนักเขียนเอาแต่ดื่มกาแฟสูตรของตัวเองไม่ต่ำกว่าสองแก้ว

“เข้าใจแล้วค่ะ จะพยายามลดนะ” หญิงสาวยิ้ม

ในสายตาของเรย์ ไอรีนเป็นคนแปลก หญิงสาวมีอาชีพนักเขียน ทว่าเจ้าหล่อนกลับค่อนข้างที่จะมีความคล่องตัวเป็นพิเศษ ซ้ำยังชอบทำอะไรรวดเร็ว การตัดสินใจเด็ดขาดเฉียบพลัน แถมทั้งๆ ที่เธอควรจะมีผิวสีซีดตามประสาคนไม่ออกจากบ้านไปไหน เอาแต่นั่งเขียนงานอยู่หน้าจอคอม เธอกลับมีร่องรอยการถูกแดด

สภาพร่างกายเองก็บอกชัดว่าเป็นคนเล่นกีฬา

เรย์เคยอุ้มไอรีน

เธอตัวหนัก แต่เป็นความหนักที่เกิดจากกล้ามเนื้อล้วนๆ ไม่ใช่ไขมัน สันติบาลหนุ่มสงสัยว่าคนรักอาจจะเคยเล่นกีฬาผาดโผนมาก่อน

“ครับ จริงสิแล้วคนที่จะมารับเนี่ย จะมาตอนไหนครับ ?” เพราะดูจากเวลา อีกไม่นานก็จะเที่ยงอยู่แล้ว สนามบินที่ใกล้ที่สุดต่อให้ขับรถด้วยความเร็วเกินกฎหมายก็ต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่ายี่สิบนาทีอยู่ดี และไอรีนบอกว่าเที่ยวบินของเธอคือตอนบ่าย

“คิดว่าคงใกล้แล้วล่ะ เอ้า อ้าม”


เค้กถูกตักขึ้นมาแล้วส่งไปจ่อที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม เรย์ก้มมองสตอเบอร์รี่ที่ปนมากับครีมก่อนจะเอื้อมใบหน้าเข้าไปรับเข้ามาภายในริมฝีปาก

แรกๆ ที่เธอป้อนนั่น ป้อนนี่เขาก็อายเหมือนกัน

แต่ตอนนี้ชักจะชินเสียแล้ว

แล้วมันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกไม่ดีเสียด้วยสิ ในสายตาของเรย์ ไอรีนเป็นเหมือนกับแมว เมื่ออารมณ์ดีก็เข้ามาคลอเคลีย เมื่ออารมณ์เสียก็ไม่ยอมให้แตะต้อง

ดังนั้นแล้วคนเลี้ยงแมวคนไหนจะไม่ชอบบ้างถ้าแมวติดตัวเองแบบนี้

ไม่นานเสียงโทรศัพท์ก็ดังนั้น แฟนสาวส่งสีหน้าเหมือนขอโทษมาให้ก่อนจะกดรับโดยไม่ได้รลุกหนีไปไหน บ่งบอกว่าเรื่องที่กำลังจะคุยไม่ใช่ความลับ

Allô…

ภาษาฝรั่งเศสที่นานครั้งจะได้ยินจากปากเธอทำให้เรย์อดไม่ได้ที่จะตั้งใจฟังและมองเธอด้วยแววตาเปี่ยมไว้ด้วยความรัก

ครั้นนึกถึงวันที่เจอไอรีนครั้งแรก ยามนั้นเขากำลังกลับจากมหาวิทยาลัยชื่อดังเพราะมีงาน เธอคนนั้นยืนถือหนังสือวาดภาพ สายตาจ้องมองแม่ลูกคู่หนึ่งซึ่งเดินจับจูงมือกันด้วยแววตาเศร้าหมองหากแต่ก็เปี่ยมไว้ด้วยความสุข สายลมเอื่อยพัดจนเส้นผมนุ่มของหญิงสาวปลิวไปตามแรง

มีเด็กน้อยวิ่งเข้ามาจนเธอจนล้ม กระดาษวาดรูปกระจายเกลื่อน เขาเข้าไปช่วยเก็บและได้รอยยิ้มหวานพร้อมด้วยคำขอบคุณสำเนียงฝรั่งเศสเป็นการตอบแทน

วินาทีนั้นเรย์คิดว่าเขาตกหลุมรัก

แต่จากวันนั้นก็ผ่านมาสองปีแล้ว

“โทโอรุคุงเดี๋ยวฉันจะต้องไปแล้วนะคะ เขามาถึงแล้วล่ะ คนที่จะมารับน่ะ” น้ำเสียงของไอรีนดังขึ้นทำให้คนถูกเรียกซึ่งจมอยู่ในห้วงความคิดได้สติ เขาเงยหน้ามองแฟนสาว

“มาแล้วหรือครับ ?” แค่เพียงเอ่ยถามไปเสียงกริ่งประตูร้านก็ดังขึ้น

อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาสุภาพเรียบร้อย หากแต่ท่าทางแข็งแรงและมีอายุพอสมควรสวมชุดโค้ทตัวยาวสีน้ำตาลก้าวเข้ามา ไอรีนโบกมือให้ชายคนนั้นก่อนจะเดินเข้าไปหา

“เจย์ ทางนี้”

สันติบาลหนุ่มยืนยันอีกครั้งว่าเขาไม่ได้ขี้หึง แต่กระนั้นก็คิ้วกระตุกเหมือนกันตอนเห็นชายวัยกลางคนสอดแขนเข้ากอดแฟนสาวของเขาหลวมๆ พร้อมเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยน

“ไม่เจอกันนาน คุณยังสวยเหมือนเดิม”

“คุณปากหวานไปแล้วเจย์ มาสิ ฉันอยากแนะนำใครบางคนให้คุณรู้จัก” ไอรีนยังสมกับเป็นไอรีน สาวเจ้ารับมือกับชายหนุ่มได้โดยไร้ซึ่งท่าทางเอียงอายก่อนจะจูงข้อมือของคนที่คาดว่าจะชื่อเจย์มาทางสันติบาลหนุ่มที่มองคนทั้งคู่ไม่วางตาตั้งแต่ต้น

ถ้าเรย์จำไม่ผิดก็เหมือนว่าจะเจอชายคนนี้บ่อยๆ ในงานแจกลายเซ็นของคนรัก เป็นคนที่ชอบมายืนดูเงียบๆ โดยไม่เข้ามาให้เซ็นให้หรือจับมือ ซ้ำยังชอบมองคนข้างกายเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง แต่เพราะว่าชายคนนี้ไม่มีทีท่าจะเข้าหาหญิงสาวเขาเลยไม่พูดอะไร

แต่ใครจะไปคิดว่าโผล่มาอีกทีจะเป็นลูกค้ารายใหญ่ของเธอเสียนี่

“เจย์นี่คนรักของฉัน อามุโร่ โทโอรุคุง” ไอรีนกล่าวแนะนำลูกค้าของเธอเป็นภาษาฝรั่งเศสก่อนหันมามองคนรักซึ่งอายุน้อยกว่าแล้วกลับมาใช้ภาษาญี่ปุ่นอีกครั้ง

“โทโอรุคุงนี่เจย์ เทร์เลอร์ เจย์ ลูกค้าที่ฉันเคยพูดถึงนะ ฉันจะไม่ฝรั่งเศสกับเขาคนนี้นี่แหละ”

“ยินดีที่ได้รู้จัก” ทั้งเรย์ทั้งเจย์ต่างใช้ภาษาอังกฤษพูดใส่กัน

เจย์กวาดตามองคนอายุน้อยกว่าตนอย่างพิจารณาเสียจนคนถูกมองรู้สึกได้ ท่าทีราวกับถูกประเมินค่ามันทำเอาสันติบาลหนุ่มอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด

ไม่ชอบใจเลยแฮะ

แต่เพราะว่ามันคืองานของคนรัก เขาจึงต้องพยายามใจเย็นและปล่อยวางทำเป็นว่าไม่รับรู้สายตาที่เต็มไปด้วยความประเมินราคานั่น

“จริงสิ ค่าขนม-

ไอรีนเตรียมที่จะเปิดกระเป๋ามาควักจ่ายอีกครั้ง

อเมริกันแชร์

นั่นคือนิสัยของไอรีน ถ้าหากว่าไปเที่ยวด้วยกันเธอพร้อมที่จะจ่ายส่วนของตัวเองทั้งหมด ชายหนุ่มจับมือเธอเอาไว้ในทันที

“ครั้งนี้ผมเลี้ยง” เพราะว่าค่าอาหารมันไม่ได้มากมายอะไร ซ้ำสำหรับเรย์การเลี้ยงนั่นเลี้ยงนี่แฟนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เช่นเดียวกันกับการที่ไอรีนมักซื้อของนั่นนี่ให้เขาเช่นกัน

“ถ้าไอรีนอยากจ่ายค่อยกลับมาแล้วเลี้ยงข้าวฝีมือไอรีนสักมื้อดีกว่า”

“บังคับให้คนทำอาหารไม่เป็นทำอาหารนี่ไม่น่ารักเลย” หญิงสาวเองก็ไม่ดึงดันที่จะจ่าย เธอสั่นศีรษะไปมาก่อนจะโน้มเอนใบหน้าเข้ามาจนหน้าผากคนทั้งคู่แนบกันอยู่พักหนึ่ง

“ไปแล้วนะคะ”

“โชคดีครับ”

ทั้งสองคนบอกลากันพอเป็นพิธี ก่อนที่เรย์จะมองสบตากับแฟนสาวนิ่งงัน สุดท้ายแล้วเขาก็ได้เอ่ยให้ความหวังเธอไปอย่างเสียไม่ได้

“รอผมก่อนได้ไหม ถ้าทุกอย่างจบลง ผมจะเล่าให้ไอรีนฟังทุกอย่างเลย จะไม่โกหกอีกแล้วครับ”

แต่เขาก็พูดความจริง

เมื่อทุกอย่างจบ เขาจะชดเชยให้แก่เธอทุกอย่าง

จะบอกเล่าในสิ่งที่เธอสมควรจะต้องรู้ จะไม่โกหกเธออีก จะตอบทุกคำถามที่เธออยากฟัง เขาจะ

“อื้อ ฉันรอได้นะโทโอรุคุง รอได้ ดังนั้นไม่ต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นหรอกนะคะ” น้ำเสียงของแฟนสาวยังคงไว้ด้วยความอ่อนโยน ก่อนที่เธอจะผละตัวออกไปแล้วก้าวเดินไปทางชายวัยกลางคนที่ชื่อว่าเจย์

ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มกว้างจนดวงตาหยี มือโบกไปมาแทนคำลาอีกครั้งยามที่เธอเปิดประตูเตรียมออกไป

ตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มข้างกายเธอเอ่ยถ้อยคำประหลาดขึ้นมาเสียดื้อๆ แม้จะไม่ดังนักแต่เพราะว่าในร้านค่อนข้างเงียบ และด้วยงานก็ทำให้เรย์มีประสาทสัมผัสที่ดีเขาจึงได้ยินสิ่งที่ชายคนนั้นพูดอย่างชัดเจน

 

You can not with have a healthy relationship with people who are wearing a mask

 

คำพูดนั้นเป็นภาษาอังกฤษ

เรย์ใจเต้นแรง เขาไม่รู้ว่าชายคนที่ชื่อเจย์นั้นจงใจกล่าวกับไอรีนหรือว่าพูดกับตนเองกันแน่ แต่วินาทีนั้นใบหน้าของคนรักหันจ้องมองมาทางตนเองด้วยแววตาเศร้าใจและเป็นกังวลโดยไม่อาจปิดบัง

มันคือใบหน้าเศร้าที่ช่วงหลังเขาได้รับมันจากไอรีนเสมอยามที่เธอเผลอ ชั่วขณะหนึ่งสันติบาลหนุ่มอยากกลับคำพูดที่บอกให้สาวเจ้ารอแล้ววิ่งไปกระชากเธอมากอดเพื่อบอกเล่าความจริงเสียเหลือเกิน

แต่ไม่เป็นไรหรอก

พอจบเรื่องแล้วไอรีนก็จะได้รู้ทั้งหมดเอง

เขาตั้งใจไว้เช่นนั้น หากวันใดกำจัดองค์กรได้วันนั้นก็เป็นวันที่จะเล่าความจริงให้เธอฟัง

เพราะรู้ว่าคนรักของเขานั้นสงสัยในตัวของเขามากเพียงไร รู้ว่าเธอนั้นเป็นคนฉลาดย่อมไม่มีทางปล่อยผ่านอะไรแปลกๆ หรือไม่สมเหตุสมผลไปอยู่แล้ว เธอมองออก แต่ที่ไม่พูดนั้นคงเป็นเพราะว่ารออยู่

ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ดวงตาฉายแววหม่นหมอง การโกหกทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาคล้ายกับมีเส้นกั้นบางๆ เข้ามาอยู่โดยไม่รู้ตัว ผ่านมาอีกทีเส้นบางๆ นั้นก็ถักทอหนาขึ้นจนเริ่มจะก่อเป็นปัญหาเสียแล้วสิ

เขาลุกออกไปจ่ายค่าอาหาร

เสียงแก้วตกแตกและเสียงร้องของพนักงานทำให้อดไม่ได้ที่จะเหลียวกลับไปมองทางด้านหลัง พบว่าพนักงานสาวทำแก้วใบที่ไอรีนเคยใช้ตกแตก ดวงตาสีฟ้าซีดหรี่ลง ความรู้สึกแปลกๆ แวบเข้ามาในห้วงความคิด กระนั้นแล้วชายหนุ่มก็เลือกที่จะตัดมันทิ้งออกไปอย่างรวดเร็ว

ไม่มีอะไรหรอก

ก็แค่คิดไปเองเท่านั้น

แต่ทั้งที่คิดอย่างนั้น หนึ่งเดือนต่อมาขณะที่ยังทำภารกิจไม่เสร็จ เรย์ที่เปิดโทรทัศน์ในโรงแรมซึ่งตนเองมาพักเพื่อดูความเคลื่อนไหวแปลกๆ ก็พบกับข่าวที่ตัวเองไม่อยากเจอมากที่สุด ข่าวที่ตัวเองไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะต้องมาพบเจอ

 

นักเขียนชื่อดังลูกครึ่งญี่ปุ่นฝรั่งเศส ทากิซาวะ ไอรีน เสียชีวิตลงแล้ว

 

เธอเสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่มีผู้ก่อการร้ายบุกยิงถล่มโรงละครบนเรือสำราญที่ได้รับเชิญให้เข้าไปดูในฐานะเจ้าของบทประพันธ์ที่ถูกนำมาดัดแปลงเพื่อใช้โชว์

“คุณไอรีน

เรย์พึมพำ เขาไม่อยากที่จะเชื่อสิ่งที่ได้ยินเท่าไหร่นัก สันติบาลหนุ่มสาวเท้าเข้าไปใกล้หน้าจอซึ่งกำลังฉายภาพข่าวด้วยความช็อค

เธอตาย

ตายก่อนที่จะมีโอกาสได้ฟังความจริงทั้งหมด

แต่ที่ตลกร้ายที่สุด ในวันนั้นเรย์ไม่ได้รับรู้เลยว่าการตายของไอรีนข้องเกี่ยวกับคนในองค์กร ทว่าเขากลับไม่ได้รับรู้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

บอกฉันทีว่าชีวิตมันเป็นเรื่องสวยงาม
ผู้คนคิดว่าฉันมีพร้อมในทุกสิ่ง
แต่แท้จริงแล้วมันว่างเปล่า ยิ่งเมื่อฉันไร้เธอ
ทุกอย่างที่มี ทุกความฝันที่อยู่ภายใต้แสงไฟสาดส่อง
มันไร้ค่าเมื่อปราศจากเธอ


TBC.

----------------------------------------------

เขียนไปเขียนมาเรื่องนี้ก็เกือบสองร้อยหน้าแล้วล่ะค่ะ...

ไม่อยากเชื่อเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #48 icesupicha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 19:43

    ต่างฝ่ายต่างมีความลับ

    #48
    0
  2. #37 .•:*´Lenna`*:•. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2563 / 17:01
    งุ้ยยยย น้องเกี่ยวข้องกับชุดดำหรอเนี่ย
    #37
    0
  3. #34 pitchypai (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 07:07

    เศร้าา

    #34
    0
  4. #17 RabbitVCh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 02:44
    ดีดิ้นดีดดิ้น ตื่นแตร้ววววๆเล่นสงครามปราสาทกานนนนนน!!
    #17
    0
  5. #5 AngelOfTheDemons (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 18:15

    รอน้าา
    #5
    0
  6. #4 Ploy Parita (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 16:35
    รออ่านต่อ
    #4
    0