วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,948 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    156

    Overall
    63,948

ตอนที่ 5 : บทที่ 2 จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    20 พ.ย. 61

ไนต์คลับแห่งหนึ่ง

          "ไอ้กานต์  ทางนี้"
          กานต์พงศ์เดินตามเสียงเรียกพร้อมกับมือไม้ที่โบกให้ตามไปในทันที   เมื่อเห็นว่าเพื่อนอยู่ตรงมุมสลัวมุมหนึ่งของร้าน
          "เป็นอะไร  น่าม่อยเชียว"
          คำถามนั้นไม่ได้รับการตอบในทันที  เพราะคนถูกถามเลือกดื่มที่อีกฝ่ายชงให้แทนจนหมดแก้ว
          "หงุดหงิดนิดหน่อย"
          คนบอกหงุดหงิด  คลายเนกไทต์ออกจากคอเสื้อ  ปลดกระดุมเม็ดหนึ่งลงมา  จนเห็นแผงอกหนั่นแน่น
          "ใครกันนะที่กล้าทำห้คุณกานต์พงศ์หงุดหงิด"
          ชายหนุ่มไม่ตอบ  แต่ยิ่งนึกว่าเป็นหญิงสาวคนที่เขาจากมาสาเหตุที่ทำให้เขาหงุดหงิดความหงุดหงิดก็ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก
          "หงุดหงิดแบบนี้ต้องมีตัวช่วย"
          คนบอกว่าพลางดีดนิ้วมือเป็นสัญญาณ  สักพักบริกรก็เข้ามา  กานต์พงศ์มองเพื่อน  รู้ดีว่าอะไรที่อีกฝ่ายจะนำมาบรรณาการให้เขาหายจากความหงุดหงิด
และก็เห็นจะจริงเมื่อหลังจากนั้นเพียงไม่นานสาวสวยคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ
          "มีอะไรให้จีจี้รับใช้หรือคะคุณนุ"
          "ไม่ใช่พี่จ้ะ  แต่เป็นคนโน้น"
          หญิงสาวหันไปทาง  'คนโน้น'  ที่ดนุว่า  ก่อนจะโปรยยิ้มหวานให้เมื่อพบว่าเขาคือคนที่หญิงสาวหลายคนหมายปอง
          กานต์พงศ์  สกุลการ  ไม่มีใรไม่รู้จักชายหนุ่มคนนี้...
          "ขอโทษนะคะ  จีจี้ของนั่งด้วยคนได้ไหมคะ"
          แทนคำตอบ  กานต์พงศ์เลือกวางแก้วลงและเกี่ยวเอวคอดของสาวแปลกหน้ามานั่งแหมะลงบนตัก  ได้ยินเสียงร้องที่ดูเหมือนจะตกใจจนเกินเหตุ  พร้อมกับมือไม้ที่โอบรอบลำคอของเขา
          "น้องจีจี้คงทำให้แกหายหงุดหงิดได้  ฉันไปก่อนล่ะ  ถ้าไม่หายหงุดหงิดก็ไปเรียกได้"  ดนุยืนขึ้น  พร้อมกันกับที่สาวสวยคนหนึ่งเดินเข้ามาหา  คนมาใหม่ยังขยิบตาให้กานต์พงศ์จนดนุลงโทษให้ด้วยการบีบสะโพกสวยเต็มแรง  สาวสวยจึงพลันรู้ตัวก่อนจะเอาใจคนข้างกายด้วยการหอมแก้ม  แล้วทั้งสองคนก็พากันขึ้นบันไดของร้านไปด้านบน
          "คุณกานต์หงุดหงิดอะไรหรือคะ"  เมื่ออยู่กันเพียงลำพัง  เสียงถามก็ดังขึ้น  มือไม้ของกานตพงศ์ลูบเอวคอดของอีกฝ่ายแผ่วเบา  ก่อนจะเริ่มหนักมือขึ้นจนคนบนตักเริ่มส่งเสียงออกมา
          "จีจี้ทำให้ผมหายหงุดหงิดได้ไหมล่ะครับ"
          แทนคำตอบหญิสาวก็จับไปหน้าของเขาเอาไว้ทั้งสองมือ  ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหา  
          "ว้าย!"
          "ไปด้านบนกันเถอะ  ผมเกรงว่าความหงุดหงิดที่ผมมีโซฟาตัวนี้จะรับมันไม่ไหว"
          แค่ได้ยิน  คนฟังก็นึกอยากจะชะล้างควาหงุดหงิดให้เขาโดยไว  มือจึงคล้องคอของกานต์พงศ์ที่อุ้มเธอขึ้นมา

          "เสร็จไปอีกบท"  วิมลกานต์ยกมือขึ้นประสานกันเหนือศีรษะแล้วโย้ตัวไปมา  บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบหลังจากที่นั่งทำงานมาได้สักพัก  หญิงสาวมองนาฬิกาบนฝาผนัง  หน้าปันาฬิกาบอกเวลาสองทุ่มพอดิบพอดี
          "นี่ทำงานมาสามชั่วโมงแล้วหรือเนี่ย"  เป็นอีกครั้งที่รู้สึกว่าเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้ลงมือทำในสิ่งที่นรัก
          "กร๊อก..."
          หญิงสาวหัวเราะเมื่อท้องบ่งบอกว่าหิวตรงตามเวลาพอดิบพอดี
ก่อนจะทำการปิดโน้ตบ๊กคู่ใจ  เมื่อตรวจสอบว่าได้บันทึกไฟล์งานแล้ว  ก่อนจะคว้าเสื้อคลุมตัวเก่งที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า
          หญิงสาวหยิบมันมาสวม  แล้วถอดปลั๊กไฟออก  เมื่อตรวจตราว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีจึงเดินไปหยิบกุญแจห้องจากระปุกใส่ของบนชั้นหนังสือ
          หลังจากนั้นจึงออกจากห้อง  แน่นอนว่าจุดหมายคือร้านสะดวกซื้อหรือร้านอาหารที่ทำให้เจ้าท้องของเธอสงบลง






          สุดท้ายกานต์พงศ์ก็หงุดหงิดเสียยิ่งกว่าเก่า  แน่นอนว่าสาวสวยคนนั้นและเขาได้ไปกันถึงไหนต่อไหน  แต่ก็นั่นแหละเพียงแค่ทุกอย่างจบลงมันก็กลับมาเป็นแบบเดิม  
และนั่นกานต์พงศ์รู้ดีว่ามันเป็นเพราะเขายังไม่ได้ในสิ่งที่อยากได้!
          "ยังไม่หายหงุดหงิดอีกหรือไง"
          "ช่วยอะไรฉันหน่อยสิไอ้นุ"
          "มีอะไรเพื่อน  บอกมาเลย  ฉันยินดีช่วยทุกอย่างเลยเพื่อนรัก"
กานต์พงศ์กระตุกยิ้มเเมื่อได้รับคำตอบที่พึงพอใจ  ก่อนจะบอกเล่าถึงสิ่งที่เขาอยากให้เพื่อนทำ  









          
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

0 ความคิดเห็น