LOST IN LOVE (Yong & Seo) Fin.

ตอนที่ 8 : Lost in love Chapter 7 คุณลุง, คุณน้า, คุณหลาน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    13 ต.ค. 58




Lost in love Chapter 7

คุณลุง, คุณน้า, คุณหลาน

 

 




 

คิดว่าจะไปทันแต่สุดท้ายก็ไม่ทันเพราะว่ามินฮยอกให้คนอื่นมาจัดรายการแทนไปแล้ว ส่วนจูฮยอนเองวันนี้ไม่มีเวลาได้ฟังรายการเพราะติดที่ต้องคอยดูแลเลิฟลี่ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอเต็มใจอยู่แล้ว

เลิฟลี่ น้าไปอาบน้ำก่อนนะจ๊ะ ถ้าหนูง่วงก็นอนก่อนได้เลย

ค่าเดี๋ยวหนูขอดูการ์ตูนก่อนนะคะ

คุณน้าจูฮยอนขอแยกตัวไปอาบน้ำ ปล่อยให้เลิฟลี่นั่งดูการ์ตูนเรื่องโปรดตามลำพัง หากแต่ดูมาได้พักใหญ่เสียงกริ่งที่ประตูก็ดังขึ้นขัดช่วงเวลาบันเทิง

ปิ๊งป่อง! ปิ๊งป่อง

เพราะอยากรู้ว่าใครที่มากดกริ่ง ดังนั้นเลิฟลี่จึงต้องไปลากเก้าอี้มาปีนดูเพื่อให้แน่ใจเสียก่อน

คุณลุงหรอคะ?

ยงฮวาฉีกยิ้มพร้อมกับชูถุงมันเทศเผาให้เด็กหญิงตัวเล็กได้ดู หลังจากผิดหวังที่ไม่ได้จัดรายการวิทยุ ยงฮวาแวะไปที่ร้านของยองวอน ช่วยกันเก็บร้านแล้วจากนั้นป้าก็ซื้อมันเผานี่ให้ ซึ่งยงฮวาคิดว่ามันเยอะมากเกินไป กินคนเดียวคงไม่อร่อย ก็เลยแวะซื้อขนมอย่างอื่นมาเพิ่มอีก

ขอลุงเข้าไปหน่อยได้ไหมจ๊ะ ลุงมีขนมเยอะเลย แต่ไม่มีน้ำ เลิฟลี่ลุงขอน้ำกินกับขนมพวกนี้หน่อยจะได้ไหม

หนูก็อยากเปิดนะคะ แต่หนูกลัวว่าน้าจูฮยอนจะว่าเอา

โธ่ไม่ว่าหรอกจ๊ะ เราสนิทกันแล้วไง เลิฟลี่จำไม่ได้แล้วหรอ?

ยงฮวากล่อมไม่นาน เลิฟลี่ก็ยอมที่จะเปิดประตูรับคุณลุงยงฮวาเข้ามาในห้อง ถึงใจจะกล้าๆกลัวๆ แต่เพราะยงฮวาบอกว่าเราสนิทกันแล้ว อีกทั้งวันนี้เราก็ยังไปกินข้าวด้วยกันมา เลิฟลี่จึงคิดว่านั่นคือความสนิทสนมคุ้นเคย

ลุงคอแห้งจังเลย

คุณลุงอยากดื่มน้ำอะไรคะ ในตู้เย็นมีน้ำส้มคั้นค่ะ

นั่นล่ะจ๊ะ ดีเลย

….

จูฮยอนกลับออกมาจากห้องน้ำ รู้สึกแปลกใจที่เลิฟลี่ยังไม่เข้ามานอนทั้งที่ตอนนี้มันก็ดึกมากพอสมควรแล้ว ต่อให้วันพรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดแต่เลิฟลี่ก็ไม่ควรที่จะนอนดึกมากเกินไป

เลิฟลี่จ๊ะ การ์ตูนยังไม่จบอีกหรอ?

ร่างบางถึงกับตกใจเมื่อเดินออกมาที่ห้องโถงด้านนอกแล้วเห็นว่าเลิฟลี่กำลังนั่งกินขนมอยู่หน้าทีวี ซึ่งจูฮยอนแน่ใจว่าขนมพวกนี้เธอไม่ได้เป็นคนซื้อมาแน่ๆ

เลิฟลี่… ”

อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ มากินด้วยกันเถอะ พี่อุ่นมันเผาแล้ว กำลังร้อนๆเลย ยงฮวายกจานมันเผาหอมกรุ่นออกมาจากห้องครัว เลิฟลี่จ้องมองไอร้อนระอุด้วยความสนใจ เพราะตั้งแต่เกิดมาหนูน้อยยังไม่เคยได้ทดลองกินมันเทศเผาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เลิฟลี่ กินได้เลยจ้า ลุงปอกให้แล้ว กินเร็วๆเดี๋ยวมันจะไม่ร้อน

มือเล็กๆรับเอามันเทศเผามากุมไว้ในฝ่ามือ มันอุ่นกำลังดีและคงจะต้องอร่อยมากแน่ๆ

จูฮยอนยืนมึนเมื่อเห็นเลิฟลี่กินมันเผาในแบบต่อหน้าต่อตา อยู่ดีดียงฮวาเข้ามาในห้องของเธอได้ยังไงยังไม่มีโอกาสได้ถามเลย ที่แน่นอนก็คือเขาเอาขนมและมันเทศเผามาหลอกล่อเลิฟลี่ให้เปิดประตูให้

พี่ทำอะไรคะ? นี่มันได้เวลาเข้านอนของเลิฟลี่แล้วนะ แล้วอีกอย่างเลิฟลี่ก็แปรงฟันแล้วด้วย

อย่าซีเรียสไปหน่อยเลยน่า มากินด้วยกันเถอะ เห็นไหมพอเธอบ่นปุ๊บ เลิฟลี่ไม่กล้ากินเลย โถใจร้ายจัง

“….”

จูฮยอนรู้สึกผิดในทันทีที่เห็นเลิฟลี่วางมันเผากลับลงในจาน หนูน้อยมีสีหน้าสลดลงเพราะกลัวว่าจะถูกดุ ซึ่งก็สมควรที่จะถูกดุจริงๆเพราะตอนนี้เป็นเวลาที่หนูน้อยสมควรจะเข้านอนได้แล้ว

กินได้จ๊ะ ในเมื่อกินไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยไปแปรงฟันอีกทีก่อนนอนก็ได้ จูฮยอนเดินลงมานั่งข้างๆเด็กหญิง เธอโกรธยงฮวามากแต่ขณะเดียวกันก็กลัวว่าจะทำให้เลิฟลี่รู้สึกอึดอัด แล้วก็อาจจะไม่อยากมานอนค้างกับเธออีก

อร่อยไหมจ๊ะ ขอน้าชิมบ้าง

ยงฮวารีบส่งมันเผาให้ และแม้ว่าจะไม่อยากรับของสิ่งนี้จากเขาอีก แต่จูฮยอนต้องจำยอมรับเพราะอยากทำให้บรรยากาศทั้งหมดผ่อนคลายลงมากกว่านี้

น้าจูฮยอนของเลิฟลี่ชอบมันเผามากเลยนะ

จริงหรอคะ แต่มันก็อร่อยมากจริงๆ หนูคิดว่าหนูก็ชอบมันแล้วด้วยเหมือนกัน เลิฟลี่ยิ้มกว้างจนแก้มป่อง เมื่อจูฮยอนเห็นดังนั้นในหัวใจของเธอรู้สึกโล่งและเบาหวิวไปหมดเลย

ถ้าชอบ หนูก็กินมันเยอะๆเลยนะจ๊ะ เอาไว้วันพรุ่งนี้น้าซื้อให้อีก เอาไหม?

ลุงซื้อให้ก็ได้ ของลุงอร่อยกว่า

ของน้าสิที่อร่อยกว่า จูฮยอนจิกสายตามองค้อน

อร่อยกว่าก็อร่อยกว่า แต่จะอร่อยมากกว่า ถ้าเราทั้งหมดได้กินด้วยกันแบบนี้อีก เลิฟลี่ว่าไงลูก?

…! จูฮยอนสะดุ้งเฮือก แค่เพียงได้ยินยงฮวาถามคำถามนั้น คำว่า ลูก คำเดียวช่วยปลุกเร้าให้หัวใจของเธอเจ็บเหมือนกับถูกใครเอามีดมาทิ่มแทง

หนูน้อยเอาแต่นั่งยิ้ม อยู่กึ่งกลางระหว่างคนทั้งสอง เลิฟลี่ไม่รู้หรอกว่าน้าสาวกำลังคิดหรือว่ารู้สึกยังไง ตอนแรกคุณลุงยงฮวาดูเป็นคนที่น่ากลัว แต่ไปๆมาๆ ท่านกลับเป็นคนตลกแล้วก็ใจดีมาก และที่สำคัญก็คือเราสนิทกันแล้วด้วย

ขณะที่ยงฮวาก็เอาแต่นั่งยิ้มกรุ้มกริ่ม หลายครั้งที่เขาหยอกจูฮยอนเล่นด้วยการยกมือขึ้นลูบหัวของหนูน้อย แต่กลับถูกจูฮยอนปัดมือของตนทิ้ง ยิ่งเธอแสดงออกว่าหวงหลานสาวมากแค่ไหน เขาก็ยิ่งมีความสุขที่ได้แกล้งเธอเล่น

ใครกันนะ ช่างโชคดีที่ได้เป็นพ่อเป็นแม่ให้กับเด็กน้อยที่น่ารักขนาดนี้? ยงฮวาเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความชื่นชม ตลอดมาไม่เคยหลงเด็กคนไหนเลย แต่กลับมาหลงและถูกชะตากับเลิฟลี่ได้อย่างแปลกประหลาด

คุณพ่อนิชคุณกับคุณแม่ทิฟฟานี่ค่ะ หนูก็โชคดีที่ได้เกิดมาเป็นลูกของคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยเหมือนกัน

คำตอบนั้นบวกกับน้ำเสียงสดใสของเด็กในวัยแค่ 7 ขวบทำเอาจูฮยอนน้ำตาตกในจนทนนั่งรับฟังต่อไปไม่ไหว ต้องลุกหนีเดินหายเข้ามายืนร้องไห้คนเดียวในห้องน้ำ

เลิฟลี่พูดถูกทุกอย่าง พ่อแม่ของแกคือนิชคุณกับทิฟฟานี่ เด็กน้อยไม่มีทางรู้หรอกว่าคนที่คลอดแกออกมาจริงๆแล้วเจ็บปวดมากแค่ไหนที่ต้องยอมยกลูกของตัวเองให้คนอื่น ยอมเห็นลูกของตัวเองเรียกร้องหาคนอื่นและมอบความรักให้คนอื่นมาตลอดทั้งเจ็ดปี

 


 

จูฮยอนหายไปพักใหญ่ พอกลับออกมาอีกทีถึงพบว่าเลิฟลี่หลับไปแล้ว ยงฮวานั่งให้หนูน้อยนอนหนุนตัก มันเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่จองยงฮวารู้สึกว่าเขานั้นไม่ใช่คนใจร้ายใจดำกับเด็กเลย เพียงแต่เลิฟลี่อาจจะเป็นเด็กคนเดียวที่สามารถทำให้เขารู้สึกว่าแกน่ารักน่าเอ็นดูก็ได้

เขายอมเล่น ยอมเอาอกเอาใจเด็กคนนี้สารพัด ทุกอย่างมันลื่นไหลออกมาเองอย่างเป็นธรรมชาติ อาจจะเป็นเพราะว่าเลิฟลี่เป็นเด็กน่ารักสดใสช่างเจรจา แตกต่างกับชินบีอย่างสิ้นเชิง

พี่กลับเถอะค่ะ เลิฟลี่จ๊ะ หนูยังไม่ได้แปรงฟันเลยนะ

ชู่ว์เลิฟลี่หลับแล้ว ใจคอยังคิดจะปลุกหลานได้อีกหรอ วันเดียวไม่เป็นไรหรอกนะ ให้แกได้นอนเถอะ อย่าขัดเวลานอนของเด็กเลย มันบาปกรรม

แต่แต่เดี๋ยวก็ได้ฟันผุกันพอดี

ยงฮวาไม่สนใจคำคัดค้าน ค่อยๆอุ้มเด็กหญิงตัวเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน แล้วพาเดินตรงเข้ามาส่งถึงในห้องนอน

กลับได้แล้วค่ะ เสร็จแล้วก็ช่วยออกจากห้องของฉันไปได้แล้ว จูฮยอนพูดไล่ในทันทีที่เขาวางเลิฟลี่ลงบนเตียง

ยังไม่ทันไรเลยก็ไล่กันซะแล้ว เหมือนจะยอมกลับออกไป หากแต่พอช่วยห่มผ้าให้กับเลิฟลี่เสร็จแล้ว ยงฮวายอมเดินออกจากห้องนอน แต่ทว่าเขากลับทิ้งตัวลงนอนทอดยาวบนโซฟา อีกทั้งยังหลับตาพริ้มแกล้งทำเป็นทองไม่รู้ร้อนจนทำให้จูฮยอนต้องคว้าหมอนอิงใบเล็กขึ้นมาฟาดตีใส่

ลุกขึ้นค่ะ พี่ควรที่จะกลับออกไปได้แล้ว ความจริงแล้วพี่จะต้องอยู่กับชินบีสิคะ เป็นพ่อคนภาษาอะไร ไม่มีความรับผิดชอบกับลูกของตัวเองเลย

ยงฮวาดีดตัวกลับขึ้นมา ก่อนที่จะฉวยดึงเอาร่างบางเข้ามากอด จูฮยอนไม่ทันได้ตั้งหลักถูกดึงลงมานั่งบนตักของยงฮวาเข้าอย่างจัง เธอออกแรงดิ้นขัดขืนเต็มกำลัง แต่เขาก็กอดเธอเอาไว้แน่นเช่นเดียวกัน

ชินบีมีคนดูแลแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ

ค่ะ ฉันไม่ห่วงเด็กคนนั้นแล้วก็ได้ แต่ตอนนี้ช่วยสำรวมหน่อยได้ไหมคะ คนที่แต่งงานมีครอบครัวแล้ว กับผู้หญิงอีกคนที่เคยเป็นแค่อดีตคนรักเก่า กรุณาอย่าทำตัวแบบนี้เลยนะคะ

จูฮยอนพูดชัดถ้อยชัดคำ แต่ยงฮวาไม่อยากปล่อยเธอให้หลุดลอยหายไป เขาอยากที่จะอยู่แบบนี้ให้นานๆ

มันอาจจะผิด แต่พี่อยากอยู่กับเธอ อยากอยู่ใกล้ชิดกับเธอให้สมกับที่ไม่เคยได้พบเจอะเจอกันมาตั้ง 7 ปี

เอาสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องคะ ในเมื่อพี่เป็นคนเลือกทุกอย่างด้วยตัวของพี่เองอยู่แล้ว

แต่พี่ไม่ได้เต็มใจที่จะทำอย่างนั้นเลย

ฉันก็ไม่ได้เต็มใจเลยค่ะ เหมือนถูกทิ้งไว้กลางคลื่นทะเล แล้วก็ปล่อยให้ว่ายน้ำกลับด้วยตัวเอง อย่าเอาเปรียบกันนักเลยค่ะ ไม่ต้องมาหยอดคำหวาน ไม่ต้องมาบอกว่ายังรัก พี่ไม่มีสิทธิ์หรอก

…!!

ยงฮวาทาบประกบริมฝีปากเข้าหา ทั้งสองมือกอดรัดร่างบางเข้ามาจนแนบชิด จูฮยอนตาโตตกใจต่อการกระทำนั้น ถ้าไม่นับเรื่องในป่า จองยงฮวาคนที่เธอรู้จักไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย เขาเป็นสุภาพษุรุษและระมัดระวังในทุกสัมผัสระหว่างเราเสมอ

พี่ขอโทษนะ ยงฮวาปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ ก่อนที่จะลุกขึ้นยอมเดินกลับออกมาอย่างเงียบๆ จูฮยอนนั่งเคว้งมาได้พักใหญ่ พอตั้งสติได้เธอถึงรีบลุกขึ้นมาล็อคประตูห้อง

พอล็อคประตูเสร็จแล้วจูฮยอนกลับมานั่งที่เดิม พยายามที่จะลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ไปให้หมด แต่ยิ่งพยายามลืมกลับยิ่งจดจำ สัมผัสแผ่วเบาบนกลีบปากอิ่มยังคงอบอุ่นอยู่เลย

ไม่นะ ฉันคิดอะไรอยู่? จูฮยอนสะบัดหัวไปมาก่อนที่จะรีบลุกขึ้น เดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วหยุดยืนมองดูเด็กหญิงในวัย 7 ขวบที่แสนน่ารักน่าเอ็นดูซึ่งยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงนอน ทุกวันนี้เธอมั่นใจว่าเลิฟลี่ได้รับแต่สิ่งดีดี มีพ่อแม่ที่ดี ได้รับความรักและความอบอุ่นในแบบที่สมควรจะได้รับไม่น้อยหน้าใคร ทุกอย่างตอนนี้ดีมากอยู่แล้ว

ฉันก็เคยหวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น จะทำแค่ยืนดูแล้วก็แอบมองดูอยู่ห่างๆ แต่ว่าพอมีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิด ได้จ้องมองดูใกล้ๆ มันทำให้ฉันอยากได้เด็กคนนี้กลับคืนมา แต่ว่าชีวิตของเลิฟลี่คงพังหมดถ้าแกได้รู้ว่าฉันเป็นแม่ของแก แล้วที่ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนคนนั้นเป็นพ่อด้วย

“คุณพ่อนิชคุณกับคุณแม่ทิฟฟานี่ค่ะ หนูก็โชคดีที่ได้เกิดมาเป็นลูกของคุณพ่อกับคุณแม่ด้วยเหมือนกัน”

จูฮยอนปาดซับน้ำตา ทุกอย่างในตอนนี้มันดีมากอยู่แล้ว ยงฮวาเองก็มีหน้าที่ แล้วก็มีคนที่เขาต้องรับผิดชอบดูแล เธอเองก็มีหน้าที่ของตัวเองแล้วก็มีเลิฟลี่ด้วย เราต่างคนต่างเดิน ต่างอยู่ในที่ของตัวเองก็พอแล้ว คนอย่างซอจูฮยอนเข้มแข็งมากพอและไม่กลัวการเผชิญหน้า ถ้าเธอมัวแต่วิ่งหนี ชีวิตของเธอก็คงจะไม่มีความสุข ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอต้องทำก็คือทำให้พ่อยอมรับแล้วก็ให้อภัยเธอเท่านั้น

 

 




 

ลีจงซอกนั่งมองดูเด็กน้อยในวัยแค่ 3 ขวบที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่ตรงหน้า เขาอาจจะเป็นพ่อที่ดีให้ชินบีไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ชายเพียงคนเดียวที่ชินบีร้องเรียกหา

เขาแอบคบกับชินเฮมาแบบเงียบๆ ต่างฝ่ายต่างก็เห็นพ้องว่าจะไม่ยอมเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเราให้คนอื่นได้รู้เด็ดขาด เหตุก็เพราะเราสองคนหวงแหนความเป็นส่วนตัวและหวงแหนชื่อเสียงในหน้าที่การงานยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

ไม่มีใครรู้ว่าลีจงซอกดาราระดับแถวหน้าของวงการต้องผ่านมรสุมอะไรมาบ้าง เขาทำเงินได้เยอะ ต่อปีมีรายได้เป็นอันดับต้นๆ จากเด็กต่างจังหวัดมีฐานะยากจน พอชีวิตยกขึ้นสู่ระดับสูงสุด เขาก็หลงใหลในชื่อเสียงและเงินทองที่ตัวเองหาได้ แล้วก็กลายเป็นคนเห็นแก่ตัว

ชินเฮตั้งท้องแต่เขายังไม่พร้อมที่จะรับ เธอโกรธเขามากและบอกว่าจะไปทำแท้ง ตอนนั้นผู้ชายเห็นแก่ตัวคนนี้เอาแต่นั่งนิ่งๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะห้ามปราม ตอนนั้นเขาคิดแค่ว่าทุกอย่างจะต้องพังหมด ทั้งเงิน ชื่อเสียงและงานมากมายที่รับเอาไว้ก็จะต้องหดหาย แฟนคลับที่เหนียวแน่นคงพากันทั้งด่าและไม่ร่วมยินดีในงานของเขาอีกต่อไป คนอย่างลีจงซอกรักปาร์คชินเฮแต่ไม่สนใจเด็กในท้อง เขาไม่ใช่คนเกลียดเด็ก แต่เด็กนั่นมาไม่ถูกเวลาเองต่างหาก

แต่ก็เป็นโชคดีที่ชินเฮเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ ยงฮวาเป็นคนเอาผลการตรวจดีเอ็นเอมายืนยันกับเขาด้วยตัวเองว่าเขากับชินบีไม่มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด และคนอย่างลีจงซอกก็ยังปล่อยให้เวลาผ่านเลยมาจนถึงตอนนี้

ยงฮวาพูดถูกว่าเราสองคนต่างก็เห็นแก่ตัว เขายอมรับด้วยว่าตัวเองผิดมากกว่า ยงฮวาก็แค่โกรธที่ถูกดึงมาเป็นตัวละครหลัก แต่ขณะเดียวกันเขาก็เปลี่ยนวิกฤตให้เป็นโอกาส เดินหน้ารับงานรับเงินและสร้างภาพครอบครัวแสนสุขจนเต็มอิ่มกับมัน

จองยงฮวาแตกต่างกับลีจงซอกเพราะจนป่านนี้แล้วคนอย่างลีจงซอกยังไม่เต็มอิ่มกับเงินทองและชื่อเสียงเลย เขาคือคนไม่รู้จักพอและตอนนี้ก็โลภ อยากเก็บชินบีกับชินเฮเอาไว้ข้างตัวต่อไปแบบเงียบๆ

 





สวยแล้วจ๊ะ หลานของน้าสวยแล้วก็น่ารักที่สุดแล้ว

เลิฟลี่หมุนตัวไปมาอย่างร่าเริงสดใส นี่เป็นชุดกระโปรงชุดใหม่ที่น้าจูฮยอนเลือกซื้อมาให้ ซึ่งเลิฟลี่ก็ชอบมันมากด้วยเหมือนกัน

น้าจูฮยอนก็สวยเหมือนกันค่ะ เพื่อนๆที่โรงเรียนบอกว่า ผอ.จูฮยอนสวยแล้วก็น่ารักเหมือนกับนางฟ้าเลย

คนถูกชมหน้าแดงระเรื่อ เพิ่งได้รู้วันนี้เองว่าในสายตาของเด็กๆ เธอก็ดูดีอยู่มากพอสมควร

เอาจ๊ะ สวยแล้ว พร้อมแล้วเราไปกันเลยเถอะ

เย้! ไอศกรีม ไอศกรีม เราไปกินไอศรีมกันเถอะ~ เลิฟลี่ร้องออกมาเป็นเพลง ยิ่งทำให้บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความสุขสดใส แตกต่างไปกับทุกวันอย่างสิ้นเชิง

น้าสาวที่แสนใจดีช่วยอาบน้ำและช่วยแต่งตัวให้ ตามใจและเอาอกเอาใจหลานสาวทุกอย่างในแบบที่ไม่เคยทำให้ใคร สำหรับจูฮยอนเลิฟลี่เป็นเหมือนหัวใจ เด็กน้อยที่แสนสดใสและร่าเริง ทุกครั้งที่ได้มอง หัวใจของจูฮยอนจะเต้นแรงตลอดเวลา

แต่ทว่าในทันทีที่เปิดประตูห้องออกมากลับเห็นยงฮวามายืนยิ้มอยู่ตรงหน้า เรื่องเมื่อคืนเธอยังลืมมันไม่ได้เลย แล้วไม่รู้ว่าเขาจะมาก่อคดีอะไรเพิ่มอีก

คือว่า เลิฟลี่ชวนให้ผมไปกินไอศกรีมด้วยน่ะ

จูฮยอนฉีกยิ้มกว้างเมื่อได้หันมองสบตากับหลานสาว ลมหายใจของเธอร้อนระอุไปหมด ทั้งหงุดหงิดทั้งโมโหแต่กลับทำได้แค่ยิ้มหวานออกมา

ไม่เห็นเลิฟลี่บอกน้าก่อนเลยว่าชวนคุณลุงไปด้วย

หนูลืมบอกค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ แต่ว่าคุณลุงไปกับเราด้วยได้ใช่ไหมคะ?

จูฮยอนตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แค่ระยะเวลาไม่เท่าไหร่กลับกลายเป็นว่าเลิฟลี่สนิทสนมกับยงฮวามากกว่าที่คิดเอาไว้ ยงฮวาเองก็เหมือนกัน เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงไม่ไปตามดูแลลูกสาวของตัวเองแบบนี้บ้าง เธอไม่แน่ใจว่าเขากำลังพยายามจะตีสนิทกับเลิฟลี่ไปเพื่ออะไร





 

ตลอดมื้อของหวานในร้านโปรดของเลิฟลี่ ยงฮวานั่งยิ้มพร้อมกับกินไอศกรีมอย่างอารมณ์ดี เขาพูดคุยสนุกทำให้เลิฟลี่หัวเราะได้บ่อยครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่พ่อลูกได้อยู่พร้อมหน้า และจูฮยอนคิดว่าพวกเขาสองคนช่างดูเหมือนกัน

ถูกจ้องหน้าอยู่นานสองนาน จนทำให้ยงฮวาอดที่จะรู้สึกแปลกใจไม่ได้ จูฮยอนมองหน้าเขาสลับกับมองดูเลิฟลี่ สายตาของเธอดูแปลกมากจนทำให้เขานึกสงสัย

มีอะไรหรือเปล่า? ยงฮวาเอ่ยถามพร้อมกับหันมองรอบตัวด้วยความประหม่า

ไม่มีค่ะ แค่สงสัยว่าพี่ไม่มีที่อื่นให้ไปแล้วหรือเปล่า?

“….” คำถามเดียวทำให้เงียบกริบกันได้ทั้งโต๊ะ เลิฟลี่หันมองหน้าน้าสาว สีหน้าของเด็กหญิงแลดูซีดลงอย่างทันตา

น้าจูฮยอน ไม่ชอบคุณลุงหรอคะ? เลิฟลี่ถามเสียงเบาราวกับกระซิบ สีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยกับรอยยิ้มที่จางหายไปของเด็กหญิงตัวเล็กทำให้จูฮยอนรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย

เปล่าจ๊ะ ไม่ใช่แบบนั้นหรอก น้าก็แค่คิดว่าน้าสนิทกับคุณลุงเค้ามากก็เท่านั้น คุณลุงเค้าไม่โกรธหรอก ใช่ไหมคะคุณลุงจองยงฮวา? ไม่ใช่แค่ถามอย่างเดียว แต่จูฮยอนยังใช้เท้าสะกิดเท้าของยงฮวาที่ใต้โต๊ะ บังคับให้เขาไหลตามน้ำ

ใช่จ๊ะ เราสนิทกันม๊ากมาก ยงฮวาลากเสียงยาว พร้อมกับสะกิดปลายเท้ากลับไป สะกิดกันไปมาเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีใครยอมแพ้ใคร แต่แล้ววงเท้าก็ต้องแตกพ่ายเมื่อเลิฟลี่ทำช้อนไอศกรีมหล่นลงใต้โต๊ะ

ตายแล้ว มันสกปรกแล้วจ๊ะ ใช้อันใหม่ดีกว่านะ

เลิฟลี่เก็บช้อนกลับขึ้นมาแล้วเลือกที่จะนั่งรอช้อนอันใหม่จากพนักงานของทางร้าน ยงฮวากับจูฮยอนสงบศึกต่อกันชั่วคราว ถึงจะมีหยอกทะเลาะกันบ้างแต่ทั้งสองคนก็ยังสามารถควบคุมตัวเองได้ดี

อ้อ ร้านของป้ายองวอนอยู่ตรงนั้น

รู้แล้วค่ะ ฉันเคยไปมาแล้ว

จูฮยอนตอบแบบขอไปที รสชาติไอศกรีมที่สั่งมากลายเป็นรสกร่อยสนิท รู้สึกอึดอัดแทบตาย แต่กลับต้องฝืนยิ้มเหมือนตัวเองเป็นปกติดี ได้พบหน้าเขา มีเขาอยู่ใกล้ๆ และแสดงออกว่าใส่ใจและยังคงรัก แต่ทุกอย่างมันผิดหมด จูฮยอนไม่อยากตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลย

 


 

 

เลิฟลี่เรียกให้ยงฮวามาดูรายการข่าวบันเทิงซึ่งมีคุณพ่อนิชคุณกำลังให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องใหม่ที่กำลังเข้าฉายอยู่ในขณะนี้

คุณลุงคะ นี่ค่ะคุณพ่อของหนู

จูฮยอนยืนส่ายหน้า ก่อนที่จะเอาขนมที่เพิ่งจัดใส่จานมาวางให้กับหลานสาว หลังจบจากมื้อกลางวันแทนที่มาส่งเธอกับเลิฟลี่แล้วเขาจะกลับออกไป แต่เปล่าเลยยงฮวามาขลุกอยู่กับเลิฟลี่จวบจนจวนจะได้เวลาอาหารเย็นอีกแล้ว

ตอนนั้นหนูเห็นว่ามีคนมาขอลายเซ็นคุณลุงด้วยค่ะ เหมือนคุณพ่อของหนูเลย

คนที่ถูกขอลายเซ็น จะต้องเป็นบุคคลพิเศษ เช่นว่าเป็นคนที่มีคนรู้จักเยอะๆ

หนูน้อยชักสีหน้า ถึงแม้คุณลุงยงฮวาจะดูหน้าคุ้นๆ แต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าเคยเห็นจากที่ไหน อีกอย่างสองปีที่แล้วก่อนที่ยงฮวาจะเข้ากรม ตอนนั้นเลิฟลี่ก็เพิ่งจะห้าขวบเพียงเท่านั้น

แต่วันนี้ก็ไม่เห็นมีใครสนใจพี่เลยนี่คะ ไม่เหมือนพี่นิชคุณเลย รายนั้นไปที่ไหนจะมีแต่คนเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง

“….” ยงฮวาพูดไม่ออก ได้แต่นึกตัดรอนจูฮยอนอยู่ในใจคนเดียว ก็แน่ล่ะสิ นาทีนี้ไม่มีใครฮอตเท่าเขาหรอก นิชคุณเป็นดาราคนแรกๆในวงการบันเทิงที่แต่งงานมีครอบครัวตั้งแต่อายุยังน้อย และตอนนี้ครอบครัวของเขาก็ยังคงดูมีความสุขดี ต่างกับจองยงฮวาจนเทียบไม่ติด พวกเขาคงมีความสุขมากแน่ๆ ได้อยู่ด้วยกัน แถมยังมีลูกที่น่ารักแบบนี้อีกด้วย

ถ้าพี่รับงานอะไรสักชิ้น คนก็จะรุมเข้ามาขอลายเซ็นเหมือนกัน เชื่อไหมล่ะ?

จูฮยอนส่งเสียงหัวเราะพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นสูง อาจมีหรืออาจจะไม่มีเลยก็ได้ ระยะเวลาแค่สองปีที่เขาห่างหายไปจากวงการบันเทิงมีเด็กใหม่ๆผุดขึ้นมาเต็มไปหมด ตอนนี้จองยงฮวากลายเป็นลุงแก่ๆไปแล้ว

ตอนนี้พี่ไม่ติด 1 ใน 10 แล้วนะคะ เมื่อก่อนเปิดตัวด้วยลำดับที่ 40 หรือเปล่านะ แล้วตอนนี้ล่ะ 70 หรือว่าที่ 100? ตอนนี้ใครๆก็คลั่งไคล้คิมซูฮยอน นิชคุณ จูวอน ลีมินโฮ ลีจงซอก ไม่เห็นมีชื่อของจองยงฮวาเลย

โหน้าจูฮยอนเก่งจัง จำได้ด้วย

“….”

บรรยากาศในห้องเงียบสงบลงโดยฉันพลัน ไม่นานนักก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงปรบมือรัวๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะของยงฮวาชุดใหญ่

จูฮยอนนั้นเหมือนถูกไม้ตีแสกหน้า เพราะเดิมทีตั้งใจว่าจะค่อนขอดยงฮวาให้เขาอาย แต่คำชมสุดซื่อของเลิฟลี่ทำให้เธอกลายเป็นตัวอะไรไปแล้วก็ไม่รู้

น้าจูฮยอนของเลิฟลี่ เป็นแฟนตัวยงของลุงแน่ๆ

เสียงหัวเราะของยงฮวาไม่ต่างอะไรกับฝันร้าย ถึงอยากลุกหนีก็ลุกไม่ได้ เธอแพ้ย่อยยับแล้วยังเสียหน้าจนแก้ตัวไม่ได้อีกต่างหาก

ปล่อยให้ยงฮวาดีใจเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งแบบแจ็คพอตไม่นาน ในทันทีที่เขาหยุดหัวเราะ ก็มีเสียงแปลกๆตามออกมาในทันที

เลิฟลี่เอามือกุมท้อง ผ่านมาหลายชั่วโมงจนขนมหมดเกลี้ยง ตอนนี้ก็ใกล้ที่จะได้เวลามื้อเย็นแล้ว

ยงฮวากับจูฮยอนมองหน้ากัน ขั้นแรกก็คือจะต้องออกไปซื้อของสดมาก่อน ตอนแรกจูฮยอนคิดเอาไว้ว่าจะพาเลิฟลี่ออกไปซื้อในตอนที่ใกล้จะถึงเวลา เธอไม่คิดว่ายงฮวาจะตามมาด้วย อย่างเมื่อตอนกลางวันไปกินไอศกรีมก็ไม่ทันได้คิดให้รอบคอบ ซึ่งถือเป็นความโชคดีที่ไม่มีคนจำยงฮวาได้ แต่ถ้าจะพากันออกไปอีก เธอคิดว่ามันจะต้องดูไม่ดีแน่ถ้ามีใครสักคนเกิดจำยงฮวาได้ขึ้นมา

ฉันออกไปซื้อของสดเองนะคะ พี่อยู่กับเลิฟลี่ที่นี่แล้วกัน

ได้ยังไง พี่ไปช่วยถือไง ของหนักๆเธอจะถือคนเดียวได้หมดหรอ

เลิฟลี่ยืนมองคุณลุงกับคุณน้าแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันแล้วก็ได้แต่มึนงง เราก็แค่ไปด้วยกันเหมือนตอนไปกินไอศกรีม ไม่เห็นจะต้องพูดคุยกันด้วยสีหน้าเครียดๆ แบบนี้เลย


 

ถึงยังไงยงฮวาก็ไม่ยอมให้จูฮยอนออกมาซื้อของคนเดียว ในเมื่อตนนั้นกล้าเสนอตัวเสนอหน้ามาฝากท้องไว้กับสองน้าหลาน เพราะฉะนั้นเขาก็อยากทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้าง

คุณลุงทำเหมือนคุณพ่อเลยค่ะ

คุณลุงจองยงฮวาสวมหมวกและแว่นกันแดด จูฮยอนเป็นคนเสนอมาเองว่าเขาจะต้องพรางตัวให้มิดชิด ซึ่งก่อนหน้ายงฮวาก็ลืมเสียสนิทว่าถ้ามีคนจำได้ขึ้นมา คงจะต้องพลอยเดือดร้อนกันหมด โดยเฉพาะจูฮยอนเธอย้ำชัดว่าไม่อยากเสื่อมเสียชื่อเสียงด้วยข้อหาเป็นมือที่สาม

จูฮยอนเลือกซื้อเนื้อและผักทั้งที่ใจไม่อยู่กับเนื้อตัว เหมือนเธอกำลังทำผิดมาก ยิ่งยงฮวาต้องถึงขั้นพรางตัวออกมา เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่ดี

น้าจูฮยอนขา หนูซื้ออันนี้ด้วยได้ไหมคะ? เลิฟลี่เดินตรงไปยังลูกกวาดหลากสี ภาพของเด็กน้อยช่างขาวสะอาดบริสุทธิ์ เธอกำลังปล่อยปละละเลยและกำลังจะทำให้เลิฟลี่แปดเปื้อนหรือเปล่า

เลือกเลยจ้า ถ้าน้าไม่ซื้อให้ ลุงซื้อให้เอง

เด็กหญิงเลิฟลี่กับคุณลุงยงฮวานั่งเลือกซื้อลูกกวาดด้วยกัน จูฮยอนยืนมองภาพนั้นใจสั่น อยู่ดีดีก็รู้สึกหวาดกลัวกับความจริงขึ้นมา

เลิฟลี่ เราไปที่รถกันเลยเถอะ พี่ไปจ่ายเงินด้วยนะคะ ฉันจะพาเลิฟลี่ไปรอที่รถ พูดจบแล้วก็คว้าข้อมือพาร่างเล็กๆแยกออกมา เลิฟลี่งุนงงกับพฤติกรรมของคุณน้า แต่ก็ยอมกลับมาด้วยกันแต่โดยดี

น้าจูฮยอน กลัวชินบีจะโกรธใช่ไหมคะ?

“….”

จูฮยอนก้มมองเด็กหญิงตัวเล็ก นี่คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดในตอนนี้ เรื่องบางเรื่องเราก็ควรหยุดมันในทันที

ยังไม่ทันได้พูดหรืออธิบายอะไรยงฮวาก็หอบหิ้วของทั้งหมดตามมาที่รถ จูฮยอนไม่ผิดหรอกที่ทำอย่างนี้ แต่เป็นเขาเองที่เล่นสนุกมากและเอาแต่คิดถึงแต่ความต้องการของตัวเองจนลืมคิดหน้าคิดหลังให้ดี

บรรยากาศขากลับดูอึมครึมแตกต่างกับในช่วงก่อนหน้าที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยหยอกล้อกันระหว่างเลิฟลี่กับคุณลุงยงฮวา

ยงฮวาตั้งใจขับรถกลับมาส่งสองน้าหลาน อีกทั้งยังมีน้ำใจขนของมาส่งให้ถึงหน้าประตูห้อง ก่อนที่จะขอตัวแยกกลับเข้าห้องของตัวเอง

พี่คงต้องขอตัวก่อน ลืมไปเลยว่าเย็นนี้มีงานสำคัญมากต้องไปทำ, ลุงไปก่อนนะจ๊ะเลิฟลี่ ทานมื้อเย็นเผื่อลุงด้วยนะ

พอปิดประตูลง ห้องที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะก็เงียบสงบจนเกือบจะได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง

เลิฟลี่เดินตามจูฮยอนเข้ามาถึงในห้องครัว หนูน้อยรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่ดูแปลกออกไป ระหว่างทางที่กลับมาทั้งคุณลุงยงฮวาและน้าจูฮยอนต่างก็เงียบด้วยกันทั้งคู่

น้าจูฮยอนกับคุณลุงโกรธกันหรือเปล่าคะ?

“….”

ไปนั่งรอเถอะจ๊ะ เดี๋ยวถ้าเสร็จแล้วน้าจะยกออกไปให้นะ

เลิฟลี่จำต้องเดินออกมาแล้วก็นั่งลงเงียบๆ ไม่กล้าพูดไม่กล้าถามอะไรอีก น้าจูฮยอนดูหงุดหงิดตั้งแต่เลือกซื้อของในซุปเปอร์มาเก็ตแล้ว ยิ่งคุณลุงยงฮวายิ่งชัดเจนเพราะจากเป็นคนชอบพูด มีอารมณ์ขันกลับแทบจะไม่พูดอะไรเลย

 






 

******************100%****************


**คำเตือน

ต้องคอมเม้นท์ให้กันทุกตอน  ไรเตอร์ถึงส่งฉากคัท(ซึ่งไม่ได้เยอะ) ให้นะคะ



อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์นะคะ

ขอบคุณค่ะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,564 ความคิดเห็น

  1. #2416 Beam Supattra (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:18
    อยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูกดีจังเลย ถ้าความจริงเปิดเผยเลิพลี่จะรับได้มั้ยน้า
    #2,416
    0
  2. #2297 Ce'ces Rizle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:50
    บทนี้เห็นด้วยกับซอ
    #2,297
    0
  3. #2154 ลูกจ๋า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:04
    บรรยากาศมาคุ มาคุ ช่วงท้าย สงสารเลิฟลี่ นึกว่าจะได้กินข้าวเย็นกับลุงยง
    #2,154
    0
  4. #1876 Bebearboo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 18:19
    ชอบจังเวลาสามคนนี้อยู่ด้วยกันแต่ถ้าเลิฟฟลี่รู้ความจริงจะรับไหวมั้ยยย
    #1,876
    0
  5. #1645 ponyboice (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 20:51
    สงสารเลิฟลี่กับซอ T_T
    #1,645
    0
  6. #1607 Pae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 23:18
    วันครอบครัว

    ต้องเตรียมทิตชูไหมค่ะไรเตอร์
    #1,607
    0
  7. #1606 Pae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 23:17
    วันครอบครัว

    ต้องเตรียมทิตชูไหมค่ะไรเตอร์
    #1,606
    0
  8. #1573 ปังปอน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 20:06
    ทำมัยเศร้าอ่ะ
    #1,573
    0
  9. #1071 body_wispy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 20:56
    เดี๋ยวมาอ่านต่อนะ
    #1,071
    0
  10. #874 rasintt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 23:13
    พ่อลูกสนิทกันไวแบบนี้น้องซอจะทำยังไงเนี่ย  ความเป็นแม่ย่อมเสียใจอยู่แล้วที่ไม่สามารถอยู่กับลูกหรือบอกให้ลูกรู้ได้ว่าตัวเองเป็นแม่แท้ๆๆๆๆ
    #874
    0
  11. #863 Lovelyminmin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 21:53
    พี่ยงเอ๊ยยยย เล่นจนได้เรื่องเลยเป็นไงหายไปตั้งนานหลายปีมีสิทธิ์อะไรมาทำกับจูฮยอนแบบนี้ไม่นึกถึงจิตใจน้องมั้งเลย >< มันน่าตีนักเชียว!!
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #863
    0
  12. #852 ysggm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 14:04
    อือม์ เห็นพ่อลูกสื่อกันได้ เข้ากันได้ดี คนเป็นแม่ยิ่งเจ็บปวดต้องทนเก็บความลับไว้ เศร้า
    #852
    0
  13. #616 • Min___HanrotaF,, (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 23:06
    ยงตีสนิทเลิฟลี่นี่นาาา 555 สนิทกันเร็วมาก คงเป็นเพราะความสัมพันธ์ในสายเลือดด้วยแหละค่ะ หุหุ
    ตอนนี้แอบหนักใจแทนซอเหมือนกันนะคะเนี่ย ถึงแม้จะชอบที่ยงบุกบ่อยๆก้เถอะ เพราะซอที่รู้ความจริงทุกอย่าง ทั้งตอนยงเรียกเลิฟลี่ว่าลูกเอย เจ็บช้ำแทนซอตอนเลิฟลี่พูดถึงทิฟและคุณมากๆจริงๆค่ะ โธ่ ซอจูฮยอน T T

    ไรเตอร์น่าจะตั้งชื่อตอนว่านายยงปลาหมึกนะคะ ติดหนึบเบย 555 ยงอ่ะ เข้าใจนะว่ายังรักซออยู่ แต่นายเข้าใกล้ซอแบบนั้นง่ายไปมั้ย จะว่าไปก้ว่ายงไม่ได้เหมือนกันเนอะเพราะเขาไม่รู้
    #616
    0
  14. #608 ekr9 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 21:29
    อยากให้ครอบครัวยงซออยู่กันจัง  น่าจะน่ารักกันน่าดู
    #608
    0
  15. #600 jin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 23:12
    ยงกะเลิฟลี่สนิทกันเร็วมาก คงเพราะความผูกพันทางสายเลือดแน่ๆเลย

    สงสารก็แต่น้องซอคงเจ็บปวดมาก รู้ความจริงอยู่คนเดียวแต่เผยอะไร

    ออกมาไม่ได้เลย
    #600
    0
  16. #581 อูรี คิสซึฮัลกา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 00:57
    ยงทำไมไม่บอกความจริงไปเลยหละลูก
    #581
    0
  17. #576 only (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 20:59
    ยงเคลียร?ตัวเองด้วย
    #576
    0
  18. #564 aommy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 23:06
    สงสารซออ่ะ ยงต้องไปเคลียร์ตัวเองก่อนนะแบบนี้ซอเสียหายนะ
    #564
    0
  19. #554 kob_unltd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 20:42
    ทั้งๆท่ี่รู้ทุกอย่างแต่เปิดเผยไม่ได้ จูฮยอนของเราต้องเจ็บปวดมากเลย

    จองยง ก้อน่ารัก นี่แหละเค้าเรียกเลือดข้นกว่าน้ำจริงๆ
    #554
    0
  20. #548 saisai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 18:42
    พ่อ แม่ลูก อยู่ด้วยกันแล้วอบอุ่นมากเลยคะ สงสารซออะรู้ว่าพ่อลูกแต่บอกความจริงไม่ได้ เจ็บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #548
    0
  21. #547 saisai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 18:41
    พ่อ แม่ลูก อยู่ด้วยกันแล้วอบอุ่นมากเลยคะ สงสารซออะรู้ว่าพ่อลูกแต่บอกความจริงไม่ได้ เจ็บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #547
    0
  22. #543 squinoa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 12:36
    ถ้าความจริงทุกอย่างเฉลยออกมาก็คงจะดี ก็ไม่รู้แต่ละคนว่าจะเลือกเก็บความลับมันไปทำไม ทั้งซอกกี้ ทั้งจองยง ทั้งซอจู นิชคุณกับฟานี่ เก็บทั้งเรื่องลูกเมีย ทั้งเรื่องโดนข่มขู่ ทั้งเรื่องพ่อแม่ที่แท้จริง คนที่เจ็บจะเป็นเด็กๆรึเปล่า ผู้ใหญ่นี่ช่างเอาแต่ใจตัวเองกันจริงๆ
    #543
    0
  23. #540 hams_joon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 14:08
    ก็เข้าใจทั้งสองฝ่ายเลยนะ น้องซอที่เห็นยงตอนนี้คือแต่งงานแล้วแถมยังมีลูกอีกต่างหาก แถมลูกยังมาเรียนโรงเรียนของน้องซออีกด้วยเนี่ย แถมน้องซอก็ยังรักยงอยู่แน่ๆ คงทำตัวลำบากจริงๆ ส่วนยงก็รักแต่น้องซอไม่สนใจอะไรเลย แล้วทำไมไม่บอกน้องซอไปเลยว่าชินบีเป็นลูกของใครละนั่น
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
     
    #540
    0
  24. #539 goguma_ys (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 22:44
    จะร้องไห้ทุกตอนเลยอ่ะ ไรท์เตอร์
    #539
    0
  25. #538 ploveys (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 22:14
    ทำไมมันเจ็บปวดขนาดนี้เนี่ย พี่ยงบอกความจริงซอไปเลยยยยย
    #538
    0