ทรายแสนสิเน่หา #ปราบพยศ #จอมโจรลามก

  • 100% Rating

  • 3 Vote(s)

  • 46,770 Views

  • 97 Comments

  • 651 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    751

    Overall
    46,770

ตอนที่ 57 : บทที่ 7 แรงมาแรงกลับไม่โกง [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 935
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    2 ก.พ. 62

ดื้อนัก! ปล้นทั้งตัวและหัวใจเสียเลย!


(อีบุ๊คคลิ๊กที่รูปด้านบนได้เลยค่ะ)


บทที่ 7 แรงมาแรงกลับไม่โกง [1]

 

         เพียงจันทร์ที่บัดนี้มีชื่อใหม่คือ ไมราเดินตามคาริมาไปเงียบอย่างๆ โดยไม่ชวนคุยหรือซักถามอะไร นั่นเพราะตอนนี้เธอกำลังคิดว่าคนที่คฤหาสน์ฟารฮานคงกำลังวุ่นวาย พยายามทำทุกอย่างเพื่อช่วยเธอออกไปจากเงื้อมมือโจร และที่เธอเป็นห่วงที่สุดก็คือชีคฮัซไซฟาฮ์...

         ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นเขาล้มลงบนผืนทรายยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำ จนทำให้เธอนอนฝันร้าย เธอได้แต่สวดมนต์อ้อนวอนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย โปรดช่วยดลบันดาลให้เขาปลอดภัยด้วย แต่ไม่รู้ว่าคำอ้อนวอนของเธอจะสัมฤทธิผลหรือไม่

         “ถึงแล้วจ้ะไมรา” คาริมาแตะเบาๆ ที่ไหล่ของผู้มาใหม่ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่ยืนนิ่งราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ภายในใจ

         “เอ่อ...ค่ะ” ไมราตื่นจากภวังค์ มองบ้านสีอิฐหลังเล็กชั้นเดียวอยู่เบื้องหน้า ข้างประตูบ้านสีน้ำตาลเข้มมีต้นไม้เมืองร้อนขนาดเล็กออกดอกสีเหลืองสดใส ขับให้บ้านหลังนี้ดูแตกต่างจากบ้านหลังอื่นที่ดูกลมกลืนเหมือนกันไปหมดแทบทุกหลัง

         “ฉันอยู่กับชาดาห์สองคน แต่บ้านนี้มีห้องว่างเหลืออยู่อีกห้องหนึ่ง เอาไว้รับรองแขกผู้หญิงที่เดินทางผ่านมาพักที่หมู่บ้านของเรา” คาริมาอธิบายพลางเปิดประตูบ้านเข้าไป ภายในบ้านจัดเรียงด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้อย่างเป็นระเบียบ ห้องโถงของบ้านไม่กว้างนัก วางโต๊ะเก้าอี้เตี้ยๆ บนพรมสีเลือดหมูผืนใหญ่ ถัดไปมีม้วนผ้าวางนับสิบม้วน เงยหน้ามองเลยไปมีจักรเย็บผ้าตั้งอยู่ริมหน้าต่าง ข้างกันนั้นมีชั้นเก็บไหมพรมและเครื่องมือเย็บปักถักร้อยและงานประดิษฐ์มากมาย

         ดูเป็นบ้านของแม่ศรีเรือนจนเพียงจันทร์รู้สึกเกร็ง

         “ห้องของไมราอยู่ติดกับครัวคงไม่ถือใช่มั้ยจ้ะ” คาริมาเดินไปเปิดประตูห้องว่างเพียงห้องเดียว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เพียงจันทร์ “ถ้ามันคับแคบไปจะแลกห้องกับฉันก็ได้นะจ๊ะ”

         “ขอบคุณมาก ห้องนี้ก็กว้างและสะดวกสบายมากแล้วค่ะ” หญิงสาวชาวไทยรู้สึกถูกชะตากับคาริมา ทั้งที่เพิ่งพบหน้ากันแต่กลับหยิบยื่นน้ำใจให้กับเธออย่างเป็นกันเอง

         เพียงจันทร์มองฟูกนอนกับพื้นกลางห้อง มีตู้เสื้อผ้า และโต๊ะเตี้ยๆ สำหรับวางของหรือใช้นั่งอ่านหนังสือ แม้จะแคบแต่ก็ดีกว่าที่คิดไว้มาก ในฐานะเชลยเธอไม่คาดคิดว่าจะมีห้องพักส่วนตัวด้วยซ้ำไป เธอจินตนาการเอาไว้ว่าเธอต้องนอนในห้องขังคับแคบเหม็นอับ มีโซ่ตรวนล่ามแขนขาเอาไว้ ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับแตกต่างจากสิ่งที่คิดไว้โดยสิ้นเชิง

         “ขาดเหลืออะไรบอกฉันได้เลยนะจ๊ะ ไม่ต้องเกรงใจ”



E-book คลิ๊กเลย



ซื้อ Ebooks เรื่องอื่นๆ

(คลิ๊กที่รูปMeb เลยค่ะ)










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

0 ความคิดเห็น