วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,940 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    148

    Overall
    63,940

ตอนที่ 41 : บทที่ 12 ฝันร้ายที่วนมาซ้ำๆ [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4775
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

บทที่  12  ฝันร้ายที่วนมาซ้ำๆ


กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยเข้ามาปะทะจมูกในทันทีที่เปลือกตาบางกระพริบเปิดออก 

วิมลกานต์ค่อยๆ  สังเกตสภาพรอบกายของสิ่งต่างๆ  โดยรอบ  เสาน้ำเกลือโยงรยางค์อยู่ข้างๆ  ความเจ็บแปลบบนหลังมือ  ก่อนจะพบว่ามันคือรอยเจาะของเข็มเพื่อนำน้ำเกลือสู่ร่างกายเธอ 

โรงพยาบาลคือคำตอบในสถานที่ที่ตัวเธออยู่  น้ำใสปริ่มในตาเมื่อระลึกได้ว่าอะไรคือสาเหตุของการมาอยู่ที่นี่  มือบางยกมือขึ้นกุมท้องของตัวเองอย่างหวงแหนอัตโนมัติ

ลูก!”

แต่ทว่าในนาทีต่อมาวิมลกานต์ก็ต้องหลับตาลงใหม่  มือทั้งสองข้างวางอยู่ข้างลำตัว  ทำราวกับกำลังหลับสนิทเมื่อได้ยินน้ำเสียงคุ้นหูคล้ายกำลังคุยกับใครสักคนเดินเข้ามายังห้องที่เธออยู่

ครั้นเมื่อใครคนนั้นย่ำเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ  ภายในใจก็เต้นรัวแรง  น้ำเสียงคุ้นหูบอกชัดเจนว่าเขาคือใคร  และชายหนุ่มน่าจะกำลังคุยโทรศัพท์กับปลายสายอยู่

โอเค  ถ้าอย่างนั้นคุณเตรียมทุกอย่างไว้ให้พร้อม  ทันทีที่เสร็จธุระจัดการให้ผมด้วย  อ้อแล้ววันนี้ผมไม่รับแขกนะ  ไม่สิ...  เลื่อนไปวันพรุ่งนี้ให้หมด  เอ้อเปลี่ยนเป็นสัปดาห์หน้าดีกว่าหากไม่มีอะไรด่วน  แล้วผมจะรีบไป

ครู่ต่อมาชายหนุ่มก็เลิกรากับโทรศัพท์ของตัวเอง  ก่อนจะรับรู้ได้ว่ามือของเธอถูกยกขึ้นจับ

เมื่อไหร่มลจะตื่นเสียที  รีบตื่นเถอะนะคนดี...

ช่างน่าอายเพราะเพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยน  พร้อมถ้อยคำหวานหู  หัวใจก็รู้สึกฟูฟ่องคล้ายกำลังได้รับการปลอบประโลม   

วิมลกานต์อยากจะก่นด่าตัวเองแรงๆ  ให้กับความรู้ที่เกิดขึ้นกับตัวเองอย่างง่ายดาย  ก่อนจะชะงักร่างกายนิ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงมือหนาของเขาอีกข้างที่ลูบศีรษะเธอแผ่วเบา  ปิดท้ายด้วยสัมผัสจากริมฝีปากอุ่นที่หน้าผากของเธอ

รอผมก่อนนะมล  แล้วผมจะรีบกลับมา

น้ำเสียงนั้นฟังดูเว้าวอนอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมันมาก่อน  ก่อนจะรู้สึกได้ว่าสัมผัสของเขาเริ่มหายไปจากร่างกาย  พร้อมเท้าที่ย่ำออกไปจากห้องไกลออกไปเรื่อยๆ  จนกระทั่งแน่ใจว่าเขาไม่อยู่แน่แล้ว  วิมลกานต์จึงลืมตาตื่นขึ้นมา

เกิดคำถามขึ้นในใจว่าทำไมกานต์พงศ์จึงได้ดูแปลกไป  ผิดกับเขาคนก่อนหน้านี้ที่ไม่ต้องการเธอในชีวิต  แล้วทำไมตอนนี้เขาจึงทำราวกับต้องการเธอ  อยากให้เธอฟื้น  พร่ำบอกราวกับอยากให้เธออยู่รอเขา

หรือว่า...”  มือบางยกขึ้นลูบท้องของตัวเอง  อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าเหตุผลนั้นคือคนที่อยู่ในท้อง  จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอาจะทำให้เขารู้ว่าเธอตั้งครรภ์  เขาจึงต้องการ

ใช่แล้ว...  แค่ลูก  อาจจะแค่ลูกที่เขาต้องการ  และเมื่อเขาได้เขาอาจจะกีดกันเธอออกจากชีวิต  และนั่นหมายความว่าเขาอาจจะกีดกันเธอออกจากชีวิตลูกด้วยเหมือนกัน!

ไม่เธอไม่ยอมหรอก  เป็นตายยังไงก็ไม่ยอมให้เขาหรือใครมาพรากลูกไปจากเธอได้ลูกที่อาจจะไม่ได้เกิดมาจากความตั้งใจของเขาไม่ได้เกิดมาจากความรัก  แต่สำหรับเธอแล้วลูกคือทั้งหมดของชีวิตวิมลกานต์เคยสับสนว่าควรบอกเขาดีหรือไม่  แต่ตอนนี้เธอคิดว่าเขาไม่ควรรับรู้ด้วยซ้ำ  หากการบอกมันจะทำให้เธอและลูกอาจจะต้องพรากจากกัน...

อ้าว!  คุณตื่นแล้วหรือคะ

เสียงที่เรียกดังขึ้นมาจากประตูห้องหลังจากที่ถูกผลักเข้ามา  ฝ่ายนั้นดูจะแปลกใจที่เห็นเธอรู้สึกตัวแล้ว  แล้ววิมลกานต์ก็เข้าใจได้ในเวลาต่อมา

นึกว่าคุณยังไม่ตื่นค่ะ  เห็นคุณผู้ชายคนเมื่อกี้กำชับว่าให้ดูแลคุณให้ดี  เขาบออกว่าหากคุณตื่นแล้วฝากบอกว่าเขาจะรีบกลับมา  คุณเป็นอย่างไรบ้างคะ

เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ  แค่เพลียๆ

รอให้น้ำเกลือหมดขวดคุณจะรู้สึกดีขึ้นค่ะ  เดี๋ยวรอสักครู่นะคะ  เดี๋ยวคุณหมอก็มาค่ะ”  พยาบาลบอกกับเธอพร้อมมือกดสัญญาณเรียกแพทย์เจ้าของไข้  หลังจากที่วางอุปกรณ์ที่ถือมาลงบนโต๊ะข้างเตียง

แล้วครู่ต่อมาเธอก็ได้พบแพทย์เจ้าของไข้  ร่างกายของเธอถูกตรวจอย่างละเอียด  แล้วเสร็จแพทย์จึงหันมายิ้มให้อย่างใจดีแล้วบอก

ปลอดภัยดีแล้วครับ  แต่คุณแม่ต้องระมัดระวังมากกว่านี้  การทานยานอนหลับส่งผลร้ายต่อเด็กและตัวคุณแม่เอง  ถ้าเป็นไปได้หมออยากให้งดทานนะครับ  หากคุณแม่นอนไม่หลับคุณหมอแนะนำให้ออกกำลังกายเบาๆ  สำหรับคนท้อง

คำพูดนั้นทำว่าที่คุณแม่ที่รอคอยคำตอบจากคุณหมอน้ำตาปริ่ม  ก่อนจะพึมพำบอกเสี่ยงสั่นเครือ

ค่ะ  มลจะระวังให้มากค่ะ  ขอบคุณค่ะคุณหมอ

 

แพทย์เจ้าของไข้และพยาบาลออกไปแล้ว  ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบสงบ  ความเงียบงันเข้ามาสู่ใจ  มือบางยกขึ้นกุมท้องของตัวเอง  นึกถึงสาเหตุที่เกือบทำให้เธอต้องเป็นคนทำร้ายลูกก็ยิ่งโกรธตัวเอง

 

เมื่อคืน...

ร่างของวิมลกานต์ที่นอนอยู่บนเตียงนอนกระสับกระส่าย  ใบหน้าสะบัดไปมา  เพราะความฝันที่กำลังพาลพบเจอ 

ฝันร้ายพาเธอดำดิ่งไปยังอดีตมากมาย  และฝันร้ายมักจะมาเยือนในวันที่เธอเจ็บปวดเสมอ...




ตอนต่อไปมาพบกับฝันร้ายของมลไปด้วยกันค่ะ  ความฝันที่จะพาทุกคนไปพบกับอดีตของมล  T___T

ตอนนี้ไรต์กำลังเปิดให้ลงชื่อจองเล่มอยู่นะคะ  เหลือที่ว่างอีก  20  คน  ค่ะ  นักอ่านสามารถลงชื่อจองได้ที่เพจ  จุมพิตหวานได้เลยนะคะ  ไรต์พิมพ์รอบเดียวตามยอดจอง เพาะฉะนั้นหากท่านใดต้องการเล่มอย่าลืมมาสั่งจองกันนะคะ ^^  ราคาหนังสือ  299  บ.  ฟรีค่าจัดส่งและแถมฟรีโปสการ์ด  นักอ่านทุกท่านจะได้รับโปสการ์ดสำหรับทุกท่านที่สั่งจองค่ะ

 ไรต์ไม่พิมพ์เผื่อจริงๆ  น้า  เผื่อเคลม  3  เล่ม ให้ตัวเอง  2  เล่ม  ที่เหลือจะเป็นของนักอ่านที่จอง  ตอนนี้คุยราคากับทางโรงพิมพ์และสั่งทำโปสการ์ดไปแล้วเหลือแค่สั่งพิมพ์ค่ะ  อาจจะปิดจองก่อนได้ทุกเมื่อ  อย่าลืมไปจับจองกันนะคะ

ไรต์ยังคงอัปให้อ่านกันเรื่อยๆ  ถึงบทที่  14-15  นะคะ  แต่หากใครไม่อยากรอแล้ว  E-book  มีพร้อมให้โหลดนะคะ  สามารถกดตามลิ้งด้านล่างเลยค่ะ  วอนรัก  พร้อมโหลดในราคา  139-.  บาทค่ะ  กดไปตามลิ้งค์ด้านล่างได้เลยค่ะ ^^


 

วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

0 ความคิดเห็น