คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Tale of Vesalia - 1: The Two Swords

ตอนที่ 9 : ผู้ล่ากับผู้ถูกล่า


     อัพเดท 1 ก.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สงคราม, เวทย์มนต์, ดาบ, ย้อนยุค
ผู้แต่ง : SCORPIO KID. ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SCORPIO KID.
My.iD: https://my.dek-d.com/asmodeus
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 0 Overall : 1,075
13 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Tale of Vesalia - 1: The Two Swords ตอนที่ 9 : ผู้ล่ากับผู้ถูกล่า , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 82 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ทุกคนรีบไปที่นอกหมู่บ้านเพื่อดูว่าปีศาจที่จับมาได้นั้นเป็นใคร ทำไมจึงสามารถเข้ามาในเขตป่าของเอลฟ์ได้ ภาพที่ทุกคนเห็นคือร่างของปีศาจตนหนึ่งที่มีแผลเต็มตัวโดนเถาวัลย์เวทย์พันธนาการในสภาพหมดสติอยู่ที่พื้น

“ปีศาจผ่านม่านเวทย์มนต์เข้ามาในป่านี้ได้ยังไง” โครวลี่ย์อดสงสัยไม่ได้

“เราเห็นมันหมดสติอยู่ที่ริมแม่น้ำตอนที่ออกไปลาดตระเวน” ทหารเอลฟ์ตนหนึ่งบอก

“อา... แม่น้ำ... ช่องว่างที่ข้าเคยเล่าให้ฟัง ปกติคนที่เข้ามาทางนั้นจะโดนเวทย์พรางตาทำให้ไม่สนใจจะเข้ามาที่นี่และกลับออกไปแต่หมอนี่คงตกน้ำหมดสติเลยไม่โดนเวทย์พรางตาของเรา” โรเซ่อธิบาย

“ต้องรีบฆ่ามันทิ้งซะ ก่อนที่มันจะทำให้ป่านี้แปดเปื้อน” อิซาคขึ้นสายธนูแต่โครวลี่ย์รีบห้ามไว้

“เดี๋ยว! เอาข่าวสารจากมันจะเกิดประโยชน์กว่าเอาชีวิต” อิซาคได้ยินดังนั้นก็ลดอาวุธลงแล้วสั่งทหารให้เอาปีศาจตนนี้ไปขัง

“แผลขนาดนี้ข้าว่ามันคงอยู่ได้ไม่นานหรอก ถ้าอยากรีดข้อมูลอะไรจากมันก็น่าจะรักษาชีวิตมันไว้ก่อน” โรเซ่แนะนำ

“ทำไมเราต้องช่วยมันด้วย” อิซาคยังคงแสดงอาการเกลียดชังปีศาจที่อยู่ในคุก

“ไม่ได้ช่วยให้กลับมาแข็งแรงเสียหน่อย แค่ให้มันสามารถตอบคำถามได้ก็พอ เจ้ามาจากแซงทัวเรียมใช่มั้ย” โรเซ่หันไปหาอาเรีย พาลาดินสาวทำท่าลำบากใจที่ต้องใช้พลังรักษาแต่สุดท้ายก็ต้องทำอย่างเสียไม่ได้ เธอเพียงแค่รักษาให้เล็กน้อยพอให้อีกฝ่ายรอดชีวิตเท่านั้น

“อึก... อือ...” ปีศาจเชลยค่อยๆ ลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดยังคงแล่นไปทั่วร่าง มันกวาดสายตามองผู้ที่อยู่นอกคุกทีละคนก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เถาวัลย์เวทย์มนต์พันธนาการร่างของมันแน่นหนาจนยากที่จะขยับตัว

“อย่าพยายามขัดขืน เถาวัลย์นั่นแข็งแรงกว่าที่เห็น จงตอบคำถามของพวกเรามาดีๆ” อิซาคกล่าวกับนักโทษของตน

“เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงโดนเล่นงานจนมีสภาพแบบนี้”

“...”

“ผู้นำของกองทัพปีศาจคือใคร มีแผนอะไรอยู่ แล้วกองทัพของพวกเจ้ามีกำลังพลเท่าไหร่”

“...”

“จะเล่นลูกเงียบเรอะ” อิซาคร่ายเวทย์ทำให้เถาวัลย์ที่พันธนาการร่างของนักโทษงอกหนามออกมาแทงเข้าไปในร่างของมัน

“อึก...” ปีศาจตนนั้นกัดฟันไม่ส่งเสียงออกมา หนามเถาวัลย์หดกลับไป

“ตอบคำถามมา”

“ถ้าพวกเจ้า... ถูกพวกปีศาจจับไป... แล้วโดนถาม... เจ้าจะตอบอะไร... หรือเปล่า...” นักโทษตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอิดโรย หนามเถาวัลย์ฝังเข้าไปในร่างของมันอีกครั้งเพื่อทรมาน

“ข้าเป็นฝ่ายถาม เจ้าต้องตอบ ไม่งั้นก็ต้องเจ็บปวดทรมานแบบนี้ต่อไป”

“เจ็บปวด... หึ... ข้าชินกับมันแล้ว...” อิซาคโกรธจัดกับท่าทางอวดดีของนักโทษ เขาเรียกหนามให้งอกออกมาจากเถาวัลย์มากกว่าเดิม เลือดไหลซึมออกมาจากปากแผลของปีศาจไหลตามแขนและลำตัวลงมาเป็นสาย

“...” ปีศาจตนนั้นนั่งหลับตานิ่งเงียบไม่แสดงอาการใดๆ กับความเจ็บปวดที่ได้รับ นั่นยิ่งทำให้อิซาคเดือดยิ่งขึ้น

“พอแล้ว ท่านอิซาค เดี๋ยวมันจะตายซะก่อน” โครวลี่ย์รีบเตือนสติ นักโทษลืมตาขึ้นช้าๆ มองมายังผู้สอบสวนตน

“ข้า... มีเรื่องจะบอก... แค่เรื่องเดียว... จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม...”

“เรื่องอะไร” โครวลี่ย์ถาม

“ข้า... กำลังโดน... ตามล่า... ขังข้าไว้... มีแต่จะเรียก... ให้มันมา...”

“ใคร”

“...โจ๊กเกอร์...”

“ใครคือโจ๊กเกอร์” ไคเซอร์ถาม

“เรื่องสอบสวนมันไว้ข้าจัดการต่อเอง พวกเจ้ารีบไปที่พฤกษาแห่งภูมิปัญญาเถอะ” ไคเซอร์กับพวกพยักหน้ารับแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโครวลี่ย์กับอิซาค โรเซริน่านำทางทุกคนไปยังต้นไม้แห่งประวัติศาสตร์ของชนเผ่าเอลฟ์

 

“โรเซ่ อย่าว่าข้าถามซักไซ้เกินควรเลยนะแต่ทำไมเจ้าถึงหนีออกจากป่าไปล่ะ” ซีล่าถามระหว่างเดินทาง

“ตั้งแต่เกิดมาข้าก็อยู่แต่ในป่า ถูกคนอื่นๆ กรอกหูอยู่ตลอดเวลาว่าป่าเป็นที่ที่สงบสุข โลกภายนอกมีแต่ความโหดร้ายป่าเถื่อน เผอิญข้ามันหัวแข็ง อยากเห็นด้วยตาตัวเองมากกว่า”

“พวกเขาเอาอะไรมาตัดสินว่ามนุษย์นั้นป่าเถื่อน” อาเรียซึ่งเกิดและเติบโตมาในศาสนจักร ดินแดนที่มุ่งเน้นถึงสันติรู้สึกไม่เห็นด้วยกับข้อสรุปนั้น

“ก็ตั้งแต่สงครามกับกองทัพปีศาจสิ้นสุดลงพวกมนุษย์ก็เริ่มหันมารบกันเองเพื่อแย่งชิงดินแดนและขยายอำนาจ พวกเอลฟ์ในอดีตเห็นภาพเหล่านั้นแล้วจึงรู้สึกว่าแม้แต่เผ่าพันธุ์เดียวกันยังไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ พวกเขาจึงปลีกเข้าไปอยู่ในป่าและปิดกั้นตัวเองจากพวกเจ้า” มนุษย์ทั้งสามคนต่างเงียบเมื่อได้ยินคำพูดที่เสียดแทงใจดำ ‘แม้แต่เผ่าพันธุ์เดียวกันยังไม่อาจอยู่ร่วมกันได้’

“พ่อของข้ากับพ่อของอิซาคเป็นนักรบของเผ่า ท่านทั้งสองถูกมนุษย์ฆ่าตาย อิซาคโกรธแค้นโทษว่ามนุษย์นั้นป่าเถื่อน ส่วนข้า... ข้าสงสัย สงสัยว่าทำไมเราถึงต้องฆ่ากัน ทำไมเราต้องสู้กัน เอลฟ์เห็นว่ามนุษย์ป่าเถื่อนแล้วมนุษย์ล่ะมองเอลฟ์ยังไง ข้ารู้สึกว่าความแตกต่างของมุมมองคือสาเหตุสำคัญที่ทำให้เรารังเกียจและหวาดกลัวกันโดยไม่จำเป็น”

“เจ้าเลยออกจากป่าไป” โรเซ่พยักหน้ารับ

“โน่น ต้นไม้ต้นสูงๆ นั่นแหละ” โรเซ่ชี้ไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านกว้างออกมาราวกับเป็นร่มขนาดยักษ์ ใบไม้นับไม่ถ้วนที่งอกออกมาปกคลุมตลอดทั้งกิ่งพลิ้วไปตามสายลมอ่อนๆ ที่พัดมา

“ใบไม้แต่ละใบคือบันทึกเหตุการณ์แต่ละเรื่องราวของเผ่าพันธุ์เรา หากต้องการรับรู้เรื่องอะไรก็ใช้มือสัมผัสไปที่ต้นไม้ สื่อจิตเข้าไปแล้วใบไม้ที่บันทึกเรื่องนั้นจะหล่นลงมา เมื่ออ่านจบแล้วก็ต้องฝังใบไม้ไว้ที่โคนต้นเพื่อให้มันกลับคืนสู่ที่เดิม” ทุกคนต่างพากันทึ่งกับความพิสดารของพฤกษาแห่งภูมิปัญญา ทุกคนรวมถึงปีศาจด้วย

“โห... อย่างนั้นหรอกหรือนี่ ข้านึกว่าเป็นแค่ต้นไม้ใหญ่ใบดกเท่านั้น” เคียวด้ามยาวถูกขว้างมาปักที่พฤกษาแห่งภูมปัญญา เปลวไฟสีดำพวยพุ่งออกมาจากเคียวลามไปทั่วทั้งต้น ไม่ช้าต้นไม้ใหญ่ที่เคยยืนต้นเขียวชะอุ่มก็เหลือแต่ซากแห้ง

“อ๊า ฮะๆๆๆๆ ประวัติศาสตร์ของเอลฟ์ที่สั่งสมมานานนับพันๆ ปี ข้าใช้เวลาลบมันแค่ไม่ถึงครึ่งวันด้วยซ้ำ ไม่เรียกว่าสุดยอดแล้วจะให้เรียกว่าอะไร ฮะๆๆๆๆ” โจ๊กเกอร์ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของนักรบทั้งสี่ ตัวตลกปีศาจจ้องมองมาที่พวกเขาพลางแสยะยิ้มเหมือนดีใจอะไรสักอย่าง

“ไล่ตามไอ้หมาเดนตายนั่นมาตามแม่น้ำจนมาเจอกำแพงเวทย์มนต์เข้า สงสัยอยู่ว่ามันล้อมรอบอะไรเอาไว้ อ้อ ที่แท้ก็พวกชาวป่าเผ่าหูแหลมนี่เอง หึๆๆ โชคดีจริงๆ เลยน้า ข้าเนี่ย จะได้ถือโอกาสทำลายพวกเอลฟ์เอาเป็นความชอบด้วยเลย”

“เจ้าคนเดียวจะสู้กับพวกเราสี่คนได้รึ พวกของเจ้าถูกเราขังไว้แล้ว เจ้าจะเป็นรายต่อไป” โรเซ่ยิงธนูใส่ศัตรูที่ลอยอยู่ต่อหน้า ลูกธนูปักเข้าที่หน้าอกของเป้าหมายอย่างแม่นยำแต่อีกฝ่ายกลับไม่แสดงอาการอะไรออกมาแม้แต่น้อย

“อย่าเอาข้าไปเทียบกับไอ้หมาตัวนั้นหน่อยเลยน่า แค่เอ่ยถึงข้ากับมันคู่กันก็เท่ากับดูถูกข้าแล้ว” โจ๊กเกอร์ถอนลูกธนูออกมาเผาจนกลายเป็นเถ้า บาดแผลของมันสมานกันอย่างรวดเร็ว ร่างของมันไม่ปรากฏแม้แต่รอยขีดข่วนให้เห็น

“และถ้าพูดถึงจำนวนแล้ว...” ไพ่สามสิบใบถูกล้วงออกมาแล้วโปรยไปในอากาศกลายเป็นกองทัพปิเอโร่ยืนเรียงรายเชิญหน้ากับทั้งสี่คน

“บ้าน่า... เยอะขนาดนี้เราสู้ไม่ไหวแน่ ต้องรีบไปแจ้งให้อิซาครู้”

“เจ้าชำนาญทางในป่ามากกว่าก็จงรีบไปแจ้งเถอะ ข้าจะถ่วงเวลามันไว้ให้” ไคเซอร์ชักดาบออกมาเตรียมพร้อม

“เจ้าคนเดียวถ่วงเวลาไม่ได้หรอก ข้าสองคนจะช่วย โรเซ่ เจ้ารีบกลับไปที่หมู่บ้าน บอกให้พวกเขาเตรียมพร้อมไว้” ซีล่ากับอาเรียเตรียมต่อสู้ร่วมกับไคเซอร์ ปิเอโร่ของโจ๊กเกอร์เองก็เตรียมพร้อมเช่นกัน นิ้วของพวกมันแบนลงกลายเป็นมีดสั้นสำหรับเป็นอาวุธ

“อย่าฝืนตัวเองล่ะ เห็นท่าไม่ดีก็รีบหนีทันที” โรเซ่กำชับพวกพ้องของตนก่อนจะรีบกลับไปที่หมู่บ้านเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

“ปีศาจบุกเข้ามาในป่านี้ รีบระดมพล แจ้งอิซาคให้รู้ เร็ว!” โรเซ่ตะโกนบอกทหารยามชาวเอลฟ์ทันทีที่กลับมาถึงหมู่บ้าน ข่าวถูกกระจายไปอย่างรวดเร็ว เหล่านักรบต่างรีบเตรียมอาวุธมารวมกันที่กลางหมู่บ้าน

“เรื่องจริงรึ โรเซริน่า” อิซาคถามนางเอลฟ์สาว ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบพวกไคเซอร์ก็วิ่งเข้ามา

“ขอโทษที ข้าต้านพวกมันไม่ได้นาน พวกมันมากันแล้ว”

“ไอ้พวกนั้นมันตัวอะไร โดนเล่นงานเท่าไหร่ก็ไม่ตาย” อาเรียสีหน้าฉงนกับความแปลกประหลาดของศัตรูที่เพิ่งสู้กัน หอกเงินของเธอแทงทะลุร่างศัตรูไปนับสิบครั้งแต่กลับสร้างบาดแผลให้ใครไม่ได้เลย

“มีตัวประหลาดแบบนั้นอยู่ด้วยหรือ” อิซาคไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน

“มันมาแล้ว” โจ๊กเกอร์กับกองทัพปิเอโร่ไล่ตามพวกของไคเซอร์มาจนถึงหมู่บ้านของเอลฟ์

“เอาล่ะเด็กๆ ที่นี่คือสนามเด็กเล่นของพวกเจ้า จงไปเล่นให้เต็มที่ สนุกให้ตายกันไปข้างเลย อ๊า ฮะๆๆๆๆ” แล้วการรบระหว่างกองทัพตัวตลกปีศาจกับกองทัพเอลฟ์ก็เริ่มขึ้น แม้พวกเอลฟ์จะมีจำนวนมากกว่านับร้อยแต่นั่นไม่ได้ทำให้พวกเขาได้เปรียบเลย ความได้เปรียบกลับอยู่กับอีกฝ่ายที่เป็นอมตะต่างหาก

“อะไรกัน ทำไมพวกมันถึงไม่ตาย” เหล่านักรบแห่งชนเผ่าเอลฟ์เริ่มเสียขวัญกับภาพของปิเอโร่ที่โดนลูกธนูปักอยู่ทั่วร่างแต่ยังไล่ฆ่าพวกตนได้

“ไม่มีอะไรเป็นอมตะแท้จริง มันต้องมีลูกเล่นอะไรบางอย่าง ขอเพียงเรามองออกเท่านั้น” โครวลี่ย์บอกกับทุกคนเพื่อหวังจะปลุกขวัญกำลังใจ แต่เรื่องนี้พูดง่ายกว่าทำโดยเฉพาะท่ามกลางการต่อสู้แบบเอาชีวิตเข้าแลกจะมีใครใจเย็นพอจะมองออกได้ โรเซ่สู้ไปพลางนึกหาวิธี ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจวิ่งไปที่คุก

“มัน... มาแล้ว... ใช่มั้ย...”

“ทำไมมันถึงจะฆ่าเจ้า”

“ทำไม... มันถึงจะไม่... ฆ่าข้า...” นักโทษเผ่าปีศาจจ้องตาเจ้าของคำถาม

“ข้า... หมดประโยชน์... สำหรับพวกมัน... แล้ว...”

“ถูกกำจัดทิ้งเหรอ ตอนนี้พวกข้ากำลังสู้กับไอ้ตัวตลกกับลูกน้องของมันอยู่ ถ้าพวกข้าแพ้เจ้าก็ตาย แต่ถ้าพวกข้าชนะเจ้าก็จะรอดจากเงื้อมมือของมัน” โรเซ่หยุดนิดหนึ่งเพื่อให้อีกฝ่ายคิด

“บอกมา ข้าจะฆ่าพวกมันได้ยังไง”

“ปิเอโร่... เป็นแค่หุ่นเชิด... ไม่มีชีวิต... ไม่มีวันตาย... ต้องเล่นงาน... โจ๊กเกอร์... มันตาย... ทั้งหมดตาย...”

“โจ๊กเกอร์... หมายถึงไอ้ตัวที่ถือเคียวนั่นเหรอ ฆ่ายังไง ข้าเคยยิงธนูใส่มันแล้วก็ยังสร้างบาดแผลให้มันไม่ได้”

“พวกเจ้า... ทำไม่ได้หรอก...” นักโทษนั้นจ้องตาโรเซ่ก่อนจะยื่นข้อเสนอ

“ปล่อยข้า... ข้าจะฆ่ามัน...”

โรเซ่นิ่งคิดอยู่นาน สายตาที่จ้องมองเธอนั้นดูดุดัน มุ่งมั่น และแฝงไปด้วยความอาฆาตแค้น เอลฟ์สาวถามคำถามนักโทษอีกหนึ่งคำถามเพื่อความแน่ใจ

“เจ้าบอกว่าตัวเองถูกกำจัดทิ้ง ใครที่อยากจะกำจัดเจ้า ใครที่อยากจะให้เจ้าตาย”

“พวกมัน... ทั้งหมด...” ได้ยินคำตอบนั้น โรเซ่ร่ายคาถาปลดเถาวัลย์ที่พันธนาการร่างของปีศาจนักโทษพร้อมกับเปิดประตูห้องขังให้

“ถ้าอยากรอดก็จงร่วมมือกับพวกข้า ไม่อย่างนั้นพวกเราก็ตายกันหมด ก่อนอื่นต้องรักษาบาดแผลของเจ้าก่อน ไปที่ห้องเก็บยาด้วยกัน”



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Tale of Vesalia - 1: The Two Swords ตอนที่ 9 : ผู้ล่ากับผู้ถูกล่า , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 82 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android