Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 20 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 มิ.ย. 58

ทำไมกันนะ... ทั้งที่อยากรักษาระยะห่างระหว่างฉันกับเขาเอาไว้แท้ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าฉันดันเป็นฝ่ายเริ่มทำตัวสนิทสนมกับเขามากขึ้นทุกที

เฮ้อ... หนักใจจริงๆ เลย

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง

หืม... เสียงโทรศัพท์งั้นเหรอ ใครกันนะโทร. มาเวลาแบบนี้

ดรีม

ฉันกดรับอย่างไว “ฮัลโหล...”

[พี่ไอด้าคะ]

“ว่าไง เด็กดื้อ”

[พี่ออกมาหาเค้าหน่อยสิคะ]

“ที่ไหนล่ะ”

[สวนสาธารณะใกล้ๆ นี่ค่ะ]

“ตัวมีธุระอะไรหรือเปล่า” ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

[เค้ามีเรื่องสำคัญอยากจะบอกพี่ไอด้าน่ะค่ะ]

“สำคัญมากเลยเหรอ”

[มากๆ เลยค่ะ]

“งั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่จะไปนะ”

[ค่ะ พี่ไอด้า จะรอนะคะ...]

ติ๊ด!

...น้ำเสียงของดรีมฟังดูแปลกๆ จะว่าไปเธอก็ไม่เคยพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงแบบนี้เลยนะ ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ เลยล่ะ

รีบแต่งตัวแล้วรีบไป... ถ้าได้เจอกันเร็วๆ ก็อาจจะรู้อะไรมากขึ้นก็ได้

สวบ...

ฉันรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์สามส่วนตัวเก่ง ก่อนจะรีบเปิดประตูบ้านเดินตรงไปยังสวนสาธารณะ

...

อยู่ไหน???

ฉันมาถึงแล้ว... แต่กลับไม่วี่แววของดรีมเลยแม้แต่น้อย หรือว่าจะยังมาไม่ถึง?

“ดรีม...”

ฉันเดินหาดรีมทั่วสวนสาธารณะ ทั้งในร้านอาหาร ร้านกาแฟ ห้องน้ำ และที่ๆ ดรีมอาจจะอยู่ที่นั่น แต่ก็ไม่พบอยู่ดี...

หรือว่าฉันจะโดนแกล้งกันนะ?

“เฮ้อ... อยู่ไหนกันนะ ยัยเด็กบ้า”

ฉันนั่งลงตรงม้าหินอย่างอ่อนแรง กะอีแค่เดินตามหาคนเพิ่งรู้นะเนี่ยว่ามันเหนื่อยขนาดนี้

เอ้ะ!

ดวงตาของฉันสะดุดเข้ากับบางสิ่งที่หล่นอยู่บนพื้น... มันคือกลีบดอกไม้สีชมพูที่ถูกเด็ดจากต้นมาไม่นาน... ใช่แล้ว... เธอคงจะอยู่ที่นั่นสินะ

สองเท้าของฉันรีบก้าวไปยังจุดหมายที่คิดว่าดรีมจะอยู่รอตรงนั้น ต้องเป็นที่นั่นแน่ๆ

 ...ทุ่งดอกไม้หลากสีที่แอบซ่อนอยู่ภายในสวนสาธารณะแห่งนี้ มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้จัก... และเธอก็อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย

“...”

ดรีมกำลังยืนหันหลังให้ฉันอยู่ เส้นผมที่ถูกรวบไว้เป็นหางม้านั้นพลิ้วไหวไปกับสายลม ฉันเดินเข้าไปหาร่างบางช้าๆ

“ดรีม...”

“...”

“ดรีม” พอเธอไม่หันหน้ากลับมาฉันจึงต้องเรียกเธออีกครั้ง

“เค้าได้ยินแล้วค่ะพี่ไอด้า”

“...” เธอพูด... ทั้งๆ ที่ไม่หันกลับมามองหน้าฉันเลยสักนิด

“พี่ไอด้าเก่งจังที่รู้ว่าเค้าอยู่ที่นี่”

“พี่ก็ต้องรู้สิ สถานที่ของเราสองคนน่ะ”

“พี่ไอด้านี่ ชอบทำให้เค้ารู้สึกดีอยู่เรื่อยเลยนะคะ”

“เอ๋???”

“เค้าคิดไม่ผิดจริงๆ ที่รักพี่”

“ดรีม...” ฉันไม่เข้าใจ ทำไมดรีมถึงพูดแบบนั้นออกมา

“ถ้าวันหนึ่งเราไม่ได้เป็นแฟนกันอีกต่อไปแล้ว... พี่จะรู้สึกยังไงคะ”

!???

คำถามที่ดรีมถามทำเอาฉันใจเสีย แต่ก็ยังเค้นเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่ะๆ ไม่สิมันต้องไม่มีวันนั้นอยู่แล้วตัวก็รู้นี่นา”

“พี่ไอด้าคะ...”

“หือ?? ^^

“อย่าทำแบบนี้อีกเลย อย่าทำให้เค้ารักพี่มากขึ้นเลยนะคะ...”

“...ทำไมตัวพูดแปลกๆ”

“เค้าไม่อยากเจ็บ ไม่อยากทรมานอีกแล้ว...”

“ดรีม...”

“พี่ไอด้า... เค้าไม่อยากทำร้ายใคร เค้าไม่อยากเป็นตัวขัดขวางความสุขของคนที่รัก เค้าไม่อยากให้คนสำคัญของเค้าต้องเสียใจไปมากกว่านี้แล้วค่ะ” เสียงสะอื้นดังเล็ดลอดออกมาจากคำพูดของดรีม

“ใคร?? ตัวไม่อยากทำร้ายใคร แล้วใครคือคนสำคัญของตัว พี่งงไปหมดแล้วนะ”

“พี่ไม่เข้าใจจริงๆ งั้นเหรอคะ”

“ก็ไม่เข้าใจน่ะสิ ถึงได้ถามน่ะ”

“พี่ไอด้าคะ ถ้าอย่างนั้นเค้าขอถามอะไรพี่หน่อยได้มั้ยคะ”

“อะไรล่ะ ถ้าไม่เกินความสามารถของพี่พี่ก็จะตอบให้” ฉันจ้องมองไปที่ร่างของดรีมที่เริ่มสั่นเทาไปกับแรงสะอื้น

“พี่ไอด้ารู้สึกยังไงเวลาอยู่กับเค้าคะ”

“พี่ก็ต้องมีความสุขที่ได้อยู่กับคนที่รัก รู้สึกดีใจที่ได้เจอกันให้หายคิดถึง พอไม่ได้อยู่ด้วยกันก็รู้สึกกระวนกระวายใจ และก็รู้สึกเป็นห่วงเมื่อตัวไม่สบายอีกด้วย”

“แล้วพี่ไอด้าอึดอัดหรือเปล่าที่คบกับเค้า”

“...”

“...”

เอาล่ะสิ ดรีมทำให้ฉันไปไม่เป็นซะแล้ว จะว่าอึดอัดก็อึดอัดอยู่นะทำไงได้ล่ะเรามันแปลกนี่นา... แต่ว่าฉันก็ยังทนกับสายตาของคนรอบข้างได้อยู่ ฉันยังทนได้...

“มะ... ไม่เลยสักนิด”

“พี่โกหก”

!!!!??

“ทั้งๆ ที่พี่เกลียดคนโกหกแท้ๆ แต่ตัวพี่กลับโกหกซะเอง พี่แย่ที่สุดเลย”

“...”

“เค้าน่ะทั้งอึดอัด ทั้งสับสน ทั้งรู้สึกไม่ดีเวลามีใครมองและซุบซิบนินทา เค้าไม่เชื่อเด็ดขาดว่าพี่จะไม่รู้สึกอะไรเลย”

“...”

“พี่โกหกเค้าได้แต่โกหกตัวเองไม่ได้หรอกนะคะ”

“...” หน้าฉันมันเหมือนชาไปทั้งแถบเมื่อถูกดรีมต่อว่า ฉันไม่เคยเห็นดรีมเป็นแบบนี้มาก่อนเลยตลอดเวลาที่เป็นแฟนกัน

“พี่ไอด้า... เค้าเสียใจนะ ทุกๆ วันเค้าต้องนั่งร้องไห้ในห้องของตัวเองคนเดียว เค้าต้องมานอนคิดมากเกี่ยวกับเรื่องของเรา แถมยังเก็บเอาไปฝัน... เค้าทรมานมากๆ เลยพี่รู้มั้ยคะ”

“รู้สิ... ทำไมพี่จะไม่รู้ล่ะ”

“ฮึกๆ”

“พี่เข้าใจแล้ว พี่เข้าใจแล้วคนดีของพี่...” ฉันสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา ลมหายใจที่ขาดห้วงนั้นถูกพ่นลงมาบนแขนของฉัน สื่อให้ฉันรู้ว่าเธอกำลังรู้สึกยังไง

“...มันไม่มีประโยชน์อะไรแล้วล่ะค่ะ...”

“...”

“เค้าตัดสินใจแล้ว...”

“อะไรเหรอ...”

“เค้าต้องการให้พี่ได้เจอคนที่ดีกว่าเค้า...”

“ไม่เอาน่า ไม่พูดแบบนี้นะ” ฉันกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “เด็กดี”

“แต่มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดในการแก้ปัญหานี้... เค้าไม่ต้องการให้พี่ต้องมาจมปลักอยู่กับเค้า เค้าไม่อยากเป็นตัวขัดขวางความสุขของพี่”

“ความสุขของพี่ก็คือเธอนะ!!

“...”

“พี่จะไม่ยอมให้ตัวไปไหนทั้งนั้น...” ฉันเริ่มใจคอไม่ดีแล้วนะ ดรีมขอร้องล่ะอย่าพูดอะไรแบบนั้นให้พี่คิดมากจะได้มั้ย...??

...พี่ยังไม่อยากจะเสียใจตอนนี้

“ขอบคุณนะคะพี่ไอด้า”

“...”

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง พี่นี่เป็นคนดีจริงๆ เลย คิดไม่ผิดเลยนะที่รักพี่น่ะ...”

“ดรีม”

“และก็... ขอโทษด้วยนะคะ” เธอพยายามแกะมือฉันออก แต่ฉันก็ยังดื้อด้านกอดเธอไว้แน่น

“ไม่นะ”

“ขอโทษจริงๆ ค่ะ พี่ไอด้า”

“...ดรีม”

ในขณะที่ฉันกำลังใจเสีย ดรีมก็ถือโอกาสนั้นสลัดตัวหลุดจากอ้อมกอดของฉัน เธอยืนนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันหลังกลับมาจ้องหน้าฉันและยิ้มทั้งน้ำตา

“เค้ารักพี่นะคะ”

“ดรีม...”

“เค้าหวังว่าพี่จะเจอคนที่ดีกว่าเค้า”

“ไม่...”

“เรา...”

“...” ฉันยืนจ้องหน้าเธอนิ่ง ฉันกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นอย่างที่ฉันคิด... และแล้วสิ่งที่ฉันไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้นมาจนได้

“เรา... เลิกกันเถอะค่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #3 wannachamon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 20:54
    ไรท์ เป็นอะไรที่น่าเจ็บปวดมากอ่ะ ~T_T~ ไม่ชอบเลยอ่ะ
    #3
    0