วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,933 Views

  • 146 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    141

    Overall
    63,933

ตอนที่ 40 : บทที่ 11 เกิดอะไรขึ้นกับใจ (ของเขา) [3] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 107 ครั้ง
    5 ก.พ. 62

ต่อ


โรงพยาบาล

มลอย่าเป็นอะไรนะมล  มล!”

คุณคะ  เข้าไม่ได้นะคะ

ร่างของกานต์พงศ์หยุดชะงักลง  เมื่อนางพยาบาลจับตรงที่ท่อนแขนของเขาเอาไว้

คุณพยาบาลครับ  ฝากด้วยนะครับ  ผมขอร้อง

ค่ะๆ  ทางเราจะช่วยเต็มที่อยู่แล้วค่ะ  มานั่งนี่ก่อนนะคะ

ขอบคุณครับ  ขอบคุณ...”  ชายหนุ่มพร่ำบอกขอบคุณ  มองตามร่างของพยาบาลที่ส่งยิ้มปลอบให้เขา  ก่อนจะหายไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

กานต์พงศ์ลอบมองประตูห้องฉุกเฉินนิ่งนาน  มือยกขึ้นลูบใบหน้า  พยายามระงับความกลัวของตัวเอง  แต่กระนั้นก็รู้สึกได้ว่ามือไม้กำลังสั่น  ไม่แพ้กับใจ  ความหวาดกลัวที่ไม่เคยเกิดเกิดขึ้นกับใจของเขานี่มันคืออะไร  มันสั่นคลอนจนสั่นไหว

มันเกิดอะไรขึ้นกับใจของเขากันแน่นะ...

ครืด...ครืด...”  โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นร้อง  กานต์พงศ์สะดุ้ง  ครั้นเห็นว่าเป็นใครโทร.มาก็กดรับทันที

วิ...

มลไปไหนกานต์  เธอไปแล้วหรือ  ทำไมไม่อยู่ที่บ้าน...

วิ...  มลเค้า...

มลทำไมมลเป็นอะไร  คุณอยู่ที่ไหนกานต์

น้ำเสียงร้อนรนของอีกฝ่าย  พร้อมการรัวคำถามเข้าใส่บ่งบอกความรู้สึกห่วงใยที่มีต่อหญิงสาวด้านในได้เป็นอย่างดี 

กานต์พงศ์บอกกับเธอว่าตอนนี้เขาอยู่กับวิมลกานต์ที่ไหน  รวิกานต์จึงกำชับว่าอย่าไปไหน  เธอจะมาหาเขาที่นี่

กานต์พงศ์วางสาย  ต่อให้รวิกานต์ไม่บอกเขาก็ไม่คิดจะไปไหนอีกแล้ว  เพียงแค่เห็นร่างของคนที่หายลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินไม่มีสติตอบรับสัมผัสของเขาเช่นทุกคราความรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนก็จู่โจมใจอย่างน่ากลัว...

ลมหนาวยามค่ำคืนพัดเข้ามา  ยิ่งเพิ่มความเหน็บหนาวให้หัวใจของเขา  ภายในใจกานต์พงศ์ภาวนาขอแค่เธอฟื้นขึ้นมาเขาจะไม่ใจร้ายกับเธออีกแล้ว

บัดนี้รู้แล้ว...  รู้ดีแก่ใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับใจของเขา  ไอ้อาการหวิวโหวงแปลกๆ นั่น...  ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใคร  มันคงเหมือนกับความรู้สึกที่วิมลกานต์มีต่อเขา 

ใช่...มันคือรัก  คือความรักที่เขาเพิ่งประจักษ์แจ้งแก่ใจ

เขารักเธอ...รักผู้หญิงแสนธรรมดาแต่เป็นผู้หญิงที่ทำให้เขามีความสุขที่สุด 

เขารักเธอ...รักผู้หญิงที่เขามองว่าแปลกในคราแรกเจอแต่ที่จริงแล้วเธอพิเศษยิ่งกว่าใคร

อย่าเป็นอะไรไปนะมล  ได้โปรดเถอะ...”  เสียงพร่าสั่นกระซิบบอกผ่านประตูห้องฉุกเฉิน  หวังว่าความรู้สึกของเขาจะมีโอกาสไปถึงเธอ...  ขอแค่เธอตื่นขึ้นมาเขาจะทำให้เธอได้รับรู้ในทุกความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ    

                         จะไม่ทอดทิ้งเธอไว้ลำพังแม้วิมลกานต์จะไม่วอนขอก็ตาม...





คนบางคนไม่เห็นโลงศพ  ไม่หลั่งน้ำตาค่ะ  ไม่รอให้มลตายก่อนล่ะคะคุณกานต์!!  
โทษที  ไรต์อินไปหน่อย  :D

บทหน้าจะมาเฉลยว่าทำไมมลต้องทานยานอนหลับ  แต่ไม่ใช่การคิดสั้น  ปลิดชีวิตแน่นอนค่ะ  ^^

ไรต์ยังคงอัปให้อ่านกันเรื่อยๆ  ถึงบทที่  14-15  นะคะ  แต่หากใครไม่อยากรอแล้ว  E-book  มีพร้อมให้โหลดนะคะ  สามารถกดตามลิ้งด้านล่างเลยค่ะ  วอนรัก  พร้อมโหลดในราคา  139-.  บาทค่ะ  กดไปตามลิ้งค์ด้านล่างได้เลยค่ะ ^^


วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 107 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #103 frover (@frover) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:31
    คิดได้ก็กำลังจะสายแล้ว
    #103
    0
  2. #98 JUNE_TJ (@JUNE_TJ) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:57
    รอนะคะ
    #98
    0
  3. #97 Mouthnaka (@Mouthnaka) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:00
    ขอให้ง้อยากหน่อยนะคะไรท์
    #97
    0
  4. #96 pakaija (@pakaija) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:29
    ต้องให้เกือบตายก่อนใช่มั้ย แต่มนคงไม่ได้ตั้งใจฆ่าตัวตายหรอกนะ
    #96
    0
  5. #95 norngmay (@norngmay) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:03
    เอาให้หนักรู้ตัวช้าดีนัก
    #95
    0
  6. #94 Missy Sesa (@missysesa28) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:00
    น้ำตาจะไหลคะไรท์
    #94
    0