วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,938 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    146

    Overall
    63,938

ตอนที่ 4 : บทที่ 2 จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    19 พ.ย. 61

ต่อ


          
     





          กานต์พงศ์กลับไปแล้ว  วันนี้เป็นวันแรกก็ว่าได้ที่เธอได้ต้อนรับแขกอย่างจริงแบบที่คนอื่นเขาทำกัน  เธอไม่นับรวมวันนั้น...  
          วันแรกเจอที่เขาขอเข้ามาในบ้าน  จำได้ว่าวันนั้นเธออยากให้เขากลับไปเร็วๆ  เสียด้วยซ้ำ  
          แน่ล่ะ...วิมลกานต์ไม่ได้รังเกียจชายหนุ่ม  หรือกลัวเขาจะทำมิดีมิร้ายเธอแต่งอย่างใด  ตรงกันข้ามเลยต่างหากเพราะสภาพของตัวเองในวันนั้น  มันทำให้รู้ว่าเธอกับเขาแตกต่างกันลิบลับ
          ชายหนุ่มสวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์ดัง  กลิ่นหอมๆ  จากบุรุษเพศคลุ้งอวลในรถยามที่เธอเข้ามานั่งใกล้เขาบนรถสปอร์ตคันหรู  ในขณะที่ตัวเธอสวมใส่ชุดนอนตัวยาวผ้ายืดธรรมดา  ซ้ำน้ำท่ายังไม่อาบอีกต่างหาก
          มันจึงน่าตลกถ้าคนระดับเขาจะเข้าหาคนอย่างเธอเพราะสนใจจะทำความรู้จักกันด้วยสถานะแบบนั้น
          แต่ถึงจะบอกตัวเองเช่นนั้น  วิมลกานต์ก็เผลอมีอาการแปลกๆ  ตอนที่เขาพูดกับเธอ
          'ลองคบกันดูสิจะได้รู้'
          เธอรู้สึกแปลกๆ  กับท่าทีล้อเล่นของเขา  และมันเป็นอีกครั้งที่ตระหนักได้ว่า  เขาอันตรายเกินกว่าที่เธอจะอยู่ใกล้
          ยิ่งมองตัวเองในวันนี้ หญิงสาวที่แต่งหน้าอ่อนๆ  บนปากทาลิปกลอสมันวาว  เสื้อผ้าเป็นตัวที่ใหม่ที่สุดในตู้  วิมลกานต์ก็รู้ว่าเธอแปลกไป  และมันจะไม่ดีต่อใจของเธอเอง
          มันจึงเป็นที่มาของการจบความสัมพันธ์แบบรวบรัด  ที่เธอใช้พูดกับเขาในวันนี้

          'ทำไมคุณจึงตั้งชื่อให้มันว่ากีวี่ล่ะ'  เขาถามเธอ  มือลูบหัวของมันจนเจ้ากีวี่ที่นั่งอยู่บนตักเคลิ้มหลับ
          'ก็มันตัวดำไง  เหมือนกีวี่ที่ใช้ขัดรองเท้าน่ะ'
          เขาหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินคำอธิบาย  ก่อนจะบอกว่า
          'ฟังที่มาของชื่อแล้ว  สงสารแกจังกีวี่'  ชายหนุ่มบอกแ้วหันมาส่งยิ้มให้เธอ  วิมลกานต์เริ่มรู้สึกแปลกๆ  อีกครา  
          และเธอทนไม่ไหวจนต้องบอกกับเขา
          'เจ้ากีวี่มันหายดีแล้ว  คุณไม่ต้องมาอีกแล้วนะ' 
          รอยยิ้มทรงเสน่หายไป  ส่งผลให้เกิดบรรยากาศอึดอัด  ซึ่งความอึดอันนั้นเป็นเธอเองที่เป็นคนก่อขึ้นมา
          'ปกติคุณเป็นแบบนี้กับทุกคนหรือเปล่า'
          'แบบนี้...'  
          'หมายถึงปฏิเสธทุกคนที่เข้ามาในชีวิตคุณ'
          คำพูดตรงๆ  ทำเธอนิ่งไป  แล้วคำตอบก็ผุดวาบเข้ามา  ยิ่งไปกว่านั้น...  สาเหตุของการกระทำมันยิ่งชัดเจนจนเธอเริ่มจะหายใจลำบาก  อคดอัดยิ่งกว่าเดิม
          'เราตกลงกันแล้ว  คุบอกว่าจะมาดูอาการเจ้ากีวี่  คุณก็ได้เห็นว่ามันหายดีแล้ว  เชิญคุณกลับไปเถอะค่ะ'  เธอบอกเขาอีกครั้ง  ชายหนุ่มวางเจ้ากีวี่ลงบนโซฟาอย่างนิ่มนวลแทนที่ตักของเขา  ก่อนจะจ้องเธอเอาเป็นเอาตาย  แล้วบอกว่า
          'ใจคุณนี่ดำกว่าเจ้ากีวี่เสียอีก'
          '...!'
          วิมลกานต์นิ่งไปกับถ้อยคำนั้น  เป็นคนใจดำก็ดีกว่าจะต้องเสียใจกว่าการเป็นคนใจดี  ใครไม่เป็นเธอไม่เข้าใจหรอก  
          '...โอเคผมจะไป'  เมื่อรับความนิ่งเงียบจากเธอไปสักพัก  ชายหนุ่มก็พูดขึ้น  ไม่ว่าเปล่าเขายังลุกขึ้นแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ  มือคร่อมโซฟาตัวที่เธอนั่ง  จนเธอตัวเกร็งกับกลิ่นหอมๆ  ที่ลอยเข้ามาปะทะจมูก
          'คุณ...'
          'ผมจะไปตามที่คุณขอเพราะคราวนี้ผมจะถือว่าเราเจอกันเพราะอุบัติเหตุ  ผมจะถือ่ามันเป็นความบังเอิญ  แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่เราเจอกันอีกครั้ง...  ผมจะถือว่ามันเป็นเป็นโชคชะตา  และคุณ...'
เขาหยุดคำพูดลง  มองเธอนิ่งอย่างไม่วางตา  วิมลกานต์มองตอบ  แล้วดวงตาก็เบิกกว้างเมื่่อเขาพูดประโยคต่อมา
          'เตรียมหัวใจไว้รอผมได้เลย  ผมจะ  'รุก!'  คุณไม่ปล่อยแน่'

          ความสัมพันธ์ของเธอและเขาในวันนี้จบลงแบบนั้น  
          วิมลกานต์ส่ายหน้าเมื่อคิดว่าตัวเองเผลอคิดถึงเรื่องของเขามากเกินไป  หญิงสาวจึงเลือกเปิดไฟล์งานที่ค้างคาไว้  แล้วเริ่มต้นพิมพ์ด่ำดิ่งสู่โลกของตัวหนังสือที่เธอหวังว่ามันจะทำให้เธอเลิกหุ้งซ่านไปได้เสียที
          สำหรับวิมลกานต์อาจจะคิดว่ามันคือจุดจบของความสัมพันธ์แต่สำำหรับใครอีกคนนี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น!

ถ้าขยันจะมาต่อให้อีกคืนนี้จ้า  ขอบคุณที่แอดเป็นแฟนเรื่องนี้นะคะ  ^__________^




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

0 ความคิดเห็น