[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 19 ความจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    12 ก.ค. 63

หญิงชราที่วัยดูร่วงโรยแต่ทว่าแววตา และท่าทางกับดูทรงอำนาจกำลังจ้องมองสองพี่น้องต้นเรื่อง

“ฉันเมตตาพวกเธอและแม่ของพวกเธอมามาก มากซะจนพวกเธอย้อนกลับมาทำร้ายคนในครอบครัวของฉัน ทีนี้ตอบมาสิ ฉันควรจะทำยังไงกับพวกเธอดี” คุณย่าต้วน เอ่ยถามขึ้น ถึงปลายกระบอกปืนของดงกึนจะเล็งไปที่ซองฮี มาร์คและแบมแบม แต่ทว่าคนเป็นต่อกลับเป็นคุณย่าต้วน เพราะท่านไม่ได้มาคนเดียว คนใต้อำนาจหลายสิบเล็งปืนไปที่ดงกึนเพียงคุณย่าต้วนสั่งกระสุนปืนมากมายก็จะเจาะร่างของอีกฝ่ายทันที

“เมตตา? แกกล้าพูดออกมาได้ยังไง เพราะแกฉันกับพี่ถึงได้มีชีวิตแบบนี้! ทั้งหมดมันเป็นเพราะแก!”

“เพราะแม่ของเธอมากกว่ามั้ง รักสบายยอมขายตัวมากกว่าลำบากทำงานแลกเงิน” คุณย่าต้วนสวนกลับด้วยน้ำเสียงและใบหน้าเรียบเฉย ต่างจากอีกฝ่ายที่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

“คุณย่าครับ มันบอกว่าเป็นลูกป๋าฮัน คุณย่าช่วยบอกให้มันหายโง่ทีสิครับ ว่ามันไม่มีทางเป็นลูกป๋าฮันได้” ถึงมาร์คจะยังแปลกใจที่คุณย่าผู้ถูกส่งตัวไปมัลดีฟส์ปรากฏตัวขึ้นที่นี่ แต่ในยามนี้ต้องจัดการเรื่องที่อยู่ตรงหน้าให้ผ่านพ้นไปเสียก่อน

“หุบปากของแกไปซะไอ้มาร์ค ฉันเป็นลูกของฮันเกิงเหมือนแกนั่นแหละ!”

“ฮันเกิงมีลูกไม่ได้ ทั้งเธอและมาร์คไม่ได้เป็นลูกของฮันเกิง” คำพูดที่แทรกขึ้นมาทำให้ดงกึนกับซองฮีชะงักในขณะที่มาร์คถอนหายใจเฮือกยาวที่ต้องขุดอดีตขึ้นมาแบบนี้

“ไม่จริง...”

“ทั้งหมดเป็นความจริง พ่อตัวจริงของฉันเป็นพี่ชายแท้ๆของป๋าฮัน แต่รายนั้นนิสัยค่อนข้างโหดและร้ายกาจศัตรูเลยมีทั่วทิศ บรรดาเมียๆลูกๆเลยถูกศัตรูเก็บหมด มาจนถึงแม่ของฉันพ่อกลัวว่าจะเป็นเหมือนเมียคนก่อนๆเลยยกให้แต่งงานในนามกับป๋าฮันเพื่อตบตาศัตรู”

“แกโกหก!”

“มาร์คพูดความจริง ฮันเกิงต่างจากพ่อของมาร์คอ่อนโยนกว่าใจดีกว่าศัตรูเลยแทบไม่มี มันปลอดภัยกว่าถ้าทุกคนคิดว่ามาร์คเป็นลูกของฮันเกิง ในตอนนั้นฮันเกิงก็ไม่มีใครเลยไม่มีปัญหาในเรื่องนี้ แต่แล้วอยู่ๆแม่ของพวกเธอก็พาพวกเธอมาแล้วบอกว่าเป็นลูก ในตอนนั้นพวกเรารู้ทันทีว่าแม่ของพวกเธอโกหก” เอาจริงๆตอนนี้คุณย่าต้วนกำลังมองสองพี่น้องด้วยความสงสารเพราะผู้หญิงคนนั้นเด็กในอดีตทั้งสองคนถึงได้กลายเป็นแบบนี้

“คุณท่านเลยไล่พวกเรากับแม่ไปใช่ไหมคะ?”

“ฉันไม่ได้ไล่ทันทีหรอกนะซองฮี ฉันสงสารพวกเธอเลยให้อยู่ด้วยในฐานะลูกสะใภ้และหลานแต่เพราะแม่ของพวกเธอไม่รู้จักพอมักใหญ่ใฝ่สูงพยายามฆ่ามาร์คเพื่อให้ดงกึนเป็นผู้สืบทอดตระกูลต้วน ฉันจึงไล่แม่และพวกเธอออกไป ในตอนนั้นพ่อของมาร์คจะฆ่าพวกเธอสามแม่ลูกทิ้งด้วยซ้ำไปแต่ฉันขอเอาไว้ ถามหน่อยเถอะขนาดนี้แล้วยังเรียกว่าไม่เมตตาอีกเหรอ? แม่ของพวกเธอช่างจิตใจแย่เสียจริงที่ปลูกฝังพวกเธอมาแบบนี้ให้แค้นเราทั้งๆที่มันควรจะจบแล้วต่างคนต่างอยู่” ซองฮีดูเหมือนจะเชื่อในคำพูดของคุณย่าต้วนต่างจากคนเป็นน้องชายเจ้าตัวส่ายหัวไม่ยอมรับกับเรื่องที่ได้ยิน ดวงตาที่แข็งกร้าวจ้องมองทุกคนด้วยความอาฆาต

“ไม่จริง! แม่ไม่มีทางหลอกพวกเรา!”

“ดงกึนพี่ว่าบางทีที่คุณท่านพูดมาอาจจะจริง”

“หุบปากไปเลยนะ พี่ถูกพวกมันล้างสมองไปแล้วหรือไงฉันส่งให้พี่เข้าไปฆ่าพวกมันพี่ก็ไม่ทำ พี่มันคนทรยศ!”

“พี่...” ซองฮีถึงกับเถียงไม่ออกมันเป็นความจริงที่เธอได้รับคำสั่งให้ฆ่าคนในตระกูลต้วน แต่เธอก็ทำได้แค่ครั้งเดียวคือตอนที่วางแผนให้นักฆ่าเข้าไปฆ่าคุณย่าต้วนเมื่อครั้งก่อนเท่านั้น พอหลังจากนั้นเธอก็ทำไม่ได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงที่ดูแลแบมแบม เพียงแค่คิดว่าจะกลายเป็นนางมารร้ายในสายตาของเด็กคนนั้น ก็พาลทำให้กลัวจนไม่กล้าฆ่าใคร

“พอเถอะดงกึน ถ้าเธอไม่เชื่อจะตรวจDNAก็ได้ แต่ตอนนี้ฉันว่าเราวางปืนแล้วมาพูดกันดีๆเถอะ” คุณย่าต้วนพยายามพูดกล่อม ท่านไม่อยากให้การสูญเสียเกิดขึ้นไม่ว่าจะฝ่ายใดก็ตาม

“ตรวจ DNA นั่นสิเนอะ ก็ฉันเป็นลูกของฮันเกิงผลต้องออกมาว่าใช่อยู่แล้ว ถึงตอนนั้นคุณย่าก็ต้องรับผมเป็นหลาน ใช่ไหม?” ดงกึนยอมอ่อนลงเพราะเชื่อว่าตัวเองเป็นลูกของฮันเกิง เขาหันไปถามคุณย่าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังจนคนถูกถามนึกสงสาร

“ถ้าเธอเป็นลูกของฮันเกิงก็เท่ากับเป็นหลานของฉันเหมือนกัน มาสิส่งปืนมาแล้วไปตรวจกัน”

“คุณย่าอย่าเข้าใกล้มันนะครับ” มาร์คขัดขึ้นเมื่อผู้เป็นย่ากำลังเดินเข้าไปหาดงกึน เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะตุกติกแต่ดูเหมือนผู้ถูกเตือนจะไม่ฟังยังคงก้าวเท้าเข้าไปหาและจับปืนของอีกฝ่ายเอาไว้

“ส่งปืนมาสิ จบเรื่องนี้ไว้แค่นี้เถอะนะ” ดวงตาของดงกึนดูเหมือนเด็กน้อยที่หลงทาง เจ้าตัวกำลังจะส่งปืนให้คุณย่าต้วนหากแต่คนบางคนที่รู้จักกันดีมาตลอดชีวิตรู้ว่าไม่ใช่!

“อย่านะดงกึน!” ซองฮีร้องห้ามสุดเสียง! แต่ช้าไปเสียแล้วดงกึนที่ทำท่าทางอ่อนลงเพื่อหลอกคนอื่นยกปืนขึ้นจ่อคุณย่าต้วนในระยะประชิดจนท่านต้องตกอยู่ในสถานะตัวประกัน!

“คุณย่า!” มาร์คต้องวางร่างเล็กที่อุ้มเอาไว้ลงกับพื้นเพื่อเข้าช่วยคุณย่าที่ถูกล็อกคอเอาปืนจ่อหัวอยู่

“อย่าเข้ามา! บอกคนของแกให้เตรียมรถให้ฉันไม่อย่างนั้นอีแก่นี่ตาย!”

“ได้ ฉันจะให้คนเตรียมรถให้แก” มาร์คหันไปพยักหน้าสั่งคนใต้อำนาจ ในขณะที่ดวงตาคมจับจ้องหาโอกาสอยู่ตลอดเวลา

“ปล่อยคุณท่านแล้วคุยกันดีๆเถอะ” คนใต้อำนาจที่มาพร้อมคุณท่านเอ่ยกล่อมขึ้น ตอนที่คุณท่านเดินไปหาพวกเขาไม่กล้ายิงเพราะกลัวว่ากระสุนปืนจะโดนคุณท่านเข้า ในยามนี้ที่ช่วยพูดกล่อมเพื่อหาโอกาสให้เจ้านายและก็เป็นอย่างที่คาดเอาไว้จริงๆเมื่อดงกึนเบี่ยงปลายกระบอกปืนจากหัวของคุณย่ามากวาดใส่พวกเขาด้วยความโกรธ!

“หุบปากไปซะ! ไม่ชะ...แก! ไอ้มาร์ค!” ดงกึนหันไปโวยวายไม่ทันได้ระวังมาร์คจึงเข้าพุ่งแย่งปืนแล้วคุณย่าก็ดิ้นหลุดออกมาได้! 

ทั้งคู่ยื้อยุดแย่งปืนกัน ฝ่ายคนของมาเฟียหนุ่มเองก็ไม่กล้ายิงกลัวว่าจะโดนเจ้านายของตัวเอง

“ดงกึนหยุดเถอะ!” ซองฮีตะโกนห้ามน้อง อยากให้น้องหยุดการต่อสู้ในครั้งนี้ เธอรู้ดีว่าดงกึนเสียเปรียบ มาร์คนั้นอยู่ท่ามกลางดงปืนและสถานการณ์แบบนี้มาตั้งแต่จำความได้ เขารู้ว่าจะจัดการกับดงกึนอย่างไร และหากวินาทีนั้นมาถึงน้องชายของเธอคงไม่ได้รับความเมตตาแน่!

“หุบปากไปซะ! นังคนทรยศ!” นอกจากจะไม่ฟังพี่สาวแล้ว ดวงตาร้ายกาจยังเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่ถูกทิ้งให้นอนไม่ได้สติอยู่บนพื้น

“หึ!” ดงกึนหัวเราะในลำคอเมื่อมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว

 จะเป็นยังไงถ้าเด็ดดวงใจของมาร์คต้วนทิ้ง!

 ไม่ใช่แค่คิด! ดงกึนรวบรวมแรงทั้งหมดสะบัดอีกฝ่ายจนหลุดจากนั้นก็เบี่ยงปลายกระบอกปืนไปทางแบมแบม!

“ไม่นะ!” มาเฟียหนุ่มร้องสุดเสียงพร้อมทั้งพุ่งสุดตัวหวังกลับไปแย่งปืน แต่ทว่าช้าไป! ปลายนิ้วของอีกฝ่ายเหนี่ยวไกปืนเสียแล้ว!

ปัง!

เสียงลั่นไกปืนดังสนั่นโรงนาร้าง! หากแต่คนที่โดนกระสุนไม่ใช่แบมแบม!

“พี่ซองฮี...” ดงกึนนิ่งชะงัก เมื่อพี่สาวถลาเข้ามากอดปกป้องคนรักของศัตรู ส่วนมาร์คเมื่อตั้งสติได้ก็ขัดขาจนดงกึนล้มลงไปกองกับพื้น จากนั้นเขาก็จับข้อมือทุบลงกับพื้นให้ปืนหลุดออกมา!

พลั่ก! พลั่ก! 

มาร์คคร่อมยันดงกึนเอาไว้กับพื้น พร้อมทั้งประเคนหมัดใส่ไม่ยั้ง จนใบหน้าของดงกึนแตกยับ 

เมตตา?

ให้อภัย?

สำหรับคนอย่างมาร์คต้วนคงทำไม่ได้ ขนาดคุณย่าให้โอกาสแล้วหมอนี่ยังไม่ยอมรับยังแว้งกัดได้โดยไม่ลังเล หนำซ้ำยังคิดขยี้ดวงใจของเขาอีกฉะนั้นถ้าจะให้จบก็อย่าปล่อยให้รอด!

เมื่อชกจนอีกฝ่ายลุกไม่ขึ้น มาเฟียหนุ่มก็ลุกขึ้นไปหยิบปืนที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา ณ วินาทีนี้คนใต้อำนาจมีโอกาสยิงดงกึนแล้วแต่พวกเขาไม่ทำ รอให้เจ้านายเป็นคนตัดสินชะตาของศัตรูด้วยตนเอง

ปัง! 

เสียงกระสุนดังขึ้นเพียงนัดเดียว แต่นัดนั้นทำให้ร่างของดงกึนกระตุกสองสามครั้งก่อนจะขาดใจตายในที่สุด ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากของมาร์คต้วนนอกจากแววตาเย็นชาไร้ความเมตตาที่จ้องมองไปยังร่างไร้วิญญาณ

ทว่า... เขาไม่รู้ตัวเลยว่าภาพโหดเหี้ยมของตนกำลังถูกแบมแบมจับจ้องอยู่

มาร์คของแบมในมุมที่ไม่เคยเห็น ทำให้ถึงกับช็อค เหมือนๆกับซองฮีที่ในยามนี้กำลังหายใจรวยรินถึงกับใจสลาย ยังไงดงกึนก็คือน้องชายที่คลานตามกันมา เมื่อถูกพรากชีวิตไปก็ทำให้เธอเสียใจ

เธอรู้ว่าฝ่ายเธอเริ่มก่อน...

แต่เธอก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่มีอารมณ์รัก โกรธ และแค้น

“แบมแบม...” เธอฝืนตัวเองด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ขยับกายขึ้นนั่ง จับใบหน้าของตัวเล็กให้หันมาสบตา

“ซองฮี...” แบมแบมพึมพำชื่อเบาหวิวเมื่อเห็นเลือด และใบหน้าเจ็บปวดของอีกฝ่าย

“ฟังนะ...มาร์คเป็น...คนทำ...เขาร้ายกาจ เขาฆ่าคนนั้น ฆ่าพี่และกำลังจะฆ่าแบมแบม...”

“มาร์ค มะ...ไม่จริง”

“จริงสิ...นึกให้ออกสิแบมแบม เขาเคยทำนะ...เคยจะฆ่าแบม...ทะเล เรือ...นึกให้ออก อย่าเข้าใกล้เขานะ...หนีนะ แบมแบม” 

“ทะเล...มาร์คจะฆ่า” คนตัวเล็กพึมพำ ภาพความโหดร้ายของมาร์คในปัจจุบันถูกซ้อนทับกับภาพความโหดร้ายในอดีตที่ตนเป็นผู้ถูกกระทำ ยิ่งซองฮีพูดตอกย้ำภาพเก่าๆที่ถูกเก็บเอาไว้ในส่วนลึกก็ผุดขึ้นมาในหัว

“ใช่...มาร์คจะฆ่า” ซองฮีกระตุกยิ้ม เมื่อการแก้แค้นครั้งสุดท้ายจบลง ลมหายใจของเธอเริ่มขาดห้วงก่อนที่ร่างจะล้มลงไปกองกับพื้น

ซองฮีรักแบมแบมพร้อมที่จะปกป้องโดยไม่คำนึงถึงชีวิตของตนเอง แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นพี่สาวที่รักน้องชาย ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะแก้แค้นแม้จะรู้ดีว่าไม่ควรใช้แบมแบมเป็นเครื่องมือก็ตาม...

ร่างเล็กของแบมแบมสะดุ้งโหยงใบหน้าซีดเผือด เมื่อมาร์คหันกลับมามอง แน่นอนว่าเจ้าตัวเกิดความกลัวเพราะคำพูดของซองฮี และมีหรือที่มาร์คจะมองแววตาของคนที่ตนรักไม่ออกว่ากำลังถูกมองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป

“แบม”

“ไม่...อย่าเข้ามานะ ฮึก...” แบมแบมพยายามถอยหนี เมื่อมาร์คเข้ามาใกล้ ใบหน้าน่ารักบัดนี้เต็มไปด้วยน้ำตา

“ไม่ต้องกลัวนะ นี่มาร์คของแบมไง” มาเฟียหนุ่มพยายามกล่อมให้สงบลง แต่ดูเหมือนจะได้ผลตรงกันข้ามเสียมากกว่า แบมแบมเอาแต่ส่ายหน้าร้องไห้ไม่ฟังคำปลอบใดๆทั้งนั้น

“ไม่เอา กลัว...อย่าเข้ามานะ ซองฮี...ซองฮีช่วยแบมด้วย” ไม่พูดเปล่าเจ้าตัวเขย่าให้แม่บ้านลุกขึ้นมาช่วยตน แต่ทว่าสิ่งที่ได้ตอบกลับมาคือความเงียบของร่างไร้วิญญาณ ทำให้แบมแบมชะงักก้มลงมองซองฮีแบบเต็มๆตาอีกครั้ง

“ซองฮี...” น้ำเสียงสั่นๆถูกเปล่งเรียกอดีตแม่บ้านอีกครั้ง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าเลือดสีแดงๆจากตัวของซองฮีกำลังเปอะเปื้อนมือของตนอยู่

“แบมพอแล้ว อย่ามอง!” ไม่ห้ามเปล่ามาเฟียหนุ่มคว้าตัวของแบมแบมมากอดเอาไว้ ไม่ให้เห็นภาพอะไรที่กระทบกระเทือนจิตใจ

“ไม่! ปล่อยนะ! ปล่อย!”

“แบมครับ นี่มาร์คเองนะ ไม่ต้องกลัวมาร์คไม่ทำร้ายแบมหรอก”

“โกหก...มาร์คจะฆ่า ฮึก...ฮืออออ” คำพูดที่แบมแบมสวนกลับมาทำเอาหัวใจของมาร์คนั้นถูกบีบจนเจ็บไปหมด แบมแบมคงเห็นความโหดร้ายของเขาเข้าให้แล้ว

“ไม่จริง มาร์คไม่ฆ่าแบม มาร์ครักแบมนะ”

“ไม่…ไม่จริง ปล่อยแบมนะ แบมกลัว” ร่างเล็กดีดดิ้นอย่างแรงพยายามให้หลุดจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายให้ได้ จิตใจของแบมแบมในยามนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่ได้รับรู้ถึงความรักและความอบอุ่นที่มาร์คกำลังพยายามให้ ยิ่งถูกกอดเท่าไหร่ก็ยิ่งกลัวมากขึ้นเท่านั้น

“แบมไม่กลัวนะ ...มาร์ครักแบมนะครับ”

“ไม่....ม่ายยยยยยยยยย!!!” คำบอกรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าของมาร์คต้วนไม่มีทางส่งไปถึง แบมแบมกรีดร้องดังลั่นจนกระทั่งสติดับวูบไปในที่สุด...

 

แม้เหตุการณ์ร้ายจะผ่านพ้นไปแล้วแต่ใจของมาร์คไม่ได้สงบลงเลย ดวงตาคมของเขาจ้องมองคนตัวเล็กที่ยังไม่ได้สติบนเตียงอยู่ตลอดเวลาราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไปจากตน

“มาร์คควรจะพักผ่อนบ้างนะ”

“ผมจะอยู่รอแบมครับ”

“ย่ากลัวว่าถ้าหนูแบมเห็นหลาน อาการจะแย่ลง ย่าว่าตอนนี้ถอยออกมาสักนิดดีกว่าให้หนูแบมได้ปรับสภาพจิตใจก่อน เชื่อย่าเถอะนะ มาร์ค” คำพูดของย่าทำให้ดวงตาคมของมาเฟียหนุ่มไหววูบไปด้วยความเจ็บปวดและรู้ตัวดีว่ากำลังถูกแบมแบมต่อต้าน

“ผมควรถอยอย่างนั้นหรือครับ?”

“ก็แค่ชั่วคราว รอดูอาการของหนูแบมก่อน”

“ก็ได้ครับ” แม้มันจะทำใจลำบากแต่ถ้ามันส่งผลดีต่อแบมแบมมาร์คก็ยอมทำ ร่างสูงลุกจากเก้าอี้และเดินออกไปอย่างอ้อยอิ่ง ส่วนคุณย่าต้วนนั้นหันไปกำชับแม่บ้านให้ดูแลแบมแบมให้ดีก่อนจะเดินตามหลานชายออกไป

 “ไม่มีอะไรจะพูดหรือบอกย่าบ้างเหรอมาร์ค?” คุณย่าต้วนมายืนข้างๆหลานชายที่กำลังยืนรับลมเย็นๆที่ระเบียง พร้อมกับเปิดโอกาสให้มาร์คพูดอะไรออกมาบ้าง

“ผมคิดว่าคุณย่าคงรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่มาที่นี่ในเวลาประจวบเหมาะแบบนี้”

“นั่นสิ แต่ย่าก็ขอโทษด้วยนะที่ปิดเรื่องของซองฮีเอาไว้”

“แล้วคุณย่าทราบเรื่องซองฮีตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”

“อันที่จริงตั้งแต่วันที่ย่าเกือบถูกฆ่านั่นแหละ วันนั้นย่าเหลือบไปเห็นซองฮียืนอยู่หน้าประตู แค่มองแล้วเดินผ่านไปเหมือนไม่เห็นว่าย่ากำลังถูกฆ่า เลยทำให้ย่าสงสัย...ที่จริงย่าอยากบอกมาร์คนะ แต่กลัวว่ามาร์คจะฆ่าซองฮีทิ้งก่อนที่จะเจอต้นตอ เลยเก็บเงียบเอาไว้ และให้คนที่ไว้ใจได้คอยจับตามองซองฮีเอาไว้ตลอดเวลา”

“สรุปคุณย่าก็ไม่ได้ไปมัลดีฟส์ด้วยสินะครับ?” มาร์คแค่นยิ้มเล็กน้อย รู้สึกเหมือนกับว่าที่ผ่านมาทำตัวอวดฉลาดอวดเก่ง โดยที่ไม่ได้คิดเลยว่าคุณย่าเหนือชั้นกว่าตน

“อืม ขอโทษนะที่หลอก”

“อันที่จริงคนที่ควรขอโทษเป็นผมมากกว่า ผมหลอกเรื่องแบม” คนเป็นหลานอดรู้สึกละอายใจไม่ได้ที่ต้องเป็นฝ่ายรับคำขอโทษจากย่าทั้งที่จริงๆแล้วตนเป็นฝ่ายเริ่มโกหกก่อน

“เรื่องหนูแบมถึงแม้ย่าจะโกรธ ที่มาร์คทำให้น้องเป็นแบบนั้นแล้วยังมาโกหกปิดย่า แต่พอได้เห็นมาร์ครักและเอ็นดูน้อง ย่าก็โกรธไม่ลงแล้วล่ะ”

“คุณย่าไม่รังเกียจใช่ไหมครับที่ผมรักแบม แบบคนรัก?”

“ตอนแรกย่าก็ตกใจ แต่คิดไปคิดมา ที่จริงหนูแบมก็บอบบางเป็นคนที่ควรถูกปกป้อง ย่าดีใจนะที่คนปกป้องคนนั้นจะเป็นมาร์ค” คำตอบของย่าทำให้มาร์คสวมกอดทั้งรู้สึกขอบคุณและดีใจผสมปนเปกันไปหมดที่คุณย่าเข้าใจไม่ขัดขวางหนำซ้ำยังมีท่าทีสนับสนุนด้วย

“ขอบคุณครับคุณย่า”

“ไม่จำต้องมาขอบคงขอบคุณหรอก อย่าลืมนะว่ามีหนทางลำบาก รออยู่ นิสัยจริงของหนูแบมแม้จะน่ารักอ่อนโยน แต่เวลาโกรธเกลียดใครแล้วล่ะก็มันยากที่เด็กคนนั้นจะญาติดีด้วย”

“มันยากแต่ผมจะไม่ปล่อยแบมไปเด็ดขาด แบมต้องเป็นของผม” แม้จะพูดออกมาแบบนั้นแต่คนเป็นย่าแค่ฟังน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าหลานชายทั้งกังวลและทุกข์ใจกับความรักในอนาคต

“เอาเถอะ จบเรื่องนี้แล้วมาร์คยังมีเวลากับหนูแบมอีกเยอะ น้องจะหายหรือไม่หาย จะดีขึ้นหรือแย่ลงก็อย่าเพิ่งท้อล่ะ”

“ครับ...ว่าแต่สองพี่น้องนั่นมันจบแล้วใช่ไหมครับ ยังมีใครอื่นอีกหรือเปล่าครับ?” มาเฟียหนุ่มอดกังวลใจไม่ได้ หากมีคนอย่างซองฮีกับดงกึนปรากฎตัวขึ้นมาอีกอาจจะไม่โชคดีอย่างครั้งนี้ก็ได้ เขากลัวว่าจะเกิดการสูญเสีย โดยเฉพาะหากการสูญเสียนั้นเป็นคนที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตของตนเอง

“ก็มีแม่ของสองคนนั้นแหละ”

“แล้วมันอยู่ไหน?” น้ำเสียงของมาร์คขึงขังขึ้นมาทันที จนคุณย่าต้วนต้องลูบแขนปรามให้หลานใจเย็นลง

“ใจเย็นก่อนเถอะมาร์ค”

“ผมเย็นไม่ได้หรอกครับคุณย่า ฝ่ายนั้นเริ่มก่อนและถ้ารู้ว่าลูกสองคนไม่มีใครรอดคงต้องหาทางเอาคืนเราแน่” 

“เรื่องนั้นย่ารู้ ย่าสั่งให้คนจัดการเรื่องนี้แล้ว ใจเย็นแล้วเชื่อมือของแจ็คสันเถอะ” เมื่อคุณย่าบอกว่าใครจะเป็นคนจบเรื่องนี้ มาเฟียหนุ่มก็สงบลงแทบจะทันที หากแจ็คสันเป็นคนลงมือคงไม่มีอะไรต้องห่วง...

 

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์คต้วน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4776 Maewmiaow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2563 / 20:34

    🧐🧐🧐🧐🧐🧐🧐🧐❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #4,776
    0
  2. #4702 bampira777 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 09:54
    อยากได้แบบเล่มจังค่ะ
    #4,702
    0
  3. #4387 Pitta-Blue (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 18:06
    ขอบคุณค่ะ
    #4,387
    0
  4. #847 MJ❆THEZIX (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 19:56
    ใครจับแบมกับซองฮีไปอ่ะ พี่มาร์คตามแบมให้เจอนะ
    #847
    0