ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 17 : EP12 - ช่วงนี้สายลุย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 393 ครั้ง
    21 ม.ค. 63

ระยะเวลาผ่านมาเพียงสามวัน ผู้นำในประเทศต่างๆ เริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้วว่าเรื่องนี้ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

เมืองที่มีประชากรหนาแน่นบางเมืองเรียกได้ว่าล่มสลายจนไม่อาจกู้สถานการณ์ได้อีก ยกตัวอย่างเช่นเมืองโตเกียวในประเทศญี่ปุ่น เมืองเดลีในประเทศอินเดีย เมืองเซี่ยงไฮ้ในประเทศจีน

ส่วนเมืองหลวงในประเทศTนี้ ก็ถูกละทิ้งเช่นกัน ผู้นำประเทศและรัฐมนตรีกระทรวงต่างๆ อพยพเข้าสู่ค่ายลี้ภัยในเมืองPแล้ว

“นี่แหละที่ทำให้ค่ายลี้ภัยในเมืองP เป็นนรก” แบมแบมพึมพำออกมา ในชีวิตก่อนเขาเคยฝากความหวังไว้กับผู้นำเหล่านี้ ถึงได้รู้ซึ้งว่าธาตุแท้ของคนพวกนี้เป็นเช่นไร

เมื่อผู้นำเหล่านี้เข้าตาจน ส่วนใหญ่มักเห็นแก่ตัว ไม่เพียงเอาตัวรอดลอยลำ ยังเบียดเบียนคนที่มีอำนาจน้อยกว่าอ่อนแอกว่าด้วยการลิดรอนเสบียง อ้างว่านำไปให้ทหารหรือผู้มีพลังปกป้องค่าย

ส่วนคนที่ถูกจัดเป็นผู้ลี้ภัยธรรมดาต้องเสี่ยงชีวิตของตนเอง ทำงานใช้แรงงานหนักๆ หรือไม่ก็ต้องขายศักดิ์ศรีเพื่อให้ได้อาหารมาแต่ละมื้อ

“บีบีมครับ น้องจะบอกใครไม่ได้ว่าห้องเรามีอะไรเข้าใจไหม?” แบมแบมหันมากำชับกับน้องที่กำลังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง

“ทำไมล่ะครับ?”

“เพราะคนบางคนอาจจะแย่งอาหารไปจากเรา ดังนั้นทุกอย่างที่อยู่ในห้องเราถือเป็นความลับ เข้าใจใช่ไหมครับ?”

“ครับ!” บีบีมพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน ทำเอาแบมแบมคลี่ยิ้มพอใจที่น้องรับคำ

“พี่ยูคยอมใกล้จะมาถึงแล้ว” เขาบอกน้องเมื่อ กดดูตำแหน่งปัจจุบันของยูคยอม

“พี่ยูคยอมจะมาอยู่กับเราใช่ไหมครับ?”

“ครับ อีกราวๆ สองสามชั่วโมงก็คงจะมาถึง” แบมแบมตอบกลับไป เพราะยูคยอมอยู่ห่างจากที่นี่เพียงสี่กิโลเมตรเท่านั้น เผื่อเวลาไว้หลบหนีซอมบี้ด้วยก็คงไม่เกินสามชั่วโมง

“ดีจัง บีบีมจะได้มีเพื่อนเล่น”

“อื้อหือ… ยัดตำแหน่งเพื่อนเล่นให้พี่ยูคยอมเลยเหรอ?” แบมแบมแซว เพราะยูคยอมตามใจบีบีมทุกครั้งที่เจอกัน น้องเลยรู้สึกชอบและสนิทด้วย

“ครับ พี่ยูคยอมบอกว่าชอบเล่นกับบีบีม” เจ้าตัวพยักหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ ทำเอาแบมแบมคลี่ยิ้มอย่างจนใจ

“โอเคพี่ยูคยอมชอบก็ได้ ป่ะ... เราไปอาบน้ำกันดีกว่า” แบมแบมจูงมือน้องลงจากเตียงและเริ่มกิจวัตรประจำวันอีกครั้ง

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จสองพี่น้องก็ช่วยกันให้อาหารสัตว์และรดน้ำผัก อย่างไรก็ตามการปลูกพืชในร่มแบบใช้ไฟLED ใช้น้ำน้อยกว่าปกติมาก ดังนั้นจึงไม่ต้องให้น้ำทุกวัน แบมแบมจึงตั้งใจว่าดินเริ่มแห้งเมื่อไหร่ค่อยให้

“พี่แบมแบมครับ เราต้องเลี้ยงหนอนด้วยเหรอ?” บีบีมทำหน้าตาเหยเก เมื่อรับหน้าที่เอาเศษอาหารให้หนอน

“ต้องเลี้ยงสิครับ พวกปลาดุก ไก่ นก จะได้มีอาหารไง”

“เข้าใจแล้ว งื้ออออ มันยั้วเยี้ย…” ชั้นวางกล่องเลี้ยงหนอน ถูกตั้งไว้หน้าตู้รองเท้า บีบีมวางเศษอาหารเสร็จก็วิ่งมากอดขาเขาที่หน้าชั้นปลูกผักทันที

“บีบีมเก่งแล้วครับ” เขาลูบหัวชมเชยน้อง

จากนั้นจัดการเก็บอุปกรณ์ที่ใช้เข้าที่เข้าทาง แล้วพากันขึ้นไปพักบนห้องนอน แบมแบมหยิบหนังสืออ่านเล่นสำหรับเด็ก ให้น้องอ่านแก้เบื่อ ส่วนเขาก็เช็กตำแหน่งของยูคยอมอีกครั้ง

แปลก... ผ่านไปสี่ชั่วโมงแล้วแต่เพื่อนของเขายังคงอยู่ที่เดิม…

“เกิดอะไรหรือเปล่า?” เขาเริ่มวิตกเกี่ยวกับสถานการณ์ของยูคยอม จนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจโทรหา

“ว่าไง?” ยูคยอมรับสาย แบมแบมสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเพื่อนดูอ่อนล้าเอามากๆ

“นายโอเคดีไหม?”

“ดี...ดีมากๆ” ยูคยอมตอบ แต่เขาได้ยินว่าอีกฝ่ายหายใจแรงออกมา

นี่มันไม่ปกติ…

“ดีแล้วทำไมนายอยู่ที่เดิมมาสี่ชั่วโมงแล้ว?” เขาซักไซ้

“ห๊ะ? เชี่ยแล้วไง” / “ติ๊ดดดดด” ยูคยอมตัดสายไป

“ยูคยอม…?” แบมแบมขมวดคิ้วเข้าหากัน แต่จากนั้นเขาก็สรุปได้ว่า ที่เพื่อนตัดสายไป ไม่ได้ถูกซอมบี้โจมตี แต่เป็นการตัดสายเพื่อปิดโลเคชั่น เพราะเพียงไม่กี่วินาทีโลเคชั่นที่แชร์เรียลไทม์ได้ถูกปิดไป

เขาพยายามจะโทรหายูคยอมอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายไม่ยอมรับสาย จนในที่สุด เขาก็ตัดสินใจส่งข้อความแชทไปแทน

[นายควรจะบอกสถานการณ์ปัจจุบันให้ฉันรู้]

[ฉันโอเคดี] ยูคยอมส่งข้อความตอบกลับมา แต่คนที่อ่านกลับไม่เชื่อมันสักนิด

[นายควรพูดความจริง ฉันรู้ที่อยู่ปัจจุบันของนาย ฉันสามารถตามนายไปได้]

เพราะขู่เอาไปเช่นนั้น ยูคยอมก็เป็นฝ่ายโทรมา แบมแบมรีบรับสายทันที

“ว่ามาฉันรอฟังอยู่”

[“แบมแบม มึงไม่ต้องสนใจกู อย่าลืมมึงมีน้องต้องเลี้ยง”] ยูคยอมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ติดสั่นเครือเหมือนเตรียมใจเอาไว้แล้ว ทำเอาแบมแบมใจหายวูบ

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ ที่ฉันอยากรู้คือสถานการณ์ปัจจุบันของนาย”

[“กู…”] ยูคยอมอึกอัก ลำบากใจที่จะเล่า คงเพราะรู้ว่าถ้าเล่าออกมาแล้วเพื่อนสนิทจะไม่นิ่งเฉย

“พูดความจริงออกมาเถอะ ถือว่าฉันขอร้อง”

[“กูถูกทำร้าย ถูกชิงรถวิบากไป”] ยูคยอมยอมเล่าออกมาในที่สุด

“อาการบาดเจ็บเป็นไงบ้าง?”

[“ถูกยิงที่ขา เคลื่อนไหวไม่ค่อยได้”] เกราะเป็นเกราะอ่อน ทำจากไฟเบอร์และหนัง มันป้องกันเขี้ยวเล็บซอมบี้ แต่ไม่ได้ป้องกันกระสุนปืน

“แล้วตอนนี้นายหลบอยู่ตรงไหน?”

[“ในตู้คอนเทนเนอร์บนรถบรรทุกคันนึง”]

“อืม หน้าสถานีตำรวจถูกไหม?” แบมแบมพูดถึงตำแหน่งล่าสุดของยูคยอม

[“อืม”]

“รออยู่ในนั้นนะ ฉันจะไปช่วย”

[“ไม่ต้องมาหรอก บีบีมสำคัญกว่า มึงควรอยู่กับน้อง”]

“ฉันรู้” เขาไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไรไปมากกว่านี้ กดวางสาย แล้วหันมามองน้องที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง

บีบีมสำคัญกับเขาที่สุด ถ้าคนที่กำลังลำบากไม่ใช่ยูคยอม เขาจะไม่ลังเลที่จะปล่อยทิ้งเอาไว้เลย แต่นี่เป็นยูคยอม คนที่ไม่เคยทิ้งเขา ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย เขาเคยโดนรังควานจากคนที่มาตามจีบ ยูคยอมก็ออกมาปกป้อง

ในชีวิตที่แล้วหนีซอมบี้ด้วยกัน ยูคยอมก็เป็นกองหน้า ช่วยอุ้มบีบีม ยิ่งไปกว่านั้นก่อนจะตายไป ก็เคยแบ่งแต้มรักษาพยาบาลให้บีบีมตอนที่น้องป่วยด้วย แม้ในตอนนี้เหตุการณ์บางส่วนไม่ได้เกิดขึ้นแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกติดค้างเพื่อนคนนี้อยู่ดี

“พี่แบมแบมเป็นอะไรเหรอครับ?” บีบีมถามออกมาเมื่อเห็นพี่ชายนั่งจ้องตนเองอยู่นาน

“พี่ยูคยอมบาดเจ็บมาหาเราไม่ได้”

“เราจะออกไปรับใช่ไหมครับ?” บีบีมเป็นเด็กฉลาด สามารถสรุปเรื่องราวจากคำพูดของเขาได้

“ไม่ใช่เรา แค่พี่คนเดียว บีบีมต้องรออยู่ที่นี่”

“อยู่คนเดียวเหรอครับ?” น้องถามเสียงอ่อย ไม่แปลกที่น้องจะกลัวและกังวล

แบมแบมคว้าน้องเขามากอดแนบอก ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่ยอมพาน้องออกไปเสี่ยงด้วย

“ไม่เป็นไร บีบีมของพี่เข้มแข็งอยู่แล้วใช่ไหม”

“ครับ...” น้องรับคำเสียงอ่อย คนเป็นพี่เลยลูบหัวปลอบ

“พี่ออกไปแค่แป๊บเดียวเท่านั้น พี่จะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด เอาแบบนี้ดีไหม? พี่หาเพื่อนคุยให้ จะได้ไม่ต้องเหงาเวลาอยู่คนเดียว”

“ใครเหรอครับ?”

“พี่เขาชื่อพี่ยองแจ” แบมแบมตอบ ก่อนจะเปิดวิทยุสื่อสาร แล้วแนะนำน้องกับยองแจ

[“ตัวเองจะออกไปจริงๆ เหรอ?”] ยองแจถามออกมาอย่างอัดอั้นใจ

“อืม จำเป็นต้องออกไป”

[“แล้วถ้ามันเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นล่ะ?”] คำถามดูซอฟต์ๆ แต่แบมแบมรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังหมายถึง หากเขาตายขึ้นมาน้องจะอยู่ยังไง

“ฉันก็กังวล แต่เพื่อนคนนี้ ฉันติดค้างเขาเอาไว้มาก”

[“เข้าใจแล้ว ยังไงเค้าก็รู้แล้วว่าน้องบีบีมอยู่ที่ไหน หากมันเกิดเหตุร้ายขึ้นมาจริงๆ เค้าจะพยายามออกไปรับน้องมาที่นี่”]

“ขอบใจนะ แต่ฉันคิดว่าไหว แต่หากมันเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจริงๆ น้องเวฟอาหารกล่องกินได้ น้องสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเองไปสักระยะ รอให้พี่นายอาการดี หรือไม่ก็ทหารควบคุมเหตุการณ์ได้แล้วค่อยมารับ ในระหว่างนั้นนายก็พยายามวิทยุคุยกับน้องให้มากที่สุด น้องจะได้ไม่กังวลเกินไป” ประโยคนี้แบมแบมออกมาพูดห่างจากน้อง ไม่ให้น้องได้ยิน

[“อืม เค้าเข้าใจแล้ว… แต่เค้าหวังว่าตัวเองจะปลอดภัยนะ”]

“ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น ที่ติดต่อนายก็เผื่อไว้ในกรณีเลวร้ายเท่านั้น เอาจริงๆ ซอมบี้ในระยะแค่สามวันมันยังไม่น่าจะวิวัฒนาการ ฉันคิดว่า ฉันเอาอยู่” แบมแบมคาดการณ์ไว้แล้วว่าไหว เพราะถ้าไม่ไหว เขาคงต้องเลือกน้อง และยอมชั่วปล่อยเพื่อนให้ตาย

[“เอ่อ...ถามหน่อย ซอมบี้วิวัฒนาการได้ด้วยเหรอ?”] ยองแจถามขึ้นอย่างสงสัย

“ฉันยังไม่ได้บอกนายใช่ไหม ว่ามันวิวัฒนาการได้”

[“ไม่เคย...ว่าแต่ตัวเองรู้ได้ยังไง?”]

“ตอนนี้ไม่มีเวลาอธิบาย นายคุยกับบีบีมไปก่อนนะ” ไม่ใช่ว่าไม่อยากบอก แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาแล้วจริงๆ จึงส่งวิทยุสื่อสารให้น้องคุยกับยองแจ

ส่วนตัวเขาก็เริ่มเตรียมการ ขั้นแรกก็คือเอาประตูเหล็กม้วนในห้องลงทุกบาน

“พี่แบมแบมครับ...” บีบีมเดินเข้ามาหา เมื่อเห็นเขาเปลี่ยนชุดป้องกันเสร็จ

“มาให้พี่กอดที” แบมแบมอ้าแขน น้องก็พุ่งเข้ามากอด

“รีบกลับมานะครับ” บีบีมเสียงสั่น เจ้าตัวพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ร้องไห้ ทำเอาคนเป็นพี่น้ำตาคลอ ในชีวิตก่อนยามออกไปร่วมทีมค้นหา เขาไม่ห่วงน้องขนาดนี้ เพราะในตอนนั้นยังมีพ่อกับสองแม่ลูกนั้นอยู่ แม้พวกนั้นจะนิสัยเลวร้าย แต่อย่างน้อยบีบีมก็มีเพื่อนอยู่ด้วย และปลอดภัยในระดับหนึ่ง เพราะคนพวกนั้นรู้ดีว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับน้อง ปากท้องจะไม่อิ่มแน่

“พี่จะรีบกลับมา บีบีมเป็นเด็กดี และเข้มแข็งรอพี่อยู่ที่นี่นะ”

“ครับ” น้องพยักหน้ารับ แบมแบมหอมแก้มน้องซ้ายขวา ก่อนจะคว้าอาวุธ กุญแจห้อง กุญแจรถออกไป

ตึกนี้ใช้พลังงานโซลาร์เซลล์ไม่มีปัญหาเรื่องลิฟต์ แต่แบมแบมไม่กล้ากดขึ้นมาที่ชั้นของตัวเอง เขากลัวว่าหากมีซอมบี้อยู่ในนั้น จะทำให้ชั้นนี้ตกอยู่ในความเสี่ยงเพิ่มขึ้น จึงออกทางบันไดหนีไฟ

เขาระแวดระวังตัว แต่คอนโดนี้ส่วนใหญ่ซื้อไว้เป็นบ้านพักตากอากาศ คนจึงบางตา บันไดหนีไฟจึงโล่ง ไม่พบซอมบี้

พอลงมาได้ชั้นที่สามสิบเจ็ด แบมแบมก็เข้ามาในโถงทางเดิน เขาเดินอย่างเงียบฝีเท้าที่สุด แล้วกดเรียกลิฟต์

พอกดแล้ว เขาก็ถอยห่างไปจากลิฟต์หลายก้าว หยิบปืนเก็บเสียงขึ้นมาเตรียมพร้อม

ตึ้ง!

“แฮ่กกกกก!” เมื่อลิฟต์เปิดออก ซอมบี้แม่บ้านก็พุ่งออกมา แบมแบมคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าอาจจะต้องเจอแบบนี้ จึงเหนี่ยวไกยิงออกไปสองนัดติด นัดแรกเฉี่ยวหัวไป ส่วนนัดที่สองเข้ากลางหน้าผากพอดี

เผละ!

สมองของมันระเบิด แล้วการเคลื่อนไหวก็หยุดลง แบมแบมก้าวข้ามผ่านมันไปที่ลิฟต์ เขาไม่แสดงอาการขยะแขยงออกมา เพราะเลวร้ายกว่านี้ก็เห็นมาเยอะแล้ว

พอเข้ามาในลิฟต์ก็กดชั้นห้า เพราะที่จอดรถที่ติดกับตัวคอนโดสูงสุดของมันคือชั้นห้า และแบมแบมก็จอดรถไว้ชั้นนี้ เพราะมันสูงไม่ค่อยมีคนขึ้นมาจอด

“ตึ้ง...” ประตูลิฟต์เปิดออก แบมแบมไม่ได้ลดการป้องกันตัว ปืนถูกยกขึ้นค้างเอาไว้พร้อมลั่นไกตลอดเวลา

“โล่ง” ลานจอดรถไม่ค่อยมีคนอยู่แล้ว ยามรักษาความปลอดภัยส่วนใหญ่จะอยู่ประตูทางเข้าลานจอดรถที่ชั้นหนึ่ง

แบมแบมรีบจัดการเอาที่ล็อกล้อรถกระบะสี่ประตูที่แต่งเป็นออฟโรดออก จากนั้นก็ขึ้นประจำตำแหน่งคนขับ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังกดให้เหล็กแหลมเลื่อนออกมาด้วย เพราะเป็นไปได้สูงที่ยามรักษาความปลอดภัยที่ชั้นล่างๆ จะกลายเป็นซอมบี้

บรื้นนนน

และก็เป็นไปอย่างที่คาด พอมาถึงชั้นสองก็เจอซอมบี้ยามรักษาความปลอดภัยสามคน คาดว่ามันได้ยินเสียงรถเลยวิ่งขึ้นมา!

“ฉึก! ฉึก!” เหล็กแหลมที่เสี่ยบีออกแบบมาทำหน้าที่ได้ดี มันแทงซอมบี้ยามรักษาความปลอดภัยได้สองตัว ในขณะที่อีกตัวเฉี่ยวกระเด็นไปอีกทาง

หวืดดดดด

แบมแบมเก็บเหล็กเข้าใต้ท้องรถ ซากซอมบี้ก็ค้างกับตัวกันชน หลุดออกจากเหล็ก จากนั้นมันหล่นไปที่พื้นถูกรถเหยียบซ้ำจนแหลก ในขณะที่รถวิ่งต่อไปเรื่อยๆ

แบมแบมพุ่งออกมาหน้าคอนโด เหล่าซอมบี้หันมา และพุ่งเข้ามาทันที โชคดีที่รถแรงจึงทิ้งระยะห่างหนีมาได้

อย่างไรก็ตามถนนไม่ได้โล่ง มีรถจอดขวางทางเป็นระยะ แบมแบมต้องไต่ขึ้นฟุตบาทบ้าง ขึ้นเกาะกลางถนนบ้าง นี่ถ้าไม่ใช่รถออฟโรดก็คงทำแบบนี้ได้ยาก

เมื่อออกมาจากคอนโดได้ราวๆ ห้าร้อยเมตรแล้ว เขาก็เปิดกระจก แล้วโยนลำโพงออกไปตรงกอไม้ที่เกาะกลางหนึ่งอัน ลำโพงนั้นมันเปิดวิทยุได้ด้วย ตอนนี้มันเลยดังกระหึ่มเป็นเสียงประกาศเตือนภัยประชาชนที่ดังวนลูปซ้ำกันไปมาทั้งวันทั้งคืน

อย่างที่บอกซอมบี้มันไม่ฉลาด มันเลยพุ่งเข้าหาเสียงจากโพง แทนจะวิ่งตามรถที่ทิ้งระยะห่างเรื่อยๆ เมื่อผ่านมาได้ลิบตา ดวงตากลมโตมองกระจกหลังเห็นซอมบี้เป็นร้อยมุงลำโพงเครื่องนั้นอยู่

“สาม...สอง...หนึ่ง...” แบมแบมนับถอยหลังเบาๆ และเมื่อถึงเลขหนึ่ง…

ตูมมมม!

ซอมบี้ที่มุงลำโพงอยู่ก็ถูกระเบิดมีเศษชิ้นเนื้อปลิวให้ว่อน ที่อยู่ห่างหน่อยก็แขนขาดขาขาดไม่อาจเคลื่อนไหวได้ว่องไวเหมือนก่อนหน้า

ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจากทีมค้นหา การล่อเหยื่อเบี่ยงเบนความสนใจ การวางระเบิดเพื่อทำลายลดประชากรซอมบี้

ในรถของเขายังมีลำโพงที่ติดตั้งระเบิดอยู่อีกสามเครื่อง นอกจากนี้ที่ห้องเก็บอะไหล่ยังมีลำโพงที่ยังไม่ได้ติดตั้งระเบิดอยู่อีกเป็นห้าสิบกว่าเครื่อง หากจัดการดีๆ เขาสามารถทำให้ประชากรซอมบี้ในเขตใกล้ๆ คอนโดบางลงได้

บรื้นนนน…

“ให้ตายเถอะ...” แบมแบมมองทางข้างหน้าแล้วพึมพำออกมาอย่างหัวเสีย

รถชนติดกันเป็นทางยาว หนำซ้ำยังมีบางคันปีนขวางฟุตบาทกับเกาะกลางถนนด้วย จะผ่านไปได้ก็ต้องใช้ฝีมือ

ร่างเพรียวที่อยู่ในชุดป้องกันเต็มตัว ขยับเช็กหมวกกันน็อกว่ารัดคางแน่นพอ จากนั้นก็หักรถขึ้นเกาะกลาง กระชุ่นเครื่องให้เร็วขึ้น เมื่อจะถึงคันที่ขวางอยู่บนเกาะกลางก็หักเบี่ยง ทำให้รถลอยพุ่งไปเหยียบคันที่อยู่บนถนน

บรื้นนนนนน

ตอนนี้เป็นการขับรถกระบะออฟโรดไต่เหยียบหลังคารถบนถนนพวกนี้อย่างบ้าคลั่ง!

โครม! โครม!

หลังคารถยุบลง แต่รถกระบะออฟโรดสามารถไต่ไปคันต่อไปได้ เพราะหัวท้ายของรถพวกนี้มันชนติดกัน

ครึ่ก เอี๊ยดดด!

จนในที่สุดก็พ้นแนวรถพวกนั้น ลอยลำพุ่งลงพื้นถนน

ซอมบี้บนถนนพยายามพุ่งเข้ามา แต่แบมแบมไม่ได้ลดความเร็ว ไม่สนว่าจะเฉี่ยวชนหรือเหยียบ มันจึงไม่อาจปิดล้อมรถกระบะออฟโรดคันนี้ได้

จนในที่สุดก็ถึงหน้าสถานีตำรวจ!

แบมแบมสอดส่องสายตาอย่างรวดเร็ว เห็นว่ามีรถบรรทุกคอนเทนเนอร์อยู่คันเดียว ซึ่งนั่นต้องเป็นยูคยอมแน่

แบมแบมขับผ่านไปประมาณสองร้อยเมตร โยนลำโพงไปที่พุ่มไม้บนเกาะกลางถนนอีกหนึ่งอัน จากนั้นก็หักพวงมาลัย กลับมาที่รถบรรทุกแล้วดับเครื่องยนต์

“ประกาศ! ขอให้ประชาชน...” ลำโพงดังกระหึ่มซอมบี้ที่ตามรถเปลี่ยนเป้าหมายไปหาลำโพง แบมแบมถอนหายใจออกมา ก่อนจะหยิบมือถือต่อสายหายูคยอม

“ยูคยอม ฉันอยู่ข้างนอกแล้ว ออกมาไหวไหม?”

[“ไอ้เสียงข้างนอกมาจากมึง? นี่มึงบ้าเปล่า กูบอกว่าไม่ต้องมาไง”]

“อย่าพูดมาก ตอนนี้ก็มาแล้ว ว่าไงออกมาไหวไหม?”

[“ไหว...”]

“ดี ฉันคุ้มกันให้” แบมแบมเปิดกระจก หยิบปืนเก็บเสียงขึ้นมาตั้งท่า แต่อย่างไรก็ตามซอมบี้พวกนี้สนใจเสียงมากกว่า มันพุ่งตรงไปยังลำโพงเป็นทิศทางเดียวกัน

“คึก...” ประตูตู้คอนเทนเนอร์ค่อยๆ เปิดออก ยูคยอมค่อยๆ ลงมา แบมแบมเห็นว่าสภาพยูคยอมแย่มาก ไม่ใช่แค่ถูกยิง แต่ถูกรุมซ้อมด้วย

ร่างสูงใหญ่ใช้ไม้ค้ำเดินกะโผลกกะเผลกมาที่รถ นี่ถ้าพวกซอมบี้เล็งเป้าหมายมาที่ยูคยอมตั้งแต่แรก ด้วยขาที่เจ็บขนาดนี้เจ้าตัวคงไม่รอด เพราะซอมบี้ไม่ได้ช้า ความเร็วของมันเหมือนกับตอนยังเป็นมนุษย์ธรรมดา

“ขอบใจแบมแบม กูไม่รู้จะพูดยังไง” ยูคยอมพูดขึ้นเมื่อขึ้นรถมา

“ขอบใจสวรรค์เถอะที่ยังไม่ให้นายเจอกับซอมบี้ที่วิวัฒนาการแล้ว” แบมแบมไม่พูดเปล่าสตาร์ทรถ แล้วพุ่งจากออกมาอย่างรวดเร็ว

“มันมีวิวัฒนาการแล้วด้วยเหรอ?”

“อืม วิวัฒนาการขั้นหนึ่งที่ถัดจากซอมบี้พวกนี้คือมันสัมผัสกลิ่นได้” แบมแบมตอบกลับไป ยูคยอมก็เอามือทาบอก เขาได้เลือดขนาดนี้ถ้าเจอซอมบี้ขั้นหนึ่งที่ว่า จะแอบมิดชิดขนาดไหน ก็คงไม่ช่วยอะไร

“ชุดช่วยได้มากเลย กูรอดจากการถูกกัดถูกข่วนมาได้เพราะชุด”

“อืม ดีใจที่นายยอมใส่มัน”

พอมาได้ประมาณสองร้อยเมตรระเบิดก็ดังขึ้น ยูคยอมสะดุ้งโหยงแล้วหันกลับไปมองด้านหลัง

“นี่มึงเล่นระเบิด?”

“ฝึกมาตอนอยู่ทีมค้นหาเมื่อชีวิตก่อน”

“โหดสัส หาผัวไม่ได้แน่มึง”

“ปาก” แบมแบมสวนกลับ แต่ริมฝีปากคลี่ยิ้ม ได้ตัวยูคยอมมาแล้ว ที่เหลือก็แค่กลับให้ถึงคอนโด


 

ตอนพิเศษแชท ตอนบีบีม อายุ 19

อันเป็นตอนพิเศษ หลังเล่มและ e-book สามารถติดตามได้ที่

https://www.readawrite.com/a/e2f17f5c6872654cd8217a5c90278b4d

 

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 393 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5630 grapeberryz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 23:02
    พี่แบมสุดยอดดเ
    #5,630
    0
  2. #5627 nnnnnaudd (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 เมษายน 2564 / 00:51
    เท่มากค้าบบบบ
    #5,627
    0
  3. #5566 KYM14 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 20:17
    อย่างชอบเลยวะนายเราโคตรชอบเลยวะยูคยอม!!!! ชอบเอเนอร์จี้เน้!!!
    #5,566
    0
  4. #5473 PusanisaJB (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:23
    สนุกมาก พึ่งได้อ่าน ขอบคุณนะ
    #5,473
    0
  5. #5363 ThanThip25 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 13:08
    ชอบมาก ขอบคุณนะคะ
    #5,363
    0
  6. #5284 yukai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:34

    ขอบคุณ
    #5,284
    0
  7. #5250 toto (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:48

    หาผัวไม่ได้ที่ไหน มีเฮียมาร์ครอจีบอยู่แล้วจ้ะ

    #5,250
    0
  8. #5224 Fuyu11247 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 23:10

    ไม่เป็นไร พี่มาร์คยอมรับได้ 555
    #5,224
    0
  9. #538 Kmn81 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:32
    เขาจะลุยกันแล้วใช่มัย. ลุ้นแท้ๆ
    #538
    0
  10. #537 Spices_smile (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:28
    คุณมาร์คคือใจคุณหล่อมาก
    #537
    0
  11. #536 KGXUS8683 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:25
    รอนะคะไรท์
    #536
    0
  12. #535 pulin19 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:24

    ขอบคุณนะคะ
    #535
    0
  13. #534 luxaky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:23
    มาร์คคืองอแงจะเอาาคนนี้​ 55
    #534
    0
  14. #533 kanphoo10 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:23
    ขอบคุณน้าาาาา
    #533
    0
  15. #532 MynameAmi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:22
    มาแล้ว มาแล้วววววววว
    #532
    0
  16. #531 MNBQ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 08:22
    เอาแล้ววุ้ย แล้วก็ต้องไปปิดไฟทุกห้องเลยอะนะ ฮืออ
    #531
    0