Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 19 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58

“มีความสุขที่สุดเล้ยยยยยย”

“จะตะโกนทำไมคะพี่ชาย เดี๋ยวคนอื่นก็หาว่าบ้าหรอก”

วันนี้เป็นวันหยุด หลังจากที่เมื่อวันก่อนผมได้คุยกับไอด้าอารมณ์แห่งความสุขก็เลยค้างมาจนถึงวันนี้

แล้วก็ต้องมาเจอกับอารมณ์บูดของยัยน้องบ้านี่อีก

“บ้าก็บ้าสิ พี่มันก็บ้าอยู่แล้วล่ะ”

“เฮ้อ...”

“ว่าแต่พักนี้เป็นอะไรไป ดูซึมๆ นะ” ผมสงสัยมาตลอดตั้งแต่วันพุธแล้วนะ ยัยนี่เป็นอะไร???

“เปล่านี่คะ เค้าไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้ว มาทานข้าวกัน”

“ค่ะ...”

...ถึงจะชวนทานข้าวก็เถอะ แต่ยัยนี่ก็ยังไม่ยอมทานอยู่ดีเอาแต่เขี่ยข้าวไปมา แววตาก็ดูเหม่อลอยผิดปกติ

“ทำไมไม่ทานล่ะ ของโปรดเธอไม่ใช่เหรอ”

“ก็มันไม่หิวนี่คะ”

“ยัยฝันเฟื่อง...”

“อะไรคะ พี่ชาย??”

“มีอะไรก็บอกพี่ได้นะ อย่าปิดบังพี่เลย” พูดจบผมก็หยิบน้ำในแก้วขึ้นกระดกดื่มช้าๆ

“...”

“ว่าไง”

“เค้าแค่หนักใจนิดหน่อยค่ะ”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“...เรื่องบางเรื่องค่ะ”

“...” ผมจ้องหน้าเธออย่างไม่เข้าใจกับคำพูดที่เธอใช้ เรื่องบางเรื่องอย่างนั้นเหรอ...

“????”

“สมมุติว่าถ้าหากวันหนึ่ง คนสำคัญของพี่ชายกับคนรักของพี่ชายเกิดรู้สึกดีต่อกัน... พี่ชายจะทำยังไงคะ”

“จู่ๆ มาถามอะไรแบบนี้เนี่ย”

“ตอบเค้ามาสิคะ พี่ชาย...”

“ถ้าเป็นพี่... พี่ขอเจ็บฝ่ายเดียวดีกว่า... พี่ขอยอมถอยห่างเพื่อให้ทั้งคู่มีความสุข นั่นคือสิ่งที่พี่ควรทำ”

“ถึงแม้ว่าตัวเองจะเจ็บปวดก็ไม่แคร์งั้นเหรอคะ”

“ใช่แล้วล่ะ...”

“ถึงแม้ว่าพี่ชายจะเสียใจ เสียน้ำตา เสียคนที่ตัวเองรักไปให้อีกคนหนึ่งงั้นเหรอคะ”

“อือ... พี่ยอมเสียสละ ยังไงซะถึงไม่ได้เป็นคนรักกันอีกต่อไป แต่ก็ยังเป็นคนที่รู้จักกัน เป็นเพื่อนกันได้”

“...”

“พี่พูดถูกมั้ยล่ะ?”

“เข้าใจแล้วค่ะ...”

“???”

“เค้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว”

“ยัยฝันเฟื่อง...”

“ขอบคุณนะคะพี่ชาย” เธอก้มหน้าลงก่อนจะลุกขึ้นยืน “เค้าขอตัวนะคะ เค้าไม่หิว”

“อะ... อื้อ ตามใจ” ผมบอกปัดส่งๆ ไป แต่พอยัยน้องบ้าเดินลับตาไปแล้วผมก็แอบตามไปช้าๆ

ก็แหม... ผมต้องเป็นห่วงน้องสาวของผมอยู่แล้วล่ะ

แกร้ก... ปัง

เสียงปิดประตูดังขึ้น ผมเลยต้องเดินให้ไวขึ้นกว่าเดิมอีกนิด ยัยฝันเฟื่องเดินเข้าห้องตัวเองไปแล้ว ผมจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ก๊อกๆ

...และแล้วทางเลือกสุดท้ายก็คงไม่พ้น...

“ยัยฝันเฟื่อง”

“...”

“เด็กบ้า”

“...” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากบุคคลที่ท่านเรียก =*= ผมตัดสินใจนั่งลงตรงประตูหน้าห้องช้าๆ

“มีอะไรก็บอกพี่ได้นะ”

“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ”

“ยัยฝันเฟื่อง...”

“ขอโทษค่ะพี่ชาย เค้าไม่ได้ตั้งใจทำให้พี่ต้องคิดมากนะคะ”

“...”

“แต่ยังไงเรื่องนี้เค้าขอไตร่ตรองดูเองอีกทีจะดีกว่าค่ะ เค้าไม่อยากรบกวนพี่ชายหรอก ตลอดมาพี่ชายก็ช่วยเค้าทุกเรื่อง ขอแค่เรื่องนี้นะคะที่เค้าจะตัดสินใจเอง”

“...” ยัยเด็กบ้าตอบกลับมายาวเหยียด จนผมชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะพูดยังไงต่อดี

“แต่ว่า...”

“ขอเค้าอยู่คนเดียวนะคะ พี่ชาย...”

“...”

“...”

“อะ... อือ ก็ได้ อย่าคิดมากล่ะมีอะไรก็รีบๆ บอกพี่นะ”

“ค่ะ...”

สิ้นเสียงของเธอผมปิดเปลือกตาลงช้าๆ อย่างเหนื่อยหน่ายแทน เป็นผมผมยังเหนื่อยเลย แล้วถ้าเป็นเจ้าตัวอย่างยัยฝันเฟื่องล่ะ...

ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรเกินตัวเลยนะ... พี่ไม่อยากเห็นเธอต้องเสียใจ

กิ๊งก่อง...

เสียงใครมากดออดหน้าบ้าน??? ผมขมวดคิ้วอย่างฉงน ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้กับบุคคลนิรนาม

!!!!!??

“ไงเพื่อน”

“...”

^^

“...”

“เอ่อ ว่าแต่แกจะไม่เปิดประตูให้ฉันเข้าไปในบ้านเลยเหรอฟะ” เสียงบ่นเบาๆ ของเติร์ธทำให้ผมได้สติ หลีกทางให้หมอนั่นเข้ามาในบ้านแล้วปิดประตูบานใหญ่ลง

“วันนี้เป็นอะไรของแก ดูเหม่อๆ ยังไงชอบกลนะ”

“ไม่มีอะไรมากหรอก เครียดเรื่องยัยฝันเฟื่องนิดหน่อยแค่นั้นเอง”

“งั้นเหรอ แล้วฉันมากวนหรือเปล่า”

“ไม่หรอกน่า ว่าแต่นายมานี่มีธุระอะไรงั้นเหรอ?” ผมเดินไปนั่งบนเก้าอี้หน้าโทรทัศน์อย่างไม่ใส่ใจ

“ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกนะ ก็ว่างๆ อยากมาเที่ยวบ้างน่ะ”

“อ้องั้นเหรอ...”

“เอ่อ” เติร์ธเงียบไปพักหนึ่ง “ที่จริงแล้วก็อยากจะชวนแกไปเที่ยวน่ะ แต่ว่า...”

“...”

“แกควรอยู่ดูแลน้องแกดีกว่า ^^

“อือ นั่นสินะ” ผมพูดติดตลก “ถ้าคนอื่นเห็นเราสองคนเดินเที่ยวด้วยกันต้องเข้าใจผิดแน่ๆ”

“บ้า...”

“อ้าว... โดนด่าอีกแล้วสิเรา”

“ก็สมควรมั้ยล่ะ? ไม่รู้ว่าคิดได้ไง”

“ฮ่าๆ นั่นสิ”

“แล้ว... ยัยนั่นเป็นไงบ้าง” จู่ๆ เติร์ธก็ถามถึงยัยฝันเฟื่อง

“บอกว่าอยากอยู่คนเดียวน่ะ ฉันก็เลยไม่อยากกวนปล่อยให้ยัยนั่นคิดทบทวนปัญหาด้วยตัวเอง ฉันจะรอจนกว่ายัยนั่นจะขอความช่วยเหลือจากฉัน”

“งั้นเหรอ”

“อือฮึ!

“งั้นฉันกลับก่อนดีกว่า... ไม่อยากรบกวนแกนานๆ แล้วก็คอยดูแลยัยนั่นให้ดีๆ นะ” เติร์ธส่งยิ้มนิดๆ มาให้ผมก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

“จะกลับแล้วจริงอะ”

“อื้อ ก็อยู่ไปก็ช่วยอะไรแกไม่ได้อยู่ดี ฉันขอตัวกลับไปทำการบ้านดีกว่า”

“โห... เพิ่งเห็นนายขยันก็วันนี้แหละฟะ”

“ว่าไงนะ...”

“เปล่าๆๆๆๆๆ” ผมรีบดันหลังเติร์ธให้เดินออกไป “โชคดีนะเพื่อน กลับบ้านดีๆ นะ”

“ไล่กันจังเลยนะ...”

“ฮ่าๆ”

เราสองคนเปล่งเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันเป็นการส่งท้ายบทสนทนาของพวกเราในวันนี้

เฮ้อ... ผมนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งหนึ่งอย่างอ่อนแรง ...เหนื่อยจัง

แอ้ด...

“พี่ชายคะ”

“...????” จากที่เพิ่งจะนั่งลง ผมก็ต้องรีบกระเด้งตัวลุกจากเก้าอี้โดยอัตโนมัติตรงดิ่งไปยังหน้าห้องของยัยน้องบ้าที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู

“ยัยฝันเฟื่อง...”

“เค้าตัดสินใจแล้วล่ะค่ะ”

“...”

“เค้าจะทำในสิ่งที่มันถูกต้อง...” เธอหมายถึงอะไร...

“...”

“เค้าจะไม่ทำให้พี่ชายต้องเสียใจ”

“เดี๋ยวสิ... ทำไมพี่ต้องเสียใจด้วย”

“พอถึงเวลา เค้าจะบอกความจริงกับพี่ชายทุกอย่างเลยนะคะ”

“...”

“เพราะว่าถ้าบอกตอนนี้... พี่ชายคงจะไม่เข้าใจ”

“...”

“ขอบคุณนะคะพี่ชายที่ทำทุกๆ อย่างเพื่อเค้า เพื่อให้เค้ามีความสุข จากนี้เค้าจะทำให้พี่ชายบ้าง”

“...” ผมงงไปหมดแล้ว จู่ๆ ยัยฝันเฟื่องก็เพ้ออะไรต่อมิอะไรให้ผมฟัง ทั้งที่ปกติไม่เคยจะพูดเรื่องอะไรแบบนี้กับผมสักเท่าไหร่

“เค้าขอตัวออกไปข้างนอกนะคะ พี่ชาย”

“ยัยฝันเฟื่อง!

พูดจบเจ้าตัวก็รีบวิ่งออกไปนอกบ้านทันที ส่วนผมที่วิ่งตามไปติดๆ ก็มองไม่เห็นแผ่นหลังของเธอเสียแล้ว

วิ่งเร็วชะมัดเลย...

จะไปไหนของเธอ... กันนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น