ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 8 กุญแจคลังสมบัติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 397 ครั้ง
    11 ม.ค. 64

หลังจากองค์ชายรองเสด็จกลับไปแล้ว หลี่ถิงก็พาหยางหลิงเฟิงกลับมาพักที่ห้องบรรทม นางไล่เหล่าข้ารับใช้ออกไปอย่างละมุนละม่อมเช่นเดิม จากนั้นก็ลงมือจับแขนขาของสวามีที่กำลังนอนหงายบนเตียงขยับขึ้นลงช้า ๆ ข้างละจำนวนครั้งเท่า ๆ กัน

“ชีวิตก่อนตอนที่ถูกช่วยไปอยู่กับกลุ่มผู้ภักดีของพระองค์ ได้ฟังคำชี้แนะจากท่านหมอติงเกามาเพคะ ท่านหมอบอกว่าหากต้องดูแลคนป่วยขยับเนื้อขยับตัวไม่ได้เช่นนี้ ให้ช่วยขยับแขนขาให้บ้างจะดีกับคนป่วยเพคะ” พอหยางหลิงเฟิงได้ยินชื่อติงเกา ก็แสดงอาการหายใจแรงดวงตาเบิกกว้างออกมาทันที

นางรู้จักติงเกาที่เป็นหมอประจำทัพทหารของเขาด้วยหรือ!

หลี่ถิงเห็นสวามีแสดงอาการอย่างนั้นก็สบตาแล้วคลี่ยิ้มให้ พอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายกำลังสงสัยเรื่องที่นางรู้จักท่านหมอติงเกา

“หม่อมฉันรู้จักท่านหมอ เพราะท่านหมอเป็นคนดูแลหม่อมฉันตอนที่อยู่ที่นั่นเพคะ ท่านหมอเล่าให้ฟังว่า ในช่วงแรกคนที่ภักดีกับพระองค์ไม่รู้เรื่องยาพิษนั่น จึงไม่อาจช่วยพระองค์ได้ พอพระองค์กลายเป็นเช่นนี้พวกเขาก็ถูกป้ายความผิด บางคนก็ถูกตัดสินประหารชีวิต บางคนก็ถูกส่งไปใช้แรงงานที่เหมือง ท่านหมอติงเการวบรวมคนที่เหลือหนีออกไปได้บางส่วน ก็เร่ร่อนหลบหนีไปเรื่อย ๆ จนได้ไปตั้งรกรากอยู่ที่นั่นเพคะ” พอหยางหลิงเฟิงได้ยินว่าคนของตนถูกกำจัดถึงขั้นต้องตกตายไป น้ำตาแห่งความคับแค้นใจก็เอ่อคลอขึ้นมา

หลี่ถิงลูบใบหน้าซูบซีดไม่เหลือเค้าความงามสง่าเช่นแต่ก่อน ด้วยความรู้สึกที่เข้าใจถึงหัวอกของอีกฝ่าย

“หม่อมฉันรู้เพคะ ว่าพูดถึงเรื่องนี้อาจทำให้พระองค์เสียใจ แต่หม่อมฉันอยากให้พระองค์รู้ว่า ในความสูญเสียนั้นมีผู้คนอีกกลุ่มที่ยังเชื่อมั่นในตัวพระองค์ รอคอยให้พระองค์กลับไปเป็นผู้นำของพวกเขาอยู่เสมอ” ความรู้สึกและความหวังดีของนาง ส่งไปถึงหยางหลิงเฟิง เขาเหยียดริมฝีปากยิ้มให้นางเล็กน้อย

หลี่ถิงได้เห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายก็คลายความกังวลลง นางหันมาขยับแขนขาแล้วเล่าต่อว่า

“ท่านหมอเล่าว่า หลังจากที่หนีออกไปได้ นอกจากจะฝึกฝนกำลังพลไว้เพื่อรอพระองค์แล้ว ยังศึกษาเกี่ยวกับอาการของพระองค์ด้วย กระทั่งวันหนึ่งจึงได้รู้ว่ายาพิษนั้นมาจากชนเผ่าหนึ่งทางชายแดนใต้ จึงเดินทางไปขอยาถอนพิษ แต่ก็ไม่ได้มา เพราะพิษตรึงมังกรนี้ไม่จำเป็นต้องใช้ยาถอนพิษ มันก็หมดฤทธิ์ไปเองได้เพคะ” พอจับใจความคำพูดของนางได้ หยางหลิงเฟิงก็ถอนหายใจออกมาไม่มียาแก้พิษ ก็เท่ากับว่าในระหว่างที่รอโอกาสหนี เขาก็ต้องถูกโจวกงกงจับกรอกนมผสมยาตามเดิม

“ไม่มียาแก้พิษ แต่มียาต้านเพคะ” หลี่ถิงก้มลงมากระซิบข้างใบหู ทำเอาดวงตาของหยางหลิงเฟิงเบิกกว้างขึ้นมาทันที

“ยาต้าน... หากกินในเวลาไล่เลี่ยกับยาพิษ จะส่งผลให้ยาพิษไม่ออกฤทธิ์เพคะ สองปีมานี้หม่อมฉันหาสมุนไพร และเตรียมยาต้านเอาไว้แล้วเพคะ หากวันใดโจวกงกงให้พระองค์ดื่มนมอีก หม่อมฉันจะแอบป้อนยาต้านให้พระองค์ก่อน เพียงเท่านี้ร่างกายของพระองค์ก็จะไม่ต้องรับพิษเพิ่ม จากนั้นก็แค่รอเวลาให้พิษที่ค้างในร่างกายของพระองค์สลายไปเอง มันไม่ยากเลยเพคะ เพียงแค่ต้องรอเวลานิดหน่อยเท่านั้นเอง” หลี่ถิงยิ้มให้กำลังใจ หยางหลิงเฟิงเห็นก็เหยียดริมฝีปากยิ้มตาม ดวงตายามมองนางดูอ่อนโยนขึ้นมาอีกระดับ

หากทุกอย่างเป็นจริงอย่างที่นางพูด นางไม่เพียงเป็นความหวังของเขา แต่ถือได้ว่าเป็นแสงสว่างในชีวิตของเขาอย่างแท้จริง

“มาพูดถึงเรื่องตั้งครรภ์สายเลือดของพระองค์กันดีกว่าเพคะ” อยู่ ๆ หลี่ถิงก็มีน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น ส่งผลให้หยางหลิงเฟิงแสดงความเป็นห่วงออกมาผ่านแววตา

“หากอ้างอิงเวลาตามชีวิตก่อน ฮ่องเต้จะตามตัวหมอผู้นั้นพบในอีกสามเดือนข้างหน้า แต่ไม่ต้องกังวลไปเพคะ ถึงจะตามตัวเจอ แต่ยังต้องใช้เวลาอีกนานนับเดือนกว่าหมอผู้นั้นจะมาถึงเมืองหลวง ที่สำคัญหม่อมฉันยังไม่มีระดูเพคะ อีกประมาณหกถึงเจ็ดเดือนกว่าจะมี ฉะนั้นเรายังมีเวลาหายใจอีกนาน”

พรืด!

พ่นลมหายใจออกแรง ๆ ทันทีที่หลี่ถิงพูดเรื่องระดูขึ้นมาอย่างเปิดเผย นางไม่อาย แต่เขาอายแทนนาง เรื่องแบบนี้สตรีควรบอกบุรุษหรือ

“กะ...ก็หม่อมฉันเพิ่งจะอายุสิบห้าปีเองนี่เพคะ ยังไม่โตเต็มที่ ไม่แปลกที่ยังไม่มี”

พรืด!

คราวนี้หยางหลิงเฟิงส่งสายตาตำหนิไปด้วย นางควรหยุดพูดเรื่องนี้ เพราะยิ่งได้ฟังหน้าของเขายิ่งร้อน อายแทนนางเหลือเกิน

แต่ทว่า... นางกลับตีความหมายไปอีกอย่างแทน!

“พระองค์อย่าทรงขุ่นเคืองใจไป หม่อมฉันยินดีที่จะตั้งครรภ์ให้พระองค์ เพียงแต่ไม่ใช่ด้วยวิธีนี้เพคะ หม่อมฉันอยากให้พระองค์ลงแรงทำกับหม่อมฉันเองมากกว่าเพคะ” พอได้ยินเช่นนี้ หยางหลิงเฟิงก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ นางเห็นเขาเป็นเช่นนี้ จึงได้กล้าท้าทายใช่หรือไม่ ฉะนั้นรอให้เขาหายดีก่อนเถิด นางจะรู้สำนึกว่าไม่ควรมาย้อนเกล็ดมังกร!

หลี่ถิงเห็นอาการของสวามีก็หลุดหัวเราะขำขันออกมา จากนั้นก็บีบมือของอีกฝ่ายเบา ๆ

“หม่อมฉันไม่แกล้งหยอกพระองค์แล้วเพคะ โธ่... อย่ามองหม่อมฉันเช่นนี้สิเพคะ หม่อมฉันก็แค่อยากให้พระองค์รู้สึกครื้นเครงบ้างก็เท่านั้นเองเพคะ” นางโอดครวญน้ำเสียงออดอ้อนขึ้น เมื่อถูกดวงตาดุ ๆ ของหยางหลิงเฟิงมองมา

จากนั้นนางก็ช่วยอีกฝ่ายยกแขนยกขาออกกำลังต่อไปอีกสักพัก จนกระทั่งโจวกงกงขานส่งเสียงเข้ามาจากด้านนอก

“กระหม่อมขออนุญาตเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

“เข้ามาเถิด” หลี่ถิงต้องส่งเสียงดังกว่าปกติตอบกลับไป เพราะหากพูดด้วยเสียงเบา ๆ หรือกระทั่งเสียงในระดับปกติ ด้านนอกจะไม่ได้ยิน นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้นางกล้าพูดคุยกับหยางหลิงเฟิงทุกเรื่องในห้องนี้

“พระชายาจะจัดการอย่างไรกับสินเดิมหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“จริงด้วยสิ เรื่องนี้เปิ่นหวางเฟยเกือบลืมไปเลย เอาเป็นว่าเก็บเอาไว้เฉพาะทองคำและเงินตำลึงทอง ส่วนเครื่องประดับผ้าไหมที่มีราคาท่านช่วยหาคนมารับซื้อไปก็แล้วกัน”

“พะ...พระชายาวังทักษิณองค์ชายสามมิได้ขาดแคลนพ่ะย่ะค่ะ!” โจวกงกงรีบคุกเข่าลงทันที หลี่ถิงส่ายหัวแล้วยิ้มออกมาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน

“เพราะเปิ่นหวางเฟยรู้ว่าวังองค์ชายสามมั่งคั่งต่างหากเล่า ถึงได้กล้าขายสินเดิมทิ้ง”

“พระชายาหมายความว่าอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“เปิ่นหวางเฟยเป็นชายาขององค์ชายสาม ชาตินี้ย่อมไม่ขาดแคลนเงินทอง จึงคิดว่าควรจะบริจาคทานบ้างก็เท่านั้นเอง”

“แต่ถึงขั้นขายสินเดิมทิ้งนี่...”

“ไม่เป็นไร เปิ่นหวางเฟยเป็นผู้บริจาค ย่อมต้องใช้ทรัพย์สินของเปิ่นหวางเฟยเอง มันก็เป็นสิ่งที่ถูกแล้ว”

“แต่...”

“หากโจวกงกงเกรงว่าองค์ชายสามจะเสื่อมเสีย เอาเป็นว่ายามใดที่เปิ่นหวางเฟยบริจาค ก็เอาเบี้ยหวัดของวังองค์ชายออกมาร่วมด้วยส่วนหนึ่งก็แล้วกัน”

“เบี้ยหวัดของวังนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็ใช่น่ะสิ องค์ชายสามเป็นเช่นนี้ เรื่องหมอเรื่องยาได้รับการดูแลจากวังหลวงอยู่แล้ว ฉะนั้นนอกจากเบี้ยหวัดที่ต้องจ่ายบ่าวไพร่แล้ว ก็แทบไม่ได้ใช้จ่ายอะไรเลยมิใช่หรือ ย่อมต้องมีเงินกองเกินเหลืออยู่ เอามาทำบุญทำทานบ้าง ไม่แน่ว่าผลบุญกุศลอาจจะช่วยให้เกิดปาฏิหาริย์กับองค์ชายขึ้นมาก็ได้ ใช่ไหมเพคะองค์ชาย เห็นด้วยกะพริบตาสองทีเพคะ” หยางหลิงเฟิงไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่านางกำลังเรียกคืนเบี้ยหวัด ที่ไม่ได้มีการจัดการตั้งแต่เขาป่วยกลับคืนมา นางคิดว่าหากให้คนอย่างโจวกงกงกินจนอิ่มหมีพีมัน สู้เอาไปบริจาคให้คนยากคนจนยังจะมีประโยชน์เสียกว่า ฉะนั้นเขาจะไม่เห็นด้วยกับนางได้อย่างไร เขาจึงกะพริบตาสองทีตามคำขอของนาง

“เอ่อ... กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงไม่อาจเอ่ยคำค้านใด ๆ ออกมาได้ ซึ่งภายใต้สีหน้านอบน้อมจำยอม เขารู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง เพราะเท่ากับว่าเขาต้องคายสิ่งที่กลืนไปแล้วออกมาทั้งหมด

“พวกสินเดิมที่เรียกคนมาซื้อ ขอให้เขาจ่ายเปิ่นหวางเฟยมาเป็นตั๋วเงินก็แล้วกัน จะได้ตรวจสอบง่าย”

“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ แล้วส่วนที่เป็นทองคำและเงินตำลึงทองเล่าพ่ะย่ะค่ะ พระชายาจะให้เก็บที่ใด”

“ในคลังขององค์ชายไงเล่า”

“ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมจะย้ายเข้าไปเก็บให้พ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านมีกุญแจด้วยหรือ” พอหลี่ถิงถามเช่นนี้ โจวกงกงก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“มีพ่ะย่ะค่ะ เป็นกุญแจคลังที่ใช้เก็บของมีค่าระหว่างที่องค์ชายป่วยพ่ะย่ะค่ะ”

“เปิ่นหวางเฟยไม่ได้หมายถึงคลังนั้น เปิ่นหวางเฟยหมายถึงคลังเก็บสมบัติขององค์ชายสามต่างหากเล่า”

“เอ่อ... ไม่มีใครมีกุญแจคลังนั้นพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงรีบบอกหน้าตาตื่น ส่วนหยางหลิงเฟิงเหลือบมองด้วยแววตาสาแก่ใจ ตั้งแต่เขาเป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีผู้ใดหากุญแจคลังสมบัติพบ จะพังเปิดคลังก็ทำไม่ได้ เพราะคลังนี้เขาสั่งทำพิเศษโดยช่างใหญ่ของวังหลวงแห่งแคว้นต้าจิน นอกจากกำแพงจะทำจากหินแล้ว ยังมีแผ่นเหล็กหนาสองฉื่อ[1]ป้องกันด้านในอีกชั้น ประตูทำจากเหล็กหนาสี่ฉื่อสองชั้น ไม่มีทางพังเข้าไปได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีกับดักระหว่างประตูที่หนึ่งกับประตูที่สองอีกด้วย คนพวกนี้ต่างรู้ว่าเขาได้สมบัติจากมารดาและเสด็จลุงมามากมาย แต่ไม่มีผู้ใดเอาไปจากเขาได้เลยสักคน

“ไยจะไม่มี...” คำพูดของหลี่ถิงทำให้ทุกคนตกใจ ไม่เพียงเท่านั้น... นางยังเดินไปที่กองของขวัญ เปิดกล่องหนึ่งในนั้นออก แล้วหยิบกุญแจดอกใหญ่ขึ้นมา

“นี่มัน...”

“องค์ชายฝากกุญแจไว้กับเฉิงอ๋อง เมื่อเช้าเฉิงอ๋องได้นำมาคืนแล้ว” อย่าว่าแต่โจวกงกงตกใจ หยางหลิงเฟิงเองก็ไม่ต่างกัน เขาไม่เคยให้กุญแจกับเฉิงอ๋องเลยสักครั้ง มันจะไปอยู่กับเฉิงอ๋องได้อย่างไรกัน!

“อยู่กับเฉิงอ๋องหรือ?”

“ถูกแล้ว ตอนแรกเปิ่นหวางเฟยก็คิดว่าเฉิงอ๋องน่ากลัว แท้จริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ที่อารมณ์เสียใส่เปิ่นหวางเฟย คงเป็นเพราะห่วงองค์ชายสามจริง ๆ ยิ่งองค์ชายสามฝากกุญแจไว้กับเฉิงอ๋องเช่นนี้ ทั้งสองคนคงสนิทกันมาก มิได้การ... เพื่อลดความขุ่นเคืองใจที่เฉิงอ๋องมีต่อเปิ่นหวางเฟยเมื่อเช้า เปิ่นหวางเฟยต้องแสดงความไว้เนื้อเชื่อใจต่อเฉิงอ๋องให้มากกว่านี้”

“พระชายาหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็หมายความว่ารีบเอาทองเข้าไปเก็บในคลังสมบัติ แล้วก็รีบคืนกุญแจให้เฉิงอ๋องไปน่ะสิ”

“ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ”

“เหตุใดจะไม่ได้ เปิ่นหวางเฟยควรทำเหมือนองค์ชายทำ”

“แต่นี่เป็นทรัพย์สินขององค์ชายสาม ไม่ควรไปอยู่ในมือผู้อื่น”

“ก็อยู่ในมือเฉิงอ๋องมาตั้งนาน ไม่เห็นเป็นอันใด เหตุใดกงกงต้องกังวลด้วย อีกอย่างเราจะขอกุญแจคืนเมื่อใดก็ได้ ตอนนี้ก็แค่ส่งกลับไปให้เฉิงอ๋องคลายความขุ่นเคืองต่อเปิ่นหวางเฟยก่อน ภายภาคหน้ามีอันใดเฉิงอ๋องจะได้สนับสนุนเปิ่นหวางเฟย เหตุใดท่านจึงคิดขัดขวาง หรือว่าทรัพย์สินคลังเล็กไม่เพียงพอใช้จ่าย ท่านจึงอยากได้สมบัติในคลังใหญ่ออกมาใช้” หลี่ถิงพูดเสียงแข็งขึ้น โจวกงกงจึงรีบคุกเข่าลงทันที

“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ คลังเล็กก็ยังคงคล่องตัวดีพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุอันใดที่จะทำตามที่เปิ่นหวางเฟยต้องการไม่ได้ ท่านไปจัดการแยกสินเดิมพวกนั้นเถิด เสร็จแล้วก็ให้คนมาตามเปิ่นหวางเฟยไปตรวจดู”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” โจวกงกงรับคำสั่ง แล้วออกจากห้องไปทันที

 


 


[1] 1 ฉื่อ = 22.7-23.1 เซนติเมตร

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 397 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5610 kimurakung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2564 / 23:25
    นางก็เขี้ยวลากดินอยู่นะ อิอิ
    #5,610
    0
  2. #5542 1988yongsi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:47
    เริ่ดดดดดมากลูก555555
    #5,542
    0
  3. #5403 ลมรัก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 20:50

    นางเอกน่ะได้ใจรีดเต็มๆ

    #5,403
    0
  4. #5380 Bailbail (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2564 / 10:11
    จะมีแบบหนังสือไหมคะ อยากได้มาเก็บไว้
    #5,380
    2
  5. #75 Bow_01 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 14:00

    สู้ชีวิตต่อไปค่าา
    #75
    0
  6. #74 justjeen (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 13:39
    คุณพี่ต้องเชื่อน้องนะ!!
    #74
    0
  7. #72 zerogross (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 13:32
    ไรท์เริ่ด มาถี่ๆเลย ขอบคุณค่าาา
    #72
    0
  8. #71 PuiPui--r (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 13:22
    ยัยเสี่ยวชิงนี่วันหนึ่งโดนงูกัดตายในจวนอ๋องจะเป็นไรมั้ยน๊าาา
    #71
    0