Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 21 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    21 มิ.ย. 58

“...”

ดรีมพูดด้วยใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตา ส่วนฉันก็ยืนช็อกอยู่กับที่ราวกับโลกทั้งใบมันหยุดหมุน... ไม่สิ มันไม่เป็นความจริงเลยสักนิด

“ตะ... ตัว ไม่ล้อเล่นแบบนี้นะ พี่ไม่สนุกด้วย”

“เค้าไม่ได้ล้อเล่นค่ะ เค้าไม่อยากเห็นพี่เสียใจนะคะ เค้าขอโทษจริงๆ ฮึก!

“ดรีม...”

“ขอโทษค่ะ”

“ดรีม...” น้ำเสียงของฉันเริ่มสั่นขึ้น สั่นขึ้น ก่อนที่หยดน้ำในตาจะสามัคคีกันไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างของฉัน

“เค้าขอโทษ... พี่ไอด้า”

“ไหนตัวบอกจะไม่ทิ้งพี่ไง ไหนตัวบอกจะไม่ปล่อยให้พี่ต้องอยู่คนเดียวเด็ดขาดไง ทำไมตัวทำแบบนี้ล่ะ”

“เค้าขอโทษค่ะ”

“ไหนตัวบอกไม่แคร์ไม่ว่าใครจะว่ายังไงไม่ใช่เหรอ ไหนตัวบอกว่า... ตัวบอกว่า...” ฉันพูดไม่เป็นศัพท์เพราะน้ำตามันพรั่งพรูออกมามากเกิน จนฉันควบคุมเสียงสะอื้นเอาไว้แทบไม่อยู่

“เค้าทำไม่ได้ค่ะ เค้าขอโทษ”

“เด็กบ้า... ฮึก... ฮือ”

“ได้โปรด ลืมเค้านะคะ”

“ไม่!!!!

“พี่ไอด้า...”

“ไม่พี่จะไม่ลืมตัว... และพี่ไม่ยอมด้วยกับเรื่องนี้” ฉันคว้าข้อมือเธอเอาไว้แล้วบีบแน่น

“พะ... พี่ไอด้าเค้าเจ็บนะคะ”

“พี่จะไม่ยอมปล่อยตัวไปอีกแล้ว”

“เค้าขอโทษค่ะ พี่ไอด้า...” เธอสะบัดข้อมืออย่างแรงจนหลุดออก ก่อนจะเดินถอยหลังห่างจากฉันไปเรื่อยๆ

“ลาก่อนนะคะ พี่ไอด้า เค้ารักพี่นะ...”

“เดี๋ยวก่อนดรีม!!!!

ตึกตึกๆๆๆๆ

ไม่นะ... ฉันวิ่งตามดรีมออกไปจากสวนดอกไม้ ไม่... อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้สิ ฉันไม่ยอมเลิกกับเธอเด็ดขาดดรีม... ไม่ยอม

แต่ว่าตอนนี้... ดรีมหายไปแล้ว ฉันวิ่งออกมาไกล... ไกลมาก ฉันรู้สึกเหนื่อยเดินเซไปเซมาอย่างกับคนไม่มีวิญญาณอยู่ริมฟุตบาต

ทำไม... ทำไมเรื่องทุกอย่างมันถึงกลายเป็นแบบนี้กันล่ะ... นี่ฉันกำลังฝันอยู่สินะ ฉันแค่ยังไม่ตื่นเท่านั้นเอง

รอเวลาให้ถึงเช้า... รอเวลาให้ฉันตื่น...

ครืน... ครืน

เอ๋?? เสียงอะไร... ฉันแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆฝน ก่อนที่หยดน้ำจากฟ้าจะเทกระหน่ำลงมา

“...”

ซ่า...

สายฝนที่เย็นเฉียบนี้ทำให้ฉันได้รู้ว่าไม่ได้ฝันไปอย่างแน่นอน คราบน้ำตาถูกฝนพัดพาหายไปจากใบหน้าแล้ว... แต่ฝนก็ไม่อาจทำให้ฉันหายเศร้าได้เลย

ซ่า...

สายฝนซัดซาเหมือนกับว่าจะตอกย้ำความรู้สึกเจ็บปวดของฉัน... แค่นี้ฉันก็เจ็บมากพอแล้วนะ...

ได้โปรด... อย่าตอกย้ำกันได้มั้ย?

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง แต่ฉันก็ยังยืนนิ่งไม่สนใจ ก็คงเป็นคนที่วิ่งหลบฝนล่ะมั้ง...

“อะ... ไอด้า”

!!?

“ว่าแล้วเชียว...”

“...” ฉันไม่สนใจอีตาบ้าดันเทลที่ยื่นร่มในมือมาให้แม้แต่น้อย

“ไอด้า เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ”

“เปล่า...”

“ตากฝนมากๆ ไม่ดีนะฮะ”

“รู้...”

“ไอด้า...”

“อย่ามายุ่งกับฉัน!!!!” ฉันตะคอกใส่หน้าเขา ก่อนจะกระชากคอเสื้อของเขาอย่างแรงจนร่มที่อยู่ในมือหล่นลงบนพื้น

“ฉันอยากอยู่คนเดียวได้ยินมั้ย! หรือว่านายอยากเจ็บตัว”

“...”

ซ่า... เปรี้ยง!!!

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น เราสองคนเปียกกันทั้งคู่ ฉันจ้องหน้าเขาดวงตาสั่นระริกพยายามควบคุมตัวเองอย่างเต็มที่

“ไปให้พ้น!!!!!

“...”

“ฉันบอกว่าไปให้พ้นไง!!!

“...”

“ไม่ได้ยินหรือไง!!!!

“...”

“โถ่เว้ย!!!!!” ฉันเงื้อมือขึ้นต่อยหน้าเขาไปทีหนึ่งอย่างเหลืออด... สงสัยจะแรงมากจนเขาเซถอยหลัง

“โอ้ย!

“ทีนี้เข้าใจหรือยัง อย่ามาใกล้ฉัน!!!

หมับ!

“ฮ่ะ!!!?????” ฉันอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อดันเทลถือวิสาสะกอดฉันเอาไว้แน่น

“ปล่อยฉันนะตาบ้า!!!!

“ไม่ปล่อยฮะ”

“นายนี่มันเสียมารยาทที่สุด!!!

“...”

“ปล่อยให้ปล่อยยย!!!!!!” ฉันดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแรงของคนตรงหน้าที่ไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด

“ไอด้า!!!” จู่ๆ เขาก็ตะโกนออกมาเสียงดัง “ฟังผมนะ”

“...”

“ขอผม... ได้กอดปลอบเธอแค่นี้ได้มั้ยฮะ...”

“...”

“...”

“อะ... ฮึก... ฮือออออออออ” กำแพงน้ำตาที่ฉันพยายามสะกดกลั้นเอาไว้พังลงอย่างไม่เป็นท่า ทำไมฉันอ่อนแออย่างนี้ล่ะเนี่ย

“ไม่เป็นไรนะฮะ”

“ฮือๆ”

ฉันซุกหน้าร้องไห้เป็นเด็กๆ ส่วนอีตาดันเทลก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวฉันอย่างแผ่วเบาราวปลอบประโลม

“ไม่เป็นไรนะฮะ”

“ทำไม... ทำไมนายถึงดีกับฉันขนาดนี้ล่ะ ฮึก”

“ผม... ก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“อะ...ฮืออออออออ ไม่มีใครจริงใจกับฉันสักคน แม้แต่...” ดรีม

“...”

“มันเจ็บนะ... ที่ถูกหักหลังน่ะ มันเจ็บ...”

“ผมเข้าใจฮะ”

“มันทรมาน... ฉันอยากตาย...”

“อย่าคิดแบบนั้นสิฮะ... ชีวิตเธอยังมีค่านะ”

“กับใครล่ะ? พ่อแม่ก็ไม่มี มีแฟน... แฟนก็ทิ้ง” ...ฉันไม่รู้ตัวว่าฉันพูดอะไรออกไปบ้าง แต่ตอนนี้สติของฉันเริ่มเรือนลาง ขาก็สั่นจนแทบยืนไม่อยู่

“...”

“ฮือๆๆๆๆๆๆๆ”

“ผมไง...”

!?!?!?!?

“เธอยังมีผมนะ...”

“ดันเทล”

“ไอด้า... อย่าคิดอะไรแบบนั้นอีกนะ”

“...ฮือๆ”

“นะ...” เขากระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม “ขอให้ผมเป็นคนช่วยลบความทรงจำที่เลวร้ายทั้งหมดของเธอนะ”

“...”

“...”

“อะ... อือออ...” ฉันครางตอบเขาเสียงเบาหวิว ดวงตาของฉันเริ่มปิดลงอย่างอ่อนล้า...

“ไอด้า...”

“...”

“ผม...”

“...”

“ผมรักเธอนะ...”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #6 Vampire_girl (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 09:34
    เง้อออ เศร้าจัง...

    #6
    0
  2. #4 wannachamon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 21:02
    บอกรักเค้า แล้วเค้าได้ยินไหมว่ะนั้นน่ะ สงสารไอด้า ฮือออ
    #4
    0