Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 16 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58

ไม่น่าเชื่อว่า... ฉันกำลังมายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้...

...งานวันเกิดของยัยเด็กบ้าที่มีแต่เพื่อนๆ ในโรงเรียนเท่านั้น ไม่มีผู้ใหญ่เลยสักคน ภายในงานก็ถูกจัดไว้อย่างอะลังการงานสร้างมาก ทั้งๆ ที่ภายในบ้านก็ไม่ใหญ่โตอะไรมากแต่กลับตกแต่งไว้ซะจนดูเหมือนว่าบ้านของเธอใหญ่มากพอสมควร...

ทั้งโคมไฟที่ถูกจัดแต่งด้วยลูกโป่งหลากสี ทั้งผนังห้องที่ถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม โต๊ะรับแขกที่ถูกปูด้วยผ้าฝ้ายสีชมพูสดใส ของเหล่านั้นล้วนแต่เหมาะกับเด็กอย่างดรีมเป็นอย่างยิ่ง

สวย...จัง

“อ้าว... พี่ไอด้า”

เสียงของดรีมที่ดังออกมาจากในตัวบ้านสะกดให้ตัวฉันหันไปมอง... แม่เจ้า

...ดรีมใส่ชุดวันพีซแขนตุ๊กตาสีขาวบริสุทธิ์ กับกางเกงเลกกิ้งสีเทาอ่อนๆ เส้นผมที่ถูกรวบไว้ตลอดในตอนนี้กลับกลายเป็นถูกปล่อยให้ยาวสลวยลงมาอย่างน่ารัก...

บอกได้คำเดียวเลยว่า... รักเลยยยย!!!!!

“พะ... พี่ไอด้าคะ”

“จะ... จ๋า”

“เข้ามาในงานสิคะ คนเยอะแยะเลย”

“อ่า... จ้ะ ก็ได้” ฉันส่งยิ้มให้ดรีมที่เดินออกมาต้อนรับฉันแล้วจูงมือให้เข้าไปในงานด้วยกัน

“ตัว”

“คะ?”

“ตัวรู้มั้ยวันนี้ตัวน่ารักสุดๆ ไปเลยล่ะ”

“จริงเหรอคะ”

“จริง น่ารักมากๆ เลยด้วยยยย”

“คิกๆ ขอบคุณค่ะ” ดรีมเขินหน้าแดง “พี่ก็ชมเกินไป เค้าไม่ได้น่ารักขนาดนั้นสักหน่อยนะคะ”

“อ่าจ้ะ! ไม่ได้น่ารัก...”

“...”

“...แล้วพี่จะรักได้ไงล่ะ จริงมั้ย???? ^^” ฉันยิ้มกว้างก่อนจะลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

“พี่นี่ล่ะก็... ชอบแกล้งให้เค้าเขินอยู่เรื่อยเลยนะคะ -////-”

“คิกๆ”

“(///////////)” ดรีมก้มหน้างุดลงมองพื้นแทน ฉันหัวเราะเบาๆ ในท่าทีของเธอก่อนจะเอ่ยปากถาม

“นี่... งานวันนี้ใครช่วยตัวจัดงานเหรอ”

“อะ... อ๋อ พี่ชายน่ะค่ะ” เธอพูดน้ำเสียงเบาหวิว

“เก่งเนอะ พี่ชายตัวเนี่ย...”

“แหะๆ งั้นมั้งคะ พี่ชายเค้าน่ะเก่งทุกเรื่อง... เหมือนพี่ไอด้าเลยค่ะ”

“บ้า... พี่ไม่มีทางเหมือนผู้ชายแบบนั้นหรอกน่ะ”

“จริงเหรอ เค้าไม่อยากจะเชื่อพี่เลย”

“เชื่อเถอะ เรื่องแบบนี้พี่ไม่ถนัดจริงๆ” ฉันทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพื่อยืนยันกับดรีมว่าเรื่องที่ฉันพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

“ค่ะๆ เชื่อก็เชื่อ”

“จ้า ^__^

“ดรีมๆ” เสียงนั่นดังมากจากเด็กผู้หญิงตัวเล็กผมแกละคนหนึ่งที่วิ่งมาทางฉันกับยัยเด็กบ้าอย่างรีบร้อน

“มีอะไรเหรอจ้ะ จอย”

“แขกมากันเพียบเลย... ไปช่วยฉันหน่อยสิ”

“ตะ... แต่ฉันต้องอยู่เป็นเพื่อนพี่ไอด้า”

“ไม่เป็นไรหรอกดรีม...” ฉันยิ้มให้เธออย่างเข้าใจ “ไปช่วยในงานเถอะ เป็นเจ้าของวันเกิดไม่ใช่หรือไง เจ้าของงานออกมาแบบนี้มันจะไม่ดีนะ ^^

“พะ... พี่ไอด้า”

“ไปเถอะ พี่จะเที่ยวเดินแถวนี้จนกว่าดรีมจะเป่าเค้กนะ”

“...”

“โทร. บอกพี่ด้วยก็แล้วกัน ^^

“อื้อ ค่ะ...”

“ไปกันได้แล้วดรีม” จอยเรียกเธออีกครั้ง ดรีมค่อยๆ เดินห่างออกจากตัวฉัน เธอหันหน้ามามองฉันอีกครั้งในแววตาฉายแววเสียดายอยู่ไม่น้อย

พี่เอง... ก็อยากอยู่กับตัวนะ

...

ตอนนี้ฉันเดินเที่ยวทั่วงานไปเรื่อยๆ เพื่อรอยัยเด็กบ้า แต่รอเท่าไหร่ยัยนั่นก็ไม่โทร. มาสักที นี่ก็เกือบจะชั่วโมงแล้วนะเนี่ย

เฮ้อ... น่าเบื่อจริงๆ เลย

“...!!

พลันสายตาของฉันก็ไปปะทะเข้ากับร่างของคนๆ หนึ่งซึ่งคุ้นหน้าคุ้นตาฉันเป็นอย่างดี หุ่นแบบนี้... รูปร่างแบบนี้... ทรงผมแบบนี้... เหมือนกับ...

อีตาบ้านั่น!!!!!!!!!

ใช่จริงๆ เหรอ บ้าน่าเขาไม่น่าจะอยู่ที่งานนี้นี่ เป็นไปไม่ได้ ฉันคงตาฝาดไปแล้วแน่ๆเลยสินะ

ไหนลองมองอีกทีซิ!!!

O..O

ถึงแม้ฉันจะถ่างตามองขนาดไหน แม้ว่าฉันจะเอียงหัวกลับหลังมองก็ยังเป็นคนๆ เดิม คนๆ เดียว กับอีตาบ้าดันเทลนั่น...

ต้องแอบ!

ฉันไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องทำแบบนี้ แต่ว่านะฉันไม่อยากเจอเขาในสภาพนี้สักเท่าไหร่เลย

ผลุบ

ฉันรีบหลบหลังเสาทันทีเมื่อเขากำลังกวาดสายตามองมาทางนี้... รู้สึกเหมือนว่าเขากำลังเดินตรงมาทางนี้ซะด้วยสิ โอ้ย! ฉันจะทำยังไงดี

ตึกตัก ตึกตัก

ขอร้องล่ะ ช่วยเดินไปทางอื่นที ฉันยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้านายตอนนี้หรอกนะอีตาบ้า ><

“เอ่อ...”

เฮือก!!!! ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาเปล่งเสียงออกมาจากลำคอเบาๆ อ้ากกก!!! โอม... จงไป จงไป

“เฮ้ยดันท์! มาทำอะไรตรงนี้วะเนี่ย”

เฮ้อ... เสียงสวรรค์มาช่วยลูกแล้วววววว TT

“อ้าว... เติร์ธ” อีตาบ้านั่นเปลี่ยนเป้าหมายจากฉันไปทางเพื่อนของเขาที่กำลังเดินเข้ามาหาแทน

“ไม่เข้าไปในงานเหรอ”

“ก็เพิ่งมาไง เห็นแกยืนทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่เลยร้องทัก”

“ฉันเปล่าทำอะไรลับๆ ล่อๆ สักหน่อย”

“เออๆ ช่างเถอะ รีบพาฉันไปในงานได้แล้วไอ้บ้า หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย”

“เห็นแก่กิน!!!

“...” ฉันแอบมองทั้งคู่ที่ยืนสนทนากันสักพัก ก่อนที่อีตาบ้านั่นจะพาเพื่อนของเขาเดินเข้าไปในงาน เฮ้อ... รอดแล้วเรา

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง!!!

“จ้าก!!!!!” สะดุ้งเลยครับท่าน! เสียงโทรศัพท์ฉันดันดังขึ้นซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่อีตาบ้านั่นเดินพ้นออกไปแล้ว...

นั่นก็ถือเป็นโชคดีสินะ T_T

ตู้ด!

“ฮัลโหล”

[พี่ไอด้าคะ เค้กจะมาแล้วนะคะ]

“อะ...” ฉันนิ่งไปพักหนึ่ง แล้วเอ่ยปากตอบ “อื้อ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

[ค่ะ เร็วๆ หน่อยนะคะ]

“จ้าๆ”

ตู้ด!

ทำไงดี... ดันรับปากไปซะแล้ว... อีตาบ้านั่นต้องอยู่ในงานแน่ๆ เลย ทำจะทำไงดีๆๆๆๆๆๆ

!!!???

สายตาของฉันไปสะดุดเข้ากับของสิ่งหนึ่งที่ถูกวางไว้บนโต๊ะที่ค่อนข้างจะรกพอสมควร เนื่องจากมีอุปกรณ์ตกแต่งบ้านหลงเหลืออยู่ อีกทั้งข้างๆ กันนั้นก็ยังมีเครื่องประดับชิ้นโตๆ วางระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด

ได้การล่ะ

พี่จะคอยมองดูตัวอยู่ห่างๆ นะ พอดีพี่มีปัญหานิดหน่อยก็เลยเข้าไปร่วมวงด้วยไม่ได้ แต่พี่ก็จะอยู่ดูตัวอธิษฐานเป่าเค้กนะ ไม่ต้องพยายามมองหาพี่ล่ะเด็กบ้า รักนะ ^^’

ฉันส่งข้อความไปให้ดรีม ก่อนที่จะลงมือจัดการกับสิ่งของตรงหน้า...

...

อา... ฉันเข้ามาอยู่ในช่วงเป่าเค้กแล้วสินะ ตอนนี้ฉันที่ยืนมองดรีมอยู่ในมุมมืดรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาดยังไงชอบกล

...ทั้งเศษผ้าที่ถูกฉันใช้มาเป็นผ้าพันคอพันจนเกือบครึ่งหน้ากับแว่นตาดำหนาเตอะที่มองไปรอบๆ แทบไม่เห็น อีกทั้งไอ้เจ้าหมวกแก้บสีดำสนิทนี่อีก...

เหมือนเป็นโจรยังไงไม่รู้สิเรา T_T

พรึ่บ!

จู่ๆ แสงไฟในงานก็ดับลง แขกในงานทั้งหลายต่างส่งเสียงฮือฮากันอย่างตื่นเต้น ทั้งๆ ที่น่าจะรู้อยู่แล้วนะว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรหลังจากนี้น่ะ โถ่... จะตื่นเต้นอะไรนักหนากันนะ

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู” เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังออกมาจากในมุมมืด เขาถือถาดเค้กเดินร้องเพลงไปทางดรีม... เป็นเพราะแว่นตาดำนี่เลยทำให้ฉันเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นไม่ชัดเลยให้ตายสิ

“ว้าว... เค้กสวยจังเลยค่ะ”

“อธิษฐานเลยสิ”

“อื้อ” ดรีมนิ่งไปพักหนึ่ง “ฟู่!” แล้วแสงเทียนรำไรนั้นก็ถูกเป่าให้ดับลง

ฟึ้บ!

แสงไฟกลับมาสว่างอีกครั้ง ทุกๆ คนต่างส่งเสียงเฮกันดังลั่น ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนยิ้มมองยัยเด็กบ้าอยู่ห่างๆ

ว่าแต่... ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกันน่ะ

“คิกๆ” ดรีมยิ้มให้กับคนๆ นั้นหลังจากที่เขายื่นมือออกมาลูบหัวเธอ... หน็อย! นายเป็นใครกันยะ กล้าดียังไงมาลูบหัวแฟนฉันน่ะฮะ! เคืองง!!!

ฉันพยายามข่มอารมณ์สุดฤทธิ์ แต่สายตาก็ยังจ้องมองไปที่ทั้งคู่อย่างไม่ลดละ ผู้ชายที่สวมชุดทักสิโด้สีขาว ที่ยืนหันหลังให้ฉันอยู่นั่น...

คือใคร....!!!!!????

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น