ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 12 ผลประโยชน์จากหลี่ถิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 424 ครั้ง
    15 ม.ค. 64

หลังจากวันนั้นมาดูเหมือนข่าวลือที่ว่าเฉิงอ๋องเอ็นดูหลานสะใภ้ก็ดังไปทั่วเมืองหลวง ทำให้ผู้คนเริ่มให้ความสำคัญกับหลี่ถิง พวกเขาต่างคิดไปในทางเดียวกันว่า ถึงแม้องค์ชายสามจะพิการพึ่งพาหาผลประโยชน์ด้วยมิได้ แต่ตราบใดที่คนใหญ่คนโตจากแคว้นต้าจินยอมรับ และหนุนหลังนางในฐานะหลานสะใภ้ นางก็จะพลอยได้รับความเกรงอกเกรงใจจากราชวงศ์แห่งต้าเหลียงไปด้วย เพราะไม่ว่าอย่างไร ต้าเหลียงก็ยังพึ่งใบบุญของต้าจินอยู่

ทำให้วังทักษิณที่เคยซบเซาไม่ค่อยมีคนมาเยี่ยมเยือน ก็เริ่มมีแขกแวะเวียนมาไม่ขาดสาย โดยเฉพาะบรรดาฮูหยินจากตระกูลใหญ่ต่าง ๆ พวกนางล้วนเป็นตัวแทนสามีเข้ามาผูกมิตรกับหลี่ถิง

“หม่อมฉันได้ผ้าไหมเนื้อดีมาจากทางเหนือ ขอให้พระชายาทรงรับไว้เถิดเพคะ”

“ฮูหยินไม่น่าลำบากนำมันมาให้เปิ่นหวางเฟยเลย” หลี่ถิงพูดด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน กิริยามารยาทดูนุ่มนวล ประดุจเป็นเชื้อพระวงศ์ ทั้งที่นางเพิ่งจะแต่งเข้าวังทักษิณมาได้ไม่นาน ยิ่งแววตายามจ้องมองของกำนัล ยังคงสงบนิ่ง ไม่ฉายแววความโลภด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ฮูหยินจากตระกูลหานนึกเกรงใจ อดคิดไม่ได้ว่าหญิงที่ดูเลอค่าเช่นนี้ แม้จะมีสามีพิการ แต่ครอบครัวสามีย่อมต้องเกรงอกเกรงใจไว้หน้านางเป็นแน่ ไม่แปลกที่เฉิงอ๋องจะพึงพอใจนาง นี่ถ้าฮ่องเต้ได้ใกล้ชิดนางมากกว่านี้ นางย่อมต้องกลายเป็นสะใภ้คนโปรดแน่นอน

“มิได้เพคะ ของที่ล้ำค่าย่อมเหมาะกับผู้มีบารมีเช่นพระชายาเพคะ พระชายารับไว้เถิดเพคะ ถือเสียว่านี่เป็นการถวายความจริงใจของหม่อมฉันก็ได้เพคะ”

“เช่นนั้นเปิ่นหวางเฟยจะรับไว้ ผ้าผืนนี้งดงามมาก ขอบคุณฮูหยินจริง ๆ ที่มอบให้เปิ่นหวางเฟย”

“เป็นวาสนาของหม่อมฉันเพคะ ที่พระชายาพึงพอใจ”

“ฮูหยินมีสิ่งใดอยากให้เปิ่นหวางเฟยตอบแทนหรือไม่”

“มิกล้าเพคะ อย่างที่บอกไปตั้งแต่ต้น หม่อมฉันแค่อยากจะถวายความจริงใจแก่พระองค์เท่านั้นเพคะ”

“ได้อย่างไรกัน ในเมื่อฮูหยินมอบความจริงใจให้เปิ่นหวางเฟย เปิ่นหวางเฟยก็ควรจะตอบแทนบ้าง เอาเช่นนี้ดีหรือไม่... ให้บุตรสาวคนรองของฮูหยินมาร่วมแสดงหน้าพระที่นั่งกับกลุ่มของเปิ่นหวางเฟย ไม่รู้ว่าฮูหยินจะเห็นเป็นอย่างไร”

“อ่า...เป็นพระมหากรุณายิ่งเพคะ” หานฮูหยินยิ้มกว้างประสานมือคำนับขอบคุณทันที

หลี่ถิงพยักหน้ารับ แม้ชีวิตก่อนจะอยู่ในฐานะสะใภ้หลวงแค่ปีกว่า แต่นางก็ได้เข้าร่วมงานเทศกาลในวังหลวงอยู่บ้าง พอจะรู้ธรรมเนียมและพิธีการต่าง ๆ อยู่บ้าง

เหล่าหญิงงามจากตระกูลใหญ่จะมีโอกาสถูกเรียกไปแสดงความสามารถต่อหน้าพระพักตร์ก็จริง แต่ก็หาได้ทั่วถึงไม่ เพราะการแสดงหลักมักมาจากเหล่าสตรีในราชวงศ์

แต่อย่างไรก็ตาม....

จะมีเพียงเหล่าองค์หญิงเท่านั้นที่แสดงด้วยตนเอง ส่วนผู้ที่มีตำแหน่งเป็นภรรยา เช่น ฮองเฮา สนมขั้นเฟย พระชายาเอกในองค์ชายและอ๋อง จะไม่ออกไปแสดงเอง แต่จะสนับสนุนให้บรรดาคุณหนูจากฝั่งตนออกมาแสดงแทน ถือเป็นการเปิดตัวหญิงจากฝ่ายที่เกื้อหนุนกันอยู่ แต่ด้วยจำนวนหญิงงามที่มีมาก ทำให้การแสดงที่ถูกส่งออกมาเป็นแบบกลุ่มเสียส่วนใหญ่

ดังนั้นการออกปากของหลี่ถิงในครั้งนี้ สร้างความปลื้มใจให้กับหานฮูหยินเป็นอย่างมาก เพราะเท่าที่นางสืบทราบมากลุ่มนี้มีแค่คนเดียว รวมบุตรสาวของนางไปด้วยก็เป็นสอง ดีกว่าไปเข้าร่วมกับฮองเฮาหรือสนมขั้นเฟย ที่มีจำนวนคนในกลุ่มไม่ต่ำกว่าสิบ ไม่ว่าอย่างไรบุตรสาวของนางก็ได้เฉิดฉาย

ยิ่งไปกว่านั้นสามีของนางเป็นขุนนางที่อยู่ตรงกลาง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด องค์ชายสามพิการไม่สามารถแย่งชิงบัลลังก์ได้ การที่นางส่งบุตรสาวมาเข้าร่วมการแสดงกับชายาองค์ชายสาม ก็ถือว่าเป็นการแสดงความสามารถเพื่อเปิดตัวอย่างเดียว ไม่ถือว่าเป็นการฝักใฝ่เลือกข้างเลยสักนิด

“ฮูหยินอย่าได้เกรงใจ เอาเป็นว่าวันพรุ่งนี้ท่านพาบุตรสาวมาฝึกซ้อมก็แล้วกัน เปิ่นหวางเฟยก็นัดหมายกับคุณหนูอู๋เอาไว้พรุ่งนี้เช่นกัน”

“เพคะ วันพรุ่งนี้หม่อมฉันจะพาบุตรสาวมาแต่เช้าเพคะ”

“ดียิ่ง นี่ก็จะยามอู่แล้วเปิ่นหวางเฟยคงต้องขอตัวไปดูแลองค์ชายสามเสวยมื้อกลางวันก่อน หวังว่าฮูหยินจะไม่ถือสาอันใด”

“ไม่เลยเพคะ เป็นหม่อมฉันไม่ดูเวลาให้ดี เช่นนั้นหม่อมฉันทูลลาเพคะ”

“ขอให้ฮูหยินเดินทางกลับปลอดภัย โจวกงกงส่งหานฮูหยินด้วย”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากโจวกงกงออกไปส่งหานฮูหยินแล้ว เสี่ยวชิงก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางกริ่งเกรง

“พระชายาเพคะ ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง คุณหนูใหญ่ และคุณหนูเล็กมาขอเข้าเฝ้าเพคะ”

“ให้รอไปก่อน”

“จะดีหรือเพคะ” เสี่ยวชิงถามอย่างไม่มั่นใจกับการตัดสินใจของหลี่ถิง หากแต่หลี่ถิงมิได้ใคร่สนใจนัก นางตอบอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดว่า

“ยามอู่แล้ว เปิ่นหวางเฟยต้องดูแลองค์ชายสาม หรือเจ้าคิดว่าควรให้องค์ชายสามเลื่อนเวลาเสวยมื้อกลางวันไปก่อน”

“หามิได้เพคะ หม่อมฉันขอประทานอภัยด้วยเพคะ ที่พูดไม่คิดออกมา”

“คิดได้ก็ดี จงจำไว้ว่าเจ้าอยู่ในวังองค์ชายสาม มิใช่จวนตระกูลหลี่ ฉะนั้นอย่าทำอันใดที่มิควร”

“เพคะ หม่อมฉันทราบแล้ว”

“เช่นนั้นเจ้าก็ไปบอกคนพวกนั้นก็แล้วกัน เปิ่นหวางเฟยจะไปปรนนิบัติองค์ชายก่อน”

“เพคะ” หลี่ถิงไม่สนใจเสี่ยวชิงอีกเดินกลับไปหาสวามีที่ตำหนักทันที

วันนี้หลี่ถิงมีแขก หยางหลิงเฟิงจึงอยู่แต่ในตำหนักเท่านั้น ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทรมาน เพราะใจมันพะวงหาหลี่ถิงอยู่ตลอดเวลา เฝ้ารอว่าเมื่อใดนางจะกลับมา

“หม่อมฉันกลับมาแล้วเพคะ” พอหลี่ถิงปรากฏตัวขึ้น ริมฝีปากของหยางหลิงเฟิงก็คลี่ยิ้มออกมาทันที

หลี่ถิงโบกมือไล่ข้ารับใช้ออกไป จากนั้นก็นั่งลงกับพื้นข้าง ๆ ตั่งที่สวามีกำลังนอนอยู่ แล้วคว้ามือผอมแห้งมาแนบแก้ม

“หม่อมฉันต้องเตรียมการแสดงให้พวกคุณหนูที่มาร่วมกลุ่มด้วย น่าเบื่อมากเลยเพคะ หม่อมฉันอยากใช้เวลาอยู่กับพระองค์มากกว่า” นางพูดจาเอาอกเอาใจ แม้หยางหลิงเฟิงจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าการร่ายรำน่าสนุกกว่าการอยู่ดูแลคนพิการอย่างเขาหลายขุม แต่เขาก็ยังรู้สึกปลื้มปีติกับคำพูดของนางอยู่ดี

“มาเสวยอาหารดีกว่าเพคะ วันนี้หม่อมฉันสั่งให้ทางห้องเครื่อง[1]ทำโจ๊กเป๋าฮื้อให้พระองค์ด้วยเพคะ” แม้ว่าร่างกายของหยางหลิงเฟิงจะเริ่มฟื้นตัวแล้ว แต่ก็ยังต้องกินอาหารเหลวอยู่ หลี่ถิงเองก็สั่งให้ทางห้องเครื่องทำโจ๊กที่หลากหลายขึ้น ไม่ใช่แค่โจ๊กธัญพืชหรือสมุนไพรเท่านั้น เพราะนางจำคำที่ท่านหมอติงเกาเคยพูดเอาไว้มาใช้ ว่าคนเราต้องกินอาหารหลากหลาย ไม่ใช่ชอบกินผักก็กินแค่ผัก ชอบกินเนื้อก็กินแค่เนื้อ มิฉะนั้นร่างกายจะได้รับประโยชน์จากอาหารแบบขาด ๆ เกิน ๆ ส่งผลให้ร่างกายไม่แข็งแรง

“ไม่ต้องกังวลนะเพคะ หม่อมฉันสั่งให้พ่อครัวสับเป๋าฮื้อให้ละเอียดแล้ว เสวยง่ายแน่นอนเพคะ” หลี่ถิงพูดชวนเอาอกเอาใจ จากนั้นก็เริ่มป้อนให้อีกฝ่ายกินทีละคำ กระทั่งหมดไปครึ่งถ้วย นางก็ป้อนผลไม้บดต่ออีกเล็กน้อย เป็นการจบอาหารมื้อนี้ของหยางหลิงเฟิง

ส่วนอาหารของนางก็กินเพียงอาหารง่าย ๆ ไม่กี่อย่าง เพราะรู้สึกกระดากอายที่ต้องให้สวามีมองนางกินอาหารหลากหลาย เอาไว้เขาเริ่มขยับปากเคี้ยวอาหารได้คล่องกว่านี้เมื่อใด ค่อยสั่งให้ทำอาหารหลาย ๆ อย่าง เช่นเดียวกับเชื้อพระวงศ์คนอื่น ๆ มาแอบกินด้วยกันจะดีกว่า

“วันนี้คนตระกูลหลี่มาหาหม่อมฉันเพคะ คงจะมาเรื่องงานชมบุปผาที่จะถึงนี้” หลี่ถิงกินเสร็จก็หันกลับมาพูดคุยกับหยางหลิงเฟิงต่อ

“หลี่จู้เหมย นางต้องการเป็นตัวแทนของหม่อมฉันแสดงต่อหน้าพระพักตร์เพคะ” พูดไปนางก็จ้องมองสวามีอย่างจับผิดไปด้วย ทำให้เขามองนางอย่างสงสัยเช่นกัน ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงมองเขาเช่นนี้

“พระองค์ยังอาลัยอาวรณ์นางอยู่หรือไม่” พอนางถามเช่นนี้ หยางหลิงเฟิงก็ถอนหายใจและกลอกตาไปมาอย่างคนกำลังหน่ายใจ เขาไม่ต่างจากศพ นางยังจะมาหึงหวงอีกหรือ

ที่สำคัญ... เขาหมั้นกับหลี่จู้เหมยก็มาจากความต้องการของผู้หลักผู้ใหญ่ตั้งแต่เมื่อครั้งเยาว์วัย มิได้มีใจรักนางแต่อย่างใด และถึงแม้ว่ายามก่อนต้องพิษจะเคยพบหน้ากันอยู่บ้าง แต่นางก็มักมีอาการเขินอายก้มหน้าก้มตานั่งบิดไปมา พูดจาช้าเนิบนาบน้ำเสียงเบาหวิวอย่างกลัวคนจะได้ยิน เขาอยู่ใกล้แล้วรำคาญตามากกว่าเจริญใจ จึงไม่เคยหวั่นไหวแม้แต่น้อย

“ขออภัยเพคะ ที่หม่อมฉันแสดงความงี่เง่าออกมา แต่นางเคยเป็นอดีตคู่หมั้นของพระองค์ หม่อมฉันก็ต้องระแวงเป็นธรรมดาเพคะ” หลี่ถิงพูดอย่างตรงไปตรงมา ทำเอาหยางหลิงเฟิงมองด้วยแววตาเอ็นดู ถึงนางจะพูดว่านางงี่เง่า แต่รู้สึกอย่างไรกลับเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา ไม่ต้องเก็บงำให้ลุกลามบานปลายในภายหลัง ยิ่งคิดเขายิ่งรู้สึกพึงพอใจ จึงคลี่ยิ้มและขยับนิ้วมือสื่อสารกับนาง

หลี่ถิงเห็นเช่นนั้นก็รีบคว้ามือของอีกฝ่ายมากุมเอาไว้ แล้วตีความเข้าข้างตัวเองว่า

“พระองค์กำลังปลอบ มิให้หม่อมฉันคิดมากใช่ไหมเพคะ” พออีกฝ่ายกะพริบตากลับมาสองที นางก็ยิ้มกว้างตาเป็นประกายระยิบระยับ เอามือผอมแห้งขึ้นมาแนบแก้ม

“พระองค์ให้ความสำคัญกับความรู้สึกของหม่อมฉันด้วย ดียิ่ง...” ได้ยินเช่นนี้หยางหลิงเฟิงก็อดสะท้านในอกไม่ได้ นางดีใจกับเรื่องแค่นี้ นางมักน้อยเกินไป เขาอยากจะให้นางมากกว่านี้ หากเขากลับเป็นปกติเมื่อใด เมื่อนั้นเขาจะทำให้นางมีความสุขที่สุด ให้ความสำคัญกับนางที่สุด มีนางเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียว และรักมั่นคงเพียงนาง นางจะต้องเป็นที่อิจฉาของสตรีทั้งใต้หล้า​

 

 


 


[1] ครัว, เรียกเต็มว่าห้องพระเครื่องต้น

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 424 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5572 satannoy2929 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:04
    หลี่ถิงน่ารักจิงๆนะ ไม่ได้หัวอ่อน อ่อนหวานเกินไป แต่ก้เอาอกเอาใจ ใจดีมากๆ
    #5,572
    0
  2. #5546 1988yongsi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:41
    อิสามีหายดีแล้วอย่ากลับคำเด้อ
    #5,546
    0
  3. #5510 สวัสดีนะเราเองงง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:36
    คุณสาเริ่มรับบทคนคลั่งรักแล้วนะคะ กลับมาเป็นปกติเมื่อไหร่นี่น้องจะได้ออกจากห้องไหมถามก่อน😂
    #5,510
    0
  4. #5464 manodcha (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:14
    สนุกกกกกก
    #5,464
    0
  5. #5407 ลมรัก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 21:45

    แก้ไชชะตาให้ได้นะหลี่ถิงน้อย

    #5,407
    0
  6. #169 Luge鹿晗 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 13:38
    ฉันนึกแล้วว่าต้องชอบน้อง!!!!ไหนบอกไม่ชอบคนต้าเหลียงไงเฉินอ๋อง??????กลับคำนี้😏รอองค์ชายสามร่างกายปกติก่อนเถอะ โดนแน่!!!!
    #169
    0
  7. #168 Littleyeji★ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 13:36
    เฉิงอ๋องวันนี้มารับบทเฒ่าหัวงูหรอจ๊ะ รอก่อนเถอะ องค์ชายชั้นหายเมื่อไหร่โดนแน่
    #168
    0
  8. #167 PuiPui--r (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 13:35
    ถ้าเป็นตามแผนก็ดีไปกลัวสัญญาทันจะกลับมารัดคอน่ะสิ
    #167
    0
  9. #166 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 13:32
    คุณสาหึงแล้ววววว แต่ก็ดีเป็นตามแผนเฉิงอ๋องส่งคนมาฆ่าก่อนที่ฮ่องเต้ส่งหมอมาแน่ผิดจากชาติก่อนนิดหน่อยแต่คงไม่ผิดคิว
    #166
    0
  10. #165 japaramita90 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 13:31

    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ พบคนแก่ตัณหากลับหนึ่งอัตรา ต้องรีบจัดการด่วน
    #165
    0