Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 15 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58

เมื่อวานหลังจากที่เราทานข้าวกลางวันด้วยกันเสร็จ เขาก็พาฉันเดินเล่นไปทั่ว ไม่ว่าจะไปกินไอศกรีมร้านข้างๆ เดินรอบสวนสาธารณะ หรือแม้กระทั่งเล่นพายเรือในแม่น้ำ -*-

สรุปว่าเมื่อวานฉันเสียเวลามาทำเรื่องไร้สาระกับหมอนั่นทั้งวัน!!!

เฮ้อ... คิดไปก็ป่วยการอีกอย่างวันหยุดก็เหลืออยู่แค่วันนี้วันเดียว พรุ่งนี้ก็ต้องเตรียมตัวไปโรงเรียนอีกแล้ว รู้สึกว่าพักนี้ฉันชักจะเริ่มเบื่อโรงเรียนซะแล้วล่ะ

เพราะอะไรกันนะ...?

คงไม่ใช่เพราะว่าฉันไม่อยากเรียนหรอกนะ... แต่อาจจะเป็นเพราะไม่อยากพบเจอใครต่อใครล่ะมั้ง...

ยัยเด็กบ้า... คิดถึงชะมัดเลย

...ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง

เสียงเพลงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้น ฉันรีบเปิดดูรายชื่อบุคคลที่โทร. เข้า

ดรีม...

ให้ตายสิ... เพิ่งนึกถึงเมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้วนี่เอง...

“ฮัลโหล”

[พี่ไอด้า...]

หือ... มีอะไรรึเปล่า

[ก็คิดถึงนี่คะ โทร. หาไม่ได้เหรออออออ]

ได้สิฉันแอบขำกับน้ำเสียงออดอ้อนของเธอ “คิดถึงเหมือนกันนั่นแหละน่า”

[คิกๆ จริงนะคะ]

ไม่โกหกหรอกน่า

[เค้าอยากกอดพี่จังเลยยยยยยย]

ไม่ต้องมาอ้อน... ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องเจอกันอยู่ดีนั่นแหละ

[แต่พรุ่งนี้เค้าคงไปโรงเรียนพร้อมพี่ไม่ได้นะคะ]

ทำไมล่ะ???คำพูดของดรีมทำให้ฉันตาเบิกโพลง

[ก็พี่ชายน่ะ บอกให้เค้าเดินไปโรงเรียนเป็นเพื่อนน่ะค่ะ]

อ้าว... หมอนั่นกินยาผิดสำแดงหรือเปล่า จู่ๆ ถึงอยากให้ตัวเดินไปเป็นเพื่อนน่ะ

[ไม่รู้เหมือนกันค่ะ...]

...เธอตอบกลับมาสั้นๆ ฉันก็เลยได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

[เมื่อวานพี่ได้ไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่าคะ?]

หา?!!!?”

[เอ่อ... คือเค้าถามว่าเมื่อวานพี่ได้ไปเที่ยวที่ไหนหรือเปล่าน่ะค่ะ... พี่ตกใจอะไรเหรอคะ]

อะ... อ๋อ เปล่าๆๆๆๆๆ

[สรุปว่าเมื่อวานพี่ได้ไปเที่ยวที่ไหนมั้ยคะ]

“…” ฉันนั่งคิดคำตอบอยู่นานก่อนจะตัดสินใจพูดคำโกหกคำโตออกไป “พี่... ไม่ได้ไปไหนหรอก”

[จริงเหรอคะ ไม่เหงาเหรอ]

ไม่หรอกน่า พี่ไม่เหงา...

[อืม... แต่ว่าพี่ก็ควรจะหาเวลาว่างให้กับตัวเองบ้างนะคะ อย่าเอาแต่เก็บตัวสิพี่อะ]

ขอโทษจ้า ก็มันไม่รู้จะไปเที่ยวที่ไหนนี่นา

[มาบ้านเค้ามั้ยล่ะคะ]

เอ๋?????

[ช่วงวันหยุดเสาร์ – อาทิตย์น่ะพี่ชายจะออกไปเดินเล่นข้างนอกน่ะค่ะ เค้าต้องอยู่บ้านคนเดียวทุกทีเลย พี่ไอด้ามาอยู่เป็นเพื่อนเค้าหน่อยสิคะ]

แหม... ไม่ต้องมาอ้อนเลย พี่รู้นะว่าถ้าพี่ไปเที่ยวที่บ้านตัวแล้ว ตัวจะให้พี่ช่วยทำการบ้านใช่มั้ยล่ะ

[อ้ะ! รู้ทันซะได้]

คิกๆ เห็นมั้ยล่ะ

[แต่เค้าก็อยากให้พี่มาเที่ยวที่บ้านเค้าเหมือนกันนะคะ งั้น... วันอังคารตอนเย็นมาได้มั้ยคะ]

“…” วันอังคารตอนเย็นงั้นเหรอ... เอ... วันอังคาร วันอังคาร... วันอังคารที่จะถึงนี้!!!!!!!

เป็นวันเกิดยัยเด็กบ้านี่นา!!!!

“ได้สิ แน่นอนอยู่แล้ว พี่ต้องไปให้ได้เลยคอยดู”

[คิกๆ ดีจังเลยค่า เค้าจะรอนะคะพี่ไอด้า พี่ต้องแต่งตัวสวยๆ ด้วยล่ะ]

อื้อ พี่จะแต่งให้สวยกว่าตัวเลยคอยดู อิอิ

[ง่า พี่ตอนไม่แต่งก็สวยกว่าเค้าอยู่แล้วนะคะ]

ไม่หรอกน่า ตัวสวยกว่าพี่ตั้งเยอะ

[ไม่ๆ พี่สวยกว่า]

“`ตัวนั่นแหละเราสองคนเถียงกันไปมาอยู่อย่างนั้นแบบที่ไม่มีใครยอมใคร

“ตัวน่ะ สวยที่สุดอยู่แล้ว”

[จริง... จริงเหรอคะ]

อือ พี่จะโกหกทำไมล่ะ? ^^”

[คิกๆ ดีจังเลย]

ก็ตัวสวยจริงๆ นี่นา

[ขอบคุณนะคะ พี่ไอด้า]

ไม่เป็นไรน่า ก็มันเป็นความจริงนี่ฉันนั่งยิ้มให้กับโทรศัพท์ ไม่รู้ว่าปลายสายจะรู้สึกยังไงแต่สงสัยจะคงเขินอยู่แน่เลยเมื่อฟังจากน้ำเสียงของเจ้าหล่อน

[พะ... พี่อะ]

หืม... พี่ทำไมเหรอ

[เค้าเขินนะคะ]

นั่นไงล่ะคิดอยู่แล้วเชียว ซื้อหวยไม่ยักกะถูกแบบนี้น้า... “เวลาตัวเขินน่ารักออก”

[พอเลยนะคะ! ไม่ต้องชมเค้าแล้ววววว]

พี่อยากชมนี่ ผิดด้วยเหรอออ

[ไม่ผิด... แต่มันทำให้เค้าเขินนี่คะ -/////- ]

ฮ่าๆ อะๆ ไม่ชมแล้ว พี่ไม่ชมแล้ว

[ถ้างั้นเค้าขอตัววางหูก่อนนะคะ พอดีจะไปทำธุระน่ะค่ะ]

อะ...อืม จ้ะๆ...เสียดายจัง นานๆ ทีเราสองคนจะได้โทร. คุยกันสักที

[พี่อย่าลืมนะ วันอังคารน่ะ!]

จ้าๆ ไม่มีทางลืมหรอก

[คิกๆ ค่ะ งั้นแค่นี้นะ จุ๊บๆ]

บายๆ รักนะ จุ๊บๆ

[รักเช่นกันค่ะ...]

อื้อฉันส่งยิ้มให้โทรศัพท์อีกครั้งก่อนจะยกหูลงแล้วกดวางโทรศัพท์

เสียดายจริงๆ นั่นแหละ...

ให้ตายสิทั้งๆ ที่เราควรจะคุยกันให้นานกว่านี้แท้ๆ แต่ว่าช่างมันเถอะ... ยังไงซะเราก็ยังคงต้องเจอกันอยู่ดีแหละน่า

“เฮ้อ...”

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง!!!

อะจ้าก!!!!! ฉันสะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ในมือจนฉันเกือบจะทำมันตกพื้น

...เบอร์ใครกันน่ะ?

“ฮัลโหลค่ะ”

[ฮัลโหลฮะ]

“ใครคะเนี่ย”

[เธอก็น่าจะรู้ว่าผมเป็นใครนะฮะ] อีตาผู้ชายเฮ็งซวยนี่เป็นใครกันน่ะ คิดจะมากวนประสาทฉันหรือไงกัน

“นายเป็นใครกันแน่ ฉันไม่มีเวลาที่จะมาเล่นตลกกับนายนะ!!

[อย่าเพิ่งโกรธสิฮะ แหมๆ ก็ผมอยากจะลองถามเธอดูน่ะว่าเธอจะจำเสียงของผมได้มั้ย?]

-*- จะจำได้ไม่ได้แล้วจะทำไม ฉันเองก็ไม่ค่อยอยากจะเสวนากับนายสักเท่าไหร่เสียด้วยสิ แค่รู้ว่าผู้ชายโทร. มาฉันก็แทบจะกดวางโทรศัพท์ลงทันที สรุปว่าถ้านายไม่ตอบฉันมาว่านายเป็นใคร ฉันจะกดวางเดี๋ยวนี้แหละ!!!!” ฉันตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงดัง คาดว่าอีกฝ่ายคงจะกำลังถือโทรศัพท์ให้ห่างจากหูพอสมควรอยู่แน่เลย

[อ้ะผมขอโทษๆๆ ผมบอกก็ได้]

“ว่ามา... นายคือใคร?”

[ผมก็เป็นคนคุ้นเคยของเธอไง...]

...คนคุ้นเคย หรือว่า!? “ดันเทล!”

[ถะ...ถูกต้องนะคร้าบบบบบบ]

“ไม่ตลก =*=

[แป่ว...]

“เฮ้อ... นึกว่าใครซะอีก” ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แต่แล้วก็เริ่มนึกขึ้นได้ “ว่าแต่... นายรู้เบอร์ฉันได้ไงกัน”

[อะ...เอ่อ คือเรื่องนั้น]

“บอก...”

[ผมไปสืบหาเองแหละ กว่าจะได้เบอร์ไอด้ามาเนี่ย ยากลำบากสุดๆ ไปเลยล่ะ]

“แล้วใครใช้ให้นายไปหามาเล่า”

[ไม่มีใครใช้ทั้งนั้นแหละฮะ ผมต้องการที่จะรู้เอง เผื่อว่ามีธุระอะไรจะได้โทร. คุยกันได้ยังไงฮะ]

“อ๋อเหรออออออออออออ” ฉันลากเสียงยาวอย่างไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ ให้ตายสิโทร. มาเรื่องธุระ หรือโทร. มายั่วโมโหฉันกันแน่

[คร้าบบบบบบบ]

“แล้วนายจะลากเสียงยาวทำเพื่อ?”

[แป่วววววว]

-*-” ปัญญาอ่อน... “จะวางแล้วนะ”

[เฮ้ย! อย่าเพิ่งวางฮะ]

“แล้วนายมีธุระอะไรกันเล่า”

[ผม... คิดถึง]

“หา!?!?

[อ้ะ!! คือผมหมายถึงผมอยากลองฟังเสียงไอด้าจากในโทรศัพท์น่ะฮะ]

“อะ...อื้อ แล้วไป” ...เล่นซะตกใจหมดเลย

[แล้ว... วันนี้ไอด้ามีโปรแกรมไปไหนหรือเปล่าฮะ]

“ไม่มีอะ”

[ไปเที่ยวด้วยกันมั้ยฮะ]

O..O” จะบ้าเหรอ!!!! เมื่อวานนายก็ชวนฉันทำตัวไร้สาระทั้งวัน มาวันนี้จะชวนฉันไปเที่ยวอีก สงสัยชีวิตนายนี่จะว่างมากจริงๆ สินะ

[คิกๆ ผมล้อเล่นน่ะ]

“ฮึ่ย... ถ้าเป็นไปได้นะฉันล่ะอยากจะเบิ้ดกะโหลกนายซะตอนนี้เลย”

[อูยยยย โหดร้ายยยยย]

“หึๆ” ฉันหัวเราะเสียงเย็น บังอาจมาล้อเล่นเรื่องแบบนี้กับฉันเนี่ยนะ

[ขอโทษคร้าบ ยกโทษให้ผมด้วยยยยย]

“...”

ตู้ด!

ฉันตัดปัญหาโดยการยกหูโทรศัพท์ออกแล้วกดวางทันที ไม่สงไม่สนอีกฝ่ายมันละ หมอนั่นจะทำยังไงก็ช่างไม่เกี่ยวกับฉัน

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง!!!

เสียงโทรศพท์ดังขึ้น... อีตาบ้าจะโทร. มาอีกทำไมเนี่ย!!!!!

ตู้ด!!!

ฉันกดวางอีกรอบ แต่แล้วไม่กี่วินาทีต่อมาเสียงนั่นก็ดังขึ้นมาอีก

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง!!!

โอ้ยยยยยยยย!!! ฉันอยากจะบ้าตายยยยย

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง!!!

ตู้ด!!!

ฉันกดวาง... แต่ตอนนี้คิ้วฉันมันเริ่มกระตุกแล้วล่ะ -*-

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง!!!

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!

ตู้ด!!!

“อีตาบ้า จะก่อกวนฉันไปถึงไหนกัน!” ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหวตัดสินใจกดรับสายหมอนั่นอย่างเสียไม่ได้

[นึกว่าไอด้าจะไม่รับซะแล้ว]

“ถึงฉันจะไม่อยากรับแต่ฉันทนไม่ไหวแล้ว! นายจะเอาอะไรกับฉันกันฮะ!

[เป็นเพื่อนเธอไง]

“...” บ้ารึเปล่า... ทำแบบนี้ฉันจะยิ่งรำคาญนายนะรู้มั้ย?!

[แต่ผมก็รู้ว่ามันเป็นไปได้ยากมากกกกก]

“รู้ด้วยเหรอ”

[แต่อย่างน้อยผมก็เป็นคนคุ้นเคยของเธอแล้วล่ะนะ ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเชียวล่ะ คิกๆ]

“อะจ้ะ ดี... แต่กลับโทร. มาก่อกวนฉันเนี่ยนะ!!!” ฉันตะโกนใส่หูโทรศัพท์สุดเสียง ให้มันรู้ซะบ้างว่าไผเป็นไผ

[อึ้ยยย!!! ผมขอโทษ... นะๆๆๆๆๆ]

“เดี๋ยวก็ลดสถานะซะหรอก”

[ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ม่ายยยยยยยยย]

“ฮึๆ ล้อ ล่น – น่า”

[…] ปลายสายไม่พูดอะไรต่อ ทำให้ฉันถึงกับต้องยกโทรศัพท์ออกห่างจากหูแล้วจ้องมองหน้าจออย่างงุนงง

“ตาบ้า...”

[…]

“เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย”

[…]

“ฉันจะวางแล้วนะ”

[อ้ะ!? โทษทีฮะ พอดีกำลังช็อก]

“ช็อกอะไรของนาย...”

[ก็ไอด้าเล่นมาบอกว่าจะลดสถานะนี่นา ผมก็ต้องช็อกเป็นธรรมดา]

“ก็บอกว่าล้อเล่น” ฉันส่ายหัวไปมาอย่างเอือมระอา อีตาบ้านี่หลอกง่ายชะมัดเลย

[ผมไม่ตลกด้วยเลยนะฮะ ไอด้าอะ]

“โทษทีละกัน ในเมื่อเมื่อกี๊นายเองก็ล้อฉันเล่นเหมือนกัน ดังนั้นก็ถือว่าเสมอภาค!

[ไอด้าคนบ้า]

“ว่าฉันอีก ประเดี๋ยวเถอะ!!!

[อ้ะ! ขอโทษคร้าบบบบบบบบ]

“ฮึๆ เอาเถอะๆ เดี๋ยวฉันจะต้องไปทำธุระแล้วล่ะนะ แค่นี้ก่อนละกัน”

[จะวางแล้วเหรอฮะ…]

“อื้อ ทำไมเหรอ”

[ปะ... เปล่าฮะ] ทำไมน้ำเสียงฟังดูแปลกๆ

“อื้อ บายนะ”

[บาย... ฮะ]

“แล้วเจอกัน...”

ตู้ด!!!

ฉันกดวางหลังจากที่พูดประโยคสุดท้ายจบโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับเลยแม้แต่คำเดียว...

“...”

ฉันยืนถือโทรศัพท์ไว้ในมือแน่น ในหัวกำลังครุ่นคิดเรื่องต่างๆ จนยุ่งเหยิง อีตาบ้านั่น... ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันนะ

แล้วทำไม...หัวใจของฉันต้องรู้สึกแปลกๆ ด้วย

อา... ช่างมันเถอะ ไว้ค่อยคิดเรื่องนี้ทีหลังก็แล้วกัน ตอนนี้... คิดเรื่องงานวันเกิดของยัยเด็กบ้าดีกว่า... สำคัญกว่าเยอะ

ใช่... สำคัญกว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น