คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน

ตอนที่ 13 : สู่หมู่บ้านมนุษย์


     อัพเดท 25 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: โทโฮ, Touhou
ผู้แต่ง : SCORPIO KID. ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SCORPIO KID.
My.iD: https://my.dek-d.com/asmodeus
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 14 Overall : 1,962
41 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 22 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน ตอนที่ 13 : สู่หมู่บ้านมนุษย์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 236 , โพส : 4 , Rating : 0% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


หลังจากที่สามแฟรี่จอมป่วนจากไป ลำแสงจากเจดีย์ของโชวก็กลับมาส่องเป็นเส้นตรงตามปกติ เหล่าผู้เข้าแข่งขันต่างก็พากันวิ่งไปต่อ ผู้ที่เร่งฝีเท้าทิ้งห่างคู่แข่งคนอื่นๆ ไปคือโยวมุ เธอเล็งเอาไว้ว่าหากสามารถเข้าไปในเขตหมู่บ้านมนุษย์ได้แล้วก็จะสามารถโล่งใจไปได้เพราะข้อห้ามของยามะที่ห้ามทำการต่อสู้ในเขตนั้น

“อะไรกัน จู่ๆ ก็เร่งฝีเท้า” เทอิมองตามหลังงงๆ

“หรือว่า...”

“อะไรเหรอ อุดงเกะ”

‘จะว่าไป ตอนนี้ทุกคนเกาะกลุ่มกันเหมือนตอนที่ออกตัวใหม่ๆ ขืนอยู่รวมกันอย่างนี้แล้วเกิดการต่อสู้ขึ้นมีหวังกลายเป็นสงครามแบบแบทเทิลรอยัลแน่ๆ โยวมุพยายามทิ้งห่างไปเพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องนั้นเหรอ’

“โอ้ย~ โลกถึงอุดงเกะ ได้ยินแล้วตอบด้วย” เทอิพยายามเรียก

“เทอิ เรารีบไปกันเร็ว” อุดงเกอินเร่งฝีเท้าไล่ตามโยวมุไป

“ทำไมเหรอ”

“ขืนอยู่รวมกลุ่มกันต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะเกิดการต่อสู้กันขึ้นอีกเมื่อไหร่ ถ้าพวกเราสามารถไปถึงหมู่บ้านมนุษย์ได้ก็จะไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้อีก”

“อ๋อ ที่ยามะสั่งห้ามทำการต่อสู้ในเขตหมู่บ้านมนุษย์ใช่มั้ย งั้นก็ไปกันเลย” เทอิเร่งฝีเท้าไปตามที่อุดงเกอินบอก สองโยวไคกระต่ายวิ่งทิ้งห่างจากกลุ่มผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ

“เอาไงดี จะไล่ตามไปหรือเปล่า” มาริสะหันไปถามเรย์มุ

“อย่าเลย ฉันสังหรณ์ใจว่าทางข้างหน้ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดหรอก”

“ลางสังหรณ์ของมิโกะอีกแล้วเหรอ”

“ใช่ และมันก็ไม่เคยพลาด”

พูดถึงลางสังหรณ์แล้วถ้าจะว่ากันตามจริงนอกจากที่สังหรณ์ว่าเกิดเหตุวิบัติขึ้นแล้วนอกนั้นก็มักจะไม่ค่อยตรงเป้าหมายนัก มิโกะขาวแดงมักจะใช้วิธีหว่านแหโดยการจัดการกับโยวไคที่น่าสงสัยไปทีละรายๆ จนกว่าจะสาวไปถึงต้นตอตัวจริงได้ คำอวดโอ้ของเรย์มุจึงฟังดูไม่มีน้ำหนักนัก แต่น่าแปลกที่ครั้งนี้ลางสังหรณ์ของเธอกลับแม่นยำจนน่าตกใจ

“เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าโยวมุเคลื่อนไหวได้เร็วมาก แต่ไม่นึกว่าจะถึงกับมองไม่เห็นแม้แต่แผ่นหลังกันแบบนี้” อุดงเกอินมองฝ่าความมืดไปข้างหน้าแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของนักดาบชุดเขียว

“ป่านนี้ออกจากป่าไผ่ไปแล้วมั้ง”

“แบบนั้นก็แย่สิ เส้นทางจากหมู่บ้านมนุษย์ไปถึงศาลเจ้าเป็นทางโล่งวิ่งสะดวกไม่เหมือนที่นี่ มีหวังโยวมุยิ่งทิ้งห่างพวกเราไปอีกไกลแหง อุ๊ย!” อุดงเกอินสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่พื้นจนหัวคะมำ “เทอิ! ฝีมือเธออีกแล้วเหรอ”

“เปล่านะ กับดักของฉันมีแต่หลุมพราง ไม่มีแบบที่ทำให้สะดุดล้มซะหน่อย”

“ถ้างั้นนี่มันอะไร” อุดงเกอินมองดูให้ชัดๆ อีกครั้ง สิ่งที่เธอไปสะดุดล้มคือร่างของผู้หญิงผมสั้นขาว ใส่ชุดสีเขียว พกดาบสองเล่ม “เอ๊ะ? นี่มันโยวมุนี่นา ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ”

“สงสัยวิ่งเร็วเกินไปจนชนต้นไผ่สลบล่ะมั้ง ฮะๆๆ” เทอิมองดูสภาพของโยวมุที่นอนตาเหลือก ตรงหน้าผากปูดนูนขึ้นมา

“จะใช่เหรอ ฉันไม่เห็นจะมีไผ่ต้นไหนที่โยวมุจะมาชนได้เลย อ๊ะ! เทอิ จะไปไหนน่ะ” อินาบะเทอิทิ้งพวกพ้องโยวไคกระต่ายล่วงหน้าไปโดยไม่บอกกล่าวก่อนอีกครั้ง จะยังไงเธอก็ยังคงจ้องจะช่วงชิงชัยชนะไปจากทุกคนอยู่แล้ว โยวไคกระต่ายโลกเร่งฝีเท้าสุดกำลังจนสามารถพาตัวเองออกมาจากป่าไผ่แห่งการหลงทางได้เป็นคนแรก

“ที่หนึ่ง ฮ่าๆๆ ไปก่อนล่ะน้า~ หือ? อ๊า!!!” ออกจากป่าไผ่ไปได้ไม่กี่ก้าวเทอิก็ถูกส่งกลับมานอนอยู่ข้างๆ โยวมุในสภาพไม่ต่างกัน

“เทอิ! เทอิ!” อุดงเกอินรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพาลบางอย่างที่นอกป่าไผ่ อะไรบางอย่างที่น่ากลัวและคอยจ้องเล่นงานผู้ที่ปรากฏตัวออกไปให้มันเห็น เธอค่อยๆ เดินตรงไปที่ทางออกช้าๆ ด้วยความระมัดระวังตัว ผู้ที่ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้นคือหญิงสาวใยชุดกระโปรงยาวสีเขียว ผมขาวยาวถึงกลางหลัง บนศีรษะมีเขาสองอันงอกออกมา

“นั่นมัน... ‘คามิชิราซาวะ เคย์เนะ’ ครูสอนประวัติศาสตร์ที่หมู่บ้านมนุษย์” อุดงเกอินเคยพบกับเคย์เนะอยู่บ่อยๆ ตอนที่เธอนำยามาขาย เคย์เนะนั้นเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งฮาคุตาคุ (สัตว์ในตำนานที่มีรูปร่างคล้ายสิงโตมีเขา) เธอเป็นโยวไคที่คอยปกป้องหมู่บ้านมนุษย์ให้พ้นจากเหล่าโยวไคตนอื่นจนเป็นเสมือนผู้พิทักษ์ของหมู่บ้านก็ว่าได้

“ย๊า!!!” ทันทีที่สังเกตเห็นอุดงเกอิน เคย์เนะก็พุ่งตรงเข้ามาเฮดบัตใส่ โยวไคกระต่ายจันทรารีบหลบอย่างว่องไวทำให้เธอรอดพ้นจากชะตากรรมเดียวกับโยวมุและเทอิ

“เคย์เนะ เธอมาทำอะไรที่นี่ ฉันนึกว่าเธออาศัยอยู่ในหมู่บ้านมนุษย์ซะอีก”

“ฉันว่าจะไปหาโมโควแต่จู่ๆ กลางวันก็กลายเป็นกลางคืน แถมยังมีผีกับโยวไคมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้าน ฉันไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่ฉันไม่ยอมให้โยวไคเข้าไปในหมู่บ้านมนุษย์เด็ดขาด” ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นก็มีอีกคนหนึ่งออกมาจากป่าไผ่ คนๆ นั้นคือฟูจิวาระ โนะ โมโคว เพื่อนของเคย์เนะ

“ไง เคย์เนะ”ด้วยความเร่งรีบทำให้ไม่มีเวลาทักทายกันมากนัก โมโคววิ่งผ่านเคย์เนะไปโดยที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ทำอันตรายให้

“แบบนี้มันขี้โกงกันนี่นา”

“ยามะ! แบบนี้มันโกงกันชัดๆ ทำอะไรซักอย่างสิ” เอย์รินร้องเรียนกับเอย์กิ

“คามิชิราซาวะ เคย์เนะ เราขอให้เจ้าปล่อยผู้เข้าแข่งขันให้วิ่งไปตามเส้นทางซะ เราได้วางกฎเอาไว้แล้วว่าห้ามทำการต่อสู้ในเขตหมู่บ้านมนุษย์และได้ให้เทนกุไปแจ้งให้มนุษย์หลบอยู่แต่ในบ้านแล้ว” เสียงของเอย์กิดังมาจากฟากฟ้า เคย์เนะหยุดคิดอยู่นิดหนึ่งก็ยอมตามที่ยามะพูด

“ถ้าท่านยามะว่าอย่างนั้น ก็ได้ แต่ฉันขอกลับไปที่หมู่บ้านมนุษย์เพื่อคอยจับตาดูไม่ให้มีใครทำอะไรพวกมนุษย์” เคย์เนะเหาะกลับไป อุดงเกอินออกวิ่งอีกครั้งขณะที่คนอื่นๆ ก็ไล่ตามมาจนทัน ทั้งหมดจึงกลับมาเกาะกลุ่มกันอีกครั้ง เส้นทางจากป่าไผ่แห่งการหลงทางไปยังหมู่บ้านมนุษย์เป็นที่ราบสามารถวิ่งได้เต็มฝีเท้า ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครคิดจะทำเช่นนั้น ต่างคนต่างออมแรงเอาไว้ตัดสินกันในโคงสุดท้าย

“หืม? นั่นมันยัยทอมบอยกับฮาคุตาคุไม่ใช่เหรอ ทำไมไปยืนหันรีหันขวางอยู่แบบนั้น” มาริสะสงสัยกับท่าทีของผู้ที่ล่วงหน้ามาก่อน

“เสียงนั่น... จอมเวทย์ขาวดำใช่มั้ย” โมโควหันข้างมาทางต้นเสียงยังความแปลกใจให้มาริสะว่าทำไมเธอถึงใช้การฟังแทนที่การดู จนเมื่อเข้ามาใกล้เธอถึงได้คำตอบเมื่อจู่ๆ รอบข้างก็มืดลงจนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้

“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” มาริสะมองไปรอบๆ แต่ก็พบเพียงความมืด

“ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน” โมโควพยายามมองหาสาเหตุแต่เธอก็มืดแปดด้าน ทั้งในแง่รูปธรรมและนามธรรม

“เดี๋ยวก่อน นั่นเสียงอะไร?” หูของโมมิจิกระดิกไปมาเพื่อจับเสียง “เสียงกระพือปีกอยู่บนท้องฟ้า... กับกลิ่นนี่... กลิ่นของนก... แต่ไม่เหมือนกลิ่นของพวกเทนกุ...”

“นก... หรือว่าจะเป็นโยวไคนกกระจอกราตรี” เรย์มุพูดถึง ‘มิสเทีย ลอเรไล’

“จริงสิ ยัยนั่นมีพลังทำให้เกิดอาการตาบอดกลางคืน ฝีมือเธอใช่มั้ย” มาริสะตะโกนขึ้นไปบนฟ้า

“ใช่ ฝีมือฉันเอง” เสียงเจื้อยแจ้วคล้ายเสียงร้องเพลงตอบกลับมาจากความมืด

“นี่เธอก็คิดจะป่วนการแข่งครั้งนี้เหมือนกันเหรอ”

“ไม่ใช่ เป้าหมายของฉันอยู่ที่โมโควเท่านั้น”

“หา? จู่ๆ จะมาหาเรื่องฉันเพราะอะไรกัน”

“ก็เรื่องแผงลอยไงเล่า” มิสเทียตะโกนออกมา “เธอเล่นมาเปิดแผงลอยแข่งกับฉัน เป็นศัตรูการค้าของฉัน”

“เฮ้ ฉันไม่ได้ไปขายปลาไหลย่างเหมือนเธอซะหน่อย ไอ้ที่ฉันขายน่ะมันยากิโทริ (ไก่ย่าง)”

“นั่นก็ด้วย เอานกมาย่างขายแบบนี้เท่ากับเป็นศัตรูของนกอย่างฉัน” การโต้เถียงของแม่ค้าอาหารย่างทั้งสองพาให้ทุกคนที่โดนลูกหลงพากันเอือมระอาไปตามๆ กัน

“ไร้สาระจริงๆ เธอสองคนจะทะเลาะกันก็อย่าลากเอาคนอื่นไปเกี่ยวข้องด้วยสิ” เรย์มุชี้ขึ้นไปกะว่าจะชี้หน้ามิสเทียแต่เพราะมองไม่เห็นเธอจึงชี้ไปคนละทาง

“ไม่ได้หรอก พลังของฉันเป็นแบบกินวงกว้าง พวกเธอที่อยู่ในระยะก็เลยโดนไปด้วย”

“ปัดโธ่เว้ย แบบนี้ก็ต้องสาดกระสุนขึ้นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะร่วงล่ะนะ” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับเรย์มุแล้วตั้งท่าจะยิงห่ากระสุน

“เดี๋ยวก่อน ถึงจะมองไม่เห็นแต่ตอนนี้พวกเธอก็เข้ามาในเขตหมู่บ้านมนุษย์แล้วนะ ได้ยินว่ายามะห้ามทำการต่อสู้ไม่ใช่เหรอ”

“อย่ามาหลอกกันดีกว่า”

“ไม่ ที่โยวไคตนนั้นพูดเป็นเรื่องจริง ตอนนี้พวกเจ้าทั้งหมดอยู่บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านมนุษย์แล้ว” เอย์กิยืนยัน

“บ้าน่า แล้วแบบนี้จะทำยังไง”

“ถ้าอย่างนั้น ผู้ที่ไม่ได้อยู่ในเขตหมู่บ้านก็โจมตีได้ใช่มั้ย” เรมิเลียลุกขึ้นแล้วออกบินขึ้นไปบนหลังคาของเรือนนิรันด์ เธออัดพลังเวทย์ในมือเป็นรูปหอกสีแดงเล่มยักษ์แล้วเล็งมันไปที่มิสเทียซึ่งกำลังลอยอยู่กลางอากาศ

“Spear the Gungnir (หอกกุงก์นิร)” หอกเวทย์สีแดงถูกขว้างออกไปอย่างแรงอัดเข้าไปกลางลำตัวของมิสเทียอย่างจังจนโยวไคนกกระจอกราตรีร่วงหล่นสู่พื้นในสภาพมีแผลไหม้ทั่วตัว

“แหม~ จริงๆ ไม่ต้องทำรุนแรงแบบนั้นก็แก้ปัญหานี้ได้นา~” ยูคาริยิ้มเล็กๆ ออกมา เธอโบกมือเพียงวูบเดียวเขตแดนแห่งกลางวันและกลางคืนก็หายไปส่งผลให้เกนโซเคียวกลับมาเป็นตอนกลางวันอีกครั้ง เมื่อไม่ใช่กลางคืนอาการตาบอดกลางคืนย่อมไม่แสดงอาการ ความสามารถของมิสเทียไม่อาจแสดงผลในเวลากลางวันแบบนี้ได้ แต่ที่ซวยที่สุดก็คือตอนนี้เธออยู่กลางวงล้อมของโจทก์จำนวนมากที่จ้องจะเอาเรื่องเธออยู่

“เราทำการต่อสู้ในหมู่บ้านไม่ได้ ถ้างั้นลากยัยนี่ออกไปให้พ้นเขตหมู่บ้านมนุษย์ก่อนแล้วค่อยลำดับคิวกันดีมั้ย” เป็นอีกครั้งที่ทุกคนเห็นด้วยกับความคิดของเรย์มุ โยวไคนกกระจอกผู้โชคร้ายจึงโดนลากออกไปกินโต๊ะที่นอกเขตหมู่บ้านเพียงไม่กี่ก้าว เมื่อได้ระบายจนโล่งแล้วทุกคนก็กลับเข้าสู่การแข่งขันต่อ ในหมู่บ้านมนุษย์ที่เคยพลุกพล่านไปด้วยผู้คนบัดนี้กลับเงียบกริบ ทุกคนหลบอยู่แต่ในบ้านไม่มีใครกล้าออกมา อย่างดีก็แค่มองผ่านหน้าต่างเพื่อดูการแข่งขัน จะมีก็แต่ ‘ฮิเอดะ โนะ อะคิว’ ที่ออกมานั่งหน้าบ้านของตนพร้อมม้อนกระดาษ แป้นหมึก และพู่กัน ในฐานะผู้บันทึกประวัติศาสตร์ของดินแดนเกนโซเคียวเธอไม่ยอมพลาดเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่แบบนี้แน่

“ตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันต่างวิ่งไปตามถนนในหมู่บ้านมนุษย์แล้วนะคะ เรียกได้ว่ามากันถึงครึ่งทางแล้ว แม้ว่าตอนนี้จะยังเกาะกลุ่มกันอยู่แต่เชื่อว่าพอไปถึงเส้นทางโยวไคแล้วจะต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ทุกท่านอย่ากระพริบตาเชียวนะคะ” อายะรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเพื่อกระตุ้นอารมณ์คนดู แน่นอนว่าสายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่กลุ่มผู้เข้าแข่งขันในหมู่บ้านมนุษย์จนพากันลืมใครบางคนไปเสียสนิท คนที่เข้าไปใกล้เส้นชัยมากกว่าคนอื่นโดยที่ไม่มีใครรู้สึกตัว แฟรี่ที่ชอบประกาศตนว่าแข็งแกร่งที่สุดในเกนโซเคียว...



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน ตอนที่ 13 : สู่หมู่บ้านมนุษย์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 236 , โพส : 4 , Rating : 0% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 4 : ความคิดเห็นที่ 40
ซิลโน่มาแล้วหายตอนเริ่มมาตอนท้ายแล้วซุยกะล่ะยังไม่ขยับอีก
PS.  ก่อนทำคิดก่อนทำ จงนำใจเขาใส่ใจเรา
Name : AnimeLovers < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AnimeLovers [ IP : 110.168.196.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2556 / 13:05
# 3 : ความคิดเห็นที่ 21
 โยว์ไคนกกระจอกตัวนั้นจะกลายเป็นนกกระจอกผัดเผ็ดแน่ๆ โดนรุมขนาดนั้น

แต่เดี่ยวน่ะ แฟรี่ที่ชอบประกาศว่าตนแข็งแกร่งที่สุดเนี่ย ใกล้ถึงเส้นชัยแล้ว

เฮ้ย แล้วมันจะเอาอะไรน่ะหากชนะ!!!

PS.  KIG starter ผมคือแฮกเกอร์ที่จะรับทุกข้อมูลแห่งความคิดและแพร่จินตนาการให้ระบาดไปทั่วเน็ตเวิร์ก
Name : bbsaver < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bbsaver [ IP : 125.26.221.76 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 21:42
# 2 : ความคิดเห็นที่ 20
ชะ ชิลโน่!!!!!!!!!!

PS.  ...หากไร้ซึ่งความทุกข์คนเราจะรับรู้ถึงความสุขได้อย่างไร...
Name : kaisajang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaisajang [ IP : 1.4.143.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 20:36
# 1 : ความคิดเห็นที่ 18
"แฟรี่ที่ชอบประกาศว่าตนว่าแข็งแกร่งที่สุดในเก็นโซเคียว"

ช....ชิลโ่น่ งั้นเรอะ=[]=!!
Name : Ayamijang [ IP : 1.4.143.137 ]

วันที่: 26 เมษายน 2555 / 11:05
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android