[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 11 : ไร้เยื่อใยแต่มีความรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 ธ.ค. 49


   จู่ๆลูกไฟสองลูกพุ่งตรงมายังร่างของเด็กสาวที่ไม่ทันได้ตั้งตัว!! ทันใดนั้น น้ำหมึกสีดำจำนวนมากก็มากั้นไว้เป็นเกราะอย่างดี เมื่อลองเงยหน้ามองขึ้น เธอก็พบว่านินจาคนที่โจมตีมาเมื่อกี้สลบเหมือดไปซะแล้ว

ทำอะไรอยู่ครับ อืดอาดแบบนี้ไม่สมกับเป็นคุณเลยนะครับ ซาอิวิ่งเข้ามาหาพลางตรวจดูว่าซากุระเป็นอะไรหรือเปล่า

ใครจะไปเก่งเหมือนนายกันล่ะ คุณอดีตหน่วยลับ อย่างชั้นน่ะก็แค่จูนินธรรมดาๆคนนึงนะยะ

อ้าว! ไหนบอกว่าเป็นลูกศิษย์ของท่านซึนาเดะไงครับ และยังบอกอีกว่าจะช่วยซาสึเกะคุงให้ได้น่ะแค่นี้ก็ปอดซะแล้วเหรอ?

อึก... เด็กสาวได้แต่นิ่งเงียบพลางปัดฝุ่นที่เลอะตามเสื้อผ้าออก

เป็นนินจาแพทย์ทั้งทีแต่ก็ไม่เห็นจะมีทีเด็ดอะไร เห็นแต่ใช้พลังถึกลุยลูกเดียวอยู่ได้ บอกตามตรงนะครับ คายูริยังดีซะกว่าเลยน้ำเสียงที่พูดออกมานั้นออกเชิงจะล้อเลียนและดูหมิ่นนิดๆ ทางซากุระเองก็พอจะจับได้จึงโพล่งออกไปว่า

งั้นเหรอ คายูริก็เป็นนินจาแพทย์งั้นเหรอ ได้ ได้เลย....ครั้งนี้แหละชั้นจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จให้ได้ ว่าพลางเด็กสาวเลือดร้อนก็พุ่งเข้าใส่ศัตรูที่มาใหม่ทันที โดยคราวนี้เปลี่ยนมาใช้มีดผ่าตัดของนินจาแพทย์เป็นอาวุธแทน

 เด็กหนุ่มได้แต่ยืนขำเล็กๆในใจกับคำสบประหม่าที่ดูจะได้ผลเกินคาด สปิริตของซากุระกลับมาแล้วจริงๆ

เรื่องกวนโมโหคนเนี่ยรู้สึกจะเก่งจริงๆเลยนะ ซาอิ เสียงพึมพำเบาๆของคายูริดังขึ้นที่พุ่มไม้ใกล้ๆคนทั้งสอง ก่อนที่เธอจะหายตัวเข้าพุ่มไม้นั้นไป +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เป็นอย่างไรบ้าง พวกเจ้าน่ะ? ท่านหญิงมิโคโตะชะโงกหน้าออกมาจากห้องของเธอพลางมองดูคนทั้งคู่ที่ตอนนี้นั่งพิงเสาอย่างเหนื่อยล้า แสงจันทร์ยังคงส่องให้เห็นสีหน้าที่เปื้อนหยาดเหงื่อจำนวนมาก และคราบดินที่ติดอยู่ตามเสื้อผ้า

พวกนั้นถอยไปแล้วครับ....ซาอิเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและมองคนข้างๆเขาซึ่งกำลังหอบหายใจอย่างถี่รัวไม่แพ้กัน

 ถ้าถอยไปแบบนี้แล้ว คงอีกนานหน่อยนะคะที่จะมาบุกอีกน่ะ ซากุระเอ่ยขึ้น

ใช่ ข้าว่าข้าจะส่งจดหมายไปร้องเรียนกับท่านไดเมียวของทุกแคว้นให้ช่วยกันพิจารณาเรื่องนี้ เพราะว่าพวกนินจาตระกูลคางายูระก็บาดเจ็บกันไปมากแล้ว แบบนี้มิสึคาเงะคงไม่สามารถเคลื่อนไหวหรือสั่งการอะไรได้หรอก

ค่ะ  ถ้าจบแบบนี้แล้วเราก็กลับได้แล้วสินะ เด็กสาวพูดด้วยความดีใจ พร้อมกับปาดเหงื่อที่หน้าผากเป็นการว่าในที่สุดก็เสร็จซะที

ยัง...มันยังไม่จบ เสียงอันเยียบเย็นที่คุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลังคนทั้งหมด เมื่อลองหันกลับไปดูก็พบเด็กหนุ่มผมสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างสมส่วนซึ่งมีแววตาเย็นชาประหลาด เดินผ่านกลุ่มหมอกมุ่งตรงมายังทางนี้

ซาสึเกะคุง?!”

ซากุระเองเรอะ และก็นาย....คนที่เจอเมื่อตอนนั้น เด็กหนุ่มเจ้าของแววตาเย็นชาพูดพลางมองมายังซาอิด้วยสีหน้าดูหมิ่นเล็กน้อย เนื่องจากที่เจอเมื่อตอนนั้น ซาอิสู้ซาสึเกะเค้าไม่ได้นี่นา T^T

ซาสึเกะคุงมาจริงๆด้วยสินะครับ เอาล่ะ! ผมว่าเรามาเริ่มการสานสัมพันธ์ให้กับพวกคุณดีกว่าครับ ซาอิยิ้มให้เจ้าของเรื่องทั้งคู่ จนทั้งสองได้แต่ทำหน้างงกับคำพูดของเขา

ตาบ้าซาอิ! เดี๋ยวก็ตายกันพอดีหรอก ขนาดชั้นยังกล่อมซาสึเกะคุงเค้าไม่อยู่เลย แล้วหน้าอย่างนายจะมีปัญญาทำอะไรได้ยะ!!.... ซากุระคิดกับตนอย่างร้อนรน พลางเหลียวซ้ายแลขวาอย่างวิตกกังวล กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า แล้วจู่ๆเด็กหนุ่มแววตาเย็นชาก็พูดขึ้น

ท่าจะบ้านะ เจ้านี่ คิดว่าชั้นมีเวลาว่างมากพอจะมาสานสัมพันธ์กับพวกโคโนฮะอย่างนายรึไง?

...........เอ๋? เอ่อ....ครับ?

ที่ชั้นมานี่ก็เพราะนึกว่าจะมีพวกนินจาฝีมือดีมาให้ทดสอบตัวเองซะหน่อย แต่นี่อะไร? มีแต่พวกกระจอก

ถ้างั้นก็หมายความว่า....ซาสึเกะคุงจะไม่ฆ่าท่านหญิงมิโคโตะใช่มั้ย?น้ำเสียงที่ถามออกมาปิดความตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ เด็กสาวมองหน้ารอคำตอบอย่างมีความหวัง ทว่าทางเด็กหนุ่มกลับส่ายหัวและยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

จริงอยู่ ที่ชั้นไม่ได้มาเพื่อฆ่าท่านหญิงอะไรนั่น แต่....ถ้าฆ่าพวกเธอได้ก็ไม่เสียหายอะไรสิ้นเสียงเงาดำก็พุ่งผ่านซากุระและซัดเข้าที่ชายโครงของซาอิเต็มๆโดยไม่ทันตั้งตัว จนทำเอาร่างนี้ล้มลงกองกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า

ซาอิ!!” เด็กสาวผมชมพูรีบวิ่งมายังร่างคู้ที่หมอบตัวกับพื้นด้วยความเจ็บปวด นี่ขนาดการโจมตีเพียงครั้งเดียวยังถึงขนาดนี้ ถ้าเจออีกทีมีหวังขยับร่างกายไม่ไหวแน่ๆ

เพราะหลงใหลในสายสัมพันธ์ เพราะมัวแต่มาเล่นเป็นนินจาโคโนฮะนั่นแหละ ถึงได้อ่อนแอ

พอเถอะ ซาสึเกะคุง เลิกพูดได้แล้ว ทุกคนน่ะคือเพื่อนของเธอนะ ทุกคนพยายามเพื่อช่วยเธอนะร่างบางที่เคยคุกเข่าอยู่ค่อยๆลุกขึ้นยืนพลางหันมามองหน้าคนที่เธอพูดด้วย

ถึงจะร้องไห้ไปทุกอย่างก็ไม่กลับคืนมา มันจบแล้ว ชั้นในวันนี้กับชั้นในวันนั้นไม่เหมือนกัน ชั้นน่ะไม่มีความลังเลใจอีกต่อไปแล้ว

ไม่หรอก ซาสึเกะคุงก็ยังคงเป็นซาสึเกะคุงที่ชั้นรู้จัก ใช่...ไหม?ซากุระตอบกลับพลางปาดน้ำตาที่เริ่มหลั่งไหลออกมาจากหางตาของเธออีกครั้ง แต่ทางซาสึเกะผู้แสนเย็นชากลับไม่สนใจแต่มุ่งเป้าไปยังซาอิที่ตอนนี้ค่อยๆดันตนเองลุกขึ้นยืนได้แล้ว

ทั้งๆที่คุณซากุระชอบคุณถึงขนาดนี้ แต่ทำไมคุณถึง...... ร่างโทรมๆของเด็กหนุ่มหันกลับมาและพูดกับเขา สายตาที่มองมาช่างแข็งกร้าวและดุดันเป็นอย่างยิ่ง ช่างไม่เหมือนกับซาอิที่เคยเป็น ซากุระเองเห็นเช่นนั้นจึงรีบวิ่งเข้ามาคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง

ไม่ต้องซาอิ อย่ามายุ่ง!! ขอร้องล่ะ ชั้นจะเป็นคนช่วยซาสึเกะคุงเอง

เหอะ! ก่อนอื่นช่วยตัวเธอเองให้รอดก่อนเถอะ ซาสึเกะพึมพำเบาๆ ฉับพลันเขาก็หายตัวมาอยู่ข้างหน้าซากุระ เนตรสีแดงฉานกับตาสีเขียวของเด็กสาวสบกันจังๆครู่นึงก่อนที่ร่างของเด็กสาวผมชมพูจะค่อยร่วงลงพื้น ราวกับกลีบซากุระร่วงหล่นจากต้นก็มิปาน

.....เจ็บ.....

......มันเจ็บกว่าที่เคยทุกครั้ง..... ไม่รู้เพราะอะไร แต่เราก็ยังรู้สึกดีใจที่ได้เจอเค้า แม้ว่าจะต้องเจ็บมากขึ้นก็ตาม....

ต่อไปก็ตานาย พันปักษาขนาดหย่อมที่ส่งเสียง จิ๊ก จั๊กดังเซ็งแซ่ปรากฏออกมายังเบื้องหน้า แสงสีฟ้าที่สว่างไสวท่ามกลางค่ำคืน มันเป็นสิ่งที่อาจพรากชีวิตของเขาเลยก็เป็นได้

อย่านะ~ เพื่อทดสอบตัวเองอะไรกัน ไม่เอาแล้ว พอเสียที เสียงตะโกนเฮือกสุดท้ายของเด็กสาวที่ใช้มือกุมท้องอย่างเจ็บปวด ดังสนั่นทั่วบริเวณแถบนี้ทำเอาซาสึเกะชะงักการโจมตี และหมุนตัวมามองยังร่างบางที่ตะโกนมาเมื่อกี้ด้วยแววตาเศร้าๆสุดจะคาดเดา ดวงตาของทั้งสองจับจ้องหน้ากันและกันได้สักพัก ตาสีแดงคู่นั้นของเด็กหนุ่มก็ค่อยๆเบนออก พร้อมๆกับที่ร่างของเขาหายวับไป

 ทำไมเขาถึงหยุดล่ะครับ ผมน่ะ ไปกวนประสาทเขาไม่ใช่เหรอ? นึกว่าจะโดนฆ่าซะอีกซาอิถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางรีบวิ่งมา และใช้มือช่วยพยุงซากุระให้ยืนขึ้น

ถึงสายสัมพันธ์ของพวกเราจะขาดไปแล้ว แต่ว่า...ความรู้สึกนั้น อาจจะไม่ได้เลือนหายไปก็ได้ล่ะมั้งคำพูดเบาๆดังออกมาจากเด็กสาวข้างกาย แม้ว่าจะฟังดูไม่มีความนัยอะไร แต่ซาอิก็สามารถรับรู้ได้ว่ามันหมายถึงอะไร เขาจึงได้แต่ก้มหน้าและไม่ปริปากพูดหรือถามอะไรอีกเลย

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

   เด็กหนุ่มเจ้าของแววตาเย็นชาหยุดเดินกะทันหัน ท่ามกลางกลุ่มหมอกหนารอบกาย กลีบใบไม้ร่วงหล่นอย่างเป็นใจราวกับจะย้ำเตือนคืนและวันที่โหดร้ายว่ามันผ่านมานานเพียงไร สองมือได้แต่กำแน่นบีบอัดสิ่งที่เรียกว่าความแค้นไว้ จนสายตาแสนสง่าสีแดงฉานนั้นเบิกขึ้น ความคิดก็ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดให้อากาศรอบกายได้รับรู้

จะฆ่าเพื่อทดสอบคุณสมบัติตัวเองได้ยังไงกัน ก็ชั้นไม่เหมือนกับพี่นี่นา!!”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #157 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 15:32
    ตอนนี้อ่านแล้ว
    #157
    0