ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7 ศัตรูรอบตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 410 ครั้ง
    10 ม.ค. 64

พออยู่ด้วยกันตามลำพังหลี่ถิงก็ยิ้มตาเป็นประกายให้หยางหลิงเฟิงอีกครั้ง

“หม่อมฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าพระองค์จะยิ้มได้ด้วย”

พรืด

พอนางพูดออกมาเช่นนี้ หยางหลิงเฟิงก็กลอกตา แล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ออกมา เพราะระอากับความเชื่อผิด ๆ ของนาง เขาอาจจะอ้าปากกินอาหารได้ยากลำบาก แต่การเหยียดริมฝีปากไม่ได้เกินความสามารถ ดังนั้นเขายิ้มได้ เพียงแต่ที่ผ่านมาไม่มีความรู้สึกที่อยากยิ้มเท่านั้น

“ก็ได้ ก็ได้ หม่อมฉันไม่พูดอะไรสิ้นคิดแล้วเพคะ เอาเป็นว่าหม่อมฉันรู้แล้วว่าพระองค์ยิ้มได้ ฉะนั้นยิ้มให้หม่อมฉันบ่อย ๆ นะเพคะ” นางเอ่ยขอน้ำเสียงออดอ้อนขึ้น

หยางหลิงเฟิงรู้สึกใจอ่อนลง เขากระทั่งนึกขอบคุณคนผู้นั้นที่เลือกส่งหลี่ถิงมาให้เขา เพราะไม่เพียงนางไม่แสดงท่าทางรังเกียจ หรือเย็นชา นางยังทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมาก หยางหลิงเฟิงจึงยิ้มให้ ตามที่นางเรียกร้อง

ฝ่ายหลี่ถิงพอได้เห็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย ก็รู้สึกมีกำลังใจสู้มากขึ้น นางคว้ามือของเขามากุมเอาไว้

“ส่วนเรื่ององค์ชายรองอดทนไว้ก่อนเพคะ ตอนนี้เราจะตีตัวออกหาก[1]ไม่ได้ เราต้องทำให้ฝ่ายองค์ชายใหญ่คิดว่าเราได้รับการปกป้องคุ้มครองอยู่ตลอดเวลา พวกเขาจะได้ไม่กล้าเล่นงานเราหนักขึ้นเพคะ” หลี่ถิงพูดจบก็บีบมือของหยางหลิงเฟิงเล็กน้อยเป็นเชิงขอร้องให้เขาฟังนาง เขาจึงยิ้มให้นางแทนคำตอบว่าเขาจะยอมคล้อยตามนาง

“ดีเพคะ... ส่วนเฉิงอ๋อง แม้เขาจะเป็นคนของต้าจิน แต่... เขาไม่ได้คิดดีกับพระองค์นัก เราขอความช่วยเหลือจากเขา และบรรดาเชื้อพระวงศ์ของแคว้นต้าจินที่มาพร้อมเขาไม่ได้เพคะ” แววตาและน้ำเสียงของนาง สื่อออกมาถึงความกังวล ที่ต้องตัดสินใจพูดถึงจ้าวไห่เฉิงหรือเฉิงอ๋องแห่งแคว้นต้าจินเช่นนี้

หยางหลิงเฟิงคลี่ยิ้มพร้อมมองหน้านางด้วยแววตาอ่อนลงอีกระดับ เพื่อให้นางรู้ว่า เขาไม่โกรธที่นางพูดถึงเฉิงอ๋องเช่นนั้น เพราะถึงเฉิงอ๋องจะเป็นเสด็จน้าของเขา แต่ก็มีสายเลือดเดียวกันเพียงเสี้ยวเดียว ฝ่ายนั้นเป็นเพียงน้องร่วมบิดากับเสด็จลุงและมารดาเท่านั้น ไม่ได้มีความพิเศษไปมากกว่านั้น ออกจะไม่ถูกกันด้วยซ้ำไป เพราะเฉิงอ๋องแสดงออกว่าเกลียดเขาที่เป็นครึ่งต้าเหลียงลับหลังเสด็จลุงอยู่บ่อย ๆ

“เอ๊ะ... พระองค์สื่อความนัยเช่นนี้ ทรงรู้อยู่แล้วหรือเพคะว่าเฉิงอ๋องไม่ใช่คนดี ถ้าใช่กะพริบตาสองทีเพคะ” พอนางถามมาเช่นนี้ เขาก็กะพริบตอบไป

“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง แต่ไม่เป็นไรเพคะ เราพึ่งตัวเองได้ เพียงแค่ต้องรอโอกาสเหมาะเท่านั้น พระองค์ต้องอดทนรอหน่อยนะเพคะ” นางพูดปลอบประโลม หยางหลิงเฟิงจึงกะพริบตาให้นางสองที เป็นเชิงสื่อว่าเขาเชื่อคำนาง และยอมทำตามคำพูดของนาง

“ดีเพคะ” หลี่ถิงยิ้มและพูดชมเชยอีกฝ่าย จากนั้นก็เรียกข้ารับใช้เข้ามาด้านใน เพื่อพาองค์ชายสามออกไปพบแขก

 

องค์ชายรองหยางหยุนเหลียนอายุยี่สิบสี่ชันษา มากกว่าหยางหลิงเฟิงสองปี รูปโฉมดูงามสง่า มองแล้วให้ความรู้สึกเป็นคนที่จิตใจดีน่าอยู่ใกล้

ส่วนเฉิงอ๋องดูจากรูปโฉมแล้วน่าจะอายุประมาณสี่สิบชันษา รูปร่างองอาจกำยำ แต่มีแววตาน่ากลัว ราวกับกำลังกดขี่ทุกคนด้วยสายตาอยู่ตลอดเวลา

“ดูเหมือนว่า ต้าเหลียงจะดูแลหลิงเฟิงได้ไม่ดีเท่าที่ควร” เฉิงอ๋องพูดขึ้น หลังจากที่มองหยางหลิงเฟิงบนรถเข็นตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ท่านอ๋องกล่าวเกินไป เสด็จพ่อและเปิ่นหวางต่างก็ทุ่มเทให้กับน้องสามอย่างเต็มที่”

“จะเป็นเช่นนั้นแน่หรือ ไม่สู้ให้เปิ่นหวางพาหลิงเฟิงกลับต้าจินไปไม่ดีกว่าหรือ” พอได้ยินเช่นนั้นหลี่ถิงที่นั่งเก้าอี้ตำแหน่งชายาข้าง ๆ หยางหลิงเฟิง ก็คว้ามือผอมแห้งขึ้นมากุม พร้อมส่งสายตากังวลสื่อความนัยให้กัน

ออกเดินทางไปกับเฉิงอ๋องยามนี้ มีความเสี่ยงสูงมากที่หยางหลิงเฟิงจะตายระหว่างทาง เพราะเฉิงอ๋องสามารถกล่าวโทษได้ว่าเป็นเพราะต้าเหลียงดูแลหยางหลิงเฟิงไม่ดีมาก่อน ทำให้ร่างกายหยางหลิงเฟิงทนไม่ไหว แต่ต้องแข็งใจพากลับมา เนื่องจากไม่อาจทนทิ้งให้หลานถูกรังแกถูกละเลยได้

หากเป็นเช่นนั้นเท่ากับว่าเฉิงอ๋องยิงเกาทัณฑ์ทีเดียวได้นกสองตัว หนึ่งได้กำจัดครึ่งต้าเหลียงที่ตนไม่ชอบ สองมีความเป็นไปได้สูงมากที่ฮ่องเต้จ้าวไท่หลินจะโกรธแค้นจนยกทัพมาตีต้าเหลียง เมื่อถึงเวลานั้นนอกจากตัวเรือดไรเกาะต้าจินอยู่จะถูกกำจัดทิ้งไป เฉิงอ๋องก็ยังจะได้ความดีความชอบไม่น้อย หรือไม่เฉิงอ๋องก็อาจจะฉวยโอกาสอาสานำทัพ และยึดต้าเหลียงเอาไว้เองก็เป็นได้

“ต้าเหลียงมิได้ละเลยองค์ชายสามเลยเจ้าค่ะ” หลี่ถิงพูดขึ้น ทำให้เฉิงอ๋องหันมาจ้องด้วยแววตาคมกริบ

“เจ้าเพิ่งแต่งเข้ามาจะไปรู้อันใด”

“คนต้าเหลียงมีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าฮ่องเต้ทรงโปรดปรานองค์ชายสามมากเพียงใด ฮ่องเต้ทรงทุ่มเททุกอย่างให้กับองค์ชายสามเท่าที่บิดาผู้หนึ่งจะทุ่มเทให้ได้ ส่งคนมากมายออกไปตามหาหมอเทวดา กระทั่งแต่งหม่อมฉันเข้ามา เพื่อให้คอยดูแลองค์ชายสาม นี่ยังนับว่าไม่ดีอีกหรือเพคะ”

“หึ! สตรีต้าเหลียงฝีปากกล้ายิ่ง” เฉิงอ๋องแค่นเสียงใส่ หลี่ถิงก้มหน้าลงเล็กน้อย

“หม่อมฉันพูดในฐานะชายาขององค์ชายสามและในฐานะคนต้าเหลียงเพคะ”

“เจ้าก็เห็นแค่มุมต้าเหลียงมุมเดียวเท่านั้น เจ้าไม่รู้หรอกว่าฮ่องเต้ต้าจินร้อนใจเพียงใด ที่เห็นสายเลือดของต้าจินประสบเคราะห์กรรมใหญ่ในต้าเหลียงเช่นนี้” ถ้อยคำของเฉิงอ๋องมีความนัยข่มขู่อย่างชัดเจน หลี่ถิงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแล้วแสร้งทำเป็นกังวลผ่านแววตา จากนั้นก็ยกเหตุผลขึ้นมาอ้างต่อว่า

“แต่ร่างกายขององค์ชายสามไม่แข็งแรงพอที่จะเดินทางไกลได้ ถึงพระองค์จะอยากพาองค์ชายสามกลับต้าจินด้วยเพียงใด ก็ควรนึกถึงประเด็นนี้เป็นสำคัญ ใช่หรือไม่เพคะองค์ชายรอง” หลี่ถิงหันไปหาแนวร่วม องค์ชายรองรีบพยักหน้าทันที

“น้องสะใภ้กล่าวได้ถูกแล้ว ขอเฉิงอ๋องโปรดทบทวนประเด็นนี้ด้วย”

“หึ!” เฉิงอ๋องสะบัดหน้าไปอีกทาง สร้างความกดดันให้แก่ฝ่ายต้าเหลียงเป็นอย่างมาก องค์ชายรองจึงยิ้มประจบแล้วพูดถึงเรื่องที่ทำให้หลี่ถิงต้องบีบมือสวามีแน่นขึ้น

“เรื่องรักษาน้องสาม ตอนนี้เราอาจยังหาวิธีไม่ได้ แต่เรื่องสืบสายเลือดของน้องสามทำได้แน่นอน”

“หมายความว่าอย่างไร”

“เสด็จพ่อส่งคนออกไปตามหาหมอมารักษาอาการของน้องสาม แม้จะไม่พบหมอที่มีความสามารถ แต่ก็ได้ข่าวคราวของหมอคนหนึ่งที่เชี่ยวชาญด้านการให้กำเนิดครรภ์มาแทน” พอองค์ชายรองพูดเช่นนี้ เฉิงอ๋องก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“แต่หลิงเฟิงพิการจะทำลูกได้อย่างไร”

“หมอผู้นี้มีวิธี คนแก่เดินไม่ได้ เคลื่อนไหวไม่ได้ ต้องการทายาทสืบสกุล ใช้วิธีของหมอผู้นี้ต่างก็ได้ผลกันทุกคน”

“จริงหรือ?” เฉิงอ๋องลูบเครายาวของตนไปมา ด้วยท่าทางครุ่นคิด

“ย่อมเป็นความจริง ตอนนี้หมอผู้นี้อยู่ทางใต้ เรากำลังตามหาตัวอยู่ คาดว่าไม่นานคงพบตัว ภายในหนึ่งปีฮ่องเต้แห่งต้าจินจะได้รับข่าวดีแน่นอน”

“เรื่องนั้น...” เฉิงอ๋องคิดจะปฏิเสธ แต่องค์ชายรองรีบชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า

“ตอนนี้ท่านพ่อเตรียมคณะทูตเดินทางไปกราบทูลฮ่องเต้แห่งต้าจินแล้ว เฉิงอ๋องโปรดวางพระทัย”

“หึ! ฝ่ายท่านเริ่มวางหมากนำหน้าไปแล้ว เปิ่นหวางจะกล่าวอันใดได้อีก”

“น้องสามป่วยเป็นโรคประหลาดคราวนี้เป็นเหตุสุดวิสัยจริง ๆ ฝ่ายเราเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมา เราก็พยายามดูแลน้องสามอย่างดีที่สุด ท่านโปรดเชื่อใจฝ่ายเราสักคราเถิด”

“ในเมื่อฝ่ายต้าเหลียงยืนกรานว่าดูแลหลิงเฟิงดี เปิ่นหวางก็จะรอดู แต่โปรดจำเอาไว้ด้วยว่า หากมีสิ่งใดกล้ำกรายหลิงเฟิงมากกว่านี้ ต้าเหลียงจะต้องชดใช้ เปิ่นหวางมีธุระขอตัวกลับก่อน ไม่ต้องส่ง” เฉิงอ๋องพูดจบก็ลุกขึ้นเดินจากไปทันที องค์ชายรองกับเหล่าข้ารับใช้ที่อยู่ในห้องด้วย ต่างพากันลอบถอนใจออกมาอย่างโล่งอก

“ลำบากองค์ชายแล้ว” เป็นหลี่ถิงที่ประสานมือคำนับองค์ชายรอง อีกฝ่ายจึงหันมาคลี่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“ไม่เลย เป็นเจ้าต่างหากที่กล้าหาญออกหน้าปฏิเสธก่อน มิเช่นนั้นเปิ่นหวางคงถูกกดดันจนทำอันใดไม่ถูกไปแล้ว”

“ต้าจินเป็นแคว้นที่คลาคล่ำไปด้วยจอมทัพและขุนศึก เฉิงอ๋องก็ย่อมเป็นหนึ่งในนั้นเพคะ”

“น้องสะใภ้ไม่เพียงรูปโฉมงดงาม ยังมีไหวพริบเฉลียวฉลาดยิ่งนัก ตระกูลหลี่ภักดีกับราชวงศ์ยิ่งที่ยอมมอบเจ้าให้น้องสาม” องค์ชายรองกล่าวชื่นชมหลี่ถิง

“องค์ชายรองกล่าวชมเกินไปเพคะ แท้จริงแล้วตัวหม่อมฉันนั้นโง่เขลา แต่เป็นเพราะตระกูลหลี่สั่งสอนหม่อมฉันมาดี หม่อมฉันจึงเป็นผู้เป็นคนขึ้นเพคะ”

“หึหึ... เจ้าเข้าใจพูดเสียจริง คนโง่เรียนเพื่อให้ฉลาดขึ้นได้ก็จริง แต่ไหวพริบรู้เท่าทันนั้นฝึกฝนได้ยาก การที่เจ้าโต้ตอบเฉิงอ๋องได้อย่างรวดเร็ว ความคิดไม่ตื้อตัน ถือว่าเจ้ามีไหวพริบส่วนนี้ติดตัวตั้งแต่แรกแล้ว” องค์ชายรองกล่าวชมต่อ

“ถึงพระองค์จะชมเชยหม่อมฉัน แต่มาตรองดูแล้ว ครั้งนี้หม่อมฉันอาจจะแสดงความแข็งกร้าวต่อเฉิงอ๋องมากไปอยู่ดีเพคะ ดังนั้นหม่อมฉันจึงคิดว่าจะรีบส่งของกำนัลไปขอโทษเฉิงอ๋อง พระองค์มีความคิดเห็นอย่างไรบ้างเพคะ”

“ดี!” องค์ชายรองพูดชมเสียงดัง ในขณะที่หลี่ถิงหันกลับมาส่งสายตาให้สวามี นางแสดงออกถึงความนอบน้อมต่อเฉิงอ๋องต่อหน้าองค์ชายรองเช่นนี้ องค์ชายรองต้องคิดว่านางมีโอกาสที่จะได้เข้าพวกกับเฉิงอ๋อง ดังนั้นในช่วงนี้ราชวงศ์แห่งต้าเหลียงก็จะต้องดูแลหยางหลิงเฟิงกับนางดีขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง

หลี่ถิงไม่กลัวว่าการแสดงความเฉลียวฉลาดออกมาในวันนี้แล้วจะทำให้ถูกเพ่งเล็ง เพราะไม่ว่าอย่างไร นางก็ถูกเพ่งเล็งอยู่แล้ว สู้เอาความฉลาดออกมาให้องค์ชายรองสองหน้าผู้นี้กล่าวชื่นชม โจวกงกงจะได้ยำเกรง จนไม่กล้าลงมือทำอะไรนางในช่วงนี้จะดีกว่า ยิ่งไปกว่านั้นข้ารับใช้คนอื่นจะได้ให้ค่านางสูงขึ้นกว่าเดิม ถือว่าเป็นการเสี่ยงอย่างคุ้มค่า

ด้านโจวกงกงที่ฟังเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้วย กลืนน้ำลายลงคอ รู้แล้วว่าพระชายาผู้นี้เคี้ยวไม่ง่าย โจวกงกงจึงเพิ่มความระมัดระวังตัว ไม่กล้าทำสิ่งใดให้นางขุ่นเคืองซึ่ง ๆ หน้าอีก

ส่วนเสี่ยวชิงที่ยืนอยู่อีกมุมพร้อมนางกำนัลคนอื่น รู้สึกขนลุกเกรียว ใจเต้นไปด้วยความตื่นกลัว หากหลี่ถิงฉลาดและมีไหวพริบดีถึงเพียงนี้ ที่ผ่านมาในจวนตระกูลหลี่ นางไม่รู้ทันพวกนายท่านจริง ๆ หรือแสร้งทำเป็นรู้ไม่ทัน เพื่อให้ได้ตำแหน่งชายาองค์ชายสามมากันแน่ ยิ่งคิดเสี่ยวชิงยิ่งรู้สึกเกร็งขึ้นมา

หลี่ถิงปรายตามองโจวกงกงและเสี่ยวชิงก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา ที่จริงชีวิตก่อน นางก็ไม่ได้ถึงขั้นโง่เขลา เพียงแต่นางเป็นคนโหยหาความรักความอบอุ่น อยากจะได้การยอมรับจากคนในครอบครัว เมื่อพวกเขาหันกลับมามองและยอมรับนางเป็นส่วนหนึ่งในตระกูลหลี่ นางจึงยึดมั่นและเทใจให้พวกเขาไปจนหมด กว่าจะรู้ตัวว่าถูกหลอกใช้ ก็ตอนถูกบังคับให้ตั้งครรภ์ ซึ่งในตอนนั้นนางก็ไม่เหลือทางให้เลี่ยงชะตากรรมแล้ว

มาชีวิตนี้นอกจากจะรู้ความเป็นไปทั้งหมดอยู่ก่อนแล้ว นางยังรู้สึกว่าสติปัญญาของนางดีขึ้นเล็กน้อย คิดอ่านการใด ก็รู้สึกว่ามองเห็นหนทางออกไปเสียหมด ขอเพียงมีโอกาสให้นาง คนพวกนี้ไม่มีทางทำให้นางจนมุมได้ง่าย ๆ เช่นชีวิตก่อนแน่นอน


 


[1] ตีตัวออกหาก หมายความว่า ห่างเหินไปไม่ร่วมมือร่วมใจเหมือนเดิม, ตีตนจากไป, ปลีกตัวออกไป

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 410 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5541 1988yongsi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:33
    ชอบนางเอกฉลาดๆ
    #5,541
    0
  2. #5402 ลมรัก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 20:39

    สู้ๆหลี่ถิง เอาให้รอด

    #5,402
    0
  3. #5379 yahye (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 09:29
    ไรท์ทำการรีอัพใหม่รอ
    #5,379
    1
    • #5379-1 Anine(จากตอนที่ 7)
      10 มกราคม 2564 / 10:51
      ใช่ค่ะ
      #5379-1
  4. #5378 อณิลธิกา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 08:36
    ตีตัวออกหาก. หรือว่าตีตัวออกห่างหรือคะ
    #5,378
    2
    • #5378-1 Anine(จากตอนที่ 7)
      10 มกราคม 2564 / 10:53
      "ออกหาก" คือคำที่ถูกต้องค่ะ แต่คนมักใช้ผิดเป็นคำว่า"ออกห่าง"ค่ะ เรื่องนี้ไรท์เองก็เพิ่งรู้เหมือนกันค่ะ ใช้ผิดมาตลอดเหมือนกัน 555
      #5378-1
    • #5378-2 อณิลธิกา(จากตอนที่ 7)
      10 มกราคม 2564 / 10:54
      ขอบคุณค่ะ
      #5378-2
  5. #58 usaonly (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 09:46

    นางเอกฉลาดน่าจะคุมเกมช่วยสามีได้ดีทีเดียว ขอบคุณค่ะ

    #58
    0
  6. #56 ป๋วยล๋วย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 09:24
    อยากอ่านเต็มเรื่องแล้วค่ะ ต้องการอิบุคเรื่องเต็มไปโรยย
    #56
    0
  7. #53 panida_1062_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 09:05
    นางเอกน่ารัก
    #53
    0
  8. #52 PuiPui--r (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 08:59
    น่าสงสารสองผัวเมียรอบตัวมีแต่บ่าวอสรพิษ
    #52
    0