นาทีที่ข้ามฟ้า ✰ (end)

ตอนที่ 8 : ✰ eight

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,614 ครั้ง
    27 พ.ค. 62

นาทีที่ข้ามฟ้า 

eight











"ไม่ต้องเป็นนักศึกษาแล้วชีวิตนี้"


"..."


"เป็นลำยองง่ายกว่า!!!"


"มึงจะบ่นทำไมเยอะแยะเนี่ย" นาทีทำหน้างอ วันนี้มีเรียนเช้าเลยทำให้สะลึมสะลือตอนเรียน จ้าวน่านก็ช่วยปลุกตอนอาจารย์สอน เขาง่วงทั้งวันจนกระทั่งเดินมาเจอเพลย์ตอนใกล้จะกลับห้องที่หน้ามหาวิทยาลัย ส่วนจ้าวน่านมีคนมารับกลับไปก่อนแล้ว


เขานึกถึงเมื่อคืนที่ฝันอะไรบ้า ก็ไม่รู้ คิดว่าตัวเองต้องเก็บเอาจูบวันนั้นมาเครียดแล้วนึกอยู่ในหัวแทบจะตลอดเวลาแน่ ๆ


"ต้องบ่น ไม่รู้จักสังขารตัวเอง ลำบากกันทุกภาคส่วน"


"ขอโทษได้ไหมล่ะ แต่มึงก็ชงให้อยู่นั่นแหละ คอมันแห้ง จิบไปเรื่อย ไง"


"หรา อีตัวดี ลำบากเพื่อนชิบหาย"


"เออ กูขอโทษ คราวหน้าไม่เมาแล้ว เด็ดขาด"


"สงสารเดโม่ ขับรถไปขับรถมาอยู่นั่น เหนื่อยแย่เลย


"..."


"ไปส่งอีขี้เมาที่ห้อง กูอุตส่าห์บอกว่าไม่ต้องล็อคประตู ทิ้งกุญแจเอาไว้ในนั้นเลย เดโม่ก็ยังล็อคห้องให้ เอากุญแจมาให้กูที่ร้าน และมาส่งอีก"


"..."


"ดี แบบนี้อย่าเล่นตัวให้มากอีบ้า" นาทีขมวดคิ้วฟังเพื่อนพูดก่อนจะประมวลผลในหัวออกมาเป็นฉาก ทั้งตอนนั่ง ทั้งบนเตียง จูบไปสองรอบ ยิ่งนึกก็ยิ่งชัด ยังจำสัมผัสได้อยู่เลย นี่เขา... เอาอีกแล้วเหรอ


"โอ้ย ไอ้เหี้ย"


"เป็นไรอีกล่ะ"


"เมื่อคืนมึงให้เดโม่ส่งกูที่ห้องเหรอ"


"ใช่จ้า อีลำยอง"


สรุปแล้วที่คิดว่าฝันมันคือความจริง นาทีเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะส่งข้อความหาอีกคนแต่...


"ไง ทำไรกันอยู่"


"รอรถเมล์กลับห้องค่า แล้วเดโม่สุดที่รักมาไง ขี่หลังเรากลับไหม เพื่อเธอคือกูแบกไหว" เดโม่ขำออกมา นาทีมองภาพนั้น หลบสายตามองไปทางอื่น มองถนน มองนก มองไม้ มองอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่รอยยิ้มของไอ้คนขายาวตรงหน้านี้!


โคตรอาย น่าอายยิ่งกว่าในห้องน้ำอีก เกินไปแล้วนะ...


"หิวไหม ไปหาไรกินกัน"


"ไปจ้า เอ๊ะ หรือว่าอยากไปกับอีลำยองสองคน"


"ไม่ไปไหนทั้งนั้น" เขาพูดเสียงเบามองถนน รู้เลยว่าหน้าตัวเองต้องแดงมาก เขานึกถึงเมื่อคืนไม่หยุดเลย ทำยังไงดี


"ไปสามคนก็ได้ อยากกินไรอ่ะ"


"..."


"แล้วนี่คุณเป็นอะไร หน้าแดงนะ แพ้แดดเหรอ"


"เปล่า


"แบบนี้ไปกันสองคนดีกว่าเนอะ กูกลับละ ไปแรดกับอีออกัสดีกว่า บาย"


"ไอ้เพลย์! มึงอย่าไป!" นาทีเงยหน้าขึ้นมามองแผ่นหลังเพื่อนที่เดินออกไปอีกทางก่อนจะเจอกับแผ่นอกของคนที่มายืนบังทัศนวิสัยจนหมด คนหน้างอเงยหน้ามองรอยยิ้มกับจิวสีดำที่หูจนรู้สึกโมโห


โมโหตัวเองเนี่ยแหละ!


"หน้าบึ้งจนยับหมดแล้วเนี่ย"


"ยุ่ง จะมายุ่งทำไมนักหนา"


"อันนี้คำถามใช่ไหม"


"กวนตีน"


"กวนคุณไง บอกไปตั้งนานแล้ว" ไม่ตอบแต่กลับแลบลิ้นให้คนตรงหน้า เขาหมดแรงที่จะเล่นอะไรกวน กับเดโม่แล้ว รู้สึกตั้งหลักไม่ทัน


"ถอยเลย จะกลับห้องแล้ว"


"รถเมล์มาแล้วเหรอ"


"จะนั่งวิน"


เขาจำได้แล้วนะ ว่าเมื่อคืนเกือบจะมีอะไรกัน แต่เดโม่ไม่ยอมทำแถมยังนั่งอยู่เป็นเพื่อนจนหลับเพราะเขากลัวผี ไม่ชอบอยู่คนเดียวในห้องตอนกลางคืน


"ผมหิว ไปหาอะไรกินด้วยกันหน่อยไม่ได้เหรอ" นาทีเงยหน้ามองคนที่ยังคงยิ้ม คราวนี้กระเป๋าผ้าที่สะพายอยู่ถูกเอามากอดไว้แน่น จะไม่ยอมให้ขโมยได้อีกแล้ว


"กูไม่หิว"


"บอกกี่รอบแล้วเนี่ย" เดโม่ถอนหายใจมองไอ้ตัวดื้อ ไม่รู้เป็นอะไรแก้มแดงตลอดเลยตั้งแต่เจอกัน ถึงหน้าบึ้งแต่มองยังไงก็น่ารักอยู่ดี "พูดดี "


"..."


"พูดแต่คำหยาบ ไม่น่ารักเลย"


"เป็นแม่เหรอ ทำไมชอบดุใส่"


"ผมอยากให้คุณดูน่ารัก พูดไม่เพราะ หน้าก็บึ้ง ใครจะไปชอบ"


"..." 


"ทำไม ไม่พอใจผมเหรอ"


"มาก" เดโม่หัวเราะออกมาอีกแล้ว ไม่เข้าใจว่าขำอะไรนักหนาที่ได้เห็นเขาหงอแบบนี้


"งั้นเดี๋ยวเลี้ยงข้าว หายไม่พอใจไหม"


"ไม่กิน จะกลับห้อง"


"จะไม่ยอมไปกินข้าวด้วยกันใช่ไหม"


"อือ"


"งั้นเรื่องเมื่อคืน--"


"เห้ย!!" นาทีร้องออกมาอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำว่าเมื่อคืน มันเหมือนเป็นคีย์เวิร์ดอะไรบางอย่าง เขาใช้มือปิดปากเดโม่เอาไว้ก่อนจะมองไปรอบ อย่างมีพิรุธที่สุด รู้ว่าร้อนตัวมาก แต่จะให้ทำยังไง มันเป็นไปแล้ว!


"ปิดปากทำไม"


"จะพูดอะไร"


"ก็... พูดไปเรื่อย ดินฟ้าอากาศ สรุปจะไปกินข้าวด้วยกันไหม


"ไปก็ได้ แต่ห้ามพูดเรื่องเมื่อคืน" นาทีเอามือตัวเองขึ้นมาทำท่ารูดซิปที่ปาก ส่วนเดโม่พยักหน้ายกมือตัวเองขึ้นมารูดซิปที่ปากเหมือนกัน 


เดโมมองไอ้ดื้อที่ทำหน้าเครียด เมื่อกี้ตอนยกมือขึ้นมารูดซิปปากโคตรน่ารักเลย เขาอยากจะขำออกมาแต่เห็นแก่ความพยายามเก็กของอีกคนเลยเล่นตามน้ำ เครียด ด้วย


ร้านที่เรามากินเป็นร้านผัดไทหอยทอด คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่เลยได้เข้ามานั่งเลย


"กินไรอ่ะเรา"


"ไม่บอก"


"ไม่ผัดไทก็หอยทอด ผมรู้"


"กวน"


สรุปแล้วนาทีสั่งผัดไทหนึ่งหอยทอดหนึ่ง เดโม่ก็สั่งตามจนอีกคนทำหน้างอไม่หยุด ไม่รู้ละมั้งว่าแก้มมันอูมออกมา


ที่วันนี้มาดักเจอเพราะอยากจะมาเช็กสภาพไอ้คนขี้เมาเนี่ยว่าจะเป็นยังไง จะเมาค้างไหม เรียนไหวหรือเปล่า แต่เท่าที่ดูคือไม่ได้เป็นอะไร แถมยังเป็นไอ้ดื้อ ไม่เชื่อ ไม่ฟังเหมือนเดิม


"จะรีบกินอะไรขนาดนั้นอ่ะหนู"


"ยุ่ง"


"ค่อย กิน"


"อือ รู้แล้ว" คนตรงข้ามกินช้าลงตามที่บอก เขาหยิบทิชชู่ส่งให้เจ้าตัวเพราะมีอาหารติดอยู่ที่มุมปาก เดโม่ใช้นิ้วชี้ไปที่มุมปากของตัวเองเพื่อบอกว่าอาหารมันติดอยู่ตรงไหนของปากอีกคน


นาทีหยิบทิชชู่ไปเช็ดและโชคดีที่เศษอาหารนั้นหลุดไป ถ้าไม่หลุดคงได้เล่นฉากพระเอกแอบจับแก้มแล้ว


"แล้ววันนี้ตอนเรียนเป็นไง ปวดหัวหรือเปล่า"


"ก็ปวด... แต่อดทนได้"


"เป็นคนเก่ง"


"ของมันแน่นอนอยู่แล้ว"


"งั้นคุณคนเก่งอยากกินขนมไหม" เดโม่ชี้ไปที่หน้าร้านที่มีแผงขายขนมไทยอยู่หลายชนิด นาทีมองก่อนจะพยักหน้าเบา เหมือนคนเหม่อลอยและกำลังลืมไปว่าตัวเองกำลังมากับเดโม่, คนที่กวนตีนที่สุดในโลกของนาที


"กินขนมถ้วยได้ไหม" เผลอถามออกมาเหมือนเด็ก ปกติแล้วตอนอยู่ที่บ้านเขาจะถามแม่หรือยายก่อนตลอดว่าอันนี้กินได้ไหม เพราะบางทีของนั้นอาจจะถูกเตรียมไว้สำหรับคนอื่นที่ไม่ใช่เรา และอันที่จริง... ก็ลองถามคนข้าง ด้วยแหละว่ากินได้ไหม


"เอาสิ ซื้อไปฝากเพื่อนด้วยก็ได้นะ"


"อือ... ป้าครับ เอาขนมถ้วยสองกล่อง"


"จ้า" นาทีรีบหยิบเงินของตัวเองขึ้นมา ตัดหน้าคนที่กำลังจะยื่นแบงค์ร้อยให้กับป้าคนขาย เมื่อกี้ก็ยอมให้เลี้ยงผัดไทหอยทอดแล้ว คราวนี้จะไม่ยอมให้เลี้ยงขนมเด็ดขาด


"ห้ามเลี้ยงแล้ว" หันหน้าไปบอก รอรับเงินทอนจากแม่ค้าก่อนจะเดินออกมาทั้งอย่างนั้น เดโม่ยิ้มส่ายหน้าไปมาเดินตามคนที่เดินไม่ได้ไวนักไปจนเราเดินอยู่ข้าง กัน 


ถนนยามเย็นหน้ามหาวิทยาลัยคนค่อนข้างเยอะ บวกกับมีคนมาขายของกิน มีตลาดเล็ก ที่ขายพวกเสื้อผ้า เครื่องประดับต่าง เลยยิ่งทำให้แถวนี้ยิ่งดูคึกคัก เราทั้งสองคนเดินไปเงียบ โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยจนกระทั่งถึงป้ายรถเมล์ 


ไอ้ตัวดื้อของเดโม่หยุดเดินค่อย หันมาเผชิญหน้ากับผู้ชายใส่จิวสีดำตัวสูงที่มีรอยยิ้มร้าย (สำหรับนาทีคนเดียว) อยู่แทบจะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน


"...เดโม่" เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่นาทีเรียกชื่ออีกคนด้วยน้ำเสียงดี เขาหายใจเข้าจนลึกและผ่อนมันออกมายาว  


"ว่าไง"


"เรื่องเมื่อคืน..." นาทีหยุดพูดไป ในตอนแรกเขาพยายามมองหน้าอีกคนแต่ตอนนี้ไม่กล้ามองแล้วเลยตัดสินใจวางสายตาไว้ที่อื่นแทน


"...เมื่อคืนทำไม" โดนถามย้ำเนื่องจากระยะเวลาไว้นานเกินไป เขาค่อย หยิบขนมถ้วยในถุงออกมาหนึ่งกล่องก่อนจะค่อย ยื่นไปให้คนตรงหน้า


"ขอบคุณ"


"..."


"ขอบคุณที่ไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้น" แก้มเริ่มเปลี่ยนสีเมื่อนึกว่าเมื่อคืนตัวเองได้ทำอะไรลงไปบ้าง  ถ้าเดโม่ทำอะไรขึ้นมา วันนี้เขาคงเสียใจมากที่ปล่อยให้ตัวเองเมาขนาดนั้นแถมยังปล่อยเนื้อปล่อยตัวมาตั้งสองรอบแล้ว และสองรอบนั้นก็เป็นเดโม่ตลอดที่ไม่ยอมปล่อยให้มันเลยเถิดทั้ง ที่มันเป็นคำขอของเขาเอง


"ไม่เป็นไร รู้อยู่แล้วว่าถ้าทำ คนที่เสียใจที่สุดจะเป็นตัวคุณเอง"


"..."


"ผมไม่อยากให้คุณเสียใจ" เขาเกลียดรอยยิ้มของเดโม่ที่สุด เกลียดที่มันทำให้นาทีที่หัวใจดื้อด้านมาตลอด เริ่มรู้สึกอะไร...


"เอาไปกิน"


"..."


"เราให้


อุตส่าห์พูดดี แต่พอเห็นว่าเดโม่ไม่ได้รับเลยรีบยัดกล่องขนมใส่มืออีกคนแล้วรีบวิ่งขึ้นรถเมล์ที่จอดตรงป้ายพอดี เขาเข้ามานั่งติดหน้าต่างรถ นาทีแอบมองหน้าอีกคนพร้อมกับรถที่กำลังออกตัว 


'น่ารัก' เขาอ่านปากออกเลยทำท่าแลบลิ้นส่งไปให้แต่ความจริงในใจคือไม่ไหวแล้ว อวัยวะที่อยู่ข้างใต้อกซ้ายมันเต้นแรงมาก เหมือนจะตายเลย


ไม่


เขาไม่มีทางชอบเดโม่เด็ดขาด!



นาทีไม่ได้หันกลับไปมองอีก เขามองตรงไปด้านหน้า ที่นั่งใกล้หน้าต่างทำให้รู้สึกเย็นเพราะลมพัดเข้ามาเป็นพัก และมันเป็นลมเย็นของฤดูฝนเลยทำให้หนาวนิดหน่อย


Rrrr 


มือขาวหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงที่กำลังสั่นขึ้นมาดู



Demo: ถึงห้องแล้วบอกด้วย


นาทีเอง: ไม่บอก


Demo: ถ้าไม่บอกจะไปเล่าให้คนอื่นฟังว่าคุณอ่อยผม


นาทีเอง: อย่าเล่า : (


Demo: งั้นกลับถึงห้องแล้วบอกด้วย เข้าใจไหม


นาทีเอง: รู้แล้ว!




ทำหน้าบึ้งใส่โทรศัพท์ก่อนจะเก็บมันลงกระเป๋าและจำเอาไว้ว่าถ้าถึงห้องต้องบอกเดโม่ ไม่อย่างนั้นความลับอาจจะถูกเล่าออกไปแต่... 


รู้หรอกว่ากวนตีนแต่จะบอกหน่อยก็ได้


เขากลับถึงห้องภายในเวลาไม่นานมากนัก ในห้องตอนนี้ไม่มีใครและโชคดีที่วันนี้ไม่ได้ทำกุญแจหาย ไม่อย่างนั้นต้องนั่งหน้าห้องรอเพื่อนกลับมา ไอ้ตัวดื้อของนายข้ามฟ้าเดินเอากระเป๋าไปวางไปที่เก้าอี้ ถอดถุงเท้ากับเนกไทออกแล้วเดินไปล้มตัวนอนบนเตียงอย่างสบายใจ แต่ยังไม่ทันจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูมันก็สั่นเตือนข้อความเข้าอีกแล้ว



Demo: ถึงห้องหรือยัง


"มีตาทิพย์เหรอไอ้คนคนนี้"


นาทีเอง: ถึงดาวอังคารมั้ง


Demo: โอเค แสดงว่าถึงแล้ว


นาทีเอง: >:\


Demo: ขนมร้านนี้อร่อย


Demo: ทีหลังคุณซื้อให้กินอีกได้ไหม


นาทีเอง: ไม่ :P



"ไปอาบน้ำ อีสกปรก!" นาทีผงกหน้าขึ้นมามองเพื่อนที่เพิ่งกลับมา ดูเหมือนว่าไอ้เพลย์จะไปกินข้าวกับออกัสมาแล้วเลยทำหน้าเหมือนแน่นท้องสุด  


"เดี๋ยวไป"


"ไม่ มึงต้องไปเดี๋ยวนี้"


"ทำไมมึงชอบบังคับให้กูอาบน้ำตลอดเลย"


"มึงสกปรกไง ไป ลุกเดี๋ยวนี้"


"แป๊บนึง"


"ไม่แป๊บ ลุกเดี๋ยวนี้" นาทีถอนหายใจ เขาวางโทรศัพท์ไว้บนเตียงก่อนจะเดินอย่างเชื่องช้าไปที่ตู้เสื้อผ้าของตัวเอง ไอ้เพลย์ไม่เข้าใจอะไรเลย ถ้าจิตใจเราสะอาด การอาบน้ำก็ไม่จำเป็น แต่ด้วยความที่ไม่อยากฟังเสียงบ่นจากเพื่อนเลยยอมไปอาบน้ำตามที่บอกก็ได้


หยิบเสื้อผ้าพร้อมกับผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีข้อความล่าสุดที่ถูกส่งมาโดยใครบางคนปรากฎอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์



Demo: ไม่ปฏิเสธเหรอ :P


Demo: ใจดีนะเรา


Demo: : )











"อะไรวะ! เหนือเมฆจะร้องเพลงวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วเหรอ!!" ออกัสตะโกนขึ้นมาเสียงหลง นาทีพยักหน้าขึ้นลงเบา วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายแล้วละมั้งที่จะมาร้านนี้เพราะถ้าจ้าวน่านไม่ได้อยากมาตั้งแต่แรกเขาก็คงไม่มา และดูเหมือนว่าตอนนี้จ้าวน่านกับนายเหนือเมฆที่โคตรจะขี้เก็กจะเข้ากันได้ดี ไปรับไปส่งแทบจะตลอดเลยล่ะมั้ง 


ตอนนี้แรกเขาไม่ชอบกลุ่มเหนือเมฆเลยนะ (โดยเฉพาะเดโม่) แต่พอมานั่งกินเหล้าด้วยกัน ทุกคนไม่ได้เลวร้ายแถมยังตลกจนบางทีขำจนปวดท้อง ยิ่งฝาแฝดโปเต้กับเลย์ชอบแกล้งเข้าไปจีบจ้าวน่านให้เหนือเมฆหงุดหงิดเล่น ยิ่งตลกเข้าไปใหญ่


"แบบนี้นาทีจะมาอีกไหมอ่ะ" เลย์ถามในขณะที่กำลังเล่นยุกยิกอยู่กับแฝดของตัวเอง


"คงไม่แล้ว น่านไม่มาก็ไม่มา"


"อ้าว แล้วเพื่อนเราอ่ะเธอ!!" โปเต้ตะโกนขึ้นมา ทำสีหน้าเหมือนกำลังเจ็บปวดอะไรบางอย่าง


"อะไรอีกอ่ะ" ออกัสวางแก้วเหล้าตั้งใจดูเพื่อนส่วนนาทีเริ่มขมวดคิ้วเพราะตามไม่ทันว่าโปเต้จะพูดอะไร


"อีนี่ก็เล่นละครเก่ง ควรไปฮอลลิวู้ด" ไอ้เพลย์หัวเราะออกมาเบา นาทีหันไปมองจ้าวน่านที่หันไปมองเมฆบนเวทีคนเดียว ตอนนี้ฝนกำลังตกเขาเลยยื่นมือตัวเองไปจับมือเพื่อนเอาไว้แน่น ไม่อยากให้เศร้าเลย แต่คนที่จัดการเรื่องของจ้าวน่านได้คงจะมีแต่เหนือเมฆคนเดียวละมั้ง


"เธอเอาเดโม่ไปไว้ที่ไหน!"


"เอาล่ะ อีเหี้ย เรื่องนี้กูจะไม่ยุ่งนะ" เพลย์ยกมือขึ้นมาเหมือนกำลังโดนตำรวจจ่อด้วยปืน ส่วนออกัสทำหน้าหลุกหลิกหันไปมองทางอื่น เขาว่าสถานการณ์มันไม่ปกติแล้วนะ...


"อะไรของพวกมึง มีอะไร" เขาถามเพื่อน


"นาทีไง ได้เดโม่แล้วจะทิ้งเหรอ"


"มึงพูดอะไร!! ไม่เคยได้กัน!!"


"อ้าวเหรอ โห่ ว่าจะลองค้นหาความจริงเสียหน่อยว่าสานสัมพันธ์กับเดโม่, พระเอกของคณะวิศวะไปถึงตรงนั้นแล้วหรือยัง สรุปว่ายังไม่ได้กันนะ เคๆ


"..."


"หยอกเล่นได้ไหม โปเต้ขอโทษ" นาทีหน้างอใส่โปเต้ที่ตอนนี้ทำหน้ารู้สึกผิดไม่ทันแล้ว "ล้อเล่นนะ ให้ตีมือเลย อ่ะ" เขามองเพื่อนที่แบมือให้ตรงหน้าก่อนจะพูด


"ขอต่อยแทน"


"แง ไม่ต่อยได้ไหม เดี๋ยวหล่อสู้เดโม่ไม่ได้" โปเต้ทำหน้าหงอยพร้อมกับเดโม่ที่เดินเข้ามาพอดี ทุกคนในโต๊ะต่างก็หาเรื่องคุยสัพเพเหระ เหมือนกับว่าการแซวเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น


นาทีมองไอ้ข้ามฟ้าก่อนจะมองเหนือเมฆที่เดินมาจากทางเวทีเพื่อมารับจ้าวน่านกลับห้อง


"ทำไมกลับไวจังอ่ะ" เขาถามเหนือเมฆ


"น่านไม่สบาย ไปก่อนนะ" นาทีมองเพื่อนของตัวเอง ทำมือเป็นสัญลักษณ์โทรศัพท์เช่นเคย ก่อนจะมองเพื่อนตัวเองกับไอ้คนขี้เก็กเดินออกนอกร้านไปด้วยกัน


"วันนี้ไม่เมาเหรอเราอ่ะ" คนตัวสูงนั่งลงข้าง เพื่อนตัวเองซึ่งมันเป็นฝั่งตรงข้ามของที่ที่นาทีนั่งอยู่


"ไม่เมาแล้ว!"


"ว้า อดเลย"


"..."


"อดจ--" ในจังหวะที่เดโม่กำลังจะพูดอะไรก็ไม่รู้ นาทีก็รีบลุกขึ้นยืนก้าวข้ามโต๊ะเตี้ย เอามือไปปิดปากอีกคนด้วยความรีบ มันทรงตัวไม่ค่อยได้เขาเลยเหมือนกระโดดข้ามโต๊ะมาให้เดโม่กอดเอาไว้


"พวกมึงนี่ชอบเล่นหนังสดกันเนอะ!!" เพลย์ดิส


"ว้าย กูทนดูไม่ได้!!!" ออกัส 


"ผมไม่เห็นครับ! ปิดตา! ไอ้โปเต้ปิดตาด้วย!" เลย์


"มันไม่ใช่!"


"หนูอยากกอดก็ไม่บอก"


"ไม่ใช่! เมื่อกี้จะพูดอะไร!"


"จะพูดว่า 'อดจอย' แล้วคุณก็พุ่งมา ตกใจหมดเลย"


"..."


"เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" นาทีส่ายหน้าก่อนจะพยายามลุกขึ้น ส่วนเดโม่ก็ช่วยประคองเอวให้ยืนดี


เขาหงุดหงิดที่เพื่อน มองมาด้วยสายตากรุ้มกริ่ม จะแก้ตัวยังไงไม่ให้น่าสงสัย เขาคิดไม่ออกเลยเดินกลับไปนั่งที่เดิมท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของออกัสและเพลย์ดิส


"หนูยังไม่ตอบเลย เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"


"ไม่เจ็บ"


"ไปเดินเล่นกันไหม" เดโม่พูดขึ้นมาชวน ซึ่งนาทีที่กำลังหน้างอก็รู้สึกเบื่อ และอยากออกไปข้างนอกที่ตอนนี้ฝนหยุดไปแล้ว อากาศคงจะเย็น ผสมกับสดชื่น 


เมื่อคิดได้แบบนั้นเลยหันไปทางเพื่อนที่พยายามทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแบบที่สุด ออกัสกับเพลย์ดิสทำเป็นชี้นกชี้ไม้ในร้าน เซย์ไฮกับแม่ซื้อไปเรื่อย "พวกมึงไปไหม"


"ไม่จ้า กูไม่ว่าง เดี๋ยวสักพักต้องไปซื้อน้ำปลาให้แม่ ไปกับมึงไม่ได้หรอก" ออกัส


"กูหุงข้าวไว้" เพลย์ดิส


"เดี๋ยวโปเต้กับเลย์ต้องไปนอนแล้ว แม่บอกไม่ให้นอนดึก" โปเต้


ดูแต่ละคน...


"คือถ้าไม่ไปก็พูดว่าไม่ไปเลยได้ไหม ข้อแก้ตัวคือไม่ผ่านอย่างแรง"


"จ้า ไปเถอะ พวกกูไม่ไป จบนะ" เพลย์ดิสบอกแค่นั้น ไอ้ตัวดื้อเลยช้อนตามองเดโม่ที่พยักหน้าให้พร้อมกับยืนขึ้นจนเต็มความสูง 


เราทั้งคู่เดินออกไปนอกร้านที่ตอนนี้มีลมเย็น พัดมานิดหน่อย นาทีรู้สึกว่าตัวเองไว้ใจเดโม่มากขึ้น อันเนื่องจากเหตุการณ์นั้นนั่นแหละ เขาก็เลยอ่อนลงไปเยอะเลยมั้ง...


"จะมาร้านนี้อีกไหม" อยู่ดี อีกคนก็ถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบระหว่างเรา


"..."


"เห็นเมฆบอกจะไม่มาร้องเพลงแล้ว จ้าวน่านก็คงจะไม่มาเหมือนกัน"


"..."


"แล้วแบบนี้คุณยังจะมาร้านนี้หรือเปล่า


ลมที่พัดมาจากทิศทางใดทิศหนึ่งทำเอาต้องห่อไหล่เพราะว่ามันเย็นจนรู้สึกขนลุก นาทีที่ตอนแรกมองไปข้างหน้าค่อย หันกลับมามองคนพูดที่ทำสีหน้าเครียดแบบบอกไม่ถูก


"คงจะไม่" อือ ตั้งแต่ตอนแรกที่เขามาเพราะมาเป็นเพื่อนจ้าวน่าน ถ้าน่านไม่มาแล้วก็คง... ไม่มาแล้วมั้ง


"ไม่ดีเลยแฮะ"


"กูไม่มา ร้านคงไม่ขาดทุนหรอก" เดโม่ถอนหายใจออกมาซึ่งมันทำให้นาทีเม้มปากตัวเองไว้แน่น 


"พูดไม่เพราะอีกแล้ว" เขาว่าแล้วว่าต้องโดนดุเลยพยายามบังคับสีหน้าของตัวเองไม่ให้รู้สึกหงอเหมือนสัตว์เลี้ยงที่กำลังจะโดนเจ้าของตี


"รู้แล้ว"


"ต้องทำยังไงให้คุณพูดดี "


"..."


"เหมือนตอนวันนั้นที่คุณให้ขนมถ้วย" ระหว่างเราเงียบไป พร้อมกับหัวใจสองดวงที่กำลังเต้นและมันดังขึ้นเรื่อย จนกลัวว่ามันจะดังจนคนข้าง ได้ยิน 


"นี่..."


"หืม"


"ทำไมถึงอยากให้พูดเพราะ แม่ก็ไม่ใช่ ทำไมชอบสั่ง ชอบดุจังเลย" เขาพูดเสียงเบา ในตอนนี้นาทีแค่อยากถามเหตุผลจริง อยู่ดี นายข้ามฟ้าที่มาจากไหนก็ไม่รู้เข้ามาดุว่าพูดไม่เพราะ ชอบทำหน้าร้าย ใส่เหมือนตัวร้ายในละคร ชอบทำให้--


"บอกทุกครั้งว่าอยากให้น่ารัก"


--รู้สึก


"อย่ามาตลก"


"ผมพูดจริง"


"อือ" ไม่รู้จะตอบอะไรเลยทำแค่ตอบในลำคอ

 

"แล้วที่ถามว่าจะไม่มาร้านนี้อีกแล้วเหรอ รู้อยู่แล้วแหละว่าถ้าน่านมาหนูก็คงไม่มาเหมือนกัน"


"..."


"เลยอยากถามว่า..."


"..." เราทั้งสองคนหยุดเดิน นาทีที่กอดอกเอาไว้หันไปมองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้าง มองหูที่ในตอนแรกมีจิวสีดำประดับเอาไว้ตอนนี้กลายเป็นสีเงินและเขาคิดว่ามันดูดีกว่าสีดำมาก เลย


"วิดิโอคอลไปหาทุกคืนได้ไหม"


"..."


"ไม่ได้เหรอ"


"...ได้มั้ง"



เพราะอะไรบางอย่างทำให้นาทีตอบตกลงไปแบบง่ายดายโดยที่คำตอบนั้นไม่ได้ผ่านความคิดหรือกระบวนการกรองของจิตสำนึกเลยแม้แต่นิดเดียว


มันผ่านหัวใจแต่อย่าเข้าใจผิด


เขายังไม่ได้ชอบนายข้ามฟ้านะ


จริง












#นาทีที่ข้ามฟ้า


จ้า จริงๆ เนอะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.614K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,130 ความคิดเห็น

  1. #7130 namwarncn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 00:15
    ไม่ชอบกูไม่ชอบเนอะ เราเชื่อ จริงๆ😳
    #7,130
    1
    • #7130-1 namwarncn(จากตอนที่ 8)
      19 มกราคม 2564 / 00:16
      ก็สิไม่ใช่กู😅😳
      #7130-1
  2. #7117 peraya_1314 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 11:15
    จ้าาา เชื่อจ้าา
    #7,117
    0
  3. #7092 97line (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 16:28
    อย่าหลอกตัวเองค่าลูกกกกก
    #7,092
    0
  4. #7080 daydream` (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 20:47
    ไม่ชอบจริงๆเนอะ ;)
    #7,080
    0
  5. #7045 peach_2605 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 18:13
    หนู แง น้วยไปหมดแล้ว
    #7,045
    0
  6. #7022 kulwaree2547 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 16:51
    ไม่ชอบเลยจริงๆ;D
    #7,022
    0
  7. #7009 Wipaxxx (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 02:37
    จ้าาาาาา ไม่ได้ชอบจ้าเชื่อจ้า
    #7,009
    0
  8. #7008 areal85_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 04:36
    ผชแบบเดโม่คือสเปคมากๆอ่ะแง้นี่จดชื่อพระเอกนิยายคนโปรดไว้ในลิสต์แล้ว แงน่ารักมากกกห
    #7,008
    0
  9. #6993 IiIingg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 09:15
    หนูค้าบ แอแง
    #6,993
    0
  10. #6963 Alicinwd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 20:03
    แงงงไอหนูขอเดโม่ น้อนค้าบ ; ______ ;
    #6,963
    0
  11. #6934 appfy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 14:46
    ตอนแรกคิดว่าแฝดโคตรเป็นตัวสร้างสีสัน แต่พอมารวมกันเพลสดิสกับออกัส โอโห้นี่มันตลกคาเฟ่ชัดๆ555555
    #6,934
    0
  12. #6914 Biekps99 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 10:15
    ไม่มีใจให้เขาจริงอะหนู
    #6,914
    0
  13. #6872 mileyduchess (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 02:28
    กรี๊ดดดดดด หนูเริ่มเปิดใจให้เดโม่แล้ว
    #6,872
    0
  14. #6849 petamon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 16:35
    เขินคำว่าหนูอุ้วววว
    #6,849
    0
  15. #6842 LalitaSiripadae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 20:58
    ทำไมเขินคำว่า หนู
    #6,842
    0
  16. #6839 papraewa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 21:00
    หนูหนูหนูหนูหนูๆๆๆ อรั่ก
    #6,839
    0
  17. #6823 gxisimp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 15:55
    ดื้อที่หนึ่งเลย
    #6,823
    0
  18. #6803 iam921 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 21:20
    เรียกเค้าว่าหนูซะด้วย​ เดโม่ร้ายยยยย
    #6,803
    0
  19. #6782 MameeFhaanda (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 00:48
    มานงมาหนู
    #6,782
    0
  20. #6774 Timmy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 04:33

    นาทีคนปากแข็งแห่งปี

    #6,774
    0
  21. #6761 doublendoubleo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 22:03
    น้องงงง
    #6,761
    0
  22. #6758 Not found (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 01:38
    ชอบชื่อข้ามฟ้ามากกว่าเดโม่55555
    #6,758
    0
  23. #6737 yuri_miko (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 08:26
    จริงจริ๊ง
    #6,737
    0
  24. #6719 Pin(e)applez (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 06:10
    จริงๆจ้าาา ไม่ชอบเนอะ
    #6,719
    0
  25. #6691 Midories (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 20:26
    ไม่ได้ชอบ แต่อนุญาตให้เค้าวีดีโอคอล จร้าาา ตามสบายเลยจ้า
    #6,691
    0