แผนร้าย ปล้นรัก (ซีรีย์เล่ห์รัก)

ตอนที่ 13 : แผนร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 334
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    30 ต.ค. 60

พิคืนนี้เจอกันร้านเฮียเก้งไหมวะไอ้แน็ต ตรีทศตบบ่าเพื่อนสนิทของเขาเบาๆ พลางมองนาฬิกาที่บอกเวลาเลิกงานแล้ว รินพรส่ายหน้าช้าๆ วันนี้เธอไปไหนไม่ได้หรอก ก็ต้องไปต้อนรับย่าของวริศนี่นา

            ไม่ได้หรอก ต้องเริ่มชดใช้เดิมพันแล้วว่ะ ย่าของพี่วริศมาแล้ววันนี้ เย็นนี้ต้องรับศึกหนักว่ะ

            เหรอวะ เฮ้ย! เป็นไงมาเล่าให้กันฟังมั่งนะเพื่อน ท่าทางจะสนุกว่ะ อิๆ แต่ว่าวันนี้จะทักแต่เช้าล่ะ เอ็งแต่งตัวแปลกๆ นะไอ้แน็ต ตรีทศว่าพลางมองเพื่อนสนิทที่วันนี้เปลี่ยนไป สองหนุ่มสาวทำงานในออฟฟิศกันตามลำพังวันนี้ และพากันลุยงานมาแต่เช้า แทบจะไม่ได้มีเวลาพูดจาล้อเล่นกันสักเท่าไหร่ ปานวิทย์กับสักทองออกไปทำงานข้างนอก ทิ้งพวกงานเอกสารให้พวกเขาช่วยกันจัดการ จึงวุ่นวายกันมาแต่เช้า เพราะต้องรีบสรุปงานให้กับเอกพันธุ์

            แปลกยังไง รินพรหน้าแดงเรื่อ นึกโมโหที่ไม่รีบกลับไปเร็วๆ เลยโดนตรีทศมองสังเกตเข้าจนได้ วันนี้เธอเลือกเสื้อยืดสีขาวล้วนพอดีตัว คอวี พับแขนขึ้นเล็กน้อย กับกางเกงยีนขายาวสีเข้ม ไม่ได้สวมเสื้อผ้าหลายชั้นแบบเดิม วันนี้รินพรเลยเหมือนผู้หญิงมั่นใจ มากกว่าจะเป็นมาดสาวห้าวจัดเหมือนทุกที เพราะการแต่งกายที่เน้นรูปร่างอรชรของเจ้าตัวอย่างไม่ตั้งใจ

            เอ็งดูเป็นสาวมากเลยว่ะเพื่อน

            พูดมากน่า ยังไงข้าก็เป็นผู้ชายโว้ย!” รินพรตบบ่าเพื่อนรักเอาหนักๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเอง แล้วเดินเร็วๆ ออกไปจากห้องทำงาน ทิ้งให้ตรีทศมองตามแล้วส่ายหน้า พลางเก็บข้าวของของตัวเองบ้าง

            ดูยังไงเอ็งก็ไม่เป็นผู้ชายหรอกน่าไอ้แน็ตเอ๊ย! เหมือนเด็กว้าเหว่จอมห้าวมากกว่า อยากจะให้ใครสักคน มาแก้ทอมให้ไอ้แน็ตจริงๆ อิๆ

            รินพรเดินอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก เนื่องจากคำทักของเพื่อนสนิท แม้แต่ยามที่บริษัทยังยิ้มให้เธอแปลกๆ แม้กระทั่งเอกพันธ์เจ้านายของเธอ ที่บังเอิญเจอกันในลิฟท์ก็ยังทัก เมื่อลงลิฟท์มาชั้นล่างพร้อมกันว่า

            วันนี้ลูกน้องผม ดูเปลี่ยนๆ ไปนะ แน็ต แต่ผมชอบแบบนี้นะ

            แม้แต่คุณเอกยังทักเลยแหะ เพราะสัญญาลูกผู้ชายค้ำคอนั่นแหละ เราเลยต้องมาแต่งตัวแบบนี้ รินพรย่นจมูก เธอนึกถึงบรรดาเสื้อผ้าในถุง ที่วริศซื้อให้จากร้านของคณิสรแล้วก็ให้ขนลุก  แต่ละชุดเป็นกระโปรง ดีไซน์ไม่หวานมากนัก หากแต่รินพรก็ไม่กล้าใส่อยู่ดี แม้จะรับปากกับวริศแล้วว่า วันนี้เธอต้องพยายามทำตัวให้สมกับเป็นแฟนเขา เพื่อตบตาย่าของเขาก็ตามที แต่รินพรก็ยังรับตัวเองไม่ได้ เมื่อเอาเสื้อผ้าเหล่านั้นมาลอง รินพรเลยเลือกแต่งตัวแบบง่ายๆ ให้เหมือนผู้หญิงในแบบของเธอแทน

            พี่แน็ต วันนี้นึกยังไงกันเนี่ย หรือพี่แน็ตจะกลับใจจ๊ะ เสียงใสๆ เอ่ยทักทายขึ้น เมื่อรินพรเดินก้าวเร็วๆ ไปที่หน้าบริษัท เธอหันขวับแล้วก็ต้องทำหน้าแหยๆ เมื่อเจ้าของเสียงมองเธอ แล้วทำตาละห้อยอย่างล้อเลียน

            อะไรกัน ทำไมมองพี่แปลกๆ แบบนั้นล่ะ หวาน สาววัยรุ่นที่เป็นพนักงานขายเครื่องดื่มที่ร้านเล็กๆ หน้าบริษัทรินพรถึงกับอมยิ้ม แล้วย่นจมูกใส่สาวห้าว เธอเองก็เป็นหนึ่งในแฟนคลับของรินพร เพราะเจ้าตัวเท่ห์นัก เหมือนกับนักร้องดาราเกาหลีขวัญใจของเธอ ที่เธอกำลังคลั่ง เพราะรินพรขาวใส หน้าหวานหากแต่ห้าว ดูยังไงก็เหมือนผู้ชาย แถมดูไปดูมายังหล่อกว่าผู้ชายจริงๆ เสียด้วย สาวหวานเลยมักจะก้อร่อก้อติกรินพรทีเล่นทีจริงบ่อยๆ ยามที่รินพรเดินลงมาซื้อเครื่องดื่มและขนมเล็กๆ น้อยๆ ทาน

            วันนี้พี่แน็ตไม่ได้ใจหวานเลย พี่แน็ตสวยกว่าหวานอีกอ่ะ

            บ้า รินพรเดินตรงไปหาหวาน ที่ยืนท้าวเอวอยู่หน้าร้านเล็กๆ ของตน พร้อมกับหน้าแดงเรื่อ เธอเชยคางมนของสาวใสแล้วทำท่าเจ้าชู้ใส่

 ทำงอนแบบนี้ เดี๋ยวพี่ก็ไม่รับเป็นแฟนนะ กำลังหาคนมาดามอกอยู่ด้วย หวานอยากสมัครไม่ใช่เหรอจ๊ะ

            แต่พี่แน็ตในแบบนี้ หวานไม่เอาดีกว่าจ้ะ ไปแต่งตัวแบบเดิมดีกว่านะ อิๆ หุ่นพี่เซ็กซี่กว่าหวานอีก อิจฉา หวานว่า แล้วก้มลงมองหน้าอกของรินพร ที่ยามไม่มีอะไรรัดรึงพันทับไว้ มันก็อวดความงามอวบอิ่มเต็มที่ รินพรหน้าแดง พลางบีบจมูกของหวานแรงๆ จนเจ้าตัวร้องโอ๊ย!

            “เจ็บนะพี่แน็ต

            ถ้าพูดว่าพี่สวยอีกทีละก็ พี่จะปล้ำหวานจริงๆ ด้วย รินพรขู่ฮึ่มฮั่ม ทำเอาสาวหวานหัวเราะกิ๊กอย่างอดไม่ได้

            พี่แน็ตสวย สวยจังเลย เซ็กซี่ด้วย ทอมอะไรก็ไม่รู้ เซ็กซี่

            เด็กบ้า ! อยากโดนดีจริงๆ ใช่ไหม ได้เลย รินพรคว้าพยายามคว้าตัวของคนล้อ ที่หัวเราะกิ๊กๆ จนในที่สุดหวานก็ถูกรินพรกอดไว้ แถมยังขู่อีกว่า

 เดี๋ยวเหอะ พูดล้ออีกคำนะ พี่จุ๊บหวานจริงๆ ด้วย

            พี่แน็ตสวยมากๆ หวานมองรินพรอย่างท้าทาย เธอเองก็มีใจกับสาวห้าวอยู่ไม่น้อย ควงกับรินพรเท่ห์จะตายไป

            ลองดีใช่ไหม ได้เลยคนสวย รินพรทำท่าจะก้มลงจุ๊บสาวน้อยในอ้อมแขนเข้าจริงๆ ตรงนั้นเลยเสียด้วย อย่างไม่สนใจใคร กิริยาของสองสาวทำเอาชายหนุ่มร่างสูง ในชุดสูทที่กำลังเดินตามหารินพรเห็นเข้า แล้วตกใจจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น เขาตะโกนเสียงดังลั่นว่า

            แน็ต ทำอะไรน่ะ!”

            พี่วริศ รินพรปล่อยหวานออกจากอ้อมแขนอย่างตกใจ ตัวหวานเองก็มองวริศแล้วตะลึงตาค้าง นี่ใครบอกได้ไหมว่า มีพระเอกถ่ายหนังหลุดมาอยู่แถวนี้หรือยังไงกันนะ คนอะไร คม เข้ม หล่อ เนี้ยบ ไปทุกกระเบียดจริงๆ หวานแทบจะลืมพวกดาราเกาหลีหน้าใสที่เธอกรี๊ดไปเลย เมื่อเจอชายไทยหล่อคมเข้ม นัยน์ตากระชากใจแบบนี้

            พี่มารับกลับบ้าน วริศพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพราะกลัวว่าจะเผลอทำอาการอะไรออกไป แม้จะรู้ว่าสาวเจ้าห้าว และประกาศตัวว่าเป็นผู้ชาย แต่เขาก็ไม่เคยเห็นรินพรเกี้ยวสาวจะ จะแบบนี้ เห็นแล้วมันรู้สึกประหลาด หึงก็หึง หวงก็หวง แกมโมโหด้วยเอ้า! เฮ้อ...ทำไมรินพรต้องทำตัวเป็นผู้ชายแบบนี้ด้วยนะ แถมดูท่าทางว่าจะเสน่ห์แรงเสียด้วยสิ

            อ้อ...ฮะ แล้วคุณย่าของพี่วริศมาหรือยังฮะ รินพรถาม ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะพูดเสียงทุ้ม

ตอนนี้คงเตรียมข้าวเย็นไว้รอเราแล้วล่ะ ไปกันเถอะแน็ต พี่อยากให้แน็ตเปลี่ยนเสื้อผ้าจัง รินพรก้มลงมองตัวเองแล้วยักไหล่ พลางพูดเสียงห้าวๆ ว่า

ก็เป็นผู้หญิงในแบบของแน็ตแล้วนี่ฮะ แน็ตเดินลากกระโปรงออกมาไม่ได้หรอก พวกไอ้ป๋อง ไอ้ตรี ล้อตายเลย อับอายไปตลอดชีวิตเลยนะฮะ เพราะพวกมันต้องเล่นงานแน็ตไม่เลิกแน่ๆ ชายหนุ่มถึงกับอมยิ้ม เมื่อนึกถึงเพื่อนรักของรินพรอีกสองคน

พี่แน็ตขา.. หวานทำเสียงอ้อน พร้อมกับเอื้อมมือจะเกาะแขนรินพร วริศได้ยินเข้าก็ถลึงตาใส่หวานอย่างลืมตัว เมื่อสาวเจ้าทำท่าจะเกาะแขนรินพร จนหวานต้องอ้าปากค้างกับสายตาแบบนั้น มองแล้วใจหายวาบ

            ใครกันนะ ทำไมต้องทำตาดุใส่เราขนาดนี้ด้วย

            “มีอะไรเหรอจ๊ะ หวาน พี่กลับบ้านก่อนนะ ไว้ยังไงจะมาหาใหม่นะคนสวย รินพรว่า แล้วจับคางมนของหวานบีบเบาๆ อย่างล้อๆ วริศเห็นเข้าก็ขัดตาอย่างบอกไม่ถูก เขากระแอมแล้วจับมือของรินพร เดินลิ่วออกไปจากร้านของหวานเลยทันที ทำเอาหวานมองตามสองหนุ่มสาวแล้วเกาศีรษะอย่างงงๆ ก่อนจะบ่นพึมพำกับตนเอง

            อะไรกันนะ แฟนพี่แน็ตหรือเปล่า ถึงทำตาพิฆาตใส่เราขนาดนี้ ตายล่ะ! ถ้าเป็นแฟนพี่แน็ตจริงๆ พระจันทร์ขึ้นตอนกลางวันแน่ๆ งานนี้ พี่แน็ตเลิกเป็นทอมมีแฟนเป็นผู้ชาย! เป็นไปได้เหรอเนี่ย

......................................................................................................................................

 

            รินพรถึงกับก้มหน้านิ่ง เพื่อหลบสายตาของคุณอังกาบ ที่มองเธออย่างสำรวจตรวจตรา ท่านถึงกับขยับแว่นเลยทีเดียวเมื่อเห็น คนรักของวริศเข้าเต็มตา ดูยังไงรินพรก็ไม่เหมือนผู้หญิงหวานๆ เรียบร้อย แบบที่ท่านคิดเสมอว่าหลานชาย คงจะชอบผู้หญิงเป็นแม่บ้านแม่เรือนแบบนั้น วริศเป็นคนนิ่งๆ เหมือนเสือซ่อนเล็บ และบางทีเขาก็อารมณ์ร้อน เป็นคนมุ่งมั่น ไม่น่าจะเหมาะกับผู้หญิงที่ดูเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงแบบนี้ ดูแล้วเจ้าหล่อนคงไม่ยอมให้หลานชายของนางหรอก  ท่าทางห้าวหาญแบบนี้ วริศที่เคยเป็นแต่ผู้นำมาตลอด ทั้งในเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ที่เขามีสิทธิ์คิดตัดสินใจเองได้เต็มที่ จะอยู่กับแม่สาวที่ดูท่าทางมีความคิดอิสระเต็มที่แบบนี้ไปได้สักกี่น้ำ

            อะแฮ่ม!” คุณอังกาบกระแอม ทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดขึ้น ตอนนี้นางอยู่กับรินพรสองต่อสอง เพราะว่าวริศกับกลิ่นแก้ว ออกไปหาซื้อกับข้าวเพิ่ม เหมือนจะเปิดโอกาสให้กับคุณอังกาบและรินพร ทำความรู้จักกันให้มากขึ้น

            เจ็บคอเหรอฮะ เอ๊ย! คะ คุณย่า รินพรว่าอย่างเป็นห่วง เพราะคุณอังกาบกระแอมดังมาก จนเธอตกใจ คุณอังกาบถึงกับถลึงตาใส่รินพร เพราะนึกว่าถูกเจ้าหล่อนลองดียอกย้อนเอา

            ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นหล่อนนะยะ แม่รินพร

            ถามดีๆ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย รินพรแอบบ่นพึมพำ แล้วมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของคุณอังกาบ ว่าแล้วว่าวริศติดทำตาดุๆ มาจากใคร ต้นแบบอยู่ตรงนี้นี่เอง คุณอังกาบตาดุมากๆ จนเธอไม่กล้ามองสบด้วย

            บ่นอะไรยะหล่อน

            เปล่าค่ะ แหะ... รินพรทำคอย่น เมื่อถูกตวาดเอาแบบนั้น เธอไม่ใคร่ได้อยู่ใกล้กับญาติผู้ใหญ่มากนัก เพราะความที่อยู่โรงเรียนประจำเสียมากกว่า และตอนมหาวิทยาลัยเธอก็ออกมาอยู่ตัวคนเดียว เธอจึงปฏิบัติตัวไม่ค่อยถูกว่า ควรจะทำอย่างไรบ้างเวลาอยู่กับผู้ใหญ่วัยนี้ เธอนั่งเรียบร้อยตัวลีบอยู่บนโซฟาตรงกันข้ามกับคุณอังกาบ ที่มองเอามองเอาด้วยสายตาสำรวจ

            จะเอ๊กซ์เรย์เราไปถึงไหนนะ โอย...คุณย่าของพี่วริศ น่ากลัวแบบนี้นี่เอง พี่วริศถึงต้องขอให้ช่วย แล้วเราจะรอดไหมเนี่ย รินพรร้องบอกกับตัวเองในใจ พลางพยายามยิ้มหวานให้กับคุณอังกาบ แต่รอยยิ้มนั้นก็แหยๆ พิกล

            หล่อนทำงานอะไร แม่รินพร

            ทำงานเป็นครีเอทีฟ บริษัทโฆษณาฮะ เอ๊ย! ค่ะ

            แล้วไปเจอกับตาเล็กของฉันได้ยังไงกัน รักกันมากี่ปี ถึงมาตัดสินใจอยู่กินกับหลานชายฉันแบบนี้ นี่หล่อนบอกทางบ้านหล่อนหรือยัง?

            คือว่า... รินพรอ้ำอึ้ง ก่อนจะพยายามคิด ว่าจะหลอกยังไงให้คุณอังกาบเชื่อดีหนอ คุณอังกาบเห็นรินพรนิ่งไปแบบนั้น นางก็พูดบ่นออกมาอีกชุดใหญ่

            ฉันละกลุ้มใจกับเด็กสมัยนี้ นี่คงไม่ได้บอกพ่อแม่สินะ ถึงหล่อนจะอยู่กับตาเล็กแล้ว ฉันก็ยังไม่รับหล่อนเป็นหลานสะใภ้นะยะ จนกว่าฉันจะแน่ใจเสียก่อน ว่าหล่อนน่ะ ดีพอสำหรับหลานชายของฉัน

            คือเอ่อ... แน็ตมีแต่แม่นะฮะ แล้วแน็ตก็ คือว่า...

            เรารักกันมาสองปีแล้วครับคุณย่า ผมเป็นคนขอให้แน็ตมาอยู่กับผมเอง คุณย่าอย่าไปว่าแน็ตเลยนะครับ วริศเดินเข้ามาทัน ก่อนที่รินพรจะโดนคุณอังกาบซักฟอกไปมากกว่านี้ เขาทรุดลงนั่งข้างเธอ พร้อมกับโอบมือไปที่บ่าบาง ทำเอารินพรถึงกับสะดุ้งแล้วมองเขาหน้าตาตื่น วริศขยิบตาให้ ก่อนจะก้มลงจุ๊บเรือนผมนุ่มหอมของรินพรเร็วๆ

            คุณย่าเอ็ดอะไรเอาหรือเปล่าครับคนดี

            เปล่าฮะ รินพรว่า ใบหน้านวลแดงเรื่อ กลิ่นแก้วที่เดินตามวริศเข้ามาเห็นแล้วก็อมยิ้ม คุณอังกาบเห็นแล้วก็ให้ขัดใจนัก นางจึงลุกพรวดเดินหนีไปเสียดื้อๆ

            แฟนของพี่เล็กเหรอคะ กลิ่นแก้วเอ่ยขึ้นลอยๆ พลางทรุดลงนั่งตรงกับข้ามกับสองหนุ่มสาว นัยน์ตาคมหวานมองรินพรอย่างสำรวจ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้น พลางเอ่ยเสียงเหมือนจะตัดพ้อวริศ

 พี่วริศมีแฟนแบบนี้ ไม่เห็นใจแก้วบ้างเลยนะคะ

            เรื่องของเรามันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่นะแก้ว พี่มีคนรักอยู่แล้ว แก้วคงเข้าใจ วริศว่า พลางหลุบนัยน์ตาคบกริบลง เขาเกือบจะหลุดยิ้มอยู่แล้ว ถ้ามองหน้าของกลิ่นแก้วนานอีกหน่อย แม่น้องสาวทำหน้าตาเหมือนนางอิจฉาในละครทีวีได้สมบทบาทมาก ตอนนี้กลิ่นแก้วกอดอก แล้วทำคอแข็งใส่รินพร มองรินพรด้วยสายตาวาวๆ

            แก้วเข้าใจค่ะ แต่คุณย่าคงจะตัดใจยาก พี่เล็กก็รู้ว่าท่านดื้อแค่ไหน แก้วก็เหมือนกับท่านนั่นแหละค่ะ กลิ่นแก้วมองหน้ารินพรเขม็ง รินพรเองก็จ้องมองตอบอย่างตกใจ ที่กลิ่นแก้วทำไม่ชอบเธอจนออกนอกหน้าขนาดนี้

            แก้วคงต้องทำความรู้จักกับแฟนพี่เล็กอีกมากๆ เลยนะคะ คุณรินพร แก้วจะได้รู้ว่าทำไมพี่เล็กถึงชอบผู้หญิงอย่างคุณได้ ว่าแล้วเจ้าตัวก็ลุกพรวดขึ้นบ้าง แล้วเดินตามคุณอังกาบหายเข้าไปในครัว วริศลอบยิ้ม ขณะที่รินพรอ้าปากค้าง พลางหันมาสะกิดเขายิกๆ แล้วพูดเสียงเบาเป็นกระซิบว่า

            ว่าที่คู่หมั้นพี่วริศ กับคุณย่าพี่วริศ น่ากลัวสูสีกันเลยนะฮะ แน็ตจะมีชีวิตรอดถึงอาทิตย์หนึ่งไหมฮะแบบนี้

            เอาน่า เห็นไหมล่ะแน็ต พี่ถึงต้องขอให้แน็ตช่วย

            ก็เข้าใจแล้วล่ะฮะ แน็ตจะพยายามเต็มที่ก็แล้วกันนะฮะ รินพรว่าเสียงอ่อย นึกเห็นในวริศขึ้นมาเสียแล้ว ว่าทำไมเขาถึงไม่อยากแต่งงาน และต้องขอให้เธอช่วยแบบนี้ ก็ทั้งคุณอังกาบ ทั้งกลิ่นแก้ว ดูท่าทางจะร้ายไม่ใช่เล่น

            ขอบใจมากเลยนะแน็ต วริศว่า เขายังโอบเธอไว้กลายๆ ในวงแขน แต่ดูเหมือนว่ารินพรจะยังไม่ทันรู้ตัว เพราะมัวแต่กังวลเรื่องของคุณอังกาบและกลิ่นแก้ว

            แต่ว่าคุณกลิ่นแก้วเขาก็สวยนะฮะ ดูสวยแบบไทยแท้ แล้วก็ดูเป็นตัวของตัวเองดี พี่วริศไม่ชอบเหรอฮะ แน็ตเห็นก็ยังอดชอบไม่ได้ เพราะเหมือนนางในวรรณคดีหลุดออกมาเลย สวยคมขนาดนั้น

            ถ้าพี่ชอบ พี่ก็คงไม่ให้แน็ตมาเป็นกันชนแบบนี้หรอก แก้วเค้าเอ่อ... วริศเม้มริมฝีปากก่อนจะพูดออกมาเสียงทุ้ม

 แก้วเขาก็คงไม่ได้ชอบพี่หรอก แค่อยากเอาชนะเท่านั้นเอง พอพี่บอกว่ามีแฟนแล้ว มันก็ยิ่งเหมือนท้าทายเค้า ที่พี่ไม่ยอมแต่งงานกับเค้าน่ะ

            อืม...แล้วแน็ตต้องทำยังไงบ้างละฮะ คุณย่าของพี่วริศ กับคุณกลิ่นแก้วถึงจะเลิกบังคับพี่วริศ

            ก็ไม่ต้องทำอะไรมากหรอก ชายหนุ่มว่า รินพรหันมามองหน้าเขาก่อนจะกะพริบตาปริบๆ เธอตั้งใจฟังเต็มที่เลยทีเดียว

            แน็ตก็แค่ทำเหมือนเป็นแฟนพี่ รักกับพี่มากๆ แก้วเขาคงถอดใจไปเอง ส่วนคุณย่าของพี่ ท่านเป็นคนปากร้ายใจดี คงจะขัดใจตรงพี่ไม่ยอมทำตามคำสั่งของท่าน แล้วท่านก็ค่อนข้างจะหัวโบราณ เอ่อ...มากๆ หน่อย แน็ตช่วยเอาใจท่านหน่อยก็แล้วกัน ท่านรักคนง่ายนะ แน็ตเองก็น่ารักจะตายไป พี่ว่าเอาชนะใจท่านได้ไม่ยากหรอก

            อย่างนั้นเลยเหรอฮะ รินพรคิ้วขมวดเข้าหากันแล้วตอนนี้ เหมือนเธอจะนึกได้ว่าอยู่ในอ้อมแขนกลายๆ ของเขา เพราะวริศโอบแขนไปด้านหลังเธอ และนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกัน รินพรจึงผละหนีเป็นนั่งตัวตรง วริศเห็นดังนั้นก็ดึงแขนตัวเองกลับ ก่อนจะพูดลอยๆ ขึ้นว่า

            แน็ตรับปากพี่แล้ว และแน็ตก็แพ้เดิมพันพี่

            ไม่ต้องมาย้ำบ่อยหรอกฮะ รินพรว่า ศักดิ์ศรีทำให้เธอเลิกลังเล ก่อนจะทำหน้าเชิดใส่เขา

แน็ตรักษาคำพูดของตัวเองฮะ บอกแล้วว่าแน็ตแมนพอ

            ดีมากเลยครับ วริศตบบ่าเธอเบาๆ ก่อนจะอมยิ้ม แล้วลุกขึ้นยืนพลางส่งมือใหญ่ให้กับรินพร

ถ้าอย่างนั้น แน็ตคงช่วยพี่ได้ตลอดรอดฝั่ง ไม่นานหรอกครับ แค่ไม่กี่อาทิตย์เอง เพราะถ้าคุณย่ากลับไปที่อยุธยา พี่ก็ต้องขอให้แน็ตไปเยี่ยมท่านที่โน่นกับพี่ด้วย จะได้พาแน็ตไปเปิดตัวกับทางบ้านของแก้ว ให้เขาถอดใจเรื่องของพี่

            อะไรนะฮะ รินพรไม่ยอมส่งมือให้เขา เธอมองเขาก่อนจะกลืนน้ำลาย แต่จะคืนคำได้ที่ไหนกัน วริศยักคิ้วให้เธอ พลางจับมือนิ่มของเธอไว้แล้วฉุดให้เธอลุกขึ้นยืนเสียเอง

            สัญญาลูกผู้ชายนะแน็ต แน็ตต้องช่วยพี่ แต่ตอนนี้ไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวคุณย่าพี่รอนาน จะพานโมโหเราสองคนมากกว่าเดิมมพ์เนื้อหาตรงนี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

5 ความคิดเห็น