วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,933 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    141

    Overall
    63,933

ตอนที่ 39 : บทที่ 11 เกิดอะไรขึ้นกับใจ (ของเขา) [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    3 ก.พ. 62

ต่อ


กานต์พงศ์รับฟัง  รู้ดีว่าหญิงสาวหมายถึงใคร  แต่ก็ยังดื้อดึงถามออกไป

วิ  ผมงงไปหมดแล้ว  ที่ผมทำมันไม่ได้ทำให้คุณเชื่อใจเลยเหรอว่าผมต้องการคุณ...

ที่ผ่านมาคุณก็แค่ต้องการค่ะ  ต้องการให้วิอยู่ข้างกายคุณแต่คุณไม่ได้รู้สึกอะไรแบบนั้นเลย  วิต้องการความรัก  แต่คุณไม่ได้มีมันให้วิ  วิพูดถูกใช่ไหมคะกานต์

กานต์พงศ์เงียบไป  เข้าใจในสิ่งที่รวิกานต์พูดในทันที  เขาต้องการเธอเพราะเธอเพียบพร้อม  เหมาะสมที่จะอยู่ข้างกาย  แต่ถ้าถามถึงความรู้สึกเขาไม่ได้รูสึกพิเศษแต่อย่างใด  จะมีก็แต่ความเอ็นดูให้  ไม่ได้ปรารถนาเหมือนใครอีกคน

ลองทบทวนดีๆ  นะคะกานต์  แล้ววิจะโทร.หา  ความจริงแล้ววิมีเรื่องอยากจะเล่าให้คุณฟังอีกเยอะเลยค่ะ

เกี่ยวกับ...”  กานต์พงศ์หยั่งเชิงถาม 

เกี่ยวกับมลค่ะ  วิมลกานต์...

 

บ้านของรวิกานต์

ร่างของรวิกานต์เดินเข้ามาภายในตัวบ้าน  ก่อนจะตรงเข้าไปยังห้องนอนของตัวเอง 

เมื่อมาหยุดยืนลงตรงโต๊ะไม้สีขาวใกล้ชั้นวางหนังสือ  มือบางก็หยิบกุญแจที่วางอยู่ในกล่องไม้ออก  ก่อนจะไขลิ้นชักออกแล้วนำบางสิ่งออกมา

หนังสือเล่มหนึ่ง  สภาพยังใหม่เอี่ยมแม้จะผ่านระยะเวลามานาน  มันถูกห่อหุ้มด้วยถุงพลาสติกกันความชื้น  ไม่มีอะไรที่นะสามารถทำลายสภาพเดิมของมันได้

รวิกานต์ลูบไล้มันอย่างหวงแหน  ก่อนจะตั้งปณิธานกับตัวเองในใจว่าเธอจะแก้ไขเรื่องราวในอดีต  อย่างน้อยก็เพื่อที่ว่าทุกครั้งที่วิมลกานต์นึกถึงหรือมองมาที่เธอจะไม่ต้องเจ็บปวดอย่างที่เห็นในวันนี้

 

บ้านตระกูลกานต์

อ้าวกลับมาแล้วหรือเจ้ากานต์  เรียบร้อยแล้วใช่ไหมเรื่องหนูวิ  แล้วไหนเห็นว่าจะพาหนูวิมาทานข้าวด้วย”  บิดาถามเมื่อเขาเดินเข้ามาภายในบ้าน 

คนเป็นพ่อได้รับความเงียบเป็นคำตอบ  ยิ่งเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของบุตรชายก็ยิ่งสงสัยว่าทุกอย่างจะไม่เป็นตามที่ท่านต้องการ

เป็นอะไร  ไม่เรียบร้อยเหรอ

เปล่าครับ  คือวิแค่ขอเวลาตัดสินใจอีกหน่อย

แสดงว่าแกไม่ได้แสดงความจริงใจให้หนูวิเห็นมากพอน่ะสิ  ไม่ได้เรื่อง!”คุณกอบกานต์พับหนังสือพิมพ์เก็บ  ก่อนจะผลุนผลันออกไปจากห้อง

ครั้นอยู่เพียงลำพัง  กานต์พงศ์ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง  ความสับสน  ความกังวล  ความเครียดพากันมารวมอยู่ที่เขา 

โธ่เว้ย!”  ชายหนุ่มระบายด้วยการปัดสิ่งของมากมายกระจัดกระจายออกไปจนเกลี้ยงโต๊ะ  ก่อนจะเดินออกจากห้อง  ครู่ต่อมารถสปอร์ตคันหรูก็ออกจากบ้านด้วยความเร็วสูง!

 


ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันเขาจึงมาหยุดอยู่ที่นี่อีกครั้ง  ทั้งที่บอกกับวิมลกานต์เอาไว้ว่าให้เธออยู่ที่นี่ได้ตามสบาย  เขาจะไม่มานั่นเพราะเกรงว่าจะทำให้หญิงสาวอึดอัดกับความสัมพันธ์ที่เขาเพิ่งตัดสินใจจบ

แต่จู่ๆ  เขาก็คิดถึงนำกระเจี๊ยบเย็นๆ  ที่เธอมักทำเอาไว้ติดตู้เย็นเพราะรู้ว่าตัวเขาชอบทานมัน  ในทุกครั้งที่หงุดหงิด  ร้อนรนไม่น่าเชื่อว่ามันจะทำให้เขาสงบลงได้เพียงแค่ดื่มมันเท่านั้น  หรือมันจะเป็นเพราะท่าทีเอาใจใส่ของเธอกันแน่...

น้ำกระเจี๊ยบหวานชื่นใจกับคำพูดปลอบประโลมใจช่วยเขาได้ในทุกครา

กานต์พงศ์ปิดประตูรถ  ก่อนจะพบว่าบ้านทั้งหลังปิดไฟมืดสนิท  ปกติวอมลกานต์นอนดึกเพราะงานเขียนของเธอ  แต่ในคืนนี้วิมลกานต์คงหลับไปแล้ว...

ดีเหมือนกันเธอจะได้ไม่รู้ว่าเขาเข้ามา

 

บ้านทั้งบ้านเงียบเชียบ  กานต์พงศ์เลือกเปิดไฟในโซนใกล้ตู้เย็น  เปิดประตูตู้เย็นออกมา  แน่นอนว่าจุดมุ่งหมายของเขาคือน้ำกระเจี๊ยบเย็นเฉียบ

ครั้นเปิดมันออกมา  ชายหนุ่มก็เบิกตากว้าง  แน่นอนว่าเขาพบน้ำกระเจี๊ยบที่เคยอยู่ติดตู้อยู่เสมอ  แต่มันเรียงรายอยู่จนเต็มช่องข้างๆ  ราวกับว่าคนทำทำสิ่งนี้เพื่อเขาเผื่อเอาไว้ในวันข้างหน้าที่จะไม่มีเธออยู่  ลำคอของกานต์พงศ์ตีบตัน  กับสิ่งที่กำลังรู้สึก 

ชายหนุ่มยิ้มระโหย  ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา  ความรู้สึกสับสนเกิดขึ้นกับใจ  อีกครา  คำพูดของรวิกานต์เมื่อครู่ยังก้องเข้ามาในหู

ก่อนจะตัดสินใจวางมันลงไปใหม่  เท้าทั้งสองข้างราวถูกมนต์สะกด  ชายหนุ่มเดินออกไปจากตรงนั้น  แล้วมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนที่แน่นอนว่าคงมีใครคนหนึ่งอยู่ในนั้น

 

แสงสลัวไม่ได้ทำให้ห้องทั้งห้องมืดมิดเสียทีเดียว  เพราะคืนนี้มีแสงสว่างจากดวงจันทร์  แต่ภายในใจของกานต์พงศ์รู้สึกมืดมัวขึ้นไปทุกขณะ

ชายหนุ่มเพ่งมองใบหน้าของคนหลับ  แพขนตาเปียกชุ่มทำให้รู้ว่าคนหลับร้องไห้ก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทรา  ราวกับภาพเมื่อวานฉายชัดเข้ามาอีกครา  ดวงตาคู่บวมช้ำที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก  ถ้อยคำวอนขอของเธอ...

กานต์พงศ์นั่งลงบนเตียง  แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อพบว่านั่งทับอะไรแข็งๆ  เอาไว้  ชายหนุ่มจับสิ่งนั้นออกจากผ้าห่มขึ้นมาดู  ก่อนจะพบว่า  อะไรแข็งๆ  ที่เขานั่งทับมันคือกระปุกยา

          ยาอะไร  ครั้นเพ่งมอง  พิจารณาอ่านอย่างตั้งใจเขาก็พบว่ามันเป็นยานอนหลับชนิดหนึ่ง 

มล!”  ครานี้ดวงตาคู่คมหันไปพินิจคนหลับอีกครา  ก่อนที่มือหนาสั่นจะเอื้อมไปสัมผัสบนใบหน้าของเธอแล้วตบเบาๆ 

มล  มลตื่นสิ!”  นอกจากไม่ตื่นวิมลกานต์ยังนิ่งเงียบ  กานต์พงศ์จับมือเล็กขึ้นมา  แล้วในนาทีต่อมาที่มันร่วงหล่นลงบนเตียงใจเขาก็หายวาบ

มล!  อย่าเล่นแบบนี้  ตื่นสิมล!”

ครานี้ชายหนุ่มเขย่าร่างบาง  ร้องเรียกเสียงดัง  แต่มันก็เหมือนเดิม  ไม่มีทีท่าว่าวิมลกานต์จะตื่นขึ้นมา! 

กานต์พงศ์ตัดสินใจคว้าร่างบอบบางของเธอขึ้นอุ้ม  แล้ววิ่งตรงไปยังรถที่จอดอยู่   ก่อนจะขับออกไปจากบ้านด้วยความถี่เร็วยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก


มลทานยาไปทำมายยยยยยย!?  ตอนหน้ามาดูกันค่ะ


มีเรื่องให้ขอบคุณอีกแล้ว  

วอนรัก  ขึ้นอันดับ  2  เรื่องฮิตที่  Read a Write  ^^




ลำดับที่  15  หมวดนิยายรักดราม่าที่ Dek-d  ^^



ไรต์ก็จะยิ้มกว้างเบอร์นี้เลย  ^____^

ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าคำว่า  ขอบคุณค่ะ


ไรต์ยังคงอัปให้อ่านกันเรื่อยๆ  ถึงบทที่  14-15  นะคะ  แต่หากใครไม่อยากรอแล้ว  E-book  มีพร้อมให้โหลดนะคะ  สามารถกดตามลิ้งด้านล่างเลยค่ะ  วอนรัก  พร้อมโหลดในราคา  139-.  บาทค่ะ  กดไปตามลิ้งค์ด้านล่างได้เลยค่ะ ^^




วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #91 Kirumi (@Kirumi) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:11

    มล ขอให้แค่ทานยาเพราะต้องการจะนอน ไม่ใช่ทำร้ายตัวเองนะ...
    #91
    0
  2. #90 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:40
    อย่าบอกนะว่านางฆ่าตัวตาย
    #90
    0
  3. #89 Mouthnaka (@Mouthnaka) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:58
    สู้ๆนะมล
    #89
    0
  4. #88 Wander22 (@Wander22) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:54
    มีน้ำตา
    #88
    0
  5. #87 alegicoffee (@alegicoffee) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:58
    รอวันที่เธอจะเห็นค่าตัวเองเองนะมล. แต่ถ้าเธอมองไม่เห็นค่าตัวเอง เธอก็เหมือนคนที่ตายไปแล้ว
    #87
    0