[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 12 : เมื่อเมฆหมอกลบเลือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    9 ธ.ค. 49


   แม้ว่าการจากไปอย่างไร้ร่องรอยของซาสึเกะ จะสร้างความฉงนให้กับทั้งคู่ไม่น้อย แต่ว่าพวกเขาก็ไม่มีเวลาจะมานั่งคิดต่อ เนื่องจากเมื่อลองมองดูสภาพเรือนไม้และเหล่าทหารทั้งหลายแล้ว จะพบว่าได้รับความเสียหายไม่ใช่น้อยเหมือนกัน ดังนั้นเด็กสาวจึงตัดสินใจเดินพลางคุยพลางกับซาอิ

นาย ไม่เป็นไรนะ!”

ครับ ได้คุณซากุระช่วยรักษาให้ สบายมากครับ ซาอิตอบกลับและมองใบหน้ามนข้างๆด้วยรอยยิ้มว่าไม่เป็นไร

งั้นเหรอ งั้นก็....ดีแล้วล่ะ พูดจบก็รีบตรงรี่เข้าไปช่วยปฐมพยาบาลทหารคนที่อยู่ใกล้เธอที่สุด ซึ่งมีแผลลึกหลายแห่ง เด็กสาวหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อเห็นเลือดสีแดงฉานที่ไหลรินออกมา ทั้งๆที่ปกติเธอไม่ได้เป็นคนกลัวเลือด ทว่าเหตุใดไม่รู้วันนี้มันกลับตอกย้ำใจ ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้มีใครเป็นแกนนำ คนที่เธอไม่อยากให้เขาต้องมือเปื้อนเลือดเหมือนอย่าง อุจิวะ อิทาจิ!แท้ๆ แต่นี่เธอก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

เอ่อ? คุณซากุระครับ

หืมม์

ทั้งๆที่ซาสึเกะคุงทำกับพวกคุณถึงขนาดนี้ แต่ว่าทำไม.....

ถามคำถามแบบนี้ไปทำไมกัน อ๊ะ!....อันที่จริงชั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกน่า~” ซากุระรีบกลับคำทันทีที่เห็นแววตาอ้อนวอนมาจากเจ้าคนข้างๆ แหมๆรู้สึกพักนี้จะแสดงความรู้สึกเก่งจังนะ -_-

ก็สิ่งที่เรียกว่าความสัมพันธ์น่ะ มันไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดให้เข้าใจได้ง่ายๆนี่นา ยิ่งคนที่ไม่ประสีประสาเรื่องแสดงความรู้สึกอย่างนาย แต่ว่า หากลองมีสิ่งที่ว่านี่สักครั้งแล้ว การจะตัดน่ะมันคงไม่สามารถทำได้หรอก เพราะความทรงจำเกี่ยวกับสายสัมพันธ์นั้นจะยังคงอยู่กับคนกลุ่มนั้นตลอดไป

......หมายความว่า แม้ว่าซาสึเกะคุงจะเกลียดคุณก็ตาม แต่คุณก็จะยังรอคอยให้เขากลับมาสินะครับ

ซากุระพยักหน้าว่าใช่ทันที พร้อมๆกับรอยยิ้มเศร้าๆบนใบหน้าเพียงแวบเดียว ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ

เรื่องรอน่ะ ชั้นชินซะแล้วล่ะ จะให้รออีกเท่าไหร่ก็ได้ ขอแค่ให้เขากลับมาก็พอ พูดจบทหารที่เธอช่วยเหลืออยู่ก็ฟื้นขึ้นมาพอดี ซาอิมองผู้ได้รับบาดเจ็บที่ถูกซากุระอย่างอึ้งๆเล็กน้อยกับความสามารถของเธอที่รักษาได้ดีเยี่ยม อย่างที่เค้าว่ากันไว้เลย ก็เป็นถึงศิษย์ของซึนาเดะนี่นะ

เอาๆ ไปช่วยคนอื่นกันต่อเถอะ เออ...ใช่! จะว่าไปถ้านายไร้ความรู้สึกแบบนี้ต่อไปก็ดีนะ

หา?? เด็กหนุ่มหันมามองและทวนคำอย่างงงๆ

ก็จะได้ไม่ต้องมารู้สึกเสียใจหรือเศร้าใจไง อย่างชั้นในตอนเนี้ยอยากร้องไห้จะตาย ว่าพลางสายตาคู่นั้นก็มองไปยังเหล่าผู้คนที่ได้รับบาดเจ็บด้วยน้ำตาที่เริ่มปริ่มขอบตา

ถ้าไม่มีความรู้สึกก็จะไม่ต้องมารับรู้เรื่องแบบนี้ บางทีแบบนั้นอาจจะดีกว่าก็ได้ล่ะมั้ง

ไม่เห็นดีสักนิด!!” จู่ๆน้ำเสียงอันแข็งกร้าว ซึ่งนี่เป็นครั้งที่สองที่เธอได้ยินก็ดังขึ้น เด็กหนุ่มข้างกายทำสีหน้าตกใจเล็กน้อยเหมือนกัน ที่ตนพูดแบบนั้นออกไป แล้วจึงก้มหน้าซ่อนตัวในมุมมืด ราวกับไม่อยากให้ใครซักต่ออีก

…..ไม่เห็นดีสักนิด ไร้ความรู้สึกน่ะ มัน...บ้าบอที่สุด....


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 
เสียงอันเคร่งเครียดและบรรยากาศอันอึมครึมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่รู้คือ พวกเขาทั้งสองคนต้องเข้ามาร่วมประชุมด้วย ในฐานะที่เป็นนินจาโคโนฮะ

จากที่ท่านหญิงว่ามาและหลักฐานที่ได้พบ เรามีความคิดเห็นว่าควรปลดมิสึคาเงะคนปัจจุบันออก และเลือกคนที่เหมาะสมมาเป็นแทนตามที่พวกเราต้องการ

ดะ....เดี๋ยวก่อนค่ะ!” เด็กสาวที่นั่งเงียบอยู่ที่มุมห้องทักขึ้นแบบขัดจังหวะพอดี ทำให้เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นท่านไดเมียวหรือผู้แทนต่างๆ ต่างก็พากันหันมามองเด็กสาวผมชมพูคนนี้กันหมด

เอ่อ คือหนูอยากจะบอกว่า แล้วมติของทางโคโนฮะล่ะคะ จะไม่รอรับฟังก่อนเหรอ?ไดเมียวทั้งหลายจึงสุมหัวถกเถียงกันอีก ในขณะเดียวกันท่านหญิงมิโคโตะที่นั่งตรงข้ามกับซากุระก็ขยิบตาให้ เสมือนเป็นการบอกว่า ดีมากที่ถาม

แต่แล้วทันใดนั้นเสียงบานเลื่อนของประตูก็ทำลายห้วงสมาธิเพียงสั้นๆของทุกคนจนหมดอีกครั้ง

ขออภัยที่เข้ามาขัดจังหวะ แต่ผมผู้ถือสาสน์จากโคโนฮะได้มาถึงแล้ว ร่างสูงในชุดขาวพร้อมผมยาวสลวยสีดำที่สะบัดไปมาอย่างง่ายดายนั้นเดินเข้ามา เคียงคู่กับเด็กสาวหน้าหวานที่มัดผมเป็นมวยเก๋สองข้าง  เนจิ....กับ....เท็น เท็น น่ะเอง  0w0

อ่า? คุณเนจิกับคุณเท็น เท็น?? ทำไม? ซากุระเอ่ยทักตามประสาคนรู้จัก ในขณะที่คนข้างๆเธอยังนั่งเหว๋อเซ่ออยู่เลย

 ภารกิจน่ะ ไม่รู้ทำไมถึงต้องให้มากับเนจิสองคนด้วยเนี่ย แปลกชะมัดเท็น เท็น โน้มตัวลงมากระซิบข้างหูซากุระและยิ้มแหยๆ

ก็ดีแล้วนี่คะ เหมาะกันดี

เหมาะเหรอ? นี่เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ ถึงปากจะบอกว่าไม่รู้เรื่อง แต่ตอนนี้หน้าขาวนวลของเด็กสาวเริ่มกลายเป็นสีชมพูระเรื่อซะแล้ว

เท็น เท็น รักษามารยาทหน่อย เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตาสีขาวมองมายังพวกเธอทั้งสองคนเพราะมัวแต่คุย  เท็น เท็นจึงยิ้มให้แบบขอไปที พร้อมๆกับที่เนจิส่ายหัวแบบช่วยไม่ได้เป็นการตอบรับก่อนจะเริ่มต้นเข้าเรื่อง

คือ พวกเราได้รับมอบหมายให้มาส่งข้อความให้แก่ท่านไดเมียวของทุกแคว้น แทนท่านโฮคาเงะคนปัจจุบันของเราครับ

อ๋า~ อาจารย์ซึนาดะสั่งมางั้นเหรอ ที่จริงมาเองก็ได้นี่นา สงสัยหนีไม่พ้นติดแทง(หวย) พนันแหงๆ  เลยให้คนอื่นมาแทน ซากุระคิดเล่นๆอยู่ในใจ แล้วจึงค่อยเงยหน้ามองมายังเนจิที่ตอนนี้เริ่มเข้าเนื้อหาของข้อความแล้ว

ทั้งนี้เพื่อความยุติธรรมของทุกฝ่าย ดังนั้นสำหรับมิสึคาเงะคนใหม่น่าจะจัดการแข่งขันเพื่อคัดเลือก โดยส่งตัวแทนจากแต่ละตระกูล ส่วนตระกูลคางายูระนั้นเราน่าจะงดสิทธิ์นี้และให้พวกเค้ามาช่วยฟื้นฟูตระกูลโทโมเอดะบ้าง จะได้เป็นการเสริมสร้างความสัมพันธ์ให้ดีขึ้นของตระกูลใหญ่ในแคว้นนี้ครับ พูดจบผู้คนต่างก็ปรบมือและยอมรับกับมตินี้ทันที เสียงปรบมือดังก้องไปหลายวิ จนทำเอาผู้อ่านยังอึ้งกับการตอบรับ

.......นี่ล่ะมั้งที่ว่ามาทีหลังดังกว่า อาจารย์ซึนาเดะนี่น้า~ ไม่ค่อยเลยแหะ - -  ...... (ซากุระคิด)

เนจิ เมื่อตอนขามาขอบใจนะสำหรับผ้าพันแผล เท็น เท็น เดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มผมยาวพร้อมกับชี้มาที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอซึ่งมีผ้าพันแผลอยู่

อืม ไม่เป็นไร

 รู้มั้ย? ผ้าพันแผลอันเนี้ย ชั้นจะเก็บไว้ให้ดีเลยนะ เพราะเนจิเป็นคนให้นี่น......อุ๊บบ!” ตายล่ะวา...หลุดปากพูดไปซะแล้ว แต่!! >//<

เมื่อกี้ว่าไงนะ? ดวงตาสีขาวหันมาจ้องหน้าเด็กสาวสักพัก ก่อนที่จะเบือนหน้าหนีเพราะเธอส่ายหน้าว่าไม่ได้พูดอะไร ทำให้คนที่มองดูทั้งคู่สนทนากัน อดหัวเราะคิกคักไม่ได้

นายว่ามั้ย ฮ่ะ ฮ่ะ ...ว่าสองคนนี้เค้าอาจจะคู่กันจริงๆก็ได้นะ มิน่าล่ะ อาจารย์ซึนาเดะถึงได้จัดแจงให้มาปฏิบัติภารกิจด้วยกันซากุระเอ่ยขึ้นอย่างอดขำไม่อยู่

นั่นน่ะสินะครับเด็กหนุ่มตอบพลางอมยิ้ม พลันเมื่อเงยหน้าสบตากับดวงตาสีเขียวของเด็กสาวผมชมพูข้างหน้าเขา ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามา ขณะที่ทางซากุระเองก็เช่นกัน

 แล้วผมล่ะ การที่ได้จับคู่กับคุณซากุระคงไม่ใช่ความบังเอิญหรอก แต่อาจจะเป็นโชคชะตาที่เรามิอาจรู้ว่าใครเป็นผู้เขียน คือคนกำหนดก็ได้ล่ะมั้ง

ความรู้สึกที่มอบให้ แม้จะไม่รับ แต่แค่ได้บอก ก็เพียงพอซากุระคิดกับตนเองได้ก็มองไปทางเท็น เท็นด้วยรอยยิ้มและตวัดสายตามองไปยังข้างนอกหน้าต่างที่ตอนนี้หมอกเริ่มจางลงและมีแสงแดดอ่อนๆส่องมาบ้างแล้ว .ใบหน้าของใครบางคนที่วนเวียนไม่เคยเลือนหายไปจากใจเธอก็ปรากฏขึ้นมาท่ามกลางหมอกที่เหลืออยู่ เด็กสาวจึงรำพึงออกมาเบาๆ

 ซาสึเกะคุง.....

 

 

>>To be continued

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #158 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 15:57
    มาพร้อมกับอีกคู่ ^^
    #158
    0
  2. #143 555 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2556 / 20:29
    ซาอินั่งอยู่ข้างๆ หัดมองบ้างสิยะ ยัยซากุระ
    #143
    0
  3. #129 MR.AMAZAYN (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:11
    ทำไมไม่ใช่ซาอิ TOT ซากุระยังนึกถึงเกะตลอดเลยแฮะ
    ไม่ว่าจะฟิคหรือเรื่องจริงก็ตาม =_=;
    #129
    0
  4. #107 น้ำชา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2555 / 23:13
    ใครจะไม่รู้ว่าโชคชะตาน

    ของพวกเทอใครกำหนด.....ก็rukkunu ไง^^~
    #107
    0
  5. #67 Orange RabbiT (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 21:24

    ซึ้งมากค่ะพี่น้องตอนจบ T^T

    #67
    0