บุพเพร้ายแสนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 939 Views

  • 7 Comments

  • 25 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    198

    Overall
    939

ตอนที่ 9 : บางทีก็ตั้งใจ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 ม.ค. 62

“นั่งรอผมก่อนนะ” เขาบอกเธอแค่นั้นแล้วก็เดินหายเข้าไปในห้องๆ หนึ่งซึ่งคาดว่าคงจะเป็นห้องนอนของเขา ส่วนพื้นที่ที่เธอจับจองอยู่นั้นน่าจะเป็นส่วนรับแขกซึ่งแยกไว้อย่างชัดเจนและค่อนข้างห่างจากพื้นที่ส่วนตัว

เป็นครั้งแรกที่เธอเข้ามาในห้องชายหนุ่มสองต่อสอง

และเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกใจเต้นเมื่ออยู่ใกล้ใครสักคน

ครั้งแรกจริงๆ...

เสียงเปิดประตูทำให้หญิงสาวที่กำลังเดินดูสิ่งของหยุดชะงัก ภูธิปมองสาวน้อยตรงหน้าแล้วอยากจะขำให้กับตัวเองที่ไม่รู้นึกยังไงถึงพาผู้หญิงขึ้นคอนโดทั้งๆ ที่เขาหวงมันนักหนาทั้งๆ ที่เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ แต่เขากลับไว้ใจที่สำคัญเขาคงทนไม่ได้ที่ต้องปล่อยให้ผู้หญิงตัวบางๆ นั่งรออยู่ในรถคนเดียวตั้งหลายนาที

“ผมยังหาของไม่ครบรอผมแป๊บนะ ถ้าคุณหิว...ตู้เย็นอยู่ทางนั้นเชิญตามสบาย” เขาบอกเพียงเท่านั้นแล้วเดินขึ้นบันได้ไปอีกชั้นทันที

นนทพัฒน์เองก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าที่พักนี้มีสองชั้นก่อนที่จะเดินดูรอบๆ อีกครั้งแล้วก็ต้องบอกกับตัวเองว่ารสนิยมการเลือกของตกแต่งนั้นดีไม่น้อย ทุกอย่างเป็นโทนน้ำตาลขาวแทบทั้งสิ้นจะมีก็แต่เพียง...

“รูปใคร...” หญิงสาวชักสงสัยเมื่อมันเป็นสิ่งเดียวที่แตกต่างจากของชิ้นอื่น รูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่งที่ สวยหมดจดอยู่ในกรอบรูปสีชมพูสดใสลวดลายดอกไม้สวยงาม

“คุณทำอะไร!

ร่างบางสะดุ้งสุดตัวยกมือขึ้นทาบหัวใจเมื่อเสียงทุ้มดังมาจำทางด้านหลัง ภูธิปรีบก้าวเท้ามาหยุดอยู่ในตำแหน่งใกล้เคียงกับหญิงสาว สายตาคมเหลือบมองกรอบรูปที่คุ้นเคยก่อนจะจัดการคว่ำมันลงแล้วบอกกับคนตรงหน้าเสียงเรียบ

“ผมจะไปส่ง มาเถอะครับ” เขาบอกแค่นั้นก็ก้าวเดินฉับๆ ออกไปทันที

นนทพัฒน์หน้าเสียด้วยรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังโกรธ...โกรธที่เธอเข้าไปยุ่งกับกรอบรูปนั้น หญิงสาวมองมันอย่างไม่เข้าใจ

แค่กรอบรูปต้องโกรธกันด้วยเหรอหรือว่าเพราะคนในรูปกันแน่ที่ทำให้คุณโกรธ หญิงสาวสะบัดศีรษะแล้วเดินตามคนตัวสูงไปอย่างว่องไว

ภายในรถเงียบสนิทแทบจะไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองด้วยซ้ำ ใบหน้าหวานหันไปหาสารถีรูปงาม เขาเงียบ...ไม่มีรอยยิ้ม เธอถึงกับพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบาถ้าจะเงียบขนาดนี้สู้ให้เธอกลับเองดีกว่า

“ถ้าคุณรีบไปทำธุระจอดที่ป้ายหน้าก็ได้นะคะ” เธอบอกเขาอย่างเกรงใจพร้อมๆ กับอาการที่เริ่มเกร็งตัว

“ไม่เป็นไร ผมจะไปส่ง” เขาบอกแค่นั้นแล้วก็เงียบไป ไม่มีบทสนทนาระหว่างเธอกับเขาอีกจวบจนหญิงสาวเองที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหวเพราะรู้ว่าสถานการณ์มันไม่ปกติจึงพูดขึ้นก่อนอย่างสำนึกผิด

“ถ้าคุณโกรธที่ฉันยุ่งกับของๆ คุณฉันต้องขอโทษด้วยนะคะ...ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” เธอเน้นย้ำว่า ของๆ คุณ เพื่อเลี่ยงที่จะพูถึงกรอบรูป

“ครับ”

หญิงสาวค้อนให้กับลมฟ้าอากาศเมื่อคำตอบมันแสนสั้นนักไม่ได้ดั่งใจเธอ “ค่ะ แต่จะให้เรานั่งเงียบแบบนี้ไปตลอดทางคงอึดอัดแย่ ถ้าคุณไม่โกรธแล้วก็ช่วย...” หญิงสาวสู้อุตส่าห์ร้องขอแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยขบประโยคมือหนาคนของขับก็เอื้อมมาเปิดเพลงแล้วค่อยๆ เพิ่มเสียงให้ดังขึ้น

โอเค...ไม่พูดก็ไม่พูด!

นนทพัฒน์เลือกที่จะหลับตาอย่างเซ็งๆ แต่เธอแค่อยากปิดดวงตาหวั่นไหวเท่านั้นเอง...เธอชอบเขาแต่ยังไม่ทันได้เริ่มจีบก็ดูเหมือนว่า เขาใกล้จะเกลียดเธอเข้าไปแล้ว

ดวงตาคู่คมที่มองเธอตอนอยู่คอนโดมันมีทั้งความเศร้า ความสุขและความโกรธ แน่นอนล่ะว่าอย่างหลังมันสื่อออกมาถึงเธอ เมื่อกี้นี้เธอพยายามที่จะคุยเพื่อให้มันไม่ตึงเกินไปแต่เขาไม่ให้ความร่วมมือเลยซักนิดซ้ำยังเปิดเพลงกลบเสียงของเธอเองไม่รู้ว่าจะใจร้ายกันไปถึงไหน เธอเลยต้องแกล้งทำเป็นหลับตาพักผ่อนอยู่แบบนี้เพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าในดวงตาของเธอมันมีความเสียใจ

 

นนทพัฒน์ทิ้งตัวลงบนที่นอนนุ่ม...เธอขอบคุณเขาแล้วก็ได้การพยักหน้าแทนคำพูดทั้งหมดพอลงจากรถเขาก็ขับมันออกไปและไม่มีอะไรต่อจากนั้นอีก

“เฮ้อ...” หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ นี่ขนาดยังไม่ได้เริ่มก็เห็นเค้าลางมาแต่ไกลว่าระหว่างเธอกับเขาคงจะเป็นไปไม่ได้แต่มีหรือที่คนอย่างนนทพัฒน์จะยอม ในเมื่อเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอรู้สึกดีเพียงสบตาไม่มีทางเสียล่ะที่เธอจะถอย

ก๊อกๆๆ

“แป๊บหนึ่ง” เจ้าของห้องตะโกนกลับไปแล้วลงจากเตียงเพื่อเปิดประตูให้เพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ตรงหน้า “นึกยังไงถึงทำตัวมีมารยาททุกทีเห็นพรวดพราดเข้ามาโดยไม่ต้องเคาะ” เธอบ่นไม่จริงจัง

“เอ้า! แกนี่! ฉันก็เป็นคนมีมารยาทนะเว้ย เพียงแต่เมื่อก่อนมันขี้เกียจใช้”

“ได้แฟนเป็นคุณชายล่ะสิ”

พักตราหน้าเหลอกับคำกล่าวของเพื่อนสาว “กะ...แกรู้ได้ไง”

“...”

“นะ...นี่แกอย่าบอกนะว่ารู้กันทั้งกลุ่มน่ะ!” หญิงสาวหน้าซีดปากสั่น มือบางยกขึ้นชี้หน้าเพื่อนสาวที่มองเธอนิ่งๆ แต่แววตากลับไหวระริกราวกับคนกลั้นขำ

“เออ”

“เฮ้ย!!!

“อะไรของแก” นนทพัฒน์ถามเพื่อนยิ้มๆ “เพื่อนมันรู้แล้วจะตกใจทำไม เรื่องแบบนี้น่ายินดีจะตาย”

“ตายกับผีแกสิ” พักตราตอบกลับก่อนจะทรุดนั่งบนเตียงสีฟ้าอ่อนของเพื่อนสาว

“แกดูแปลกๆ นะ” เจ้าของห้องหรี่ตามองเพื่อนสาวอย่างจับผิด ใบหน้าสวยที่ดูซีดกว่าปกติแล้วไหนจะแววตาที่มันวิตกจนเกินเหตุนั่น “แกไม่ได้ทำอะไรผิดแน่นะ”

“ปะ..เปล่า” เจ้าตัวละล่ำละลักตอบ

“หรือแกท้องแล้วเขาไม่รับผิดชอบ”

“แกจะบ้าเหรอ!” สาวเจ้าแหวขึ้นอย่างเหลืออดพร้อมกับหมอนใบโตที่ปลิวกลางอากาศไปในทิศทางที่เจ้าของห้องยืนอยู่และโชคดีที่นนทพัฒน์รับมันไว้ได้ก่อนที่มันจะปะทะใบหน้าสวยๆ ของเธอ

“ก็แกมีอาการแบบนี้แต่แกกลับไม่ยอมบอกคนอื่น ฉันก็เลยต้องเดาเอง” เธอว่ายิ้มๆ

“ขอบใจย่ะ!” หญิงสาวกระแทกเสียงใส่ก่อนที่จะเปิดปากเล่าให้เพื่อนฟัง

“ที่ฉันตกใจเรื่องที่พวกแกรู้ว่าฉันกับเขาเป็นแฟนกันมันออกจะเกินคาดไปหน่อยน่ะ คือ...ฉันกับเขาเรายังไม่ได้บอกใครกันเลย”

“ทั้งๆ ที่คบกันมาเกือบปีเนี่ยนะ?”

“ไอ้หนึ่ง...” พักตราลากเสียงยานเหมือนคนกำลังร้องไห้ เพื่อนสนิทอย่างเธอเลยต้องหุบปากไว้ก่อน “ก็ไม่ได้อะไรเพียงแค่เขา...ยังไม่กล้าบอกคนอื่น”

“...”

“ฉันกับเขาเป็นแฟนกันหรือยังก็ยังไม่รู้เลย” พักตราพูดเสียงเศร้าแววตาเหม่อลอยเมื่อนึกถึงสถานะของตนตอนนี้ “คือ...ชีวิตเขามีคนเข้ามาหาค่อนข้างเยอะและฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น ฉันคิดเองเออเองมาตลอดว่าฉันกับเขาเราเป็นแฟนกันแต่ที่จริงแล้วอาจไม่ใช่ ฉันคงเข้าใจไปเองฝ่ายเดียว”

“...”

“แต่ฉันกับเขายังไม่เคยมีอะไรกันนะ! แกสบายใจได้ เขา...ค่อนข้างที่จะสุภาพกับฉันมากกว่าคนอื่นแต่...แม้แต่คำว่าชอบฉันเขายังไม่เคยพูดเลยฉันเองก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไงถึงจะเป็นคนในใจเขาได้”

“แกรู้ตัวหรือเปล่าว่าแกกำลังร้องไห้”

“...”

“กอดฉันไหมเผื่อแกจะรู้สึกดีขึ้น”

พักตราปล่อยโฮอย่างไม่อาย ความทรมานใจที่เธอต้องเผชิญอยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีใครมารับรู้ด้วยทำให้ไม่สามารถกักเก็บน้ำตาเอาไว้ได้

“ขอบใจแกมากนะหนึ่ง”

“ก็เพื่อนกันนี่” นนทพัฒน์ยิ้มพลางลูบหลังเพื่อนสาวอย่างปลอบประโลมแล้วนึกย้อนกลับมาที่เรื่องของตัวเอง

ถ้าเธอชอบเขาแล้วผลของมันออกมาอย่างที่เพื่อนเธอเป็นเธอคงเจ็บปวดไม่ต่างกัน อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำเพราะเธอสัมผัสได้ว่า...เขายังมีใครอีกคนอยู่ในใจ...ใครคนนั้นอยู่ข้างเขามาก่อนเธอ

============================

เพื่อนเขาปลอบใจกันค่ะ TOT


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น