ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก [MARKBAM] (Y) / จบแล้ว

ตอนที่ 18 : EP13 - เดินทางกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,214
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 428 ครั้ง
    28 ม.ค. 63

แบมแบมไม่ได้กลับเส้นทางเดิม เพราะเขาใช้ระเบิดไปสองจุด แม้จะกำจัดซอมบี้ไปได้มาก แต่เสียงระเบิดกับรถก็เรียกมาเพิ่มได้มากเช่นกัน หากกลับเส้นทางเดิมอาจถูกซอมบี้ปิดล้อมมากกว่าขามาได้

“ไปไหนวะ?” ยูคยอมถามขึ้น

“ไปอีกเส้น เลียบชายหาด”

“ซอมบี้จะไม่เยอะเหรอวะ?”

“ชายหาดจุดเล่นน้ำ อยู่ห่างจากที่เราจะไปโผล่สามกิโลเมตร ยังไงเส้นนี้ซอมบี้ไม่น่าเยอะ” แบมแบมตอบพร้อมกับชนเสียบซอมบี้ด้วยเหล็กแหลมไปอีกสองตัว จากนั้นก็กดปุ่มเก็บเหล็กแหลมเข้าใต้ท้องรถให้ซอมบี้หลุดออก

“มึงไปเรียนขับรถแบบนี้มาจากไหนวะเนี่ย แม่งเครื่องในกูจะหลุดแล้ว” ยูคยอมจับเหล็กโครงรถข้างประตูแน่น

“ถนนแบบนี้ขับธรรมดาได้เหรอ?”

“เออ เข้าใจ แม่งเก่งว่ะ ขับออฟโรดได้” ยูคยอมชมจากใจจริง แค่มอเตอร์ไซค์วิบากก็เต็มกลืนสำหรับเขาแล้ว

“ก็หัดมาเพื่อการนี้แหละ” แบมแบมตอบในขณะหักรถลงไปวิ่งที่ไหล่ทางเลี่ยงรถที่จอดปิดถนน ซึ่งทำเอายูคยอมถึงขั้นตาเหลือก เพราะไหล่ทางที่ว่าด้านหนึ่งเป็นเนินหินที่จะลงไปชายหาด นั่นทำให้รถวิ่งไปแบบเอียงสี่สิบห้าองศาตลอดแนว

“โชคดีที่กูคาดเข็มขัด” ยูคยอมพึมพำออกมา แบมแบมไม่ใส่ใจยังคงตั้งสมาธิขับไปอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็กลับขึ้นสู่ถนนธรรมดาได้ และมุ่งเข้าสู่เขตที่อยู่อาศัย

“แฮ่กกก แฮ่!!!”

อีกสามกิโลเมตรจะถึงคอนโด แบมแบมขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นว่าตรงหน้ามีกลุ่มคนกำลังสู้กับซอมบี้

บรื้นนนนน!

แบมแบมไม่มีใจคิดช่วยเหลือใคร เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะวิ่งผ่าน แต่ช่วงเวลาที่รถกำลังจะผ่านนั้นเขาเห็นคนคุ้นตา

“จินยอง...” แบมแบมพึมพำออกมา และถึงขั้นใจกระตุก เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามาร์คต้วนคงอยู่ในกลุ่มนี้

“ห้องสามเก้าศูนย์สี่มีเสบียงอยู่ คุณสามารถเอามาใช้ได้”

“ห้องคุณปลอดภัย คุณควรจะอยู่แต่ในนั้น อย่าออกมา”

แบมแบมนึกถึงความห่วงใยที่มาร์คมีให้เขา ก่อนจะตัดสินใจหักรถกลับ!

“แบมแบม?”

“เจอคนรู้จัก... ว่าจะช่วยกลับไปด้วย” แบมแบมไขข้อสงสัยยูคยอม เมื่อย้อนกลับมา แบมแบมไม่ได้พุ่งไปหาคนพวกนั้นทันที เขาเลยจุดนั้นไปประมาณสามร้อยเมตร มีซอมบี้บางส่วนใหญ่หันตามเสียงรถมาด้วย

“เอาไงต่อ?” ยูคยอมถาม

“ลำโพงติดระเบิดโยนมันไปที่พุ่มไม้ข้างทาง กดเปิดเสียงก่อน แล้วก็กดปุ่มสีแดงด้วย” แบมแบมพเยิดหน้าไปที่ลำโพงข้างตัวยูคยอม

“แม่ง... นี่กูนั่งติดระเบิดขนาดนี้เลยเหรอวะ?” ยูคยอมหน้าซีด แต่ก็มีสติพอจะทำตามที่แบมแบมสั่ง เมื่อลำโพงถูกโยนไปที่พุ่มไม้ แบมแบมก็หักพวงมาลัยกลับไปทางกลุ่มของจินยองอีกครั้ง พอผ่านระยะร้อยเมตรมาได้ ก็หยุดและดับเครื่องยนต์

ทั้งคู่ในรถนั่งเงียบกริบ ในขณะที่ลำโพงทำงานดีเยี่ยม มันเสียงดังกระหึ่มล่อซอมบี้ส่วนมากออกมาห่างจากกลุ่มจินยอง

ทำให้แบมแบมเห็นสถานการณ์ของคนกลุ่มนั้น รถที่ฝ่ายนั้นใช้พลิกคว่ำ และมาร์คต้วนถูกรถทับที่ขาทั้งสองข้าง จนไม่อาจออกมาได้

“นั่นพี่แจ็คสันนี่นา” ยูคยอมหันมากระซิบกับแบมแบม เมื่อเห็นว่าแจ็คสันพยายามยกรถ ดึงมาร์คออกมา

ส่วนจินยองกับอีกคนที่แบมแบมจำได้ว่าเป็นผู้ติดตามของแจ็คสัน กำลังใช้ท่อนเหล็กฟาดสู้กับซอมบี้

“ยังดีที่ไม่ยอมใช้ปืน ไม่อย่างนั้นตายกันไปนานแล้ว” ซอมบี้พวกนี้คงมาตามเสียงรถคว่ำ แต่อย่างไรก็ตาม เสียงรถคว่ำไม่ได้ต่อเนื่องเหมือนเสียงปืน ซอมบี้ที่เข้ามาจึงมีแค่ในละแวกนี้เท่านั้น

“ทำยังไงดี? รถคว่ำทับแบบนั้นจะเอาออกมายังไง?”

“รถคันนี้มีสลิงลาก” แบมแบมตอบ ก่อนจะสตาร์ทรถอีกครั้ง แล้วขับไปอีกด้านของรถที่กำลังทับมาร์คอยู่

“สลิงด้านหลัง!” แบมแบมเปิดกระจกตะโกนบอก แจ็คสันตั้งสติได้ดี กระโดดมาดึงสลิงไปเกี่ยวกับซากรถ แบมแบมกดปุ่มสลิงม้วนกลับจนตึง จากนั้นเหยียบให้รถออกแรงไปด้านหน้า

“โครม!” ซากรถลอยขึ้น ทำให้มาร์คเคลื่อนไหวร่างกายได้อีกครั้ง

ส่วนจินยองกับผู้ติดตามของแจ็คสันก็สามารถจัดการซอมบี้ที่ล้อมพวกตนทั้งสี่ตัวลงได้

แจ็คสันหันมาเอาตะขอเกี่ยวออกจากซากรถ และขณะนั้นเองซอมบี้ที่ถูกล่อไปด้วยลำโพงบางส่วนเริ่มหันกลับมาสนใจพวกเขา

ตูมมมม!

เสียงระเบิดที่ดังกว่าทำให้พวกมันกลายเป็นซากกระจัดกระจาย ที่อยู่ห่างออกมาก็ชะงักแล้วหันกลับไปทางเสียงระเบิด ไม่หันมาสนใจพวกเขาที่พยายามเงียบเสียงอีก แบมแบมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“...” ยูคยอมเรียกคนพวกนั้นด้วยการกวักมือ

“ลีโอ ช่วยกันหิ้วมาร์คเร็ว” แจ็คสันสั่งผู้ติดตามน้ำเสียงเบาๆ ให้ช่วยกันหิ้วปีกมาร์คมาขึ้นรถ

ปึง!

ทั้งสี่คนเบียดอัดกันอยู่ที่ด้านหลัง และทันทีที่ประตูปิดลง แบมแบมก็ออกตัวอย่างแรง

“ยูคยอมทิ้งอีกอัน” แบมแบมสั่งให้เพื่อนทิ้งลำโพงที่เหลือเป็นอันสุดท้าย ในระยะเจ็ดร้อยเมตรก่อนถึงคอนโด

ยูคยอมทำตามอย่างไม่มีอิดออด หากแต่... มีซอมบี้บางตัวที่อยู่ด้านหลังมันไม่ได้สนใจเสียง มันสนใจรถมากกว่า…

“บ้าน่า...ซอมบี้วิวัฒนาการขั้นหนึ่ง” แบมแบมพึมพำออกมา เมื่อเห็นเอกลักษณ์คือตัวสูงกว่าปกติ และผมสีขาวโพลน

“นี่น่ะเหรอ ที่มึงพูดถึง?”

“อืม จมูกมันดีมาก มันได้กลิ่นเลือดและกลิ่นคนเป็นในรถแล้ว มันจะตามไม่หยุด อาจไปถึงที่พักของเรา” แบมแบมตอบเสียงเครียด

“แล้วทำไงดี?” แจ็คสันเป็นคนถามขึ้น

“ฆ่า” แบมแบมตอบสั้นๆ ก่อนจะหันพวงมาลัยรถกลับไปเผชิญกับพวกมัน จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่ ไล่เสียบมันด้วยเหล็กแหลม ด้วยความไวของรถออฟโรด และพวกมันยังมองไม่เห็น อาศัยตามกลิ่นและเสียง จึงไม่รู้ว่ารถมีเหล็กแหลม สุดท้ายมันก็โดนเสียบทั้งสามตัว

แม้จะโดนเสียบแต่มันไม่ตายทันที ตราบใดที่ยังไม่ทำลายส่วนหัว แบมแบมจึงเสียบมันค้างไว้ที่เหล็กและเอามันติดรถมาด้วย

ตูมมมม!

เสียงระเบิดที่ติดกับลำโพงเครื่องสุดท้ายดังขึ้น แจ็คสันหันกลับไปมอง เห็นเศษเนื้อปลิวว่อน ไหนจะอวัยวะอย่างอื่นของซอมบี้ ทำเอาเขาพะอืดพะอมอยากจะอาเจียน

“พวกคุณถูกกัดถูกข่วนหรือเปล่า?” แบมแบมถามออกมา

“คุณแบมแบมเหรอครับ?” จินยองที่ได้ยินเสียงของเขาถามขึ้น ที่ไม่รู้ว่าเป็นแบมแบมในตอนแรก เพราะเจ้าตัวใส่หมวกกันน็อก

“อืม...”

“ออกมาทำไม คุณควรอยู่ในห้อง” มาร์คถามขึ้นน้ำเสียงอ่อนล้า เจือเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บและป่วย

“ไม่ได้ออกมาช่วยคุณหรอกน่า แล้วยังไงกันได้ยินที่ถามไหม?”

“พวกเราป้องกันตัวด้วยเทปกาวกับถุงมือช่าง คือ...พวกเราปลอดภัย” จินยองเป็นฝ่ายตอบ

“ระยะไวรัสกระจายในร่างกลายเป็นซอมบี้คือภายในสามสิบนาที เราถึงคอนโดก่อนแน่ จากนั้นก็แยกย้าย ถ้าหนึ่งในพวกคุณติดเชื้อ พวกคุณซวยเองนะ” แบมแบมตอบอย่างไม่แยแส

“น้องไม่ใช่ลูกแมวแล้ว” แจ็คสันพึมพำออกมา เมื่อได้เผชิญกับความโหด ความเย็นชาของแบมแบม

ครึก! ครึก!

ซอมบี้วิวัฒนาการขั้นหนึ่งที่ถูกเสียบติดมา ร่างของมันเสียดสีไปกับถนนอย่างแรง จนขาของพวกมันขาด กลายเป็นซอมบี้ขาด้วน โดยท่อนบนยังคงดิ้นได้

มือไม้พวกมันยังคงปัดป่ายมาด้านหน้า แต่แบมแบมทำเหมือนมองไม่เห็น บังคับรถให้เลี้ยวเข้าคอนโด

“มีปืนเก็บเสียงอยู่ คนที่นั่งติดกระจกช่วยยิงซอมบี้ที่วิ่งกวดตามมาให้ที” เมื่อสิ้นเสียงสั่ง ยูคยอม แจ็คสัน และลีโอก็รีบหยิบปืนขึ้นมา แล้วเปิดกระจกยิงซอมบี้ที่กวดตามหลังเข้ามาในที่จอดรถ

ฟุ! ฟุ! ฟุ!

ซอมบี้ที่กวดตามเข้ามาถูกยิงล้มไปเรื่อยๆ พอมาถึงที่จอดรถชั้นห้าก็เหลือเพียงหกตัว ซึ่งแจ็คสันกับลีโอลงไปจัดการจนหมด

เมื่อเครื่องยนต์ถูกดับลง แบมแบมก็ลงรถพร้อมดึงดาบที่อยู่ใต้เบาะนั่งออกมาด้วย

“มึงเอาดาบออกมาทำไมวะ ใช้ปืนไม่ง่ายกว่าเหรอ?” ยูคยอมถาม

“ก็จะผ่าหัวมันด้วย”

“ห๊ะ?” ยูคยอมร้องขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“เพื่อ?” แจ็คสันเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

“ที่อยู่ในหัวมันมีประโยชน์” แบมแบมไม่พูดเปล่าเสียบดาบลงไปกลางหัวพวกมัน ทำให้พวกมันหยุดดิ้นและตายลง จากนั้นก็รีบผ่าหัวพวกมันและดึงเอาบางอย่างที่เหมือนคริสตัลสีแดงออกมา

“เร็วเข้ายังมีวิ่งตามขึ้นมาอีก” ลีโอเร่ง

“เสร็จพอดี” พอแบมแบมตอบเช่นนั้น ทุกคนก็พากันไปที่ลิฟต์ โดยแจ็คสันกับลีโอหิ้วปีกมาร์ค แบมแบมประคองยูคยอม ส่วนจินยองทำหน้าที่คุ้มกัน

“อีกตัวเดียว” จินยองยิงออกไปแต่เพราะมีอาการป่วยหนัก จึงพลาดและมันพุ่งเข้ามาทางแบมแบม!

“หยุดนะ!” มาร์คที่บัดนี้อ่อนแอที่สุดตะโกนออกมา และนั่นส่งผลให้ซอมบี้หยุดจริงๆ!

“บ้าน่า มันหยุดจริง” ยูคยอมพึมพำออกมา

“เข้าลิฟต์กันก่อนเถอะ” แบมแบมเร่ง โดยที่ในใจรู้ว่ามีบางอย่างไม่ปกติ ยิ่งเสียงดังอย่างนั้น ซอมบี้น่าจะยิ่งกระโจนเข้าใส่ แทนที่จะหยุดชะงัก เพราะซอมบี้มันไวต่อเสียง

“น่าแปลก ซอมบี้หยุดเพราะเสียงคุณมาร์คมาสองครั้งแล้ว” ลีโอพูดขึ้น ขณะที่ประตูลิฟต์ปิดแล้ว และกำลังมุ่งขึ้นสู่ชั้นสูงสุดคือชั้นที่สามสิบเก้าและชั้นที่สี่สิบ

“คุณมีอาการเป็นยังไงบ้าง?” แบมแบมขมวดคิ้วแล้วถามมาร์ค

“คอแห้งตลอดเวลา ไข้ขึ้นสูง”

“แค่นั้นเหรอครับ” แบมแบมซักไซ้ เพราะคิดว่าน่าจะมีมากกว่านี้

“มาร์คบอกไปด้วยสิว่ากินยาด้วย ฉีดยาด้วย แต่ไข้มันก็ไม่ลด” แจ็คสันเสริมออกมา ระหว่างทางพวกเขาต้องยอมเสี่ยงแวะร้านยาที่มีแต่เภสัชกรซอมบี้ เพื่อหายาที่จะทำให้อาการของมาร์คกับจินยองดีขึ้น แต่มันกลับไร้ผล

“อย่างที่แจ็คสันบอก แล้วก็ปวดไปทั้งร่างเหมือนจะแหลก ยิ่งดวงตายิ่งเจ็บ” พอได้รับคำตอบ แบมแบมก็หันมาจ้องตามาร์ค ชั่ววูบเขาเห็นว่าแววตานั้นเปล่งประกายสีทองออกมา ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

“พลังพิเศษ...”

“มึงไม่ได้เมานะแบมแบม?” ยูคยอมถาม ไม่แปลกที่ยูคยอมจะคิดว่าเขาพูดไร้สาระ เพราะเอาจริงๆ เรื่องพลังพิเศษแบมแบมจงใจเว้นไว้ ไม่เล่าให้ฟังในตอนนั้น เนื่องด้วยกลัวว่าหากพูดถึงเพื่อนจะยิ่งไม่เชื่อคำพูดของเขา

“ซอมบี้ยังมีจริง แล้วพลังพิเศษจะไม่มีจริงได้ไง ตอนนี้พลังกำลังปะทุเลยอ่อนแอเอามากๆ แต่เขาพิเศษมากเลยนะที่ฝืนใช้พลังออกมาได้” แบมแบมมองมาร์คอย่างทึ่งๆ ฝืนตัวเองในยามที่พลังปะทุมาได้ไกลขนาดนี้ ก็ถือว่ามีความอดทนเกินคนแล้ว แต่นี่ถึงขั้นใช้พลังได้ คนคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ

“นี่พูดจริง? งั้นจินยองก็มีพลังด้วยสิ” แจ็คสันพูดขึ้น ทำให้ทุกคนหันมามองจินยอง

“ผมก็ป่วยมากเหมือนกัน แต่ว่ามีอาการแตกต่างจากบอสนิดหน่อย”

“ต่างยังไง?” แบมแบมถาม

“ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรพุ่งออกมาทางผิวหนังด้วย” พอจินยองตอบ แบมแบมก็เข้ามามองผิวหน้าของจินยองใกล้ๆ

“คุณลองลูบหน้าคุณดูสิ”

“ครับ” จินยองรับคำ ล้างลูบหน้าตัวเอง จากนั้นก็เบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ว่าที่หน้าของตัวเองมีบางอย่างเกาะอยู่

“แบมือ… อืม มันเป็นหินสีขาว” แบมแบมพึมพำออกมา เมื่อหยิบเศษหินออกมาจากมือของจินยอง

“บ้าน่า...แบมแบมนี่มันจริงใช่ไหม?” ยูคยอมถามออกมา

“อันที่จริงนี่เป็นแบบที่ฉันไม่เคยเจอ” แบมแบมหันไปกระซิบกระซาบ แต่ลิฟต์มันแคบย่อมได้ยินอยู่ดี

“แล้วมีทางช่วยบรรเทาอาการของมาร์คกับจินยองไหม ที่พากันหนีมาได้ขนาดนี้นี่แรงใจล้วนๆ ตามธรรมดามันสองคนควรล้มพับไปนานแล้ว” แจ็คสันถาม พอมองดูเพื่อนทั้งสองคนแล้วก็สงสาร สามวันที่ผ่านมา มันสองคนทรมานมาก แต่ก็กัดฟันมาจนถึงที่นี่

“ก็พอมี...อ่ะนี่...ตอบแทนผมภายหลังด้วยล่ะ” แบมแบมยื่นคริสตัลให้กับมาร์คและจินยองคนละชิ้น

“นี่คือ...”

“มันมีประโยชน์กับพวกมีพลังพิเศษ ทำให้อาการพลังปะทุสงบลง เอาไปล้างด้วยน้ำร้อนก่อนแล้วค่อยกิน” แบมแบมอธิบาย

“เอาจริง?” แจ็คสันทำหน้าตาขยะแขยงเพราะเห็นว่ามันมาจากสมองซอมบี้

“ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ จะคืนมาให้ผมก็ได้นะ”

“ไม่ๆ ...เชื่อสิ เชื่อมากเลย...” แจ็คสันรีบบอกว่าเชื่อ เพราะยังไงมันก็เป็นทางเดียวที่จะช่วยมาร์คกับจินยองได้

“ผมควรจะใช้มันเหรอ คุณได้มาด้วยความยากลำบาก” มาร์คถามน้ำเสียงอ่อนแรง และเต็มไปด้วยความกังวล

“มันใช้กับตัวผมไม่ได้อยู่แล้ว อย่างมากก็เก็บเอาไว้ขาย”

“ผมจะจ่ายคืนคุณ"

“ไม่เป็นไร ตอนนี้ถือว่าซื้อใจกัน เอาล่ะ...ถึงชั้นผมแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ” แบมแบมพยุงยูคยอมให้ออกมาจากลิฟต์ด้วยกัน ไม่ได้สนใจแววตาซาบซึ้งใจ รัก และเทิดทูนของมาร์คที่มองตามหลังมา

ภายในชั้นนี้ยังคงไร้ซอมบี้เหมือนเดิม ทั้งสองคนจึงเดินไปยังหน้าห้องสามเก้าศูนย์หนึ่งได้อย่างเบาใจ

ครึ่ก! ครืดดดด!

แบมแบมยิ้มกว้างออกมา เมื่อไขประตูและเลื่อนประตูเหล็กม้วนขึ้น แล้วเห็นน้องชายตัวเล็กพุ่งเข้ามากอดด้วยความดีใจ

“พี่แบมแบมกลับมาแล้ว บีบีมดีใจที่สุด”

“ใช่...พี่กลับมาแล้ว จะไม่ทิ้งบีบีมให้อยู่คนเดียวอีกแล้ว” แบมแบมกอดตอบแบบไม่ให้มือที่เปื้อนถูกตัวน้อง ซึ่งภาพนี้ก็ทำให้ยูคยอมยิ้มออกมาอย่างสุขใจเช่นกัน


 

ตอนพิเศษแชท ตอนบีบีม อายุ 19

อันเป็นตอนพิเศษ หลังเล่มและ e-book สามารถติดตามได้ที่

https://www.readawrite.com/a/e2f17f5c6872654cd8217a5c90278b4d

 

ภายในประกอบไปด้วยเนื้อหาเริ่มต้นจนจบ

ตอนพิเศษ1 ความโดดเด่นของยองแจ

ตอนพิเศษ2 ลักพาตัว

ตอนพิเศษ3 ขุมอำนาจเก่าที่หายไป

ตอนพิเศษ4 ผู้อพยพ

ตอนพิเศษ5 ค่ายเมืองPแตกแล้ว

ตอนพิเศษ6 ทุกอย่างลงตัว

ตอนพิเศษ7 ควบคุมไปถึงทะเล

ตอนพิเศษ8 เคลียร์ป่าชายเลน

ตอนพิเศษ9 ต้องก้าวไปข้างหน้า

ย้อนเวลาฝ่าวิกฤตวันสิ้นโลก

Get it now

 


 

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 428 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,635 ความคิดเห็น

  1. #5285 yukai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:44

    ขอบคุณ
    #5,285
    0
  2. #5251 toto (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:55

    แบมเจออะไรมาเยอะเลยทำให้มีเกราะปกป้องตัวเองอะเนอะ

    #5,251
    0
  3. #5228 sweetpae-sweet (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 15:42
    กลับมาอ่านรอบ2แล้ววววววว
    #5,228
    0
  4. #5227 mp__mb (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 01:09
    ลุ้นมากค่าา
    #5,227
    0
  5. #5226 cattycall (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 16:42

    สนุกมาก
    #5,226
    0
  6. #574 wpinkky (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 17:13
    สนุกมาก ตื่นเต้นทุกตอน!
    #574
    0
  7. #573 fragrancefree (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 17:09
    สนุกมาก อัพสม่ำเสมอ ขอบคุณค่า
    #573
    0
  8. #572 KuenNun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 17:08
    โอ้ยลุ้นนนน
    #572
    0
  9. #571 KingStar001 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 17:08
    ชอบมาก รออ่านนะ
    #571
    0
  10. #570 MynameAmi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 17:04
    นาทีชีวิตยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาอ่าน55555
    #570
    0