[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 18 ศัตรู

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

ยองแจเหมือนคนสูญสิ้นทุกอย่างที่มีอยู่ในชีวิต ทั้งพ่อ ทั้งแม่ บ้าน ทุกอย่างไม่มีอะไรเหลือเลย ไม่ว่าจะสะอื้นไห้เพียงใดสิ่งที่เสียไปก็ไม่สามารถกลับมาได้

ยองแจตัวคนเดียว

ยองแจไม่เหลือใคร...

“คุณพ่อ...คุณแม่...พายองแจไปด้วย” คำละเมอที่หลุดออกมาทำให้แจ็คสันที่นั่งอยู่ข้างเตียงลูบศีรษะของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นทั้งการปลอบประโลมและให้กำลังใจให้อีกฝ่ายหลุดพ้นจากเรื่องจริงที่กลายเป็นฝันร้ายอันสุดแสนทรมานนี้

“ตระกูลชิน” ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจยิ่งคิดยิ่งแค้น รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ความสามารถ ทั้งๆที่สืบจนรู้แล้วว่าตระกูลนี้เป็นมาเฟียที่อยู่เบื้องหลังการลอบทำร้ายคนตระกูลต้วน แต่เขากลับยังหาตัวหัวหน้าไม่เจอจนเกิดเรื่องของครอบครัวของคุณหนูยองแจขึ้น ถึงแม้ว่าสองเหตุการณ์ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน แต่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี ถ้าเขาทำงานไวกว่าป่านนี้คงไม่มีตระกูลชินและคงไม่มีการสูญเสียในครั้งนี้

แจ็คสันพยายามกดความโกรธในใจลงแล้วหยิบแล็ปท็อปตรงโต๊ะอ่านหนังสือขึ้นมาเปิด จากนั้นก็เสียบ USB อันเล็กที่นายตำรวจจินฮยอกให้มา เพียงไม่กี่วินาทีข้อมูลต่างๆก็ถูกโหลดขึ้นมา ดวงตาคมไล่ดูข้อมูลจนกระทั่งเจอเข้ากับสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ!

“แย่แล้ว” เสียงทุ้มพึมพำก่อนจะรีบควานหามือถือโทรหาผู้เป็นเจ้านาย

“บ้าจริง! ทำไมมาปิดเครื่องเอาตอนนี้วะ!” ความสุขุมของคนที่เป็นมือขวาหายไปจนหมด ตอนนี้เขาร้อนรนใจต้องการติดต่อเจ้านายให้ได้ จึงโทรหาบรรดาคนติดตามแต่ผลที่ได้คือไม่สามารถติดต่อใครได้เลยสักคน

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล และตัวเขาเองก็นั่งรอนอนรอไม่ได้เช่นกัน

ถ้ารอบางที... มันอาจจะมีการสูญเสียเกิดขึ้น!

“สั่งให้เตรียมเครื่องออกภายในครึ่งชั่วโมง ฉันจะไปปักกิ่ง”

“แต่ตอนนี้สภาพอากาศมันแย่นะครับ สายการบินต่างๆก็พากันระงับการบินกันหมด ผมว่าเราขึ้นบินตอนนี้มันอันตรายเกินไป” ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เมื่ออยู่ๆมือขวาของเจ้านายพรวดพราดออกมาจากห้องนอนแล้วสั่งให้เตรียมเครื่องบิน

“นั่นสิครับ ผมว่ารอให้ฝนให้ลมสงบกว่านี้จะดีกว่านะครับ”

“บ้าจริง ทำไมมันต้องมาตกตอนนี้ด้วยวะ” แจ็คสันไม่สามารถทำใจให้เย็นได้

จะเย็นได้อย่างไรในเมื่อศัตรูมันอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้...

ใกล้เกินไปจนไม่เคยมองเห็น!

 

ขณะเดียวกันที่ปักกิ่ง

ตอนนี้ที่ใกล้ๆไร่เกิดเหตุการณ์ชุลมุนขึ้นเพราะสายโทรศัพท์ในพื้นที่ถูกตัด รวมไปถึงเสาสัญญาณโทรศัพท์ก็ถูกเผา ไฟไหม้ตัวเครื่องควบคุมส่งสัญญาณ สายไฟ และ อุปกรณ์ต่าง ๆ เสียหายจนทำให้ระบบใช้การไม่ได้ แต่ตำรวจมองว่านี่เป็นเหตุการณ์ป่วนเมืองธรรมดาเนื่องจากก่อนหน้านี้มีเหตุการณ์คล้ายคลึงกันมาสองครั้งและไม่มีเหตุการณ์รุนแรงตามมาจึงทำให้ตำรวจไม่ได้กระตือรือร้นเท่าที่ควร

“ยังไม่มีคนตาย พวกคุณเลยไม่ใส่ใจตามคนร้ายสินะ”

“ทำไมคุณมาร์คพูดแบบนี้ล่ะครับ เจ้าหน้าที่เสียกำลังใจแย่” นายตำรวจอ้วนพุงพลุ้ยพูดพลางเดินวนรอบๆมาเฟียหนุ่มประเมินระดับของคนๆนี้ ดูเหมือนลูกคุณหนูมากกว่าจะเป็นมาเฟีย ดูท่าจะเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อแต่ทำวางท่าไปเสียอย่างนั้น

“ถ้าเหตุการณ์แบบนี้ไม่เกิดข้างไร่ของผม ผมก็ไม่คิดจะชายตามองพวกคุณหรอก”

“แหมๆ พูดอย่างนี้พวกผมต้องรีบทำงานให้คุณใช่ไหมเนี่ย? ใหญ่จังเลยนะ หึหึ” นายตำรวจคนเดิมพูดอย่างไม่เกรงกลัวหนำซ้ำยังหันไปหัวเราะคิกคักกับพวกตำรวจชั้นผู้น้อยด้วยไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนนี้อันตรายมาถึงตัวแล้ว

 มือแกร่งกระชากคอเสื้อจนอีกฝ่ายเซถลามาตามแรงนั้น ดวงตาตี่ที่ก่อนหน้านี้เล็กกว่าไม้ขีดบัดนี้เบิกกว้างด้วยความตกใจ ยิ่งได้สบตาคมของคนที่ตนเพิ่งจะสบประมาทไปรู้สึกเหมือนขนลุกหนาวเย็นยะเยือกไปทั้งตัว

“แกคิดจะทำไรสารวัตร!?” ตำรวจคนอื่นๆยกปืนขึ้นเล็งมาแต่ก็ต้องชะงักเมื่อพวกตนก็โดนคนติดตามของร่างสูงชักปืนขึ้นจ่อหัวเหมือนกัน

เป็นตำรวจที่อยู่เฝ้าโรงพักไปวันๆ ไม่ได้อยู่ในหน่วยที่ควักปืนไล่ยิงจับผู้ร้าย มันย่อมต่างจากมาเฟียที่อยู่กับปืนพร้อมฆ่าตลอดเวลา ความเด็ดเดี่ยวย่อมต่างกัน แค่อีกฝ่ายเอาปืนจ่อหัวก็พากันขาสั่นจนมาร์คกระตุกยิ้มเยาะ

“ท่าทางวางโตเมื่อกี้มันหายไปไหนซะล่ะ คุณสารวัตร?”

“น...นี่ แกกำลังข่มขู่เจ้าหน้าที่อยู่นะ!”

“ขู่? หึ...คนอย่างฉันไม่เคยขู่ คิดว่าแค่ยศสารวัตรของแก จะคุ้มกะลาหัวแกได้งั้นเหรอ? ใหญ่ว่าแกยังอยู่ใต้ตีนฉัน ดังนั้นช่วยเจียมกะลาหัวด้วยอย่าทำให้ฉันอารมณ์เสียไปมากกว่านี้”

“ผ...ผม...” งานนี้ถึงขั้นเหงื่อแตกซิกตามไรผม คำพูดนั้นไม่ได้เสียงดังกรรโชก แต่ทุกถ้อยคำมันกลับเชือดเฉือดความมั่นใจของนายตำรวจออกไปจนไม่เหลือหลอ

“ฉันหวังว่าสัญญาณมันจะกลับมาภายในวันพรุ่งนี้นะ”

“จะบ้า...อะ เอ่อ แค่วันเดียวเวลามันน้อยไปนะครับ”

“นั่นมันเป็นปัญหาของพวกแก” ร่างสูงพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปขึ้นรถ ทิ้งให้บรรดาตำรวจกระวนกระวายรีบจี้ให้บริษัทเจ้าของเครือข่ายมาซ่อมให้เร็วที่สุด

 

มาร์คนั่งรถออกมาจากที่เกิดเหตุ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ถึงแม้ตำรวจจะบอกว่าเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนแต่เขาก็ยังรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลอยู่ดี มันแปลกเกินไปทั้งสายทั้งเสา ต่างถูกทำลายเหมือนๆกัน ราวกับว่าจะให้คนที่นี่ตัดขาดกับโลกภายนอก...

 หรือบางที...อาจเป็นตัวเขาเอง...

เขาที่ถูกทำให้ตัดขาดกับโลกภายนอก!

“กลับบ้านพักเดี๋ยวนี้เลย”

“แต่พวกคนงานยังรอเราอยู่นะครับ” คนใต้อำนาจเอ่ยแย้ง

“นี่มันก็เย็นมากแล้ว บอกให้พวกนั้นกลับบ้านได้เลย”

“ครับ” คนขับบีบแตรสองสามครั้ง รถคันที่ขับคันหลังตีคู่ขึ้นมาเปิดกระจกถ่ายทอดคำสั่งของผู้เป็นนายไปไม่กี่คำ รถคันหลังก็หักเลี้ยวแยกจากออกไปส่วนรถที่มาร์คนั่งก็มุ่งหน้ากลับบ้านพัก

ไม่รู้ว่ามาเฟียหนุ่มคิดไปเองหรือไม่ เขารู้สึกว่าบ้านมันเงียบผิดปกติเหมือนไม่มีคนอยู่ สองเท้ารีบก้าวเข้าไปในตัวบ้านอย่างรวดเร็วพลางกวาดสายตาหาคนตัวเล็กที่ควรจะวิ่งมากอดต้อนรับอย่างเคย

“หายไปไหนกันหมด แบมครับ ซองฮีอยู่หรือเปล่า?”

“ฟู่เฉิน อาฮุ่ย...เหมือนจะไม่มีคนอยู่เลยนะครับเจ้านาย” คนที่เดินตามหลังมาส่งเสียงเรียกเพื่อนที่ทำหน้าที่ดูแลนายหญิงแต่ไม่มีใครตอบกลับมาสักคน

“ลองแยกกันตามสิ ฉันจะขึ้นไปดูบนห้องนอน ส่วนพวกแกสองคนในครัว แล้วก็รอบๆบ้าน”

“ครับ/ครับ” สองคนแยกออกไปในขณะที่มาร์ครีบก้าวขึ้นบันไดไปชั้นสอง หวังให้มีคนตัวเล็กนอนงีบอยู่ในห้องและดูท่าเขาจะหวังมากไป ผ้าปูที่นอนเรียบตึงอย่างเหมือนไม่เคยถูกใช้งานมาก่อนทำเอาถึงกับใจคอไม่ดี

“อย่าเล่นอย่างนี้กับมาร์คเลยนะ แบม”

“เจ้านายครับ!!!” เสียงกระโกนดังลั่นมาจากด้านล่างทำให้มาร์ครีบวิ่งลงมา

“อะไร? เกิดอะไรขึ้น?!”

“ในครัวครับ ฟู่เฉินกับอาฮุ่ยถูกฆ่าอยู่ในครัวครับ”

“อะไรนะ!” ร่างสูงรีบเข้ามาในครัว เป็นจริงอย่างที่ถูกรายงาน สองคนนั่นถูกฆ่าปาดคออย่างไร้ความปรานี

“ดูกล้องวงจรปิดซิ”

“กล้องถูกทำลายหมดเลยครับ เหมือนว่ามันวางแผนมาอย่างดี” คำตอบของคนใต้อำนาจทำให้มาเฟียหนุ่มกัดฟันดังกรอด ในใจมันร้อนรุ่มเป็นห่วงคนที่ตัวเองรักที่สุด ไม่ว่าต้นเรื่องจะเป็นใครแต่เขาจะไม่ปล่อยให้มันตายดีแน่

“ไปบอกให้ทุกคนออกตามหาแบมแบมกับซองฮีเดี๋ยวนี้!”

 

หลังจากที่ตรวจสอบดูมีเพียงมาร์คเท่านั้นที่เข้าออกไร่ในวันนี้ นอกจากนั้นไม่มีรถภายในและภายนอกเข้ามาเลย ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าคนร้ายจะต้องใช้พื้นที่ในไร่เป็นที่กบดานแน่นอน

“ติดต่อกันทางวิทยุ รีบออกตามหาให้เร็วที่สุด” แม้ในใจจะร้อนรนเพียงใด แต่ตอนนี้แบมแบมกำลังรอเขาอยู่ดังนั้นต้องมีสติ แบ่งคนตามพื้นที่ให้รับผิดชอบออกตามหา ใช้ทุกอย่างให้เกิดประโยชน์มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ครับเจ้านาย เอาล่ะแยกย้ายกันออกตามหา พวกเฝ้าประตูอย่าลืมโรยเรือใบตรงทางออกเล็กๆของไร่ด้วย”

“ครับ” ทุกคนรับคำสั่งก่อนจะแยกย้ายกันไป มาร์คเองก็เดินไปที่รถคันหนึ่งเตรียมตัวที่จะขับออกไปตามหาเหมือนคนอื่นๆ หากแต่โดนคนงานในฟาร์มที่เคยโดนทำโทษเรื่องแบมแบมเมื่อวันก่อนมาขวางเอาไว้

“ผมขับให้นะครับ”

“เอาสิ” มาเฟียหนุ่มเดินไปนั่งฝั่งข้างคนขับ รถแล่นไปทางท้ายไร่ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เขารับผิดชอบ

เมื่อมาถึงท้ายไร่มาร์คลงไปตรวจสอบหากแต่ไม่มีวี่แวว หนำซ้ำตอนนี้ก็มืดสนิทมองอะไรไม่ค่อยสะดวกเหมือนตอนกลางวันเอาเสียเลย

“ไม่มีวี่แววเลยครับ” เรื่องนั้นรู้ดี นอกจากนี้คนอื่นๆยังทยอยวิทยุมาบอกผลที่เขาไม่ต้องการได้ยินกันทั้งนั้น เขาขบกรามจนนูนด้วยความคับแค้นใจที่ศัตรูเล็งเป้าหมายไปทางคนที่เขารักแทนที่จะมาเล่นงานเขาตรงๆ

“มีที่ไหนในไร่ที่รอดพ้นสายตาของฉันไปอีกไหม?”

“ไม่มีนะครับ...เอ...ไม่สิ เดี๋ยวๆยังมีอีกทีนะครับเจ้านายถึงมันไม่ได้อยู่ในไร่แต่มันก็ไม่ไกลครับ”

“ตรงไหน?”

“ไปทางโรงหมักปุ๋ยครับ รอดรั้วไปไม่ไกลก็ถึง ทางนี้เลยครับ” มาร์คไม่รอช้ารีบเดินตามคนงานไปทันที หลังโรงหมักปุ๋ยมีรั้วที่ชำรุดเสียหายอันเนื่องมาจากขาดการดูแลอยู่จริง พวกเขาสามารถที่จะมุดลอดออกไปได้

“ทะลุป่าละเมาะนี้ไปก็ถึงแล้วครับ” ว่าแล้วก็เดินนำหน้าเจ้านายไป ไม่นานนักก็ถึงโรงนาร้าง ดวงตาคมของมาเฟียหนุ่มเบิกกว้างขึ้นทันที มีความหวังว่าแบมแบมจะอยู่ในนั่นเพราะมีแสงไฟเล็ดลอดออกมา ถึงมันไม่ได้สว่างจ้าเหมือนแสงไฟจากไฟฟ้า แต่มันก็ทำให้มั่นใจว่ามีคนอยู่ในนั่นจริงๆ

“เจ้านายครับเอาไงดีครับ?”

“ฉันจะเข้าไป ส่วนนายวิทยุไปตามคนมาช่วย”

“ครับ” เมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับ ร่างสูงก็ลอบเข้าไปใกล้โรงนาพยายามไม่ให้คนด้านในรู้ตัว มาเฟียหนุ่มสามารถเข้าไปด้านในได้อย่างง่ายดายเพราะไม่มียามเฝ้าเลยสักคน สถานการณ์มันแปลกๆ ใครๆก็น่าจะดูออก มาร์คต้วนเองก็เช่นกัน หากแต่ไม่ว่าจะมีนรกขุมไหนรออยู่ ถ้าช่วยแบมแบมได้ เขาก็พร้อมจะกระโจนเข้าใส่

“แบม” เสียงทุ้มพึมพำขึ้นเมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักถูกจับมัดกับเสากลางโรงนาทั้งๆที่ยังไม่ได้สติ สองเท้าจะเดินเข้าไปหาถ้าไม่ติดว่าคนบางคนก้าวออกมาพร้อมปืนจ่อเล็งไปที่คนตัวเล็ก

“ใช้เวลานานกว่าที่ควรนะมาร์คต้วน” อีกฝ่ายทักทายด้วยสีหน้าเย็นชา ในขณะที่ดวงตาของคนถูกทักเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นตัวการ!

“ซองฮี!”

“ค่ะ...คงไม่รู้ตัวเลยสินะคะว่าเป็นฉันที่สร้างเรื่องทุกอย่างขึ้นมา บางทีฉันก็แอบคิดนะคะว่าเจ้านายโง่จริงๆ ไม่เคยรู้ตัวว่ารับศัตรูเข้ามาอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน” ซองฮีที่บัดนี้ไม่ใช่แม่บ้านใจดีอย่างเคย เอ่ยเย้ยหยันในขณะที่มาร์คมีสีหน้าเจ็บแค้นอย่างเห็นได้ชัด

“เธอจะเอายังไงก็ว่ามา ปล่อยแบมแบมไปเด็กคนนั้นไม่เกี่ยว”

“เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว คนรักของแกมันจะไม่เกี่ยวได้ยังไงกันล่ะ” งานนี้ไม่ใช่ซองฮีแต่เป็นร่างสูงของอีกคนที่พูดแทรกขึ้นมา

“แก!” อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิดนี่เป็นกับดักจริงๆ คนงานที่แยกกันก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีปรากฏตัวพร้อมปืนที่เล็งตรงมายังมาร์คจากด้านหลัง

“น่าเสียดาย กว่าจะรู้ตัวก็ไม่มีใครช่วยแกได้ซะแล้ว แต่ช่างเถอะมันถึงเวลาแล้วล่ะมาร์คที่นายจะคืนทุกอย่างให้พี่ชายคนนี้ พี่ที่มีสิทธิ์ชอบธรรมทุกอย่างของตระกูลต้วน”

“แกหมายความว่ายังไง? อย่ามาพูดมั่วๆ”

“มั่วเหรอ? ฉันไม่เคยมั่วหรอกนะมาร์ค หึ! ช่างน่าขันซะจริงมาเฟียที่น่าเกรงขามถูกปิดหูปิดตามาตลอดตั้งแต่เล็กจนโต ฟังให้ดีนะ มาร์ค ฉันก็เป็นลูกของฮันเกิงเหมือนๆกับแกนั่นแหละ ทีนี้ก็เซ็นนี่ซะแลกกับชีวิตของไอ้เด็กบ้านั่น” ริมฝีปากหยักเม้มหากันแน่นเมื่อเอกสารถูกโยนมาให้เซ็น เขามองเอกสารกับแบมแบมสลับกันไปมา

“ถ้าฉันเซ็น แบมแบมจะปลอดภัยใช่ไหม?”

“ฉันจะไม่ฆ่าไอ้เด็กบ้านั่น แต่ถ้าแกไม่เซ็นฉันฆ่าแน่” มาถึงขนาดนี้มาร์คเหมือนคนไม่มีทางเลือกนอกจากเซ็น เอาจริงๆเขาไม่รู้สึกเสียดายทุกอย่างที่มีอยู่เลยสักนิด หากแต่เขากำลังกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำตามที่พูดมากกว่า

เมื่อมาร์ควางปากกาลงเอกสารถูกศัตรูในคราบคนงานในไร่ก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจตรวจเอกสารด้วยความตื่นเต้น ส่วนซองฮีหันไปแก้เชือกให้แบมแบม

“พาแบมแบมออกไปเถอะค่ะ” เธอพูดอนุญาตทำให้มาเฟียหนุ่มรีบเข้าไปอุ้มคนตัวเล็กแทบจะทันที

“เฮ้ย! นั่นแกคิดจะทำอะไร?”

“ดงกึน เราก็ได้ตามที่เราต้องการแล้วนะ เราก็ควรปล่อยพวกเขาไป”

“พี่ซองฮี! หยุดพูดสักทีได้ไหมจะปล่อยหรือไม่ปล่อยฉันเป็นคนตัดสินใจเอง!” คำพูดที่เหมือนกับว่าจะพลิกลิ้นทำให้ทั้งมาร์คและซองฮีไม่พอใจ

“ดงกึน! นายรับปากกับพี่แล้วนะว่าได้ทุกอย่างแล้วจะหยุด”

“หยุด? พี่โง่หรือบ้า ถ้าเราไม่ฆ่ามัน มันต้องกลับมาฆ่าเราแน่ อีกอย่างสิบกว่าปีที่ผ่านมาฉันรอวันนี้มาตลอด วันกระทืบน้องต่างแม่อย่างมันให้จมดินฉันไม่ปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านไปหรอก!”

“แต่พี่ไม่ยอม” ซองฮีเอาตัวเข้ามาขวางเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะปรี่เข้ามาหามาร์คที่กำลังอุ้มแบมแบมอยู่

“พี่ซองฮี! ฉันเป็นน้องพี่นะไม่ใช่มัน ลืมไปแล้วรึไงเพราะแม่กับย่าของมันทำให้เราสองคนต้องไปโตในซ่อง พี่ลืมไปแล้วรึไง!” ดงกึนถามแววตาแข็งกร้าวโกรธเคืองที่ผู้เป็นพี่ทำท่าเหมือนปกป้องอีกฝ่าย

“แต่...”

“ไม่มีแต่ ถอยออกไปนะพี่ซองฮี ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการพี่ด้วย!”

“ดงกึน!”

“แกนี่มันเดรัจฉานของแท้เลยนะ ขนาดพี่สาวของแกเองแกยังกล้าหันปืนเข้าใส่” มาร์คพูดขึ้นเมื่อความอดกลั้นสิ้นสุดลง นอกจากจะไม่รักษาคำพูดแล้วยังไม่มีความเมตตาแม้กระทั่งกับคนในครอบครัวตัวเอง

“หึ! ฉันก็เดรัจฉานเหมือนโคตรเหง้านั่นแหละ เพราะย่าแกมันก็ไม่ต่างกันหรอก ฉันเองก็หลานเหมือนกันยังไม่มีความเมตตาให้เลยสักนิด!”

“ฉันเมตตาแล้วต่างหากล่ะ” เสียงของหญิงชราดังขึ้นท่ามกลางความตกใจของทุกคน โดยเฉพาะมาร์คไม่คิดว่าผู้เป็นย่าจะมาปรากฏตัวในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้!

 
 

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์คต้วน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4775 Maewmiaow (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 15:33

    ค้างงงงอ่ะมาต่อเร็วๆนะฮะ🧐🧐🧐🧐🧐🧐🧐🧐🧐
    #4,775
    0
  2. #4699 bbamaaun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:33
    อยากได้ๆๆ
    #4,699
    0
  3. #4361 WomenOfMark (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 20:08
    ไม่อยากนึกถึงวันที่แบมเมินมาร์คเลย ใจเจ็บจะแย่ แค่อ่านตอนยังไม่รีไรท์ก็ปวดใจแล้วค่ะ โธ่
    #4,361
    0
  4. #743 Mukkim_L (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 23:40
    น่าร้ากกกก อ่านแล้วเอ็นดูแบมทุกตอน เข้าใจพี่มาร์คเลยทำไมทั้งรักทั้งหลงขนาดนี้ แต่แหมมม หลอกเด็กจูบอีกแล้ว หวานเชียว -///- แอบสงสารลูกน้องแต่ละคนเหมือนกัน แต่มาเฟียอย่างพี่มารฺคก็ต้องเด็ดขาดงี้แล T.T แบมใกล้จะหายแล้วววว*___* คงอีกฟีลนึงเลยแต่ก็อยากอ่าน รออ่านต่อนะคะ ^.^
    #743
    0