วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,932 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    140

    Overall
    63,932

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    21 พ.ย. 61

2

จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก





หลังจากวันนั้น  2  วันถัดมาหนึ่งสัปดาห์กานต์พงศ์ก็มาหาหญิงสาวจริงๆ  
"เชิญค่ะ"  
"เมี้ยว...เมี้ยว..."  เจ้าแมวร้องทักทายเมื่อเห็นคนที่เดินเข้ามา  ชายหนุ่มรูปร่างสูง  ใบหน้าหล่อเหล่า  มันคงคุ้นกลิ่นหรืออะไรก็ไม่ทราบได้  แววตาของมันกลม  ขนที่ไม่ค่อยฟูของมันดูฟูสวยขึ้น  และเขารู้สึกว่ามันดูน่ารักกว่าวันนั้นหลายเท่านัก
"เมี้ยว...เมี้ยว..."
เขายกมันขึ้นอุ้ม  แล้วนั่งบนโซฟาที่เคยนั่ง  หญิงสาวคงหายไปในครัวและกลับมาพร้อมน้ำหนึ่งแก้วเหมือนวันนั้น  
"ขอบคุณครับ"  เขาวางเจ้าแมวลงบนตัก  หันมารับน้ำจากเธอแล้วยกขึ้นดื่ม  ก่อนจะยื่นกลับไปยังคนที่รอ  หญิงสาวหายอีกครั้ง  ทิ้งให้เขาสำรวจบ้านของเธอเงียบๆ
บ้านดูเป็นระเบียบกว่าครั้งนั้น  น่าแปลกที่เขารู้สึกว่ามันเล็กน้อยลงกว่าความรู้สึกเมื่อครั้งแรกเจอทั้งที่ทุกอย่างก็เท่าเดิม
"คุณทำอะไรอยู่เหรอ"
"อ้อ  ปลูกผักอยู่"  
"หืม...ปลูกผัก!"
"ใช่  เสร็จพอดีตอนที่คุณมา"  ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้  และยิ่งรู้สึกใคร่อยากจะรู้มากขึ้นเรื่อยๆ
"ปลูกที่ไหน"
"หลังบ้านไง"
"จริงเหรอ  ผมขอดูบ้างสิ"
ไม่ว่าเปล่าคนขอดูเดินหายไปยังหลังบ้าน  ทำให้เจ้าของบ้านเดินตามหลังไปพร้อมเจ้าแมว
"โห!  นี่ปลูกเองหมดเลยเหรอคุณ"  พื้นที่หลังบ้านไม่ได้เยอะมาก  แต่กลับมีผักหลายชนิด  หลักๆ  ก็มีพืชผักสวนครัว  อย่างกะเพรา  พริก  ตะไคร้  และคะน้า  นอกจากนั้นเขายังเห็นว่ายังมีต้นกล้าเล็กๆ  ที่ถูกใส่ไว้ในถุงดำ
"อืม  ฉันขี้เกียจออกไปซื้อ  ว่างๆ  จากงานก็ปลูกเอง"  กานต์พงศ์พยักหน้ารับรู้อีกครั้ง  ก่อนจะถามในสิ่งที่สงสัย
"ผมถามได้ไหมว่าคุณมีอาชีพอะไร"
"ได้  แต่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่บอกใคร"
"เป็นความลับขนาดนั้นเลย..."  กานต์พงศ์นึกแปลกใจกับคำขอของเธอ แต่ในที่สุดก็ยอมตกปากรับคำออกไป
"ก็ได้  สัญญาเลยเอ้า"  เขาบอกพร้อมกับยกมือขึ้นสามนิ้วราวกับจะสาบาน
"ฉันเป็นนักเขียน"  คำตอบของเธอทำชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงอย่างประหลาดใจ  ก่อนจะถามย้ำอีกครา
"นักเขียน  หมายถึงฟรีแลนซ์น่ะเหรอ"
"อื้ม  แบบนั้นนั่นแหละมั้ง"  หญิงสาวบอก  พร้อมท่าทีที่แปลกไปคล้ายขัดเขิน  กานต์พงศ์มองนิ่ง  เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเธอแสดงอารมณ์อย่างอื่นออกมาบ้าง

"แล้วคุณทำมานานแล้วยัง"
"ยัง  เพิ่งเริ่ม  ความจริงมันก็วันที่ฉันเจอคุณวันแรกนั่นแหละ"  ตอนนั้นเขียนๆ  แล้วหิวเลยออกจากห้องไปสภาพนั้นจนพบเหตุการณ์วันนั้นเข้า
คำบอกเล่าที่ได้ฟังทำให้กานต์พงศ์นึกไปถึงวันนั้น  เขาจำได้หญิงสาวสวมเสื้อคลุมนอน  ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอางค์
"คุณนี่ตรงดีนะ"
"แล้วคุณไม่ตรงเหรอ"  คำพูดตรงๆ  ของเธอทำให้เขายิ่งเกิดความรู้สึกประหลาดกับหญิงสาวตรงหน้ายิ่งขึ้นไปอีก  แต่ไม่เลือกจะตอบคำใดนอกจากมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ  ยิ้มให้เธอเหมือนในเวลาที่ต้องการอะไรสักอย่าง  แล้วขยิบตาให้อีกหนึ่งครั้ง  นึกชอบใจที่เห็นเธอสะดุ้ง  ก่อนจะตอบออกไป
"ลองคบกันดูสิจะได้รู้"
"พะ...พูดบ้าอะไรของคุณ"
กานต์พงศ์ยิ้มมุมปาก  มองหญิงสาวที่เดินเข้าไปในตัวบ้าน  พร้อมกับครุ่นคิดในใจว่า
เปลี่ยนมาลองชิมของแปลก  เปลี่ยนรสชาติดูบ้าง  บางที...ก็คงไม่เลวนัก!

ตอนหน้ามีเลิฟซีน  จะลงให้อ่านที่เพจค่ะ  เพจชื่อ  จุมพิตหวาน  ฝากแอดด้วยนะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 sungkyunglee (@sungkyunglee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 11:29
    ตามนะไรท์อย่าเทซะล่ะ
    #1
    0