[GOT7] Crazy Love ||MarkBam,BNior,JackJae||จบ

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 20 ผู้ที่อยู่เคียงข้าง-คนไร้เหตุผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    13 ก.ค. 63

แจ็คสันเก็บปืนไรเฟิลที่ใช้ซุ่มยิงหลังจากเป้าหมายที่อยู่ห่างออกไปหลายช่วงตึกถูกลูกกระสุนปืนเจาะตรงหน้าผากไร้ทางรอด เขายกเลิกการเดินทางไปปักกิ่งเพราะภารกิจนี้ ส่วนทางปักกิ่งคุณย่าต้วนท่านบอกว่าจะจัดการเอง

บอกตามตรงว่าการที่คุณย่าติดต่อมาทำให้เขาตกใจและหวั่นเกรงในตัวของท่านมากกว่าเดิมหลายขุม ไม่คิดว่าท่านจะล้ำลึกและเดินนำหน้าทุกคนหลายก้าวแบบนี้ จนเขาพูดได้เต็มปากเลยว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือมาร์คต้วนยังมีคุณย่าต้วน

“ตอนนี้ทางปักกิ่งเรียบร้อยดีแล้วครับ คุณแจ็คสันจะตามไปสบทบด้วยเลยไหมครับ?” คนใต้อำนาจเอ่ยถามเมื่อแจ็คสันลงจากดาดฟ้ามาขึ้นรถที่สตาร์ทเครื่องรอ

“ถ้าที่นั่นเรียบร้อยแล้วฉันก็ยังไม่จำเป็นต้องไป”

“เข้าใจแล้วครับ”

“แล้วเรื่องศพของนายตำรวจจินฮยอกกับภรรยาเป็นยังไงบ้าง” เมื่อต้องถามถึงเรื่องนี้แววตาของแจ็คสันก็ไหววูบไปด้วยความหดหู่

“ตอนนี้ศพอยู่ที่โรงพยาบาลครับ รอญาติไปรับมาทำพิธีคุณแจ็คสันจะให้จัดการเลยไหมครับ?”

“จัดการพรุ่งนี้ดีกว่า ฉันอยากให้คุณหนูยองแจได้ทำใจอีกนิด” เขากลัวว่าคุณหนูยองแจจะรับไม่ไหวที่เสียพ่อแม่ต่อหน้าต่อตาไปเมื่อวานแล้ววันนี้จะต้องมานั่งอยู่ในงานศพ เขาอยากให้อีกฝ่ายเว้นระยะไว้ทำใจบ้าง

แต่พอแจ็คสันได้มาเห็นคุณหนูยองแจในสภาพนี้แล้วเขากลับรู้สึกว่าเวลาเพียงวันเดียวมันอาจไม่พอให้ทำใจ ร่างบางเอาแต่นั่งเหม่อลอยน้ำตาไหลอาบแก้ม

“คุณแจ็คสันคะ ตั้งแต่คุณหนูยองแจตื่นขึ้นมาก็ไม่พูดอะไรเลยค่ะ เอาแต่เหม่อลอยและร้องไห้เงียบๆเหมือนมองไม่เห็นพวกเรา ไม่รับรู้อะไรที่พวกเราพยายามพูดหรือปลอบเลยค่ะ” แม่บ้านที่ถูกสั่งให้คอยดูแลเอ่ยรายงานพลางทอดมองคุณหนูด้วยแววตาสงสาร

“อืม แล้วคุณหนูยองแจได้ทานอะไรบ้างหรือยัง?”

“ยังเลยค่ะ ตั้งแต่เช้ายันบ่ายอย่าว่าแต่ข้าวสักเม็ดเลยค่ะ น้ำสักหยดก็ยังไม่ได้ดื่มค่ะ”

“อืม เดี๋ยวฉันจัดการเอง” แจ็คสันมองคุณหนูยองแจอีกครั้งก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว แล้วกลับออกมาพร้อมถ้วยบะหมี่ร้อนๆ

“คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลยใช่ไหมทานนี่หน่อยสิ อย่างน้อยก็รองท้องสักคำสองคำก็ยังดี” เขาไม่พูดเปล่าคีบเส้นบะหมี่ใส่ช้อนแบบพอดีคำแล้วยื่นป้อนให้ หากแต่อีกฝ่ายเหมือนไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา ไม่รับรู้สิ่งใดๆทั้งนั้นจนเขาต้องชักมือกลับมา แล้ววางถ้วยลงที่โต๊ะ

“ตกลงคุณจะทำแบบนี้ใช่ไหม? จะหนีทุกอย่างโดยไม่รับรู้อะไรเลยใช่ไหม? ก็ได้คุณจะทำแบบนั้นก็ได้แต่อย่างน้อยตอนนี้คุณช่วยหันมา” มือแกร่งประคองหน้าของอีกฝ่ายให้หันมาทางตน และเมื่อระยะสายตาประสานกัน เขาก็จับมือเรียวมาทาบไว้ตรงหัวใจ

“และช่วยเอามือของคุณวางไว้ตรงนี้ หากตอนนี้คุณไม่รับรู้อะไรจริงๆ คุณก็คงไม่เห็นว่าผมกำลังพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ และถ้าคุณไม่รับรู้จริงๆคุณคงไม่รู้สึกว่าหัวใจของผมมันกำลังเต้นอยู่ แต่ถ้าคุณยังรับรู้อยู่บ้างได้โปรดทราบเอาไว้ ทั้งหมดที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้เพราะคุณนะ คนอย่างผมต้องพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้เพราะความสูญเสียที่คุณได้รับ และที่สำคัญหัวใจของผมมันเต้นด้วยความเจ็บปวดเมื่อเห็นน้ำตาของคุณ” ทั้งแววตาน้ำเสียงที่แจ็คสันสื่อออกไปคือความจริงทั้งหมด เขาหวังให้คุณหนูยองแจได้รับรู้

“คุณคงกำลังคิดว่าชีวิตของตัวเองไม่มีความหมายและไม่มีใครอยู่เคียงคุณ แต่ผมอยากให้คุณมองมาที่ผม อยากให้รู้ว่าคุณมีความหมายต่อผม และผมพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างคุณ ผมรักคุณนะคุณหนูยองแจ”

“ฮึก...นายโกหก...ฮือออออออ” ทันทีที่ได้ยินคำบอกรักออกมา ยองแจก็ร้องไห้โฮออกมา ไม่ยอมเชื่อแม้ว่าแววตาของอีกฝ่ายจะบอกชัดเจนอยู่แล้ว คิดในแง่ร้ายว่าเป็นเพียงความสงสาร

“มันคือความจริง ผมรักคุณ และผมกลัวที่จะเสียคุณหนูตัวร้ายอย่างคุณไป”

“นายแค่สงสาร แค่สงสารฉ- … อื้ออออ” คำพูดของยองแจถูกกลืนหายไปเมื่อถูกริมฝีปากหยักมาทาบทับ ยองแจได้รับจูบที่อ่อนโยน จูบที่เหมือนจะดูดกลืนความทุกข์ทรมานใจออกไป และจูบที่ทำให้ความเคลือบแคลงใจทั้งหมดที่มีอยู่หายไป

“ผมจะอยู่เคียงข้างคุณ ขออย่างเดียวให้คุณเห็นค่าของตัวเองได้ไหม?”

“อื้อ” ยองแจพยักหน้ารับโดยที่ดวงตายังเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ความเสียใจกับการสูญเสียยังไม่ได้จางหายไป แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกยินดีที่ยังมีคนต้องการเขาอยู่ เขาไม่ได้เหลือตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ เขายังมีแจ็คสันคนที่เขาเคยชังเพราะความเถื่อนคนนี้คอยอยู่เคียงข้าง

“งั้นทานนี่หน่อยนะ”

“ทำไมถึงเป็นบะหมี่?” แจ็คสันคลี่ยิ้มที่คุณหนูตัวร้ายฉายแววเรื่องมากออกมานิดๆ ไม่รำคาญเลยสักนิดแต่กลับดีใจมากกว่า เขายอมให้คุณหนูยองแจเรื่องมากเอาแต่ใจดีกว่าเอาแต่ร้องไห้ไม่รับรู้อะไร

“เพราะผมทำเป็นแค่นี้”

“ให้แม่บ้านทำให้ก็ได้”

“นั่นสิ ทำไมลืมคิดทุกที” เสียงทุ้มที่พึมพำออกมาทำให้ยองแจขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนที่จะเอะใจนึกอะไรบางอย่างออก มือเรียวถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้มแล้วอ้าปากรับบะหมี่ที่ถูกป้อน

“คราวนี้นายลืมใส่กุ้งด้วย” ยองแจพูดเมื่อกลืนลงคอเข้าไปเสร็จ แต่นั่นกลับทำให้แจ็คสันยิ้มออกมา แสดงว่าคุณหนูตัวร้ายรู้แล้วว่าบะหมี่ถ้วยก่อนหน้านี้เขาเป็นคนทำให้ด้วยตัวเองเหมือนๆกับครั้งนี้

 

ด้านแจบอม

เมื่อได้ทราบเรื่องของเพื่อนสนิททั้งสองก็ทั้งตกใจและโล่งใจที่เหตุการณ์ร้ายๆที่เกิดขึ้นมันผ่านพ้นไปแล้ว

“โชคดีจังเลยนะครับที่คุณมาร์คกับน้องแบมแบมปลอดภัย” จินยองที่ตกใจไม่แพ้กันพูดขึ้น

“งานนี้ต้องขอบคุณคุณย่านะ ถ้าไม่ได้ท่านสองคนนั้นจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้”

“นั่นสิครับ พูดถึงแล้วก็อยากจะเจอคุณย่าต้วนดูสักครั้งหนึ่งจัง” จินยองรู้สึกปลื้มบุคคลที่ถูกกล่าวถึงจนอยากจะลองเจอดูสักครั้ง

“เอาไว้ท่านกลับมาฮ่องกงเมื่อไหร่ ผมจะพาคุณไปแล้วกันนะ”

“แต่ผมว่าเราควรจะกลับเกาหลีกันนะครับ” คนเป็นเลขาพูดขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเพราะในตอนนี้คนเป็นเจ้านายได้กลับมานอนโรงพยาบาลเป็นรอบที่สองแล้ว เขาไม่รู้ว่าร่างสูงแพ้อะไรกันแน่ พอหายได้ไม่ถึงคืนก็เป็นอีก จนเขาเริ่มเครียดกลัวว่าร่างสูงจะเป็นมากกว่าเดิม

“ไม่ได้หรอกงานทางนี้ยังไม่เรียบร้อยเลย ...ป้อนองุ่นให้ทีสิ ผมอยากกิน” ปากบอกอยู่เพราะงานแต่ไม่เห็นสนใจงานสักนิด มีก็แต่รองผู้บริหารฝั่งฮ่องกงคอยจัดการทุกอย่างให้ ส่วนท่านประธานอิมก็แค่นอนฟังรายงาน

“แล้วทำไมท่านไม่หยิบเองล่ะครับ?”

“ก็ผมป่วยนี่ คุณจะใจร้ายให้คนป่วยกินเองเหรอ?”

“ท่านหายแล้วเถอะ เดี๋ยวหมอเจียมาตรวจเสร็จก็กลับได้แล้ว” จินยองบ่นอุบ แต่ก็ยอมทำตามความต้องการของคนเป็นเจ้านาย

อาจเป็นเพราะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นร่างสูงจึงเห็นตัวตนอีกฝ่ายมากขึ้น ในความอ่อนโยนของเลขาคนนี้แฝงไปด้วยความเจ้าแง่แสนงอน มีเผลอหลุดประชดประชันนิดๆให้เขาได้เผลอยิ้มบ่อยครั้ง

“จินยอง”

“ครับ?” ร่างบางขานรับเมื่ออีกฝ่ายเรียก ดวงตาใต้กรอบแว่นหนาจ้องมองราวกับกำลังรอฟังคำพูดต่อไป

“คุณมีพี่น้องบ้างหรือเปล่า?” คำถามนั้นทำให้จินยองใจไหววูบ ไม่ใช่ด้วยความดีใจนะ...แต่มันรู้สึกห่อเหี่ยวมากกว่า เพราะเดาได้ว่าทำไมอยู่ๆถึงได้ถูกถามแบบนี้

ทำไมอิมแจบอมถึงได้สนใจในตัวเดวิลมากขนาดนั้น

จนบางทีจินยองเองอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา(?)

“ทำไมครับ? ผมเหมือนใครเหรอ?”

“ก็เหมือนคนๆหนึ่ง เหมือนมากเลย...ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือน” ดวงตาคมจับจ้องมาที่ดวงหน้าที่ออกจะจืดชืด มีแว่นหนาบังดวงตาเหมือนคนใส่ต้องการจะซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ไม่ให้เขาดูออก

“แล้วท่านคิดยังไงกับคนที่บอกว่าเหมือนผมเหรอครับ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ได้เจอกันนาน เลยไม่รู้แล้วว่าคิดยังไงกันแน่?” ร่างสูงบอกไปตามความจริง บางทีก็เหมือนจะคิดถึง แต่พอเริ่มจะคิดแบบนั้น มันก็รู้สึกผิด(?)

“เหรอครับ เกือบจะ...”                                           

“เกือบจะอะไร?” แจบอมถาม เมื่อเลขาเงียบไปดื้อๆ

“เปล่าหรอกครับ ท่านอย่าใส่ใจเลย เอาเป็นว่าผมมีน้องชายครับอายุ 17” เขาจะพูดออกไปได้ไงกันว่าที่เกือบ...ก็คือเกือบจะเสียใจที่ท่านมองข้ามเขาที่อยู่ข้างๆ แล้วดันไปจดจ่อกับเขาอีกคนที่เจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง...

“17 คงไม่ใช่หรอก”

“ถ้าอย่างนั้นคนๆนั้นก็อาจจะแค่บังเอิญเหมือนผมก็ได้ครับ”

“นั่นสิ ช่างเถอะเลิกคิดดีกว่า ป้อนองุ่นอีกสิ” งานนี้จินยองยอมป้อนให้ง่ายๆไม่อิดออดเหมือนครั้งก่อน ทำเอาคนถูกป้อนกินไปยิ้มไป และคงจะมีความสุขมากกว่านี้ถ้าไม่ถูกใครบางคนมาขัดจังหวะ

“หมอมาตรวจอาการแล้วค่ะคุณแจบอม” ทันทีที่เห็นหน้าหมอท่านประธานอิมก็ชักสีหน้าใส่ ส่วนจินยองที่ไม่ทันได้สังเกตเจ้านายตัวเองหันไปยิ้มหวานทักทายผู้มาใหม่อย่างเป็นมิตร

“สวัสดีครับหมอเจีย”

“สวัสดีค่ะจินยอง วันนี้เจียออกเวรไว ไปทานข้าวเย็นด้วยกันนะคะ”

“จินยองไม่ว่างครับ ต้องกลับพร้อมผม” เป็นแจบอมที่เอ่ยขัดจังหวะการทอดสะพานของหมอเจีย

“บางทีคุณอาจจะไม่ได้กลับก็ได้นะคะ” ไม่พูดเปล่าเธอส่งสายตาท้าทายไปให้ท่านประธานอิมด้วย เธอมองออกว่าอีกฝ่ายไม่พอใจแต่ยังควบคุมอารมณ์ได้อยู่

“ท่านจะต้องอยู่โรงพยาบาลต่อเหรอครับ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?” ส่วนจินยองนั้นดูเหมือนจะตกใจมากที่ได้ยินแบบนั้น จึงรัวคำถามออกมาเป็นชุดด้วยความเป็นห่วงเจ้านายตัวเอง

“ใจเย็นๆก่อนค่ะจินยอง เจียแค่บอกว่าบางทีน่ะค่ะ ขอตรวจก่อนแล้วกันนะคะ”

“รบกวนด้วยนะครับ หมอเจีย” หมอเจียคลี่ยิ้มให้ก่อนจะลงมือตรวจอาการของแจบอม ผ่านไปประมาณห้านาที เธอก็ปลดน้ำเกลือออกให้

“เรียบร้อยแล้วค่ะ รับยาแก้แพ้ ก็กลับบ้านได้แล้วนะคะ”

“ขอบคุณนะครับหมอเจีย” เป็นจินยองที่เอ่ยขอบคุณขึ้น หมอเจียคลี่ยิ้มกำลังจะฉวยโอกาสคว้ามือของอีกฝ่ายขึ้นมาจับ แล้วบอกว่ามันคือหน้าที่แต่ดันโดนคนบางคนตัดหน้าเสียก่อน(?)

“ช่วยผมเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยสิ”

“ห๊ะ?” คนถูกขอให้ช่วยทำหน้าเหลอหลา แทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน และนั่นดูเหมือนมันจะเกินหน้าที่เลขาไปนิดนะ

“น่า นะ ช่วยผมหน่อย ตอนนี้ผมติดกระดุมไม่เป็น”

“ห๊ะ?” เหตุผลที่คนเป็นเจ้านายอ้างทำให้จินยองทำหน้าเหลอหลาอีกรอบ ไม่ใช่เด็กสองขวบนะจะติดกระดุมไม่เป็นได้ไง แต่ทว่าแจบอมไม่รอให้ร่างบางค้านอะไรทั้งนั้น เขาคว้าเสื้อผ้าแล้วลากตัวเลขาเข้าไปในห้องน้ำด้วยกันอย่างไม่นึกเกรงใจหมอกับพยาบาลเลยสักนิด

“ท่านครับนี่ไม่ใช่หน้าที่ของเลขานะ”

“ก็ไม่ใช่ไง”

“แล้วลากผมมาในนี้ทำไม?” จินยองทำหน้าไม่เข้าใจที่โดนลากเข้ามาในนี้

“ก็แค่ไม่อยากให้คุณอยู่ใกล้หมอเจีย” แจบอมตอบออกมาง่ายๆไม่ได้สนใจว่าคนฟังจะรู้สึกอย่างไร และจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตัวเอง ส่วนจินยองก็รีบหันหลังให้ด้วยความรู้สึกหลายอย่างประเดประดังเข้ามาในใจ

 

เมื่อกลับมาที่โรงแรมจินยองดูแลความเรียบร้อยของเจ้านายเสร็จประมาณสี่ทุ่ม จากนั้นแยกมาพักผ่อน เขาทิ้งตัวนอนกับฟูกนุ่มๆ พลางนึกถึงเรื่องราวของวันนี้... บอกตามตรงว่ากำลังเริ่มคิดเข้าข้างตัวเองว่าผู้เป็นเจ้านายกำลังหึงหวง

“บ้าน่า...ท่านก็แค่ไม่ชอบให้เราอยู่ใกล้หมอเจียไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก” แม้จะพยายามบอกตัวเองให้คิดไปด้านนั้น แต่พอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูรูปช่อดอกไม้ที่ถ่ายเก็บเอาไว้ ริมฝีปากสวยก็คลี่ยิ้มไม่หุบ...จะผิดไหมนะถ้าจะรู้สึกว่า...

ยิ่งใกล้...ยิ่งหวั่นไหว...

อยากคิดไปไกลกว่านี้...แต่...เขามีอีกด้านที่มันทำให้ไม่คู่ควรกับใครคนไหน...

ครืดๆ...

มือถือในมือสั่นไหวข้อความถูกส่งเข้ามา คิ้วสวยขมวดเข้าหากันยูคยอมส่งข้อความมาทำไม ประจำแล้วเจ้าตัวไม่เคยส่งไม่เคยโทรบอกว่าเปลืองเงิน จะมีก็แต่เขาที่โทรไป

“ยูคยอม...” มือไม้ของเขาแทบหมดแรง เมื่อเห็นภาพที่แนบมากับข้อความ น้องชายที่ไม่ได้สติถูกมัดมือมัดเท้าเอาไว้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมน้องชายของเขาถึงถูกจับ

“ถึงเดวิล ถ้าอยากให้น้องชายปลอดภัย เดินทางไปพบท่านฮวังที่โรงแรม XXXX ห้อง 707 ภายในหนึ่งชั่วโมง” เมื่อจับใจความความได้จินยองไม่รออะไรทั้งนั้นรีบออกจากห้องพร้อมกระเป๋าหนังที่บรรจุเครื่องสำอางเอาไว้ จากนั้นก็รีบเรียกแท็กซี่หน้าโรงแรมให้ขับตรงไปที่นั่นทันที

ระหว่างที่นั่งอยู่บนรถจินยองก็ถอดแว่นหนาออก ลบเมคอัพจุดด่างดำบนใบหน้า ก่อนจะแต่งหน้าให้เฉี่ยวและเซ็กซี่ และถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้นแต่ก็มองออกว่าคนๆนี้คือเดวิลประจำไนต์คลับของอูยอง!...

ใจของจินยองร้อนรน สอบถามคนขับอยู่ตลอดเวลาว่าจะถึงหรือยัง และทันทีที่รถจอดเขาไม่รออะไรรีบยัดเงินให้แท็กซี่แล้วก้าวขาลงอย่างรีบร้อน ไม่ได้สังเกตว่ามีแท็กซี่อีกคันตามมาจอดเทียบ หากเขาหันไปสักนิดคงจะได้เห็นสายตาของใครบางคนที่กำลังตกตะลึงกับลุคที่เปลี่ยนไประหว่างตอนที่ขึ้นกับลงแท็กซี่

สองขาของจินยองมาถึงหน้าห้องตามข้อความนั้น เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ไม่ใช่คนโง่รู้ดีว่าถูกเรียกแบบนี้ต้องเจอกับเหตุการณ์เช่นไหน

แต่เพื่อน้องชายแล้ว...

เขายอม!

มือเรียวเคาะประตู 2-3 ครั้งผู้ที่อยู่ด้านในก็เปิดต้อนรับให้เข้าไปข้างใน ร่างสูงของใครบางคนที่เดาว่าน่าจะเป็นท่านฮวังกำลังนั่งไขว้ห้างบนเก้าอี้หรูพิจารณาร่างบางที่เพิ่งจะเข้ามาท่ามกลางบอดี้การ์ดคุ้มกันสองคน

“ดูเธอแตกต่างจากตอนเป็นเดวิลที่ไนต์คลับนะ”

“อย่าเบี่ยงประเด็นเลยครับ ถามจริงๆเถอะคุณต้องการอะไรกันแน่?” จินยองถามออกไปทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ อีกฝ่ายยกยิ้ม จะขยับลุกขึ้นมาใกล้ ใช้มือแกร่งลูบไล้ใบหน้าสวยอย่างถือวิสาสะ

“ต้องการอะไรเธอก็น่าจะรู้ดีนี่น่า ต้องให้ฉันพูดด้วยเหรอ” เมื่อได้ยินเช่นนั้นจินยองก็เม้มริมฝีปากแน่น ใช่... เขารู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร

“จะปล่อยน้องชายของผมใช่ไหม...”

“ฉันจะปล่อยเพียงแค่เธอยอมให้ในสิ่งที่ฉันต้องการ” อีกฝ่ายพูดเหมือนง่ายหากแต่ร่างบางต้องกล้ำกลืนกลั้นน้ำตาเอาไว้ ใครบ้างจะอยากนอนกับคนที่ตนเองไม่ได้รัก

อีกฝ่ายคลี่ยิ้มเมื่อเดวิลที่ไร้พิษสง ไม่โวยวายต่อรองอะไรอีก ใบหน้าคมของเขาขยับเข้าใกล้ ริมฝีปากเรียวกำลังจะทาบทับเข้ามาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าถ้าไม่ติดว่าประตูถูกเปิดเข้ามาอย่างแรง!

ปึง! 

บรรดาบอดี้การ์ดดึงผู้เป็นเจ้านายให้หลบข้างหลังทันทีที่ประตูเปิด! ร่างสูงของใครบางคนที่หน้าประตูไม่รอให้จินยองงุนงงไปมากกว่านี้เดินตรงเข้ามาคว้าแขนเรียวหวังฉุดดึงให้ออกไปจากห้องนี้

“ทะ...ท่านมาได้ไง?”

“จะมาได้ยังไงไม่สำคัญ ตามฉันมาซะดีๆ” สรรพนามแทนตัวที่ค่อนข้างกระด้างกว่าที่เคยทำให้จินยองใจหายรู้ตัวว่าความรู้สึกของอีกฝ่ายที่มีต่อตนได้เปลี่ยนไปแล้ว

“ไม่ได้นะ...ผมไม่ไป” ถึงแม้ว่ากำลังจะได้หลุดพ้นจากสิ่งที่ไม่ต้องการให้เกิดขึ้น แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของน้องชายจินยองก็ยึดประตูเอาไว้ไม่ยอมปล่อย สร้างความโมโหให้อิมแจบอมมากยิ่งขึ้นไปอีก

“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้! อย่าให้ฉันต้องโกรธไปมากกว่านี้นะปาร์คจินยอง” เสียงทุ้มขึ้นอย่างเหลืออด หากแต่ร่างบางส่ายหัวดิก

“เขาไม่ไป ก็อย่าบังคับเขาสิ” ท่านฮวังยังมีหน้ามาพูดทั้งๆที่ตนเองทำไว้หนักยิ่งกว่าเสียอีก

“หุบปากไปไม่เกี่ยวกับแก!”

“อ้าว! มาชี้หน้าท่านฮวังได้ไง”สองบอดี้การ์ดไม่พูดเปล่า ตรงดิ่งเข้ามาหาหมายจะสั่งสอน แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอย่างใจคิด เท้าหนักๆก็เตะสวนยอดอกกลับมาคนละที เล่นนอนกองหมอบกับพื้นอย่างหมดท่า

“โทษฐานของพวกชอบสอด ถ้ากล้าเข้ามายุ่งอีกละก็ ฉันเอาตายแน่! ตามมาจินยอง!”

“ไม่ไป! ปล่อยผมนะ!” จินยองพยายามยื้อเอาไว้สุดชีวิต แต่มีหรือที่จะสู้แรงของแจบอมได้ ไม่นานก็ต้องถลาไปตามแรงกระชากทำเอาน้ำตาอุ่นๆเอ่อไหลออกมาจากดวงตากลมโต ห่วงน้องก็ห่วงเจ็บก็เจ็บ!

“เงียบซะ! ถ้าอยากได้ขอฉันก็ได้ ฉันจะจัดให้ ไม่ต้องถ่อมาถึงที่นี่!”

“ท่านกำลังเข้าใจผิด ...ผมจะช่วยน้องชายของผม”

“หยุดโกหกได้แล้วปาร์คจินยอง! นายจะปั่นหัวฉันไปถึงไหน!” 

“ผมไม่ได้โกหก ...ปล่อยผมเถอะ ผมขอร้อง...” คนเป็นเลขาขอร้องด้วยเสียงสะอื้น แต่แทนที่จะได้รับความเห็นใจ กลับเพิ่มแรงแค้นเคืองให้ร่างสูง!

“อยากนอนกับมันจนตัวสั่นหรือไง!” นอกจากไม่คิดจะฟังเหตุผลของร่างที่ตนกำลังกระชากลากถูแล้ว ยังพ่นถ้อยคำร้ายๆใส่ด้วย และไม่ว่าจินยองจะพยายามอธิบายยังไงมันก็กลายเป็นเพียงถ้อยคำโกหกสำหรับท่านอิมแจบอม

เมื่อมาถึงโรงแรมร่างสูงผู้มีอำนาจที่สุดในที่แห่งนี้ ไม่ฟังเสียงและไม่สนใจสายตาของใครๆกระชากเรียวแขนของจินยองให้ตามตนเองอย่างเดียว พอมาถึงชั้นส่วนตัวของแจบอม ร่างบางพยายามเกาะประตูลิฟต์เอาไว้แน่น จนถูกอีกฝ่ายจับอุ้มพาดบ่าเข้าไปห้อง

“ไม่นะ!ปล่อยผม!”

“ถ้าทำให้ฉันโกรธมากกว่านี้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ ปาร์คจินยอง!” ไม่พูดเปล่าเขาโยนจินยองไปที่เตียงกว้างและถึงแม้เตียงจะนุ่มแต่ร่างบางก็รู้สึกจุกอยู่ดี!

“ท่านพาผมมาที่นี่ทำไม” จินยองกวาดสายตามองอย่างหวาดระแวงพยายามขยับตัวหนีร่างสูงที่ตามขึ้นมาบนเตียงด้วยท่าทีที่คุกคาม

“ก็จะจัดให้ในสิ่งที่นายอุตส่าห์ไปขอผู้ชายคนนั้นไง ว่าไงล่ะจินยอง เอ๊ะ...หรือจะเรียกว่าเดวิลดีล่ะ บอกมาสิว่านายอยากได้เท่าไหร่ บ้าน รถ บอกมาสิ!”

“ผมไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น ปล่อยผมไปเถอะ”

“หยุดเล่นตัวได้แล้ว! หยุดทำตัวใสซื่อปั่นหัวของฉัน” มือแกร่งจับร่างบางกดลงกับเตียงด้วยความโมโห ขนาดนี้แล้วยังไม่เลิกปั่นหัวเขาอีก!

“ท่านไม่เข้าใจ ... ปล่อยผมเถอะ ผมต้องกลับไปหาทะ...อ๊ะ!”

“อย่า!!” เสียงจินยองร้องขึ้นด้วยความตกใจ 

แคว๊ก!!!

เสื้อที่สวมอยู่ถูกกระชากออกไม่มีชิ้นดี คนที่อยู่ด้านบนกำลังโกรธจนหน้ามืด

“อยู่กับฉันยังเรียกหาผู้ชายคนอื่น...มองที่ฉันนี่! แล้วเลิกนึกถึงมันซะ” จินยองยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร ริมฝีปากหยักกดจูบอย่างหยาบโลน ไม่มีความอ่อนหวานอ่อนโยนสำหรับคนสองหน้าอย่างจินยอง

“อื้อ...” ยิ่งร่างบางพยายามเบือนหน้าหนี มือหนายิ่งเหมือนคีมหนาล็อกคางเรียวเอาไว้ไม่ให้หนี สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ออกแรงผลักไสเท่าที่จะสามารถทำได้

ความดิ้นรนของเขากลายเป็นเรื่องผิดพลาด มันทำให้ร่างสูงยิ่งรุนแรงกว่าเดิม เสื้อผ้าทุกชิ้นที่ห่อหุ้มกายอยู่ถูกกระชากออกไม่มีชิ้นดี ความโกรธแค้นที่โดนหลอกโดนปั่นหัวถูกระบายลงบนร่างกายของเดวิลที่เคยปรารถนาอยากได้...

หากแต่....

กว่าจะรู้ว่าร่างบางไร้ราคีคาวมันก็ไกลเกินถอย...

“ฮึก... ฮือ... เจ็บ... ปล่อยผมนะ...” น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยอย่างน่าสงสารในขณะที่สองมือพยายามดันให้คนบนตัวออกไป หากแต่แจบอมไม่ยอม มันเลยเถิดเกินกว่าจะหยุดได้

“แป๊ปเดียวเท่านั้น...เจ็บแค่นิดเดียวเชื่อผมนะ...” เสียงทุ้มปลอบโยน ความรุนแรงค่อยๆถูกเปลี่ยนให้อ่อนโยนลงอย่างช้าๆ จินยองถูกสอนให้รู้จักความแปลกใหม่...

ในขณะที่ผู้สอนก็พึงพอใจไม่น้อยจากสิ่งที่ได้จากจินยองไป เขาฉลาดพอจะรู้แล้วว่าจินยองไม่เคยขายเรือนร่างให้ใครมาก่อน ...และถึงแม้ว่าจินยองยังมีคดีใหญ่ติดตัวอยู่ แต่เขาก็เลือกที่จะหยุดสร้างความเจ็บปวดให้ แล้วมอบความหอมหวานปนร้อนแรงในค่ำคืนนี้ให้แทน

 

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Crazy love บ้าอ้อนรักนายมาเฟีย

Get it now

 

ภายในเล่มประกอบด้วยเนื้อหาตั้งแต่ต้นจนจบ และตอนพิเศษอีก 6 ตอน

ตอนพิเศษ1ความรู้สึกที่มั่นคง

ตอนพิเศษ2คนรักของมาเฟียกับชีวิตมหาลัย

ตอนพิเศษ3อ้อน

ตอนพิเศษ4เปิดตัว

ตอนพิเศษ5แบมแบมไม่ชอบรังแกใคร

ตอนพิเศษ6รางวัลของมาร์คต้วน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,795 ความคิดเห็น

  1. #4777 Maewmiaow (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 18:48

    🧐🧐🧐🧐🧐🧐❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
    #4,777
    0
  2. #4731 leehwayeon bb (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 13:33

    ชอบฉากพี่แจมบอมจัง5555
    #4,731
    0
  3. #4726 bampira777 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 17:18
    แล้วจะทำหนังสือไหมคะ
    #4,726
    0
  4. #4693 jeab-mtbb9397 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 20:09

    ชอบเรื่องมากเลยยย
    #4,693
    0
  5. #4420 patchyy2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 20:07
    โอ้ยสงสารรขอให้แบมกลับมาจำมาร์คได้ด้วยเถอะ
    #4,420
    0
  6. #954 dada0627 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 14:32
    อร๊ายยย ตื่นเต้นจัง รอๆๆๆ นะคะ^_^
    #954
    0