Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 14 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 83
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58

วิ้ววววววว...

สายลมอุ่นๆ พัดผ่านใบหน้าฉันไปอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกง่วงเริ่มเข้ามาครอบงำ เปลือกตาที่หนักอึ้งของฉันก็ค่อยๆ เลื่อนลงช้าๆ

ที่นี่... ช่างสงบซะจริงๆ

“ไอด้า!!!!!

แต่ไม่ทันที่เปลือกตาฉันจะได้ปิดสนิท เสียงของบุคคลนิรนามนั้นก็ทำให้ฉันต้องปรือตาขึ้นมาอย่างหัวเสีย

ไอ้บ้าคนไหนมาเรียกฉันตอนนี้เนี่ย!!!!

ขวับ

ฉันชันตัวลุกขึ้นนั่งและหันหลังไปมอง... ไอ้บ้าคนนั้น...

“ไอด้า... ^^

“...”

ไอ้บ้าดันเทล!!!!!!!!!!

“นั่งด้วยคนนะฮะ”

“ถ้าจะนั่งก็นั่งได้ แต่ว่าไปนั่งห่างๆ ฉันหน่อย”

“อะ... อืม”

เขาค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งบนเนินหญ้าที่ห่างจากฉันไปประมาณหนึ่งวา... ฉันบอกให้นายไปนั่งไกลๆ ฉันไม่ใช่เหรอยะ!

“นายมาทำอะไรที่นี่!” ตอนนี้น้ำเสียงของฉันค่อนข้างจะห้าวขึ้นกว่าเดิม เนื่องจากหงุดหงิดที่ถูกหมอนี่ขัดจังหวะ

“ก็ผมก็มาเดินเล่นน่ะสิ แล้วก็เห็นเธอกำลังนอนอยู่เลยกะจะเข้ามาทัก”

“ฉันกำลังจะหลับอยู่แล้วเชียว...” ฉันขยี้ตาตัวเองไปมา “ถ้านายไม่เรียกน่ะนะ”

“เอ่อ... แสดงว่าผมผิดสินะ ขอโทษจริงๆ ฮะ”

“ช่างเถอะ ยังไงซะตอนนี้ฉันก็ตื่นแล้ว”

“ว่าแต่ ไอด้าทานข้าวยังฮะเนี่ย”

“ยังอะ ไม่หิว...”

“แต่นี่ก็เที่ยงกว่าแล้วไม่ใช่เหรอฮะ”

“ตอนเที่ยงฉันไม่เคยทานข้าวหรอก” พูดจบก็หันหน้าไปทางแม่น้ำเหมือนเดิม

“เดี๋ยวจะปวดท้องเอานะฮะ”

“ก็ช่างฉันสิ ไม่เกี่ยวกับนายสักหน่อย”

“อ้าว... ก็ผมเป็นห่วงนี่นา”

“...”

“...”

“...” ฉันนิ่งอึ้งกับคำพูดของเขา ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจอ้าปากพูดอะไรบางอย่างออกไป “หยุด...”

“อะไรฮะ!?

“อย่าพูดอะไรแบบนั้นกับฉัน...”

“???”

“อย่าพูดเหมือนกับว่าเราสองคนสนิทกัน...”

“...”

“ทั้งๆ ที่ความจริงมันไม่ใช่”

“แต่ว่าผมน่ะ...” เขาปริปากพูดแทรกออกมาก่อนที่ฉันจะพูดจบ นี่นาย... รอให้ฉันพูดจบก่อนก็ได้นะ...

“ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะฮะ”

“...”

“ผมคิดแค่ว่า ผมเป็นห่วงเธอ”

“...”

“ผมอยากรู้จักเธอ ผมอยากเป็นเพื่อนกับเธอ”

!!!

“ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ยอมรับผม แต่ผมก็จะพยายามทำตัวให้เธอยอมรับผมให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน”

“นาย...”

“ผมอยากให้เธอยอมรับในตัวของผมบ้าง ถึงแม้จะเพียงเล็กน้อย แต่ถ้าเป็นเธอผมก็คิดว่านั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดในชีวิต”

“ตลกแล้ว...” ฉันรีบชันตัวลุกขึ้นยืนแล้วหันมาจ้องหน้าเขาที่นั่งเหม่อไปทางแม่น้ำตรงหน้า

“ไม่มีทางที่นายจะคิดแบบนั้นหรอก”

“มีสิฮะ”

“ไม่มี! ทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉันน่ะไม่เคยมีใครจริงใจกับฉันสักคน มีแต่คนหลอกลวง... ต้องการสิ่งของเงินทองจากฉันเท่านั้น”

“ไม่หรอกฮะ บางคนก็ไม่ได้เป็นนั้น...”

“แล้วนายจะให้ฉันเชื่อได้ยังไง ในเมื่อสังคมในปัจจุบันมีแต่เรื่องที่เสแสร้งปั้นแต่งขึ้นมาเท่านั้น”

“ผมจะทำทุกอย่างให้เธอเปิดใจยอมรับผม!!!!

“...”

“ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม”

“...”

“ผมจะทำให้เธอรู้ว่ายังมีคนอีกมากมายที่ไม่ได้เป็นแบบนั้น...”

“...”

“แต่ว่ามันก็ขึ้นอยู่กับตัวของเธอว่าเธอจะให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวมั้ย?”

“เอ่อ...” ฉันเผลอไปสบตาเขาที่จ้องเขม็งมาทางฉัน แววตาของเขาเปิดเผยเรื่องทุกอย่างที่เขาคิด... และนั่นแทบทำให้ฉันต้องทรุดตัวยอมแพ้ให้กับคนๆ นี้...

“ให้โอกาสผมได้มั้ยฮะ... ไอด้า”

“...”

“ผมอยากเป็นเพื่อนกับเธอนะ”

“...”

“ขอร้องล่ะฮะ”

“...”

“...”

“...” ฉันหลับตาลงเพื่อครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ “เฮ้อ...”

!?!?!?!

“ก็ได้... ”

ฉันเปิดปากพูดคำตอบที่ฉันคิดเอาไว้จนแน่ใจแล้วว่า... จะเปิดโอกาสให้ผู้ชายอย่างเขาได้พิสูจน์ความจริงใจที่มีต่อฉัน

“จริงๆ นะฮะ”

“...”

“เธอไม่ได้ล้อเล่นใช่มั้ย...?” แล้วไอ้อาการดีใจเว่อร์ๆ แบบนั้นหมายความว่าไงล่ะนั่น =*=

“อื้อ... ไม่ได้ล้อเล่น”

“งั้นแสดงว่าเธอยอมรับผมเป็นเพื่อนแล้วสินะ”

“เปล่า...”

“อ้าว...” ฉันแทบหลุดหัวเราะกับท่าทางของเขาเมื่อได้ยินฉันพูดแบบนั้น

“ยังไม่ได้เป็นเพื่อนกัน แต่เป็นแค่คนที่คุ้นเคยกันเท่านั้น... ฉันไม่เปิดใจยอมรับใครง่ายๆ หรอก แล้วโอกาสที่จะได้จากฉันมันก็ไม่ง่ายเหมือนกัน”

“...ไม่ได้เป็นเพื่อน แต่เป็นคนคุ้นเคยผมว่าก็ยังดีนะฮะ”

“หึ... ใช่มั้ยล่ะ”

“งั้นคนคุ้นเคยของไอด้าคนนี้อยากจะชวนเธอไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน... จะได้มั้ยฮะ”

“หา...”

“ผมเลี้ยงเอง...”

“ไม่ต้องมาทำเบ่ง ฉันก็มีเงินย่ะไม่จำเป็นต้องให้ผู้ชายมาเลี้ยงข้าวฉันหรอก”

“อ้าว...”

“คิกๆ” ฉันลืมตัวหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ซะได้ ซึ่งพอรู้ตัวก็แทบเก็บอาการไว้ไม่มิด

“ขำอะไรเล่า”

“เปล่าขำนะ”

“อ่า...” เขายกมือขึ้นลูบผมเบาๆ และบนใบหน้าก็เริ่มเจือสีแดงอ่อนๆ

“งั้น... ฉันให้นายเลี้ยงก็ได้”

“จริงๆ นะฮะ!

“อื้อ... ตอนนี้ฉันหิวแล้ว” ฉันก้าวเท้าเดินไปทางเขา “ไปทานข้าวกัน!!!!

“...”

“หิวแล้ว เร็วเข้า” ฉันยืนจ้องหน้าเขาอยู่สักพัก ระยะห่างของฉันกับเขาเริ่มแตกต่างไปนิดหน่อย... เป็นเพราะฉันเริ่มรู้สึกเชื่อใจเขามันก็เลยทำให้ความกลัวของฉันน้อยลงทีละนิด

“ยืนนิ่งอยู่ได้ หรือจะไม่ไป” ฉันรีบวิ่งนำเขาไปทางร้านอาหารหน้าสวนสาธารณะ ก่อนที่ตาบ้านั่นจะวิ่งตามมา

“รอด้วยสิฮะ”

“ไม่รอ... แบร่” ฉันเดินเข้ามาในร้านอาหารที่เงียบสงบ... ก็แหงล่ะเวลานี้ใครจะมาทานข้าวล่ะ นี่มันก็เกือบจะบ่ายโมงแล้วสินะ -*-

“ไอด้าอยากทานอะไร ก็สั่งเลยนะฮะ”

“อืม... งั้นเอาอันนี้ อันนั้น อันโน้น ละกัน”

“เอ่อ... เยอะไปมั้ยฮะ”

“ก็ฉันสั่งเผื่อนายด้วยนะ”

“อ่าอืม!” เขาพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะหันไปบอกพนักงานร้านอาหาร...

ฉันนั่งเท้าคางรออาหารมาส่งที่โต๊ะอย่างเบื่อหน่าย... ช่วงวันหยุดนี่ไม่มีอะไรให้ทำเลยนะ น่าเบื่อจัง

“เดี๋ยวผมสั่งน้ำให้นะฮะ”

“อื้ม...”

เขาลุกขึ้นเดินไปบอกพนักงานอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับน้ำส้มสองแก้ว

“นี่ฮะ น้ำส้มสำหรับคนสวยๆ อย่างไอด้า”

“...” ฉันหรี่ตามองแก้วน้ำส้มที่เขาวางไว้ตรงหน้าฉันอย่างไม่ไว้ใจ

“อะไรฮะ?”

“ฉันสงสัยนิดหน่อย... ดันเทล” ฉันเรียกชื่อเขาออกมาเบาๆ

“อะไรฮะ!!!!???” ซึ่งรู้สึกว่าตอนนี้จะคึกยิ่งกว่าเก่าอีกนะ นายน่ะ -*-

“นายลองชิมน้ำส้มของฉันหน่อยซิ”

“หา...”

“ฉันกลัว...”

“เอ่อ... ได้ฮะ เพื่อพิสูจน์ว่าผมบริสุทธิ์ใจ เดี๋ยวผมชิมให้ก่อนก็ได้ฮะ”

“อื้อ...”

“...” เขาเคลื่อนตัวมานั่งข้างๆ ฉันก่อนจะดื่มน้ำส้มต่อหน้าฉัน “อึก...”

“พอแล้ว!

“...”

“เดี๋ยวก็ไม่มีน้ำส้มให้ฉันดื่มหรอก...”

“ฮ่ะๆ งั้นเหรอฮะ”

“อื้อ! นายก็กลับไปนั่งที่ได้แล้วไป”

“ครับผม! ^^” เขายิ้มร่าแล้วก้าวเท้าเดินไปนั่งที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับฉัน

“อาหารมาแล้วค่ะ” เสียงพนักงานดังขึ้นทำให้เขารีบลุกขึ้นยืนไปหยิบจานอาหารมาวางไว้บนโต๊ะแทนพนักงานคนนั้น

“ขอบคุณนะฮะ”

“...” ฉันนั่งมองกิริยาของเขาอย่างไม่กระพริบตา แล้วจานอาหารก็ถูกจัดไว้ตรงหน้าฉันอย่างเป็นระเบียบ

“ทานพร้อมกันเลยนะฮะ”

“อะ... อือ” ฉันพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลงมือทานอาหารตรงหน้าช้าๆ

“...”

“เป็นไงบ้างฮะ”

เมื่อฉันตักอาหารคำแรกเข้าปาก เขาก็ถามฉันทันที

“ก็ดี...”

“คิกๆ ถ้าอร่อยเธอต้องทานให้หมดนะฮะ”

“พูดอย่างกับฉันเป็นเด็กอมมืออย่างนั้นแหละ”

“แป่ว... ขอโทษคร้าบ”

“ช่างเถอะ” ฉันตัดบทสนทนาเอาไว้แค่นั้น... ขี้เกียจพูดแล้วหิวข้าว... =.,=

...ตลอดเวลาที่ได้ทานข้าวด้วยกัน ฉันแอบชำเลืองมองไปทางเขาหลายรอบ... เขาเป็นคนแปลก... ไม่เหมือนคนอื่นๆ ที่คอยมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ

เขาอยากเป็นเพื่อนกับฉัน... แค่นั้นเองจริงๆ เหรอ... ไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่เลย...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น