แผนร้าย ปล้นรัก (ซีรีย์เล่ห์รัก)

ตอนที่ 14 : ติดกับสัญญา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 พ.ย. 60

พรุ่งนี้แกพาย่าไปวัดพระแก้วด้วยนะตาเล็ก แกสัญญากับย่าแล้วว่าจะพาไปไหว้พระ คุณอังกาบว่าเมื่อทานอาหารอิ่มแล้ว ท่านก็ทวงสัญญาทันที วริศพยักหน้ารับแล้วหันมาพูดกับรินพรเสียงทุ้ม

            ไปด้วยกันนะแน็ต พรุ่งนี้วันหยุดของแน็ตพอดีนี่ครับ

            เอ่อ... รินพรกัดริมฝีปากอย่างลังเล เมื่อวริศทำสายตาอ้อนวอนมาให้เธอ รินพรก็ตอบรับ

            ได้ฮะ

            ย่าไปนอนก่อนล่ะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้า ไปกันเช้าๆ แดดไม่ร้อน คุณอังกาบลุกขึ้นแล้วเมินไม่มองหน้ารินพร ท่านเดินเข้าไปยังห้องนอนห้องเล็ก ส่วนกลิ่นแก้วนั้นเธอกำลังเก็บจานชามที่ทานเสร็จ รินพรจึงลงมือช่วยเงียบๆ วริศค่อยปลีกตัวออกมา จากห้องครัวขนาดกะทัดรัดของเขาปล่อยให้กลิ่นแก้วและรินพรอยู่กันเพียงลำพัง

            รินพรช่วยเอาจานที่กลิ่นแก้วล้างมาเช็ดและคว่ำเงียบๆ เธอลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของกลิ่นแก้วอย่างนึกทึ่ง หญิงสาวเป็นคนสวยมากเลยทีเดียว กลิ่นดอกจำปีที่เคลียอยู่ข้างแก้มส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ รินพรมองผมดำยาวของกลิ่นแก้วอย่างนึกชื่นชม เพราะมันดำมันและเรียบตรง แอบมองไล่ไปยังเรือนร่างเพรียวอรชร ในชุดแต่งกายแบบเป็นตัวของตัวเอง นี่ถ้าไม่ติดว่าต้องทำตัวเป็นสาวแล้วล่ะก็ รินพรคงจะอยากเลียบๆ เคียงๆ คุยกับกลิ่นแก้วอยู่เหมือนกัน เพราะเจ้าตัวสวยคมสง่างามมาก

            คุณคบพี่เล็กมานานแล้วเหรอ กลิ่นแก้วถามขึ้นลอยๆ ทำเอารินพรถึงกับสะดุ้ง เพราะมัวแต่มองเธอเพลิน

            อะไรนะฮะ

            แก้วอยากจะทราบน่ะค่ะ ว่าคุณรินพร คบกับพี่เล็กมานานหรือยัง รินพรกลืนน้ำลาย แล้วพยายามนึกทบทวน ว่าเคยโกหกอะไรไปบ้างหรือยัง เกี่ยวกับระยะเวลาที่คบกันมากับวริศ

            คือว่า ปีหนึ่ง เอ๊ะ หรือสองปีนี่แหละฮะ แน็ตก็จำไม่ค่อยได้

            สรุปแล้วก็คือ แก้วรู้จักกับพี่เล็กมาก่อนคุณรินพรนานมาก กลิ่นแก้วว่า เธอมองสบตากับรินพรด้วยสายตาไม่เป็นมิตร รินพรมองสบก็ไม่ยอมหลบตา อยากจะรู้เหมือนกันว่ากลิ่นแก้วจะทำอะไร ดูๆ ไปแล้วกลิ่นแก้วร้ายกาจอย่างที่วริศบอกจริงๆ

            แล้วทำไมเหรอฮะ รินพรย้อนถาม เธอคงต้องสวมบทบาทของคนรักของวริศ ที่พยายามปกป้องชายหนุ่มไว้เต็มที่เสียแล้ว

            แก้วจะบอกว่าพี่เล็กเป็นของๆ แก้ว ใครห้ามยุ่ง!” กลิ่นแก้วประกาศ รินพรถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนจะยักไหล่แล้วกอดอก

            แต่ตอนนี้พี่วริศเป็นของๆ แน็ต ใครก็ห้ามยุ่งเหมือนกันฮะ

            แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ว่าตกลงแล้วพี่เล็กจะเลือกใครกันแน่ กลิ่นแก้วว่า พลางเชิดหน้าใส่เธอก่อนจะเดินปังๆ ออกมาจากห้องครัว ทิ้งให้รินพรมองตามแล้วส่ายหน้า อดนึกขำตัวเองไม่ได้ที่ต้องมาทำอะไรเพี้ยน ๆ ขัดกับตัวเองแบบนี้

            ว่าที่คู่หมั้นพี่วริศ ร้ายจริงๆ ด้วยแหะ ไอ้แน็ตเอ๊ย! ต้องมาทำอะไรบ้าๆ บอๆ หญิงๆ แบบนี้ เพราะสัญญาลูกผู้ชายค้ำคอแท้ๆ

 

........................................................................................................................................

 

            พี่เล็ก แก้วเกือบแย่ไปแล้วนะคะ เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาอยู่แล้ว อิๆ ตอนไปประกาศสงครามกับคุณรินพรเค้าน่ะ

            ขอบใจมากนะแก้ว หึๆ วริศแอบกระซิบกับปลายสายที่โทรศัพท์มาหาเขา แม้ว่าจะห่างกันเพียงผนังกั้นก็ตามที ทางโน้นเองก็หัวเราะคิกๆ อย่างอดไม่ได้

            ว่าแต่คุณรินพรของพี่เล็กนี่ เป็นทอมจริงๆ น่ะเหรอคะ แก้วว่าเธอน่ารักออก ดูห้าวไปหน่อยเท่านั้นเอง

            ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ ตอนพี่ไปรับยังจีบสาวอยู่เลย เฮ้อ.. วริศถอนใจ ทำเอากลิ่นแก้วแทบจะหลุดหัวเราะดังๆ ออกมา แต่ก็ปิดปากตัวเองไว้ได้ทัน ตอนนี้เธอแอบเข้ามาในห้องน้ำ เพราะว่าต้องนอนกับคุณอังกาบ

            แล้วนี่จะทำยังไงต่อไปละคะพี่ชาย ให้แก้วแกล้งเป็นนางมารร้าย จ้องจะแย่งตัวพี่มาแบบนี้ มันจะดีเหรอคะพี่เล็ก          

            เอาน่า พี่ดันผูกเรื่องอยากให้เขามาอยู่ใกล้ๆ ไปแล้วน่ะสิ แก้วช่วยพี่คิดวิธีเอาชนะใจแน็ตเค้าหน่อยสิ สองหัวดีกว่าหัวเดียวนะ วริศว่าเสียงอ้อนๆ กลิ่นแก้วส่ายหน้าช้าๆ พี่ชายของเธอเจ้าแผนการเสียเหลือเกิน ใครว่าวริศไม่เจ้าเล่ห์กันนะ เสือซ่อนลายดีๆ นี่เอง

            แก้วคิดอะไรไม่ได้ขนาดพี่เล็กหรอกค่ะ แล้วแก้วถนัดจีบสาวเสียที่ไหนกันละคะ พี่เล็กนะพี่เล็ก ถูกใจผู้หญิงกับเค้าเสียคนก็น่าสงสารจัง ดันไปชอบสาวห้าวแบบคุณรินพรเค้าเสียด้วย

            อืม...หรือพี่ต้องไปหานายใหญ่นะ ขานั้นปรมาจารย์ด้านการจีบสาวและการวางแผน  ยอมรับไม่อายเลยนะแก้ว พี่ว่าท้าพี่กับแน็ตจีบสาวแข่งกัน พี่แพ้แหงๆ วริศนึกถึงเรื่องของน้อยหน่า แล้วก็อดขำไม่ได้ ถ้าเขาไม่ใช้เล่ห์กลเรื่องนี้แล้วล่ะก็ คงต้องแพ้รินพรอย่างไม่ต้องสงสัย น้อยหน่าเองก็สารภาพ ว่ารินพรเป็นคนน่ารักและเอาใจเก่งมาก

            เรียนผูกแล้วก็เรียนแก้เองเถอะค่ะ แก้วช่วยได้แค่สวมบทนางอิจฉาเท่านั้นเอง

            โธ่...แค่นี้ก่อนนะครับแก้ว แน็ตเค้ามาแล้ว วริศรีบวางสายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมายิ้มให้กับรินพร ที่ยืนทำหน้ามุ่ยมองหน้าเขาเขม็ง

สาวห้าวอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวอยู่ในชุดเสื้อนอนแบบผู้ชายลายทาง หากแต่  วริศกลับมองว่ามันช่างดูเย้ายวนอย่างบอกไม่ถูก จนเลือดหนุ่มในกายเริ่มร้อนระอุขึ้นมา ความทรงจำบางอย่างฉายชัด จนวริศต้องเมินไปทางอื่น ไม่ใช่ใบหน้าหวานใสของรินพร เพื่อข่มอารมณ์ตัวเองไว้ให้นิ่งสนิทมากที่สุด กลัวจะเผลอไปปล้ำแม่สาวห้าวเข้า ขืนเป็นอย่างนั้นล่ะก็ ยุ่งแน่ๆ

            ทำไมเราต้องนอนห้องเดียวกันด้วยฮะ

            ก็คุณย่าพี่กับแก้วนอนห้องโน้นนี่ครับ วริศทำหน้าตาย

 เราก็ต้องนอนห้องนี้ด้วยกัน ก็แน็ตเล่นละครเป็นแฟนพี่ อยู่ด้วยกัน ขืนไม่นอนด้วยกันก็แปลกสิครับ

            แน็ตนอนข้างล่างเตียงก็แล้วกันนะฮะ รินพรว่าพลางถอนใจ เมื่อฟังเหตุผลของเขา พลางคว้าหมอนขึ้นมาตบๆ แล้วโยนลงบนพื้น หากแต่วริศคว้าข้อมือเล็กนั่นไว้ได้ทัน แล้วพูดหน้าตาเฉยว่า

            นอนด้วยกันก็ได้ ไม่เห็นเป็นไรเลยแน็ต เราสองคนก็แมนทั้งคู่ไม่ใช่หรือไงครับ

            จะดีเหรอฮะ รินพรขมวดคิ้ว พลางมองวริศอย่างไม่ใคร่ไว้ใจเท่าไหร่นัก วริศทำคิ้วขมวด ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มของตัวเอง แล้วพูดลอยๆ ขึ้นว่า

            ไหนบอกว่าเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอแน็ต ถ้าพี่สนใจจะทำอะไรกับผู้ชายด้วยกัน พี่ก็เป็นเกย์แล้ว

            ...

รินพรถึงกับอ้าปากค้าง แล้วมองแผ่นหลังกว้างที่หันหลังให้กับเธอ ทำท่านอนหลับสนิทไปเสียด้วย รินพรลังเลชั่วครู่ แล้วเดินไปปิดไฟ ในห้องตกอยู่ในความเงียบและมืดสลัว มีเพียงแสงด้านนอกที่ส่องลอดผ้าม่าน ที่ปิดไม่สนิทเข้ามาเลือนลางเท่านั้น

            จริงสินะ เค้าคงไม่คิดอะไรกับเราหรอกน่า นอนก็นอนวะ ดีกว่าไปนอนพื้น

เธอคิดก่อนจะล้มตัวลงนอนเกือบปลายเตียง เพราะไม่อยากนอนใกล้กับวริศนัก เธอเกร็งเล็กน้อยเมื่อนอนลง แต่ก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ เมื่อเห็นว่าวริศยังนอนนิ่งเหมือนเดิม

            นัยน์ตากลมโตหลับพริ้มลง แต่ก็ต้องตกใจเมื่อถูกวริศดึงเข้าไปใกล้ รินพรถึงกับตกใจและขยับจะดิ้นรน หากแต่คนตัวโตกว่าเอาขามาทับขาเธอ กอดเธอไว้แน่นจนรินพรแทบกระดุกกระดิกไม่ได้ เธอตัวแข็งรู้สึกเหมือนเลือดในกายไม่ไหลเวียน เพราะความรู้สึกกลัวที่แล่นมาเป็นครั้งแรก ใช่... เธอกลัวว่าเขาจะทำอะไรเธอ เหมือน...

            รินพรนิ่งแบบนั้นอยู่นาน หากแต่วริศก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากกอดเธอไว้เฉยๆ เท่านั้นเอง รินพรเลยเริ่มขยับตัว และใช้มือหยิกตีเขาแรงๆ หากแต่วริศยังไม่กระดิก แค่พึมพำอะไรในลำคอก็เท่านั้นเอง รินพรพยายามชะโงกมองใบหน้าคมเข้มของเขา แต่ก็เห็นไม่ชัดนัก เพราะมีเพียงแสงสลัว เมื่อพยายามที่จะหนีออกจากอ้อมกอดเขายังไงก็ไม่สำเร็จ  ในที่สุดรินพรก็ถอดใจและเริ่มเหนื่อย เธอหยิกเขาแรงๆ เป็นครั้งสุดท้าย เมื่อตาปรือลงแทบจะหลับ ก่อนจะบ่นงึมงำกับตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา

            อีตาดำบ้า...

            หึๆ

เสียงหัวเราะห้าวทุ้มดังขึ้นเบาๆ เมื่อคนในอ้อมแขนหายใจสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณว่าเจ้าตัวคงจะหลับสนิทไปแล้ว วริศแอบมองคนในอ้อมกอด แล้วลักจุมพิตที่หน้าผากมนแผ่วนุ่ม ราวกับสัมผัสของปีกผีเสื้อ เขากระชับอ้อมแขนแน่นเข้า

 พรุ่งนี้แขนเขาคงจะมีแต่รอยจ้ำเขียวๆ แน่นอน ก็เจ้าหล่อนหยิกทึ้งอย่างไม่ปราณีกันเลย แต่ก็อบอุ่นเหลือเกิน ที่ได้กอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนแบบนี้ ชายหนุ่มคิดอย่างมีความสุข ก่อนที่จะหลับใหลไปในคืนนั้น

 

...................................................................................................................

 

            รินพรขยับตัวอย่างอึดอัด เมื่อมีอะไรมาทับที่ตัวเธอ ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ เมื่อถูกดึงเข้าไปหาอะไรบางอย่างที่อบอุ่นราวกับปราการ เธอเห็นแผงอกกว้างของกล้ามเนื้อสีแทนเป็นอันดับแรก เมื่อเห็นดังนั้น เจ้าตัวก็ตื่นเต็มตา และเริ่มดิ้นทุบตีทำร้ายสิ่งที่เห็นทันที

            ปล่อยนะไอ้บ้า! ปล่อยๆๆ

            โอ๊ยๆ อะไรกันน่ะแน็ต เสียงห้าวทุ้มงัวเงีย พลางตะครุบมือเธอไว้ทั้งสองข้าง เขาโดนทุบไปหลายอึกจนแทบจะช้ำไปหมดแล้ว ค่อยๆ ปรือตามองเธออย่างงงๆ

 รินพรหน้าแดงด้วยความโกรธ เมื่อมือโดนยึดไปแล้วแบบนี้ เธอก็เริ่มถีบเขาอีก จนวริศต้องเอาขาของตัวเองทับไว้ เพื่อไม่ให้รินพรออกฤทธิ์ได้ถนัด สองหนุ่มสาวปล้ำกันอยู่บนเตียง ฝ่ายหนึ่งพยายามทำร้าย อีกฝ่ายปัดป้อง แต่ฝ่ายปัดป้องดูเหมือนจะมีพละกำลังมากกว่า ในที่สุด รินพรก็ถูกตรึงอยู่กับเตียงกว้าง โดยมีร่างสูงใหญ่ของวริศทาบทับร่างบางไว้ทั้งตัว รินพรกำลังจะตะโกนด่าเขาเพราะตอนนี้สู้แรงเขาไม่ได้

            ไอ้วริศ ไอ้ อู้ๆๆๆ เสียงหลังๆ กลายเป็นเสียงอู้อี้ เพราะชายหนุ่มปิดปากเธอไว้เสียก่อน  รินพรเอามือข้างที่เป็นอิสระพยายามจะตบเขา และมันก็โดนเสียด้วย จนวริศหน้าหัน ก่อนที่เขาจะจับมือเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ รินพรทำตาโต น้ำตาทำท่าจะไหลออกมาทันทีเพราะความกลัว ที่ตัวเองสิ้นท่าหมดฤทธิ์แบบนั้น

            เดี๋ยวก่อน พี่ไม่ได้ทำอะไรแน็ตนะ แล้วมาทำร้ายพี่ทำไมแต่เช้า

            เสียงที่ตอบรับมามีเพียงเสียงอู้อี้ วริศถอนใจ แล้วพูดเสียงทุ้มอย่างจะปลอบ ให้รินพรหายคลุ้มคลั่งทำร้ายเขาเสียที

            พี่จะปล่อยแน็ตนะ แต่อย่าด่า ห้ามต่อยพี่น่ะ ห้ามถีบด้วย พี่ไม่ได้ทำอะไรแน็ตจริงๆ สัญญานะว่าจะอยู่นิ่งๆ คุยกันดีๆ รินพรพยักหน้า วริศจึงค่อยๆ ปล่อยเธอออกจาพันธนาการ ซึ่งเมื่อเจ้าตัวหลุดพ้นจากร่างสูงใหญ่ของเขาได้ รินพรก็รีบกระโดดโหยง ออกไปนอกเตียงกว้างทันที เจ้าตัวผมเผ้ายุ่งเหยิง เนื้อตัวขาวนวลบางแห่งแดงเรื่อเป็นจ้ำๆ เพราะตอนต่อสู้กันกับวริศ ชายหนุ่มมองแล้วอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ รินพรตวาดเขาแว้ดทันที แล้วตั้งการ์ดใส่เขา เหมือนจะท้าวริศต่อยด้วย

            แน่จริงอย่ามาลวนลามกันตอนหลับๆ สิ ไหนบอกว่าแมนไงวะ ไม่ใช่ลูกผู้ชายนี่หว่า แน่จริงมาต่อยกันเลย!”

            อะไรแน็ต ใจเย็นๆ พี่ลวนลามอะไรแน็ต วริศทำหน้าตาย ทำเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ ว่าเมื่อคืนเขากอดเธอนอนเกือบทั้งคืน รินพรกัดริมฝีปาก ลดการ์ดลงเมี่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าไม่รู้เรื่องจริงๆ  เธอกอดอดแล้วหรี่ตา พลางมองใบหน้าคมสันนั้นอย่างจะจับผิด

            พี่วริศไม่รู้ตัวจริงๆ น่ะเหรอ น้ำเสียงของเจ้าตัวคล่อยคลายความดุดันลงไปบ้าง วริศขมวดคิ้ว ก่อนจะส่ายหน้า

            หืม? พี่ทำอะไรเหรอครับ พี่ชอบนอนละเมอ พี่ละเมอถีบแน็ตหรือเปล่า แน็ตถึงโกรธขนาดนี้

            ตกลงว่าพี่วริศหลับสนิทเลยเหรอฮะเมื่อคืน จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเหรอฮะ รินพรเริ่มซัก วริศยักไหล่ เขานั่งขัดสมาธิบนเตียงกว้าง หน้าตาคมสันดูงัวเงีย ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่แพ้เธอ แถมกระดุมยังหลุดลุ่ยเปิดอวดอกกว้าง กล้ามเนื้องดงามในแบบบุรุษเพศ รินพรเมินหน้าหนีเมื่อเผลอมองซุกซนไปถึงไหนๆ ทำไมต้องรู้สึกวูบวาบแปลกๆ ด้วยนะ ก็เธอบอกกับตัวเองว่าเป็นผู้ชายนี่นา

            จำไม่ได้จริงๆ ถ้าพี่ทำอะไรไป ก็ขอโทษแน็ตด้วยก็แล้วกัน

            โอเคฮะ แน็ตไม่ติดใจเอาความกับคนไม่รู้เรื่องก็ได้ แต่เป็นอันว่า พรุ่งนี้แน็ตขอนอนบนโซฟาแล้วกันนะฮะ ไม่นอนบนเตียงกับพี่อีกแล้ว ไม่เด็ดขาด!”

            ทำไมล่ะ วริศแกล้งทำหน้าตกใจ

 พี่ขอโทษจริงๆ นะแน็ต รับรองว่าพี่จะไม่ละเมอถีบแน็ตอีกแน่ๆ นอนด้วยกันน่ะแหละ ถ้าแน็ตนอนบนโซฟา พี่คงรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่หรอก ขอความช่วยเหลือจากแน็ตไม่พอ ยังทำให้แน็ตลำบากอีก

            คือว่าพี่วริศไม่ได้ถีบ แต่พี่วริศ... รินพรกำลังจะบอกเขาว่าเขาทำอะไรกับเธอ เลยทำให้เธอไม่ยอมนอนกับเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน วริศกับรินพรมองหน้ากัน ก่อนที่วริศจะบุ้ยใบ้ให้รินพรเป็นคนไปเปิดประตูห้อง

            ไหนบอกจะพาย่าไปวัด กี่โมงกี่ยามแล้ว นอนกินบ้านกินเมืองหรือไง คุณอังกาบต่อว่าทันทีเมื่อประตูเปิด แล้วท่านก็ต้องย่นคิ้ว เมื่อเห็นสภาพของคนที่มาเปิดประตูให้ รินพรผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมยังอยู่ในชุดนอนที่ดูยังไงก็เป็นชุดของผู้ชาย คุณอังกาบกระแอม แล้วพูดลอยๆ ขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆ ว่า

            รู้แล้วว่ามัวแต่ทำอะไร เร็วๆ นะยะ ตาเล็ก ย่ากับน้องไปซื้อของเช้ามาไว้ รอเราสองคนไปทานข้าวเช้ากันเรียบร้อยแล้ว หล่อนยังไม่ได้แต่งงานก็หัดคุมๆ ไว้บ้างนะยะ แล้วเมียที่ดีนะ ต้องทำตัวเอาใจผัวในทุกๆ เรื่องดูแลอาหารการกินเค้าด้วย ไม่ใช่เอาใจแต่เรื่องบนเตียง

            ...

รินพรถึงกับหน้าแดงก่ำเลยทีเดียว กับคำพูดโจ่งแจ้งแบบนั้น คุณอังกาบสะบัดหน้าใส่เธอ แล้วเดินคอแข็งจากไปทันที วริศได้ยินประโยคนั้นถนัดก็กลั้นยิ้ม พลางลุกขึ้นบิดขี้เกียจ รินพรหันขวับมาหาเขาก่อนจะครวญเสียงอ่อยว่า

            ตายล่ะ แน็ตเลยโดนดุเลยนะฮะ ชาตินี้อยากจะไปเป็นเมียใครเค้าที่ไหนกันล่ะ โอย...แล้วนี่คุณย่า พี่วริศจะมีอะไรว่าแน็ตอีกไหมฮะเนี่ย

            ช่วยพี่หน่อยน่า วริศเดินไปตบบ่าบางเบาๆ ก่อนจะทำหน้าเศร้า

 นะครับแน็ต น้องชาย

            เฮ้อ... รินพรฝืนพยักหน้า ก็เขาเล่นยกตำแหน่งน้องชายให้เธอด้วยแบบนี้ จะทำให้เธอปฏิเสธได้อย่างไรกัน ยิ่งเห็นเขาถูกบังคับเธอก็ยิ่งสงสาร เอาเถอะ ทนให้ย่าเขาด่าว่านิดๆ หน่อยๆ คิดเสียว่าฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เดี๋ยวท่านก็กลับไปแล้ว

            ขอบคุณมากๆ นะ แน็ต พี่รู้สึกภูมิใจในความเป็นแมน รักษาคำพูดของแน็ตมากเลย ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ต้องช่วยพี่ให้ตลอดรอดฝั่งนะครับ

            แน็ตจะพยายามช่วยพี่ให้เต็มที่เลยฮะ

ก็พูดแบบนี้ล่ะสิน่า เพราะไอ้คำว่าลูกผู้ชายนี่แหละ ที่ทำให้รินพรถอนตัวไม่ได้สักที เฮ้อ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น