คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Tale of Vesalia - 1: The Two Swords

ตอนที่ 10 : พันธมิตรและพวกพ้องใหม่


     อัพเดท 6 ก.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สงคราม, เวทย์มนต์, ดาบ, ย้อนยุค
ผู้แต่ง : SCORPIO KID. ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SCORPIO KID.
My.iD: https://my.dek-d.com/asmodeus
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,075
13 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Tale of Vesalia - 1: The Two Swords ตอนที่ 10 : พันธมิตรและพวกพ้องใหม่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 84 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


โรเซ่ประคองร่างของปีศาจที่เธอเพิ่งช่วยตรงไปที่ห้องเก็บยา ก่อนจะถึงที่นั่นเพียงไม่ไกลลูกธนูดอกหนึ่งก็ตรงมาที่เธอ

“อ๊ะ!” ร่างของเธอถูกผลักให้พ้นจากวิถีลูกศร นักโทษปีศาจยกแขนขึ้นรับลูกธนูดอกนั้นแทนเธอ

“โรเซริน่า เจ้ารู้หรือเปล่าว่าทางนั้นจะนำไปที่ไหน” อิซาคถามพร้อมกับเล็งธนูอีกดอกมาที่โรเซ่

“ข้ารู้ ทางไปห้องเก็บยา”

“ถ้ารู้แล้วทำไมจึงพามันไปทางนั้น เจ้าคิดจะทำอะไร”

“เขาเป็นผู้เดียวที่รู้วิธีเอาชนะไอ้ตัวตลกนั่นได้ เราต้องพึ่งกำลังของเขา”

“จะพึ่งพาพวกปีศาจหรือ เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง มันเป็นปีศาจ เผ่าพันธุ์ที่ชั่วร้าย เจ้ายังจะขอความช่วยเหลือจากมันอีกเหรอ”

“ข้าไม่สนใจหรอกว่าใครเป็นอะไรแต่ข้าจะไม่ยอมอยู่นิ่งเฉยมองดูเผ่าพันธุ์ของตัวเองโดนฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตา”

“ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าทำให้เรื่องมันเลวร้ายไปกว่านี้” อิซาคกับโรเซ่จ้องกันนิ่ง ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอยให้แก่กัน

“โจ๊กเกอร์... หมายหัว... หัวหน้าของ... พวกเจ้า...” นักโทษปีศาจเอ่ยคำพูดออกมา

“เจ้าจะ... มาเสียเวลา... กับปีศาจที่ใกล้ตาย... อย่างข้า... หรือจะไป... ปกป้อง... ผู้นำของเจ้า...”

“ว่าไงนะ” อิซาคหันกลับไปมอง โจ๊กเกอร์กำลังลอยตรงไปที่ต้นไม้ใหญ่ซึ่งเป็นที่อยู่ของผู้อาวุโส เขาอยากรีบไปที่นั่นเพื่อปกป้องผู้อาวุโสแต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยให้โรเซ่รักษาบาดแผลให้กับนักโทษตนนี้จนหาย หัวหน้านักรบแห่งเผ่าเอลฟ์บัดนี้อยู่ในภาวะตัดสินใจไม่ถูก

“อิซาค ข้ารู้ว่าข้ามันเป็นพวกนอกคอกที่ทำเรื่องไม่ดีไว้หลายอย่าง ข้าขโมยธนูแห่งเดลเฟีย ฝ่าฝืนข้อห้ามออกจากป่า พามนุษย์เข้ามาที่นี่ แต่ว่าข้าก็รักพี่น้องและเผ่าพันธุ์ของตัวเองไม่ต่างจากเจ้า เชื่อข้าซักครั้งอิซาค ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องป่าและพวกพ้องนี้ ปล่อยพวกเราไป ได้โปรด” โรเซ่วิงวอน อิซาคชั่งใจอยู่พักหนึ่งก็ยอมลดธนูลง

“หากไอ้ปีศาจนั่นทำร้ายพี่น้องเราจนล้มตายล่ะก็... ข้าสาบาน ไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่ไหนบนแผ่นดินเวซาเลียข้าก็จะตามล่าและลากเจ้ากลับมาประหารที่ป่าแห่งนี้ให้ได้” อิซาคกล่าวทิ้งทายก่อนจะรีบตรงไปหยุดโจ๊กเกอร์

“รีบไปกันเถอะ ข้าไม่รู้ว่าอิซาคจะหยุดมันได้นานแค่ไหน ทำไมถึงฆ่ามันไม่ตาย ร่างกายมันมีความลับอะไรอยู่กันแน่”

“ร่างของโจ๊กเกอร์... สมานแผลได้... เร็ว... จนเหลือเชื่อ... บาดเจ็บแค่ไหน... ก็กลับเป็น... เหมือนเดิม...” นักโทษปีศาจอธิบายไประหว่างทาง

“ถึงแล้ว รอเดี๋ยวนะ เอ... คงต้องใช้ยาขนานแรง ผลอาจจะรุนแรงมากเจ้าก็ต้องทนเอานะ” โรเซ่หยิบขวดยาที่อยู่บนสุดของชั้นลงมาแล้วเทยาสามเม็ดออกมาส่งให้อีกฝ่าย ทันทีที่ถูกกลืนลงท้องยานั้นก็ออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว

“อึก... อึ๊... อ๊า...” นักโทษปีศาจลงไปนอนดิ้นอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ยาที่กินเข้าไปนั้นช่วยเร่งให้ร่างกายฟื้นฟูตนเองเพื่อรักษาบาดแผลในระยะเวลาอันสั้น แต่ผลจากการฝืนเร่งร่างกายนั้นทำให้ผู้ที่กินเข้าไปเผชิญกับอาการเจ็บปวดไปทั่วร่าง ไม่นานนักแผลทั้งหมดก็สมานกันจนปิดสนิทคงเหลือแต่แผลเป็นจากอดีต

“เป็นยังไงบ้าง” โรเซ่อดหวั่นใจไม่ได้เมื่อเห็นปีศาจที่เคยถูกจับฟื้นสภาพกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม มือของเธอเอื้อมไปกำด้ามมีดที่เหน็บอยู่ด้านหลังเผื่อเอาไว้ นักโทษปีศาจหันมามองทางเธอ กระดูกยาวแหลมเหมือนดาบแทงออกมาจากแขนของมัน โรเซ่ตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะหักหลังความเชื่อใจของเธอ เจ้าปีศาจจ้องหน้าเธอสักพักก็หดกระดูกกลับไป

“ขวางพวกปิเอโร่เอาไว้” มันสั่งโรเซ่สั้นๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปหาศัตรูของมัน

 

ที่ที่พักของผู้อาวุโสแห่งเผ่าเอลฟ์ อิซาคนั่งคุกเข่าหายใจหอบด้วยความเหนื่อยและความเจ็บปวดที่ได้รับจากการต่อสู้กับหัวหน้าตัวตลกปีศาจต่างจากอีกฝ่ายที่ท่าทางสบายๆ

“ฮึม ฮึม ฮึ ฮือ... มีอะไรจะแสดงให้ข้าดูอีกหรือเปล่า ถ้าหมดแล้วข้าจะได้แสดงบ้าง ลูกเล่นข้ามีเยอะแยะมากมาย ว่าแต่เจ้าจะอยู่ดูจนจบได้หรือเปล่านะ” อิซาคยิงธนูใส่โจ๊กเกอร์อีกครั้ง ลูกธนูที่ห่อหุ้มด้วยเวทย์มนต์แห่งสายลมบิดเป็นเกลียวพุ่งทะลุท้องของตัวตลกปีศาจไปอย่างง่ายดาย

“อู๊ว ฮะๆๆๆๆ จั๊กจี๋ๆ ฮะๆๆ” รูที่ท้องปิดกลับเข้าเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว อิซาคมองดูความเป็นอมตะของอีกฝ่ายด้วยความสิ้นหวัง

“บ้าที่สุด ท่านผู้อาวุโส หนีไป!”

“เปล่าประโยชน์ ข้างนอกมีเด็กๆ ของข้าอยู่เต็มไปหมด ไม่มีทางให้หนีหรอก ฮิๆๆๆๆ จะตัดแขนหรือตัดขาก่อนดีน้า” โจ๊กเกอร์ย่างสามขุมเข้าหาเอลฟ์ทั้งสอง ก่อนที่เคียวของเพชรฆาตแห่งกองทัพปีศาจจะได้ทำงานร่างของมนุษย์หมาป่าก็กระโจนเข้าล็อคและกัดคอโจ๊กเกอร์จากด้านหลัง

“อะไร! อ๊า!” โจ๊กเกอร์สะบัดตัวไปมา มันลอยขึ้นเอาหลังกระแทกกับเพดานเพื่อให้มนุษย์หมาป่าหลุดไปจากตัว ร่างของตัวตลกพุ่งลงมากระแทกกับพื้นอย่างแรงทำให้ผู้ที่เล่นงานมันอยู่ปล่อยมือ

“โฮก!” มนุษย์หมาป่ากระโจนเข้าเล่นงานโจ๊กเกอร์ซึ่งเหวี่ยงเคียวสวนกลับมา ร่างที่ทนต่ออาวุธทำให้เขาไม่ได้รับอันตรายจากการโจมตีนั้น กงเล็บแหลมคมตบใส่หน้าอกของตัวตลกเป็นแผลยาว โจ๊กเกอร์ใช้เท้าถีบร่างของมนุษย์หมาป่าออกมาก่อนจะร่ายคาถายิงลูกไฟใส่ มนุษย์หมาป่าคืนร่างเป็นปีศาจดังเดิมแล้วใช้กระดูกที่แขนฟันลูกไฟจนสลาย

“ไอ้หมาสถุล ใครสอนให้กระโดดเข้าใส่แบบนี้ ดูสิ ตัวข้าติดกลิ่นสาบสัตว์น่ารังเกียจของเจ้าหมดแล้ว” อีกฝ่ายไม่ตอบคำ เขาพุ่งเข้าใส่ตัวตลกปีศาจอีกครั้ง ด้วยความสามารถในการต่อสู้ที่เหนือกว่าทำให้เขาสามารถแทงกระดูกใบมีดทะลุศีรษะและหน้าอกของโจ๊กเกอร์ได้

“วะฮ่าๆๆๆๆ ไม่สำเร็จเพราะข้ายังไม่ตาย บูๆ น้ำหน้าอย่างเจ้าฆ่าข้าไม่ได้หรอก” โจ๊กเกอร์หัวเราะเยาะ

“แล้วถ้านี่ล่ะ” อดีตนักโทษปีศาจถอนใบมีดออกมาแล้วกลายร่างเป็นปีศาจอีกตัวที่มีร่างกายเหมือนดินเหนียวสีขาวมีลวดลายอักขระวิ่งอยู่ทั่วร่าง ลำตัวติดกับพื้นเหมือนต้นไม้มีรยางค์สี่เส้นต่างแขน ตามระยางค์มีหนามแหลมคมและที่ปลายก็เป็นเหมือนตะขอ

“นี่มัน!” ทันทีที่ได้เห็นร่างนี้โจ๊กเกอร์ถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว โดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัวรยางค์ทั้งสี่ฟาดเข้าใส่ร่างของโจ๊กเกอร์ หนามแหลมกรีดร่างของตัวตลกเป็นแผลยาว เมือกสีขาวมีลวดลายอักขระเคลือบบาดแผลยับยั้งการฟื้นตัวสมานแผลอย่างสมบูรณ์ ตะขอทั้งสี่ตวัดตัดแขนขาพร้อมเคลือบเมือกคำสาปยับยั้งการต่อกลับสภาพเดิม

“บัดซบ! ปีศาจแห่งคำสาป ‘จูเวร่า’ แกไปเอาพลังของมันมาตอนไหน” โจ๊กเกอร์นอนหมดสภาพอยู่ที่พื้น ร่างที่ไร้แขนขาทำให้มันไม่อาจต่อสู้อะไรได้อีก ใบหน้าที่เคยมีแต่รอยยิ้มเยาะเย้ยกลับแสดงอาการเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

“หลังจากที่ชิงศิลาผนึกสุดท้ายได้พวกเจ้าทิ้งข้าให้เผชิญหน้ากับกองทัพมนุษย์ ระหว่างทางกลับข้าเจอกับอันสลา หมอนั่นบอกข้าว่าตอนนี้ข้าหมดประโยชน์แล้วและเมฟิสโตเฟเลสต้องไม่เก็บข้าไว้แน่”

“ที่เจ้ากลับไปช้าก็เพราะเจ้าไปชิงพลังของจูเวร่ามาก่อน”

“ใช่ ถ้าจะกำจัดข้าเมฟิสโตเฟเลสต้องให้เพชรฆาตแห่งกองทัพปีศาจอย่างเจ้าเป็นผู้ลงมือ เพชรฆาตผู้มีร่างกายเป็นอมตะ วิธีเดียวที่จะสังหารเจ้าได้คือการใช้คำสาปของจูเวร่าที่ปิดผนึกการรักษาตัวเอง... ตอนนี้ ถึงคราวที่เพชรฆาตจะเป็นฝ่ายถูกประหารเองบ้างแล้ว” เขากลายร่างเป็นปีศาจจูเวร่าอีกครั้งพร้อมกับชูรยางค์ขึ้นก่อนจะตวัดลงมา

“ฮะ เฮี้ยย้า...” นั่นคือเสียงสุดท้ายของโจ๊กเกอร์ก่อนที่ศีรษะของมันจะขาดออกจากตัว เลือดสีม่วงไหลออกมาจากปากแผลพาเอาพลังชีวิตของมันออกจากร่างมาด้วย ในที่สุด... เทียนไขแห่งชีวิตของโจ๊กเกอร์ก็มอดดับลง เหล่าปิเอโร่ที่อยู่ข้างนอกเมื่อไร้ซึ่งโจ๊กเกอร์ก็กลับคืนเป็นไพ่หล่นลงกับพื้นก่อนจะถูกเปลวเพลิงสีม่วงเผาสลายไป

 

“จะ... จบแล้วเหรอ...” ไคเซอร์ที่สู้กับพวกปิเอโร่มองดูสภาพรอบๆ

“สำเร็จแล้ว... หมอนั่นกำจัดโจ๊กเกอร์ได้จริงๆ” โรเซ่ยิ้มออกมาด้วยความยินดี

“หมอนั่น?”

“ปีศาจที่เราจับตัวได้ ข้าปล่อยเขาออกมา นั่นไง” โรเซ่ชี้ไปที่บ้านของผู้อาวุโส ร่างของอดีตนักโทษเดินออกมาเพื่อดูให้แน่ใจว่าปิเอโร่ตายหมดแล้ว ธนูของอิซาคถูกจ่อเข้าที่หลังศีรษะของเขา

“ทำอะไร”

“เจ้ายังเป็นนักโทษของพวกเราอยู่ จับมันไว้” สิ้นเสียงสั่ง ทหารเอลฟ์ก็รุมเข้ามากดร่างของปีศาจลงกับพื้นก่อนจะเอาเถาวัลย์เวทย์มามัดตัวไว้

“ท่านผู้อาวุโส ท่านปลอดภัยดีหรือเปล่า” อิซาคถามด้วยความเป็นห่วง

“อืม เราไม่เป็นไร” ผู้อาวุโสแห่งเผ่าเอลฟ์กล่าวตอบ

“ข้าน่าจะปล่อยให้โจ๊กเกอร์ฆ่าพวกเจ้าให้หมดเสียก่อนค่อยจัดการมัน” นักโทษปีศาจกล่าวออกมา

“นั่นคือใจจริงของเจ้าหรือ พวกปีศาจก็คิดได้แต่เรื่องชั่วร้ายแบบนี้เท่านั้นล่ะนะ” อิซาคโต้ตอบ

“หึ ชั่วร้าย... พวกเจ้าสู้โจ๊กเกอร์ไม่ได้จึงปล่อยให้ข้าออกมาจัดการกับมัน พอหมดประโยชน์แล้วก็จับกุมข้าอีกครั้ง พวกเจ้าก็ไม่ได้ต่างอะไรกับปีศาจที่ข้าเคยรับใช้เลยซักนิด”

“ว่าไงนะ” อิซาคโกรธขึ้นมาเมื่อโดนเอาเปรียบเทียบกับพวกปีศาจ เขาทำท่าจะร่ายคาถาให้หนามเถาวัลย์งอกออกมาอีกแต่โดนโรเซ่ห้ามไว้

“เจ้าจะเข้าข้างไอ้ปีศาจตนนี้หรือ”

“ข้าเข้าข้างฝ่ายที่ข้าเห็นว่าถูก การที่เจ้าโกรธแปลว่าคำพูดนั้นแทงใจดำ และการที่มันแทงใจดำแสดงว่ามันเป็นความจริง”

“ดูเจ้าจะเข้าข้างทุกฝ่ายที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกันกับตัวเองนะ”

“เจ้าทั้งสองพอได้แล้ว” ผู้อาวุโสปรามก่อนจะถามคำถามกับปีศาจที่เพิ่งช่วยให้ชาวเอลฟ์ทั้งหลายพ้นภัย

“ทำไมจึงช่วยพวกเรา”

“ข้าไม่ได้ช่วยใคร โจ๊กเกอร์ถูกส่งมาไล่ล่ากำจัดข้า สิ่งที่ข้าทำคือการปลดปล่อยตัวเอง”

“ถ้าเช่นนั้น เป้าหมายของเจ้าคืออะไร ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่โดยมีเป้าหมายแม้จะเป็นสมุนที่ต่ำต้อยเพียงใดก็ตาม”

“ไม่ใช่ข้า ข้ามีชีวิตอยู่ในฐานะวัตถุที่เมื่อไร้ค่าก็กลายเป็นขยะรอการถูกกำจัดทิ้ง วันๆ ข้าทำแต่สิ่งที่พวกมันใช้สอยโดยไม่มีสิทธิ์โต้แย้งหรือเสนอแนะ”

“นั่นมันในอดีตแต่ข้าถามถึงปัจจุบัน เป้าหมายของเจ้าในตอนนี้คืออะไร” นักโทษนั้นเงียบไปชั่วครู่

“ถ้าหมายถึงสิ่งที่อยากทำ ข้าอยากแก้แค้นผู้ที่หักหลังข้า หัวหน้ากองทัพจอมเวทย์ปีศาจเมฟิสโตเฟเลส” ผู้อาวุโสได้ฟังแล้วก็หันมาถามโรเซ่

“โรเซริน่า ทำไมเจ้าจึงยอมปล่อยปีศาจตนนี้ออกมา อะไรทำให้เจ้าแน่ใจว่าเชื่อใจมันได้”

“ข้า... ข้าก็ไม่แน่ใจถึงขนาดไร้กังขาแต่นัยน์ตาของเขาบ่งบอกข้าว่าศัตรูของเขาไม่ใช่เรา ศัตรูของเขาคือพวกปีศาจที่ทอดทิ้งตัวเขาต่างหาก” ผู้อาวุโสนิ่งคิด คำตอบของโรเซ่ตรงกับที่นักโทษตนนี้บอก

“ท่านผู้อาวุโส ข้าขอร้อง ได้โปรดปล่อยเขาไปเถิด”

“โรเซริน่า เจ้าพูดอะไรออกมา จะปล่อยมันได้ยังไง มันเป็นปีศาจ” อิซาคคัดค้าน

“อิซาค ตั้งแต่พ่อของข้าถูกสังหารข้าก็เฝ้าสงสัยมาตลอดว่าทำไมเราต้องต่อสู้หรือเข่นฆ่าผู้อื่นเพียงเพราะพวกเขาต่างจากเรา ข้าหนีออกจากป่าเพื่อหาคำตอบของเรื่องนี้เพราะหวังว่าหากค้นพบแล้วเราอาจจะอยู่ร่วมกับผู้อื่นได้”

“แล้วคำตอบที่เจ้าค้นพบคืออะไร” ผู้อาวุโสเอ่ยถาม

“เพราะพวกเราตัดสินผู้อื่นจากสิ่งที่เขาเป็นไม่ใช่จากสิ่งที่พวกเขาทำ เพียงเพราะเห็นว่าเป็นมนุษย์เราก็ตัดสินว่าป่าเถื่อน เพียงเพราะเห็นว่าเป็นปีศาจก็ตัดสินว่าชั่วร้าย เราจึงยอมรับผู้อื่นนอกจากเผ่าพันธุ์เดียวกันไม่ได้”

“เราตัดสินว่าพวกมันเป็นอย่างไรก็โดยดูจากสิ่งที่พวกมันทำ พวกมนุษย์ที่เอาแต่รบราฆ่าฟันจะให้มองพวกมันเป็นอื่นนอกจากพวกป่าเถื่อนได้ยังไง” อิซาคเถียง

“ไม่ใช่มนุษย์ทุกคนจะเป็นอย่างนั้น ข้าได้พบกับมนุษย์มากมายและพวกเขาก็ไม่เหมือนกันสักคน ข้าเองเป็นเอลฟ์แต่ก็ยังแตกต่างกับเจ้าและคนอื่นๆ แล้วไม่คิดหรือว่าบางครั้งเผ่าปีศาจอาจไม่ชั่วร้ายอย่างที่เจ้าเคยมีอคติด้วย”

“ตัดสินผู้อื่นจากสิ่งที่เขาเป็นอย่างนั้นหรือ...” ผู้อาวุโสทวนคำที่โรเซ่พูด

“อาจจะจริงอย่างที่เจ้าว่า เราตัดสินผู้อื่นนอกจากเผ่าพันธุ์เดียวกันจากสิ่งที่พวกเขาเป็น นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกมนุษย์ตัดสินเราว่าไม่เป็นมิตร” ผู้อาวุโสมองไปที่ซากศพของโจ๊กเกอร์

“กองทัพปีศาจเป็นภัยคุกคามกับป่าเราจริงๆ ตัวตลกนั้นคือข้อพิสูจน์ นี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะมัวปิดกั้นตัวเองอยู่แต่ในป่า หากไม่ร่วมมือกันเหมือนครั้งอดีตทั้งมนุษย์และเอลฟ์ก็จะพากันพินาศหมด... อาคันตุกะชาวมนุษย์เอย ชนเผ่าเอลฟ์พร้อมจะร่วมมือกับพวกเจ้าเพื่อรบกับกองทัพปีศาจ วันใดที่เจ้าจะยกทัพเข้าประจันหน้ากับพวกมันจงแจ้งเรา ระหว่างนี้เราจะเตรียมกำลังพลไว้รอ” คำพูดนั้นเป็นข่าวดีเรื่องแรกนับตั้งแต่กองทัพปีศาจยกทัพขึ้นมา

“โรเซริน่า พวกเราเผ่าเอลฟ์ปิดกั้นตนเองจากพวกมนุษย์มานานจะให้เข้ากับพวกเขาทันทีคงเป็นไปได้ยาก เจ้าจงเป็นสะพานเชื่อมระหว่างสองเผ่าพันธุ์”

“ค่ะ”

“อีกอย่าง ธนูเดลเฟียเป็นสมบัติล้ำค่าของพวกเรา เจ้าจงใช้มันให้ดี”

“ท่านผู้อาวุโส! ท่านหมายถึง...” ผู้อาวุโสพยักหน้า

“เจ้าคือผู้ที่จะเปลี่ยนแปลงเผ่าพันธุ์เอลฟ์ของเรา อีกทั้งยังต้องร่วมเดินทางกับพวกมนุษย์ไปเผชิญกับอันตรายอีกมาก ธนูนั่นจะช่วยปกป้องเจ้าจากภยันตรายที่จะต้องเผชิญ” ได้ยินดังนั้นโรเซ่ก็คุกเข่าคำนับขอบคุณผู้อาวุโส

“ท่านผู้อาวุโส จะให้ทำยังไงกับไอ้นี่ดี” อิซาคพูดถึงนักโทษที่โดนมัดอยู่

“ปล่อยเขาไป” แม้ไม่เต็มใจแต่อิซาคก็ทำตาม

“ช้าก่อน ท่านผู้อาวุโส ไม่มีอะไรรับประกันว่าเขาจะไม่เป็นภัยกับเรา ไม่ควรปล่อยตัวง่ายๆ” โครว์ลี่ย์ทัดทาน

“พวกเราชาวเอลฟ์จะไม่ควบคุมตัวเขาไว้แต่ถ้าพวกท่านชาวมนุษย์เห็นว่าเขาเป็นภัย จะสังหารเขาเสียเราก็ไม่ขัดข้อง” ฃาวมนุษย์สี่คนจ้องมาที่ปีศาจผู้ได้รับอิสระ มันกวาดสายตามองพวกเขานิดหนึ่งก็หันหลังเดินอกไป

“เดี๋ยว เจ้าจะไปไหน” โรเซ่ร้องทัก

“ไปเอาคืนผู้ที่หักหลังข้า”

“เจ้าคนเดียวทำไม่สำเร็จหรอก ไม่เช่นนั้นคงไม่หลุดมาในป่าด้วยสภาพปางตายแบบนั้น”

“แล้วไง จะให้ข้ารอให้มันแก่ตายเองหรือ”

“ร่วมมือกับพวกเรา” โรเซ่ยื่นข้อเสนอที่ทุกคนคาดไม่ถึง

“ร่วมมือ? เมื่อกี้พวกเจ้ายังจะฆ่าข้าให้ได้อยู่เลย จะให้ข้าไว้ใจพวกเจ้าได้ยังไง”

“เรื่องเมื่อสักครู่ข้าต้องขอโทษด้วย ขอให้เชื่อข้า เจ้าคนเดียวไม่อาจแก้แค้นได้สำเร็จแน่ ถ้าร่วมมือกับพวกข้าต่อสู้กับกองทัพปีศาจไม่นานเจ้าต้องสามารถเข้าถึงตัวเป้าหมายได้ พวกข้าก็จะได้เปรียบมากขึ้นในการรบ เราได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย ไม่คิดว่าน่าสนใจบ้างเหรอ”

“หึ ข้าจะโดนมนุษย์ฆ่าตายก่อนที่จะทันได้สู้กับเมฟิสต์น่ะสิ”

“ไม่เป็นไร ข้าจะรับประกันความปลอดภัยให้” ปีศาจตนนั้นยังไม่รับปากอะไร

“เจ้าไม่มีที่ให้กลับไป ไม่มีพวกพ้องปีศาจ เจ้าเหลืออยู่แต่ตัวเองลำพัง จะบุกฝ่าเข้าไปในกองทัพปีศาจคนเดียวหรือจะบุกไปพร้อมกับพวกข้า เจ้าลองตัดสินใจดู”

“ได้ ข้าจะร่วมทางกับพวกเจ้า ชีวิตข้าไม่เหลืออะไรนอกจากการแก้แค้น ถ้าเพื่อให้มันสำเร็จข้าทำได้ทุกอย่าง”

“ดี ถ้างั้นก็แนะนำตัวกันก่อน ข้าชื่อโรเซริน่า เรียกสั้นๆ ว่าโรเซ่ก็ได้ เจ้าล่ะชื่ออะไร”

“โซอา” โรเซ่พยักหน้ารับรู้แล้วหันไปส่งสัญญาณให้มนุษย์ทั้งสี่คนแนะนำตัวเอง

“ทุกคนคงเหนื่อยจากการต่อสู้มามาก คืนนี้ก็พักกันที่นี่เถอะ ข้าอยากช่วยพยาบาลคนเจ็บกับซ่อมแซมหมู่บ้าน โครว์ลี่ย์เองก็คงมีเรื่องอยากจะถามเจ้าหลายอย่าง เอาไว้คืนนี้ค่อยหารือกันว่าจะทำอะไรต่อไป”



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Tale of Vesalia - 1: The Two Swords ตอนที่ 10 : พันธมิตรและพวกพ้องใหม่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 84 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android