ชายาจอมกบฏ

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 หึงหวงอย่างดุร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64,485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 426 ครั้ง
    16 ม.ค. 64

หลี่ถิงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขัดเขินกับแววตาจริงจังมุ่งมั่นของหยางหลิงเฟิงขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจะได้จะพูดอันใดต่อ โจวกงกงก็ส่งเสียงเข้ามาเสียก่อน

“กระหม่อมมีเรื่องทูลพ่ะย่ะค่ะ”

“เข้ามา”

“กระหม่อมขออภัยที่เข้ามารบกวนเวลาส่วนพระองค์ของพระชายากับองค์ชาย” โจวกงกงเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อม

“มีเรื่องอันใดก็ว่ามา”

“เอ่อ... คนจากตระกูลหลี่ให้กระหม่อมมาทูลถามว่าพระชายาจะอนุญาตให้เข้าพบเมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ” พอได้ยินเช่นนี้ หลี่ถิงก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยแววตาวาววับ เมื่อความคิดบางอย่างขึ้นมาได้

“เช่นนั้นกงกงก็พาพวกนางเข้ามาเถิด”

“ในห้องนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ใช่ ในห้องนี้ องค์ชายกับหลี่... กับพี่รองไม่ได้พบหน้ากันมานานพอสมควร นี่ถือเป็นโอกาสดีให้ทั้งสองพบหน้ากัน”

“เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมจะพาพวกนางเข้ามา”

“รบกวนกงกงแล้ว” พอโจวกงกงออกไปจากห้องเพื่อเชิญคนเหล่านั้นเข้ามา หลี่ถิงก็หันมาสบตามองสวามีอีกครั้ง

“หม่อมฉันฉุกคิดขึ้นได้ หากในอนาคตพระองค์กลับมาเป็นปกติ หลี่จู้เหมยอาจจะเสียดาย และกลับมาทวงพระองค์คืนเอาได้ ดังนั้นวันนี้ก็ถือเป็นโอกาสดีที่ทำให้พระองค์เห็นใบหน้าแท้จริงของนางกับคนตระกูลหลี่ หม่อมฉันจึงให้นางเข้ามาในห้องนี้เพคะ” การกระทำของนางทำให้หยางหลิงเฟิงอ่อนใจระคนเอ็นดู นางช่างหึงหวงได้ดุร้ายเสียจริง

ไม่นานนักหญิงจากตระกูลหลี่ก็พากันเข้ามา พวกนางพากันถวายพระพรหยางหลิงเฟิงกับหลี่ถิงด้วยท่าทางประจบเอาใจ

หลี่ถิงเห็นเช่นนั้นก็มองด้วยแววตาเย็นชา ก่อนจะโบกมือไล่ให้พวกข้ารับใช้ออกไป เหลือไว้แค่เสี่ยวชิงเพียงคนเดียว

“เสี่ยวชิงเจ้าอยู่ก่อน”

“เพคะพระชายา” เสี่ยวชิงรับปาก นางยืนก้มหน้าก้มตาหลังหลี่ถิงนิ่ง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาบรรดาเจ้านายเก่าเลยสักนิด

“พวกท่านมีกิจอันใดก็พูดมาเถิด”

“ไยถิงเอ๋อร์พูดจาห่างเหินเช่นนี้เล่า” หลี่จู้เหมยถามขึ้นด้วยสีหน้าแววตาเสียใจ หลี่ถิงกลอกตาไปมาอย่างหน่ายใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดว่า

“พระชายา... เปิ่นหวางเฟยเป็นพระชายาขององค์ชายสามแล้ว พวกท่านต้องปฏิบัติต่อเปิ่นหวางเฟยอย่างไร คงมิต้องให้บอกกล่าว”

“เอ่อ... เราต่างเป็นครอบครัวเดียวกันมิใช่หรือ” หลี่จู้เหมยวางสีหน้าไม่ถูก เพราะคาดไม่ถึงว่าหลี่ถิงจะกล้าวางอำนาจใหญ่โตเช่นนี้

“ครอบครัวเดียวกัน แต่ทิ้งเปิ่นหวางเฟยยามเป็นทารกให้ตกตาย สุดท้ายต่อให้ไม่ตายจริง แต่ก็ปล่อยให้เปิ่นหวางเติบโตขึ้นมาในฐานะบ่าวในจวน ช่างน่าซาบซึ้งยิ่งนัก”

“นี่ยังเจ้า... เอ่อ... พระชายาผูกใจเจ็บเรื่องนี้อยู่หรือเพคะ” ฮูหยินใหญ่ย้อนถามสีหน้าไม่สู้ดีนัก ส่วนหลี่ถิงไม่สนว่าจะทำให้นางดูเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นหรือไม่ ขอเพียงพิสูจน์คำพูดเมื่อครั้งเก่าก่อนให้สวามีเชื่อได้ ก็นับว่าคุ้มค่า

“เรื่องนั้นเราเองก็ลำบากใจ แต่เป็นถงถงมารดาของพระชายาทำผิดก่อน” ฮูหยินรองพูดขึ้นอีกคน

หยางหลิงเฟิงนอนนิ่ง ๆ มองดูอากัปกิริยาของทุกคน พอเขาเชื่อว่านางย้อนกลับมาในอดีตเป็นเรื่องจริง เรื่องอื่นก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอันใดอีก แต่นางกลับค่อย ๆ พิสูจน์แต่ละเรื่องอย่างจริงใจ ให้เขาได้เห็นความจริงกับตา ทำให้เขารู้สึกยอมใจ ที่นางทุ่มเทถึงเพียงนี้เพื่อเขา

“แต่ท่านก็มาลงกับเด็กทารกที่ไม่รู้ความ แต่ก็ช่างเถิด พวกท่านมีเรื่องอันใดก็พูดมาเถิด อย่าได้เสียเวลาเลย”

“เอ่อ... พวกเรามาเรื่องงานชมบุปผาเพคะ”

“แล้วอย่างไรอีก”

“หม่อมฉันคิดว่าเหมยเอ๋อร์กับเหยาเอ๋อร์เหมาะสมเป็นตัวแทนของพระชายาเพคะ”

“หลี่จี้เหยายังไม่ถึงวัยปักปิ่นมิใช่หรือ จะเข้าร่วมงานได้อย่างไรกัน” อย่างที่รู้กันส่วนหนึ่งงานนี้จัดขึ้นก็เพื่อเปิดโอกาสให้เหล่าบรรดาคุณชายคุณหนูจากตระกูลใหญ่มองหาคู่หมาย ดังนั้นหญิงสาวที่เข้าร่วมจะต้องผ่านการเข้าพิธีปักปิ่นแล้วเท่านั้น จะได้ไม่เป็นการตัดโอกาสของผู้ที่เข้าสู่วัยออกเรือนแล้ว 

“เหยาเอ๋อร์ผ่านพิธีปักปิ่นแล้วเพคะ”

“ไวยิ่ง ก่อนหน้านี้ยังเป็นดรุณีน้อยอยู่เลย พอเปิ่นหวางเฟยแต่งออกเรือนไม่กี่วัน นางก็ปักปิ่นเสียแล้ว” หลี่ถิงยิ้มออกมา แต่ฝ่ายตระกูลหลี่กลับรู้สึกไม่สบายใจกับรอยยิ้มของนางเลย

“พระชายาพูดอย่างกับว่าก่อนหน้านี้เราจงใจไม่ปักปิ่นให้เหยาเอ๋อร์”

“แล้วมิใช่เช่นนั้นหรือ... เปิ่นหวางเฟยรู้แล้วว่าพวกท่านจงใจหลอกให้เปิ่นหวางเฟยแต่งกับองค์ชายสามแทนบุตรสาวของพวกท่าน”

“นะ... นี่พระชายาพูดประเด็นนี้ต่อหน้าองค์ชายจะดีหรือเพคะ” ฮูหยินใหญ่ดูเป็นกังวล

“ดีไม่ดีแล้วอย่างไร องค์ชายรู้ไปจะทำอันใดได้ เป็นเช่นนี้มีทางหายหรือไม่ทุกคนก็ย่อมรู้อยู่แก่ใจดี” พูดไปหลี่ถิงก็บีบมือคนข้างกายเบา ๆ ด้วยความรู้สึกผิด ที่ต้องพูดเหมือนไม่ไยดีความรู้สึกเช่นนี้ หยางหลิงเฟิงเองก็รับรู้ขยับนิ้วมือตอบกลับเป็นเชิงบ่งบอกว่าเข้าใจในสิ่งที่นางทำ

“แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เจ้าก็ได้เป็นพระชายาไม่ใช่หรือ คนเช่นเจ้า เราหยิบยื่นโอกาสนี้ให้ก็นับว่าเป็นวาสนาแก่เจ้าแล้ว” ฮูหยินใหญ่สิ้นสุดความอดทนกับท่าทางจองหองของหลี่ถิง ทำเอาหลี่จู้เหมยสีหน้าไม่ดีขึ้นมา

“ท่านแม่... ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“นางจองหองใส่เราเช่นนี้ ไยเราต้องเกรงใจนางอีก”

“แต่...”

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล เราเป็นตระกูลเดิมของนาง นางยังต้องพึ่งพาเรา อย่างไรนางก็ต้องไว้หน้าเรา” ฮูหยินใหญ่เชิดหน้าขึ้น หากแต่หลี่ถิงยิ้มเยาะออกมา

“เกรงว่าเปิ่นหวางเฟยจะส่งเสริมคุณหนูหลี่ทั้งสองไม่ได้”

“หลี่ถิง! เจ้าคิดว่าได้เป็นชายาองค์ชายสามแล้วจะเหยียบหัวพวกเราได้หรือ” หลี่จี้เหยาเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว นางลุกขึ้นชี้หน้าหลี่ถิงอย่างไม่ไว้หน้า

“จะเหยียบหัวหรือหาได้สำคัญไม่ ประเด็นอยู่ที่ว่าคนหนึ่งหวงกุ้ยเฟยไม่ให้เทียบเชิญ ส่วนอีกคนเป็นลูกภรรยารอง เปิ่นหวางเฟยพาเข้างานมิเท่ากับเป็นการหยามหน้าหวงกุ้ยเฟยหรอกหรือ”

“เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือ...” ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินรองหน้าถอดสี พาหลี่จี้เหยาเข้าไปเดิมทีอาจไม่ใช่เรื่องน่าเกลียด แต่หากเหมารวมกับประเด็นที่ว่าหวงกุ้ยเฟยจงใจไม่ประทานเทียบเชิญให้คนพี่ หลี่ถิงพาเข้างานไปเท่ากับเป็นการท้าทายหวงกุ้ยเฟย

ชีวิตก่อนหลี่ถิงไม่รู้ความ หวงกุ้ยเฟยจึงหันมากลั่นแกล้งให้นางออกไปแสดงต่อหน้าผู้คน นางเคยเป็นบ่าวก้นครัวในจวนตระกูลหลี่มาก่อน ออกไปแสดงต่อหน้าพระพักตร์ย่อมตื่นเต้นลนลาน สุดท้ายก็ทำเรื่องขายหน้าผู้คนออกไป

“ย่อมต้องรู้... เพราะหวงกุ้ยเฟยส่งจดหมายเตือนมาให้เปิ่นหวางเฟย ฉะนั้นทั้งหลี่จู้เหมยและหลี่จี้เหยา เปิ่นหวางเฟยไม่อาจพาใครเข้าไปได้สักคน”

“ส่งจดหมายมาเตือน”

“ใช่” หลี่ถิงโกหกหน้าตาย แต่จะมีใครกล้าไปถามหาความจริงกับหวงกุ้ยเฟยบ้าง

ย่อมไม่มี...

ดังนั้นการยกหวงกุ้ยเฟยมาอ้างไม่กระทบอันใดแก่นาง

“แล้วเจ้าไม่คิดจะช่วยเราบ้างเลยหรือ อย่าลืมเราเป็นตระกูลเดิมของเจ้า เจ้าแน่ใจหรือว่าจะตัดรอนเราเช่นนี้ หากวันใดเจ้ามีเรื่องเดือดร้อนขึ้นมา เจ้าจะไม่เหลือใครให้พึ่งพาเอาได้”

“ก็ไม่รู้ว่าจะพึ่งพาได้จริงหรือไม่ เหตุใดต้องเปลืองแรงช่วยพวกท่านก่อนด้วยเล่า”

“เจ้า!” ฮูหยินใหญ่ชี้หน้าหลี่ถิงด้วยความโกรธ หลี่จู้เหมยเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างคับแค้นใจก่อนจะก้าวมาข้างหน้า

“หลี่ถิง ข้าเป็นคนรักขององค์ชายใหญ่ ยามนี้ข้าก็แค่เข้ากับว่าที่แม่สามีไม่ได้ แต่หากวันใดอุปสรรคของข้าหมดลง อนาคตของข้าก็จะรุ่งโรจน์มีสวามีเป็นยอดบุรุษ มีอำนาจบารมี ส่วนเจ้า... องค์ชายพิการของเจ้า ไม่อาจคุ้มหัวเจ้าได้นาน เจ้าแน่ใจหรือว่าจะเป็นศัตรูกับข้าในวันนี้”

“หึ! นี่เจ้ากำลังขู่เปิ่นหวางเฟยงั้นหรือ”

“ข้าไม่ได้ขู่เจ้า ข้าแค่พูดความจริง ต่อให้ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานองค์ชายสามแล้วอย่างไร คนพิการเช่นนี้ฮ่องเต้จะทรงเอ็นดูได้นานเพียงไหนกันเชียว ถึงเวลาองค์ชายใหญ่ขึ้นมาเป็นรัชทายาทเมื่อใด องค์ชายรองที่ชื่นชมเจ้านักหนาก็มิกล้าออกหน้าช่วยเจ้า อย่าทะนงว่ามีต้าจินหนุนหลัง ต้าจินอยู่ไกลถึงเพียงนั้น ไม่สามารถช่วยเจ้าได้ทุกเรื่อง” หลี่จู้เหมยพูดให้หลี่ถิงตระหนักถึงเงาหัวของตน แต่หลี่ถิงกลับยิ้มกว้าง อยากจะปรบมือขอบคุณยิ่งนัก ที่อีกฝ่ายแสดงตัวตนออกมาให้หยางหลิงเฟิงเห็นจนหมดเปลือกเช่นนี้

“อืม เปิ่นหวางเฟยนึกกลัวขึ้นมาจริง ๆ”

“เช่นนั้นเจ้าคงคิดได้แล้ว”

“ใช่ คิดได้แล้วว่าอย่างไรก็จะไม่พาพวกเจ้าเข้าไป”

“หลี่ถิง! เจ้ามันร้ายกาจยิ่ง! อกตัญญู! เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าใครส่งเสริมเจ้าให้ได้ดี” หลี่จี้เหยาชี้หน้าหลี่ถิงด้วยความโมโหอีกครั้ง

“ตระกูลหลี่ส่งเสริมเปิ่นหวางเฟยด้วยความเอ็นดูเหลือคณานับ เปิ่นหวางเฟยย่อมไม่กล้าลืม” พวกนางเห็นแววตาของหลี่ถิงก็พากันขนลุกหวั่นเกรงขึ้นมา สุดท้ายก็หันไปส่งสายตาอาฆาตให้เสี่ยวชิง

“เสี่ยวชิง! นังคนทรยศ!”

“บ่าวเปล่านะเจ้าคะ”

“เปล่าแล้วไยมันฉลาดขึ้นได้ ต้องเป็นเจ้าบอกมันอยู่แล้ว”

“จี้เหยาหุบปากเดี๋ยวนี้!” ฮูหยินใหญ่ตวาดหลี่จี้เหยา ทำให้นางสะดุ้งก้มหน้าก้มตาลง

“ท่านแม่ใหญ่ไยต้องตวาดข้าด้วย ข้าพูดความจริง”

“เงียบปากเจ้าไปเสีย ส่วนเจ้าหลี่ถิง... ในเมื่อเจ้าไม่ไว้ไมตรี ก็อย่าถึงคราวของเราบ้างก็แล้วกัน... ไป! ทุกคนกลับ!”

“ไม่ส่ง เชิญ!” หลี่ถิงผายมือไล่ ทั้งสี่พากันออกไปด้วยความโกรธเคือง

“พระชายา...” เสี่ยวชิงเข้ามาคุกเข่าเบื้องหน้าด้วยท่าทางกริ่งเกรง

“ว่าอย่างไร”

“ทำเช่นนี้จะดีหรือเพคะ พวกฮูหยินอาจจะใช้แผนสกปรกทำลายชื่อเสียงของพระชายาเอาได้นะเพคะ”

“พวกนางยังไม่กล้ารื้อสะพานทิ้งตอนนี้หรอก เพราะหากเกิดเรื่องฉาวกับเปิ่นหวางเฟยขึ้นมา ฮ่องเต้ย่อมพลอยไม่พอพระทัยตระกูลหลี่ไปด้วยอย่างแน่นอน” ฮ่องเต้หยางซวงอวี่ต้องการหาหญิงดี ๆ มาแต่งกับโอรส หากหญิงที่แต่งเข้ามาไม่ดีดั่งหวัง ฮ่องเต้ไม่เพียงจะรู้สึกเสียหน้า ยังจะพลอยคิดว่าตระกูลหลี่ไม่กริ่งเกรงในบารมีของพระองค์ไปด้วย พระองค์ย่อมไม่ปล่อยให้ตระกูลหลี่ลอยหน้าลอยตาอยู่อย่างสงบแน่นอน  

เสนาบดีหลี่เองก็ต้องอ่านสถานการณ์นี้ออก ต่อให้รู้ว่านางเปลี่ยนไป ก็ไม่กล้าทำอันใดนางอยู่ดี หนำซ้ำยังจะคอยควบคุมสติภรรยาและบุตรสาวของตนด้วย

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

“แต่จะไม่ระวังตนเลยก็ไม่ได้ เอาเป็นว่าเรื่องชื่อเสียงของเปิ่นหวางเฟย รบกวนให้เจ้าช่วยปกป้องด้วยก็แล้วกัน งานนี้น่าจะเป็นงานถนัดของเจ้าอยู่แล้วนี่ ถูกไหม” พอหลี่ถิงโยนหน้าที่ให้ เสี่ยวชิงก็รีบยิ้มประจบประแจงทันที

“เพคะ หม่อมฉันเคยช่วยงานทำนองนี้กับคุณหนูรองมาก่อน ย่อมรู้ลู่ทางดีเพคะ”

“เช่นนั้นก็อย่าทำให้เปิ่นหวางเฟยผิดหวังเล่า”

“เพคะ หม่อมฉันจะทำหน้าที่อย่างเต็มกำลังแน่นอนเพคะ”

“ดี ออกไปได้แล้ว เปิ่นหวางเฟยอยากอยู่กับองค์ชายตามลำพัง”

“รับด้วยเกล้าเพคะ” เสี่ยวชิงรับคำด้วยความตื่นเต้น นางคิดว่าหลี่ถิงฉลาดล้ำลึก คนเช่นนี้ไม่มีทางตกยากแน่ ๆ ในตอนนี้นางไม่มีทางกลับไปหาอดีตเจ้านายได้อยู่แล้ว หากนางขายตัวเองเป็นข้ารับใช้ของหลี่ถิงอย่างจงรักภักดี อนาคตของนางต้องดีกว่านี้แน่นอน

และดูเหมือนเสี่ยวชิงจะทำงานได้ดีไม่น้อย เพราะไม่มีข่าวเสียหายใด ๆ เกี่ยวกับหลี่ถิงออกมาเลย มีคำร่ำลือว่าพระชายาหลี่ถิงขององค์ชายสามเป็นหญิงที่งามพร้อมทั้งรูปโฉมและจิตใจ ไม่เพียงดูแลปรนนิบัติองค์ชายสามอย่างดี ยังมีใจเมตตาต่อคนทุกข์คนยากคอยให้ความช่วยเหลืออยู่บ่อย ๆ อีกด้วย

 

 

sds

​ตอนนี้ E-BOOK  ราคาอยู่ที่ 225 บาทค่ะ เนื้อเรื่องหลักมีทั้งหมด 58 ตอนค่ะ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ 1 หลัวซือซือขอความช่วยเหลือ

ตอนพิเศษ 2 ความสำเร็จของพระชายา

ตอนพิเศษ 3 พระชายาหน้ามืด

ตอนพิเศษ 4 พบหน้าเสด็จลุง

ตอนพิเศษ 5 หยางซูหลาน

ตอนพิเศษ 6 คณะทูตจากต้าเทียน

ตอนพิเศษ 7 สายสัมพันธ์ที่บางเบา

ตอนพิเศษ 8 ครอบครัวอบอุ่น

ภาคพิเศษ

ตอนที่ 1 เกิดใหม่เป็นผู้มีอำนาจในวงการบันเทิง

ตอนที่ 2 ได้พบคนรัก

ตอนที่ 3 ปกป้องและสนับสนุนให้โด่งดัง

ตอนที่ 4 เข้าหาเพื่อพิชิตใจ

ตอนที่ 5 ความทรงจำชาติก่อน

ตอนที่ 6 ญาติที่น่ารังเกียจ

ตอนที่ 7 เปิดตัว

 

ปล. สำหรับคนที่กดซื้อไปแล้ว หากในระบบขึ้น update ให้โหลดใหม่ กดโหลดใหม่ด้วยนะคะ

เพราะนั่นแปลว่าพี่อัพเดตเวอร์ชั่นแก้ไขขึ้นไปใหม่

 

 


 

ชายาจอมกบฏ

ชายาจอมกบฏ

กดที่นี่เพื่อซื้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 426 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,613 ความคิดเห็น

  1. #5547 1988yongsi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:37
    เด็ดขาดมากลูก
    #5,547
    0
  2. #5388 PiGunChaNok (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 00:04
    กี่ครั้งก็สนุก
    #5,388
    0
  3. #5387 mblue2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 12:55
    ติดตามนะ
    #5,387
    0
  4. #185 Luge鹿晗 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 19:27
    ไรท์!!!!สายเดียวกับเราไม่ชอบดราม่า ชอบให้พระนางฉลาดมากกว่า เปิดมุมมอง ทันคน ทันเล่ห์เหลี่ยม อ่านเพลินๆไม่เครียดมาก นี้คือเหตุผลที่เราซื้อนิยายไรท์เกือบทุกเรื่องเลย😂โดยเฉพาะแนวย้อนยุค เราซื้อหมด ชอบมาก!!!!!😍
    #185
    0
  5. #184 happiest (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 19:24
    รอได้ค่ะ เอาที่ไรท์สะดวกเลยค่ะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
    #184
    0