Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 9 : Hate you, I hate you Chapter 8 :: I like you my girl [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    24 พ.ย. 57


Hate you, I hate you Chapter 8

I like you my girl

 

 




 

วันรุ่งขึ้นยงฮวาตั้งใจมาที่โรงพยาบาลอย่างเงียบๆ เขาใช้เวลาค่อนข้างมากสำหรับการกรอกประวัติส่วนตัวและประวัติการล้มป่วยของชเวซองอึนอย่างละเอียดรอบคอบ เมื่อกรอกเสร็จเรียบร้อยเขาก็ส่งแฟ้มประวัติทั้งเก่าและใหม่ให้กับจองชิน อีกทั้งยังกำชับด้วยว่าให้จองชินเก็บรักษาแฟ้มประวัตินี้ไว้ให้ดี อย่าให้จูฮยอนได้เห็นหรือมาแอบเอาไปเปิดอ่านเป็นอันขาด

รักษาแฟ้มนี้เท่าชีวิตของนาย ถ้าทางตำรวจต้องการ นายให้พวกเขาตรวจสอบได้ทั้งหมด แต่ถ้าเป็นจูฮยอนอย่าให้เธอได้แตะต้องมันในทุกกรณี

จองชินไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นักที่ยงฮวาเลือกปกปิดไม่ยอมให้จูฮยอนได้รู้ในเรื่องนี้ หากแต่ประวัติของคนไข้มีความสำคัญมากแค่ไหนจองชินตระหนักในข้อนี้ดี มันคือหน้าที่และความรับผิดชอบ ยงฮวาในฐานะเจ้าของไข้มีสิทธิ์ตัดสินใจเลือกว่าจะให้ใครรู้หรือไม่รู้อะไรบ้าง

แล้วพี่คิดว่าจะปกปิดเรื่องพวกนี้เอาไว้อีกนานแค่ไหน ผมคิดว่าถ้าจูฮยอนรู้เข้า เธอคงจะต้องตกใจมาก

“….” ไม่ใช่ว่ายงฮวาไม่หนักใจ ที่ผ่านมาเขาหนักใจมากกว่าใคร สารพัดปัญหาเหมือนกับถูกจับยัดแล้วขุดหลุมฝังรวมกันไว้รอวันที่จะระเบิดออกมา ยงฮวาหวังว่าจูฮยอนจะค่อยๆได้รู้ อย่างน้อยให้เธอมีเวลาค่อยๆปรับตัวและเตรียมใจรับกับความจริงในอนาคตเบื้องหน้าก่อนก็ยังดี

ตอนนี้อาจยังไม่ใช่เวลา แต่ฉันก็แอบกลัวเหมือนกันว่าจูฮยอนอาจจะได้รู้มันก่อนก็ได้


 

จูฮยอนเฝ้ารอจนกระทั่งเห็นยงฮวากลับออกไป เธอถึงแอบย่องเข้ามาในห้องเก็บแฟ้มประวัติของคนไข้ เธอไล่หาแฟ้มประวัติตามตัวอักษร คาดหวังเต็มที่ว่าจะต้องได้พบ ยงฮวาทำตัวมีพิรุธ เธอรู้ว่าเขาตั้งใจปกปิดความจริงบางอย่าง แถมจองชินยังเหมือนยินดีให้ความร่วมมือ แต่ถึงจะรู้แน่ว่าพวกเขาตั้งใจปกปิด แต่จูฮยอนคิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกินความสามารถของเธออยู่แล้ว

นั่งหายืนหาจนดวงตาเริ่มจะพร่ามัว ไม่ว่าจะทวนกี่รอบ ก็ไม่พบแฟ้มประวัติของน้าซองอึนเลย คนไข้มีชื่อซ้ำกันเยอะแต่ในแฟ้มทั้งหมดในห้องนี้ไม่มีของน้าของเธอเลย

เป็นไปไม่ได้ ถ้าไม่เก็บในนี้แล้วจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหน?

ดูเหมือนว่าจูฮยอนจะใช้เวลามากเกินไปจนทำให้จองชินเป็นห่วงจนต้องเปิดประตูเข้ามาถามไถ่ อยู่ดีดีเขาก็เปิดประตูเข้ามาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียงทำเอาจูฮยอนถึงกับตกใจจนทำแฟ้มร่วงหล่นลงมาจนเกลื่อนพื้นห้อง

…!!

อ่าฉันไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะ บอกไว้ตรงนี้เลย

จองชินกลั้นรอยยิ้มก่อนที่จะเข้ามาช่วยเก็บ คิดเอาไว้แล้วไม่มีผิดว่าจูฮยอนจะต้องทำอย่างนี้

อย่าเสียเวลาเลย ในนี้ไม่มีของที่เธอต้องการหรอก

จูฮยอนหน้าเจื่อน แม้แต่จองชินก็ยังร่วมมือกับยงฮวาดักทางเธอ ยิ่งพวกเขาทำอย่างนี้ เธอก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นจนแทบจะทนไม่ไหว

นายก็รู้ว่าฉันต้องการอะไร เพราะฉะนั้นได้โปรดเถอะ ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ

ถึงแม้หัวใจจะโอนอ่อน แต่หัวใจของจองชินยอมอ่อนให้จูฮยอนในบางเรื่องเพียงเท่านั้น

หย่ากับพี่ยงฮวาแล้ว กลับมาหาฉันสิ ถ้าเธอสัญญาว่าจะกลับมาหาฉัน ฉันอาจจะยอมช่วยเธอก็ได้

“….” จูฮยอนเอามือกุมขมับ จองชินจะต้องกำลังเล่นมุกตลกอยู่แน่ๆ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง

ฉันคบกับนายตอนนี้เลยก็ได้ นายสนไหมล่ะ?

งั้นตกลง เราสองคนมาเป็นกิ๊กกัน

ทั้งสองคนตบมือเข้าหากัน ทว่าต่างฝ่ายต่างก็ต้องหัวเราะ ต่อให้มันเป็นเรื่องจริง จูฮยอนรู้ดีว่าจองชินไม่มีวันยอมให้ในสิ่งที่เธอต้องการ ขณะที่จองชินเองรู้ดีที่สุดว่าคนอย่างจูฮยอนเวลาพูดเล่นกับพูดจริงต่างกันยังไง เธอล้อเล่นเขาได้หมดทุกเรื่อง พูดว่าจะยอมเป็นกิ๊กมาหลายสิบหนแล้ว

หมดเวลาเล่นแล้ว กลับไปทำงานได้แล้วไป

จูฮยอนหน้างอเมื่อถูกคนตรงหน้าดุใส่ ถึงวันนี้ไม่ได้ แต่วันหน้าเธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าจองชินเก็บแฟ้มนั้นเอาไว้ที่ไหน

บอกฉันนิดเดียวก็ยังดี ว่าสาเหตุอะไรที่ทำให้น้าซองอึนต้องเป็นแบบนี้

อย่าถามทั้งที่รู้ว่าไม่มีคำตอบ จองชินยืนยันด้วยสีหน้าขึงขังจริงจัง

นายก็เป็นอย่างนี้ทุกที น่าเบื่อมากพอๆกับนายจองยงฮวาเลย ไม่ง้อก็ได้ อย่าเผลอนะ ถ้านายเผลอ ฉันเล่นนายแน่

 




 

จูฮยอนใช้เวลาคิดทั้งวันว่าเธอจะสามารถทำอะไรได้บ้าง ตอนนี้ทางโรงพยาบาลและทางตำรวจไม่ยอมให้เธอเข้าเยี่ยมน้าซองอึนแน่ๆ เรื่องพ่อเป็นเรื่องที่เธออยากรู้ที่สุด ตอนนั้นเธอรู้แค่ว่าพ่อดื่มจนเมาแล้วก็กระโดดลงมาจากตึก และเธอก็ไม่เชื่อด้วยว่าแม่จะเป็นคนบีบบังคับให้พ่อฆ่าตัวตาย

พอนึกย้อนมาถึงเรื่องคดีความแล้ว จูฮยอนก็แทบอยากจะวิ่งออกจากห้องตรวจ ตรงไปยังสถานีตำรวจเพื่อสอบถามเรื่องพ่อที่ผ่านมานานมากกว่าสิบปี แต่เธอก็ไม่อาจทำได้เพราะตอนนี้ยังมีผู้ป่วยอีกหลายสิบคนรอรับการรักษาจากเธออยู่ จูฮยอนรู้สึกผิดหวังในตัวเอง ที่ผ่านมาเธอทำอะไรอยู่ตั้งสิบกว่าปี ทำไมถึงไม่คิดเดินไปสถานีตำรวจสอบถามเรื่องเกี่ยวกับพ่อตั้งแต่แรก ป่านนี้ทางตำรวจไม่ทำลายเอกสารหลักฐานต่างๆทิ้งไปหมดแล้วหรือ

ขณะที่ยงฮวาหลังกลับจากโรงพยาบาล เขามุ่งหน้าตรงไปยังสถานีตำรวจ ถึงแม้จะไม่มั่นใจว่าจะได้รู้อะไรเพิ่มเติมหรือไม่ แต่เขายังหวังว่าจะสามารถเอาบางเรื่องมาปะติดปะต่อกันได้ อยู่ดีดีน้าของจูฮยอนก็มาบอกว่าป้าอินฮวาเป็นคนบีบให้สามีฆ่าตัวตาย เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกแปลกๆยังไงก็ไม่รู้

ซอแจวันคดีนี้นานมากเลยนะครับ ทางเราไม่แน่ใจว่าจะยังเก็บแฟ้มประวัติของเขาเอาไว้หรือว่าทำลายไปแล้วหรือเปล่า ว่าแต่ว่าคุณเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ตายหรือครับ

คือผมผมเป็นสามีลูกสาวของผู้ตายครับ ภรรยาของผม เธอต้องการจะรู้ให้แน่ชัดเกี่ยวกับวันเกิดเหตุ คือตอนนั้นเธอยังเด็กมากครับก็เลยไม่ทันได้ถามอะไรจากตำรวจเลย

ยงฮวายื่นหลักฐานเป็นบัตรประจำตัวประชาชนพร้อมกับทะเบียนสมรส ถ้าเขาไม่ทำอย่างนี้ทางตำรวจอาจจะตอบปฏิเสธหรือไม่ยอมให้ข้อมูลอะไรเลยก็ได้

รอสักครู่นะครับ อาจจะนานหน่อย คุณรอได้ไหมครับ?

ได้ครับ รบกวนด้วยนะครับ

ในวันเกิดเหตุยงฮวาจำได้ว่าซอแจวันมาหาป้าอินฮวาที่บ้าน ป้าทำเค้กวันเกิดไว้ให้จูฮยอนและหวังว่าอดีตสามีจะช่วยนำเค้กไปมอบให้กับลูกสาวจอมดื้อของท่าน แต่ไปๆมาๆ ทั้งสองคนกลับเกิดทะเลาะกัน แล้วจากนั้นพ่อของจูฮยอนก็ผลุน ผลันกลับออกไป ส่วนแม่ของจูฮยอนก็เอาแต่ร้องไห้ โดยมีพ่อของเขาช่วยปลอบโยน

นี่ครับ โดยรวมแล้วไม่มีอะไรเท่าไหร่ ตอนนั้นทางเราตั้งสมมติฐานไว้สองทาง ทางแรกก็คือแค่ดื่มมากไปแล้วก็อาจจะพลัดตกลงมา ส่วนทางที่สองก็คือผู้ตายตั้งใจขึ้นไปที่นั่นเพื่อฆ่าตัวตายครับ

แล้วทำไมถึงสรุปว่า ฆ่าตัวตายล่ะครับ? ยงฮวาพลิกรูปถ่ายเลือนรางในแฟ้มเก่าเก็บดูทีละรูปด้วยความใจเย็น

ทางเราตรวจสอบหมดแล้ว ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีรอยนิ้วมือของใครอื่นและเราก็ไม่พบผู้ต้องสงสัย ก่อนหน้านั้นซอแจวันถูกตำรวจจับข้อหาฉ้อโกง อดีตภรรยาคือคุณชเวอินฮวาเป็นคนแจ้งความเอาเรื่องเขาด้วยตัวของเธอเอง เงินไม่ใช่น้อยเลยนะครับ พอเราตรวจสอบข้อมูลย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นก็พบว่าซอแจวันเคยถูกตำรวจจับที่บ่อนแห่งหนึ่งด้วย แรงจูงใจในการฉ้อโกงบริษัทภรรยาของตัวเองน่าจะมาจากเพราะเขาติดหนี้การพนันครับ แล้วหลังตกลงมาเขาก็ไม่ได้ตายคาที่ซะทีเดียว ในบันทึกบอกว่า เขาพูดว่าพ่อขอโทษ แล้วถึงได้สิ้นใจ








 

ดูเหมือนว่าวันนี้คุณหมอซอจูฮยอนจะไม่อยู่ตรวจตอนเย็น ยงฮวาค่อนข้างแปลกใจที่รู้ว่าจูฮยอนกลับบ้านไปก่อนทั้งที่รู้ว่าเขาจะต้องมารับ

ร่างบางลงจากรถแท็กซี่หลังเพิ่งกลับออกมาจากสถานีตำรวจ ทันทีที่เลิกงานจูฮยอนวิ่งปรี่ตามหาความจริงเรื่องการตายของพ่อเป็นครั้งแรก และข้อเท็จจริงที่ได้รู้ก็ทำให้เธอพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เธอในตอนนั้นยังเด็กไม่คิดเลยว่าระหว่างพ่อกับแม่อาจพัวพันปัญหาซับซ้อน ถ้าเป็นจริงตามที่ตำรวจบอกก็เท่ากับว่าเหตุผลที่พ่อกับแม่เลิกกันอาจเป็นเพราะพ่อเอาเงินของบริษัทไปเล่นการพนัน

เธอจะทำยังไงต่อไปดี จะเดินไปทางไหนต่อดี? ถ้าสาเหตุการเลิกกันคือเรื่องนี้ แล้วเรื่องไหนที่ทำให้พ่อต้องฆ่าตัวตาย

มิยองเก็บเสื้อผ้าไปร้องไห้ไป ปากก็พร่ำด่าว่ายงฮวาเป็นพวกเผด็จการ จดทะเบียนสมรสกับจูฮยอนไปไม่ทันไร ก็แผลงฤทธิ์ด้วยการไล่เธอกับแทยอนออกจากบ้าน

หยุดร้องไห้ได้แล้วน่าจะฟูมฟายทำไมนักหนา

นี่เธอไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ หมอนั่นมันไล่เราออกจากบ้านนะ

แทยอนพยายามที่จะปิดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรคงเป็นเรื่องโกหก แต่จะให้พูดอะไรได้ ในเมื่อแม้แต่จูฮยอนยังไม่คิดขัดเขาเลย

รีบๆเก็บ จะได้รีบๆไป ที่พักใหม่อยู่ใกล้กับที่ทำงาน ความจริงแล้วจูฮยอนออกปากบอกว่าอยากให้เธอสองคนไปอยู่กับเธอที่บ้านนู้นมากกว่า แต่ว่าเธอสองคนไม่กินเส้นกับยงฮวา คับที่อยู่ได้คับใจอยู่กันยาก เธอไม่อยากให้ยงฮวามาดูถูกหาว่าพวกเธอสองคนตามไปเกาะเขากิน

เห็นพี่สาวทั้งสองคนกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บข้าวของ จูฮยอนจึงเลือกที่จะเดินขึ้นห้องของเธอไปในแบบเงียบๆ

เธอจำได้ว่าเมื่อตอนเด็ก ครั้งหนึ่งเคยมีคนมาไล่เธอกับพ่อออกจากบ้าน ตอนนั้นเธอกลัวมากเพราะว่าพวกมันขู่จะทำร้ายเธอกับพ่อด้วย ตอนนี้จูฮยอนคิดว่าเธอพอจะเข้าใจแล้วว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือ คนพวกนั้นมาขู่แค่วันเดียวแล้วก็หายไปเลย

จูฮยอนมาตั้งแต่เมื่อไหร่!?แทยอนตกใจจนหน้าซีด จากแรกเริ่มแค่คิดว่าจะขึ้นมาเอาสมุดรวมภาพฝีมือตัวเองบนห้อง แต่กลับต้องแปลกใจที่เห็นประตูห้องของจูฮยอนเปิดอยู่ พอจะช่วยมาปิดให้กลับเห็นว่าจูฮยอนนั่งอยู่ในห้อง

มีอะไรหรือเปล่า ทำไมมาเงียบๆแบบนี้ล่ะ เกือบจะนึกว่าเป็นผีซะแล้ว?

จูฮยอนพยายามที่จะฝืนยิ้ม แต่แทยอนดูออกว่าน้องกำลังมีเรื่องในใจ ทุกครั้งที่ไม่สบายใจ จูฮยอนจะชอบแอบมานั่งคิดอะไรเงียบๆคนเดียวแบบนี้ทุกที

วันนี้หนูไปถามตำรวจเรื่องการตายของพ่อค่ะ พี่จำได้ไหมที่หนูเคยบอกว่า น้าซองอึนพูดว่า แม่เป็นคนบีบให้พ่อฆ่าตัวตาย

จำได้สิ ว่าแต่ตำรวจว่ายังไง?

แทยอนเดินย้อนกลับไปปิดประตูห้องลงอย่างเงียบๆ ขณะที่มิยองยังคงยุ่งอยู่กับการจัดกระเป๋าที่ด้านล่าง ร่างบางเดินวกกลับมานั่งลงข้างๆน้องสาวเพื่อรอรับฟังสิ่งที่จูฮยอนกำลังจะพูดต่อจากนี้ด้วยความตั้งใจ

ตำรวจบอกว่าแม่แจ้งจับพ่อในข้อหาฉ้อโกง พ่อติดพนัน แม้แต่บ้านหลังนี้พ่อก็เอาไปเดิมพันกลางบ่อนจนถูกพวกนักเลงตามมาไล่

แทยอนนั่งรับฟังด้วยความเห็นอกเห็นใจ มันเป็นเรื่องที่เราทุกคนไม่เคยคาดคิด แล้วตอนนั้นเราทุกคนต่างก็ยังเด็กมากด้วย

แล้วเธอคิดว่านี่จะใช้เป็นเหตุผลที่ทำให้พ่อกับแม่ของเธอเลิกกันได้ไหม?

จูฮยอนคิดว่าใช่ แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือเพราะอะไรพ่อถึงตัดสินใจฆ่าตัวตาย

พี่คิดว่ามันจะมีเรื่องอื่นอีกไหมคะ? แต่ถ้าไม่มีเรื่องอื่น แล้วอย่างนายจองยงฮวาจะอยากรู้เรื่องพวกนี้ไปทำไม เขาไปที่นั่นก่อนหนู ใช้ทะเบียนสมรสยืนยันว่าตัวเองเป็นสามีของหนูเพื่อขอดูแฟ้มประวัติคดีของพ่อด้วย

 



 

มิยองถึงกับมึนงงเมื่อเห็นแทยอนเดินลงมาจากห้องชั้นบนพร้อมกับจูฮยอนที่ไม่รู้ว่าเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่

มานี่เลย เด็กดื้อ! เธอมันเหลือเกิน จดทะเบียนไปไม่กี่วันก็อยู่ในโอวาทของสามีซะแล้ว

จูฮยอนซ่อนตัวด้านหลังพี่สาวคนโตพร้อมกับกลั้นหัวเราะ ส่วนแทยอนพยายามที่จะช่วยห้ามปรามด้วยความทุลักทุเล

นี่! ยัยหมู หยุด อย่าตีน้องนะ!”

เพื่อนห้ามแทนที่จะหยุด มิยองกลับยิ่งน้อยใจที่แม้แต่แทยอนยังเห็นดีเห็นงามยอมที่จะเป็นฝ่ายถูกไล่ออกจากบ้าน ถ้าจูฮยอนเป็นคนออกปากเองอย่างดีเธอก็คงแค่น้อยใจเสียใจ แต่นี่เธอ เจ็บใจที่ถูกคนอื่นมาเอ่ยปากไล่

แทยอน เธอกล่าวหาฉันได้หยาบคายมากเลยนะ

เห็นสีหน้าท่าทางของมิยองแล้วจูฮยอนก็ถึงกับกลั้นหัวเราะไม่ไหว จากทีแรกที่เดินเข้ามารู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกดีขึ้นมาในทันทีเลย

จูฮยอนไม่น่ารักเลยนะ หัวเราะพี่ทำไม!?

 

 

หลังจากปล่อยให้มิยองโวยวายจนหมดแรง ทั้งสามคนถึงนั่งลงพูดคุยกันเหมือนคนปกติธรรมดาทั่วไป จูฮยอนพยายามชี้แจงเรื่องบ้านให้มิยองได้เข้าใจ เหมือนที่ก่อนหน้าอธิบายให้แทยอนได้ฟังไปแล้ว

อะไรนะ! สรุปเขาไม่ได้ไล่พวกเราหรอกหรอ? มิยองถามหน้าเหวอ

ไม่ได้ไล่ค่ะ เขาแค่หวังดีจะช่วยซ่อมบ้านให้ ซ่อมให้ฟรีไม่คิดเงินด้วย หนูก็เลยต้องรีบคว้าโอกาสนี้เอาไว้

ก็แล้วใครจะไปรู้ หมอนั่นไม่เห็นอธิบายอะไร แล้วเวลาที่เขาพูดคุยกับพวกเรา สายตาของเขาน่ะ เหมือนกำลังดูถูกกันชัดๆ

ไม่ใช่แค่มิยองคนเดียวที่ไม่ชอบสายตาของยงฮวา แต่จูฮยอนก็ไม่ชอบด้วยเหมือนกัน สายตาของเขาทำให้เธอผวาได้ ไม่ว่าเธอจะไปไหนหรือทำอะไร คล้ายกับว่าจะมียงฮวาคอยตามติดเป็นเงาเกือบจะตลอดเวลา

หนูกำชับแล้วว่าให้เขาหาที่พักดีดีให้กับพี่สองคน ถ้าบ้านเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว ก็ค่อยย้ายกลับมาอยู่ได้เหมือนเดิม ถ้าระหว่างนี้มีเวลา อย่าลืมไปหาหนูที่บ้านนู้นบ้างนะคะ ส่วนตอนนี้หนูคงต้องรีบกลับก่อน มีเรื่องสำคัญมากที่จะต้องรีบไปเคลียร์ค่ะ

 





ยงฮวาเดินงุ่นง่านไปมา เอาแต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่จูฮยอนจะกลับมา จองชินบอกว่าวันนี้เธอลงทุนไปรื้อหาแฟ้มประวัติของชเวซองอึนด้วยตัวของเธอเอง พอไม่ได้สิ่งที่ต้องการก็เหวี่ยงวีนเล็กน้อยแต่ก็ยอมกลับไปทำงานแต่โดยดี

จุนฮีดีใจที่จงฮยอนมาที่บ้าน เธอดูแลต้อนรับเขาเป็นอย่างดี จากตอนแรกที่กลัวว่าเขาจะยังคงขุ่นเคืองเธอไม่หาย พอได้เห็นว่าเขามา จุนฮีก็รู้สึกโล่งใจ

ทานข้าวมาแล้วหรือยังคะ?

เรียบร้อยแล้วครับ พี่ยงฮวาอยู่หรือเปล่า

อยู่ในห้องทำงานค่ะ ฉันจะไปบอกพี่เค้าให้นะคะ ว่าพี่มาหา

การทักทายของเราช่างน้อยคำ แต่เพียงเท่านี้ก็ทำให้หัวใจของหญิงสาวตัวเล็กเต้นอย่างรัวแรง

คือตอนนี้ผมต้องการรายชื่อแขกครับ แต่ทั้งพี่ทั้งคุณจูฮยอนยังไม่บอกผมเลยว่าจะเชิญใครบ้าง

ความเจ้ากี้เจ้าการของจงฮยอนทำให้ยงฮวาถึงกับคิดหนัก นับวันงานแต่งงานก็ใกล้เข้ามาในทุกที ขนาดคริสตัลกับมินฮยอกยังแจกการ์ดแต่งงานไปเรียบร้อยแล้วทั้งที่งานของเราต่างกันแค่อาทิตย์เดียวเพียงเท่านั้น

ถ้าเริ่มจากคนใกล้ตัวก็คงมีไม่กี่คน ตัวพี่เองไม่เหลือญาติสนิทเลยแม้สักคน ส่วนคุณจูฮยอน เธอมีแค่น้องสาวอย่างจุนฮี แล้วก็คุณคิมแทยอนกับคุณฮวังมิยอง งานแต่งงานไม่มีญาติผู้ใหญ่เลยแม้แต่คนเดียว ถึงพ่อของผมจะยังอยู่ แต่ท่านคงเดินไม่ไหว

อย่ารบกวนพ่อของนายเลย ท่านแก่แล้ว

ถ้าอย่างนั้นเราก็คงต้องจัดไปเท่าที่ทำได้ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับว่างานจะออกมาดูไม่ดี ผมจะทำให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุด ให้สมกับที่เป็นวันพิเศษของพี่เลยล่ะ



 

ยงฮวากับจงฮยอนใช้เวลามากพอสมควรลิสต์รายชื่อแขกเหรื่อที่จะเชิญมาร่วมงาน จุนฮีรับหน้าที่ช่วยจัดเตรียมของว่างและเครื่องดื่มเข้ามาส่งให้ แค่ได้เห็นรอยยิ้มของจงฮยอน โลกมืดมนของจุนฮีก็สดใสขึ้นมาในทันที

พี่จูฮยอนกลับมาแล้วค่ะ

ร่างบางเดินหน้าตึงเข้ามาในบ้าน จูฮยอนพยายามบอกตัวเองให้ใจเย็นทั้งที่ความจริงร้อนใจจนแทบจะทนไม่ไหว เธอข้องใจจริงๆว่ายงฮวาไปถามเรื่องพ่อจากตำรวจทำไม ไหนจะยังไม่พอใจที่เขาแอบอ้างบอกกับตำรวจว่าเป็นสามีของเธอด้วย

จองยงฮวา! ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ทั้งสองหนุ่มพากันวงแตก ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ทั้งยงฮวาและจงฮยอนคิดว่าจูฮยอนคงจะกำลังโกรธมากจริงๆ ยิ่งได้เห็นหน้าก็ยิ่งแน่ใจว่าจากนี้ศึกหนักจะต้องก่อเกิดขึ้นมาอย่างแน่นอน

ใจเย็นๆนะครับคุณจูฮยอน มีอะไร ค่อยๆพูดกันน่าจะดีกว่า จงฮยอนพยายามช่วยห้ามปราม แต่ยิ่งพูดกลับเหมือนยิ่งราดน้ำมันลงในกองไฟมากกว่า

ขอฉันคุยกับเขาแค่สองคนนะคะ ถือว่าฉันขอร้อง

จงฮยอนยอมที่จะเดินออกจากห้องไปแต่โดยดี แม้แต่จุนฮีที่พยายามจะช่วยสอดส่องเฝ้าดูสถานการณ์ยังถูกจงฮยอนฉุดพาออกมาเพราะกลัวว่าเธออาจจะถูกลูกหลง

เป็นเด็กเป็นเล็ก ไม่ควรแอบฟังผู้ใหญ่คุยกันนะ

คนถูกพูดเตือนกลั้นรอยยิ้ม แต่ก็แอบผิดหวังหากว่าในสายตาของจงฮยอน เธอจะเป็นได้แค่เด็ก

หายโกรธฉันได้แล้วใช่ไหมคะ?

รอยยิ้มน้อยๆที่คล้ายจะเปี่ยมไปด้วยความหวัง ทำให้จงฮยอนแอบโทษตัวเองที่ทำให้จุนฮีต้องคิดมาก

ไม่ว่าจะยังไง ความถูกต้องจะต้องมาก่อนเสมอ ไม่ว่าคนที่เรารักจะทำผิดมากแค่ไหน แต่เรื่องของความรู้สึกมันเป็นคนละเรื่องกับบทลงโทษทางกฎหมาย

ฉันรู้ค่ะ ฉันอาจจะโง่และเคยดื้อดึง แต่สุดท้ายแล้วฉันรู้ดีว่าอะไรคือสิ่งที่ควรทำหรือว่าไม่ควรทำ ต่อไปฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้วค่ะ

จุนฮีเดินอมยิ้ม ยิ่งเขินมากขึ้นเมื่อรู้ตัวว่ามือของเราจับกันเอาไว้แน่นมากแค่ไหน




 

เมื่อได้ประจันหน้ากัน ยงฮวารู้สึกได้ว่าเหมือนเขากำลังยืนอยู่ต่อหน้าพายุฝนที่กำลังกรรโชกแรงและน่ากลัว

นายว่างมากเลยนะ เสร็จจากกรอกประวัติก็ไปสถานีตำรวจ

“….” ยงฮวาค่อนข้างตกใจที่รู้ว่าเราสองคนคล้ายจะมีใจตรงกัน แต่เขาปลงได้ถ้าจูฮยอนจะโกรธ

นายรู้เรื่องพ่อของฉันมากแค่ไหน แล้วนายไปหาตำรวจทำไม มีอะไรที่นายยังข้องใจอีกอย่างนั้นหรอ?

จูฮยอนพยายามเรียบเรียงคำถามอย่างมีสติ จากตอนแรกคิดว่าโกรธแทบตาย แต่พอเอาเข้าจริงแล้ว เธอยังหวังว่ายงฮวาอาจจะยอมพูดอะไรออกมาบ้าง

แต่ไม่เลย สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่เคยพูดอะไรเหมือนเดิม

“….”

จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม? ถือว่าเธอถามความสมัครใจของเขาแล้ว เพราะฉะนั้นนับตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ยงฮวาจะต้องโทษตัวเอง

ข้าวของบนโต๊ะทำงานถูกจูฮยอนกวาดทิ้งจนหล่นโครมลงบนพื้น แม้แต่แจกันดอกไม้ก็ยังถูกปัดจนตกแตก ข้าวของทุกอย่างที่ขวางหน้าเธอจะพังมันให้หมด หนังสือบนชั้น หรือแม้แต่คอมพิวเตอร์โน้ตบุค ถ้าจุดไฟเผาได้ เธอจะทำ

ยงฮวาอดทนยืนเป็นหัวหลักหัวตอให้จูฮยอนได้ระบายความรุ่มร้อนออกมา ข้าวของทุกชิ้นทุกอย่างในห้องทำงาน ถูกทำลายจนหมดภายในเวลาไม่กี่นาทีเท่านั้น หนังสือเล่มหนาถูกโยนมาปักเข้าที่หางคิ้วเข้าอย่างจัง ยงฮวายืนโงนเงนแต่ก็ยังพยายามที่จะทรงตัวยืนอยู่อย่างนั้น

เลือดสีแดงไหลอาบแก้มของคนตรงหน้า จูฮยอนวางมือจากทุกอย่างแล้วยืนหายใจหอบทั้งน้ำตา ก็แค่พูดมา แต่เขาก็ไม่เคยคิดที่จะพูดอะไรเลย คนอย่างนี้ต่อให้ตายก็คงไม่ยอมพูดอยู่ดี

พ่อของฉันติดพนัน โกงเงินบริษัทเหตุผลมีแค่นี้หรือเปล่า? พ่อของนายเป็นรักแรกของแม่ นายกับพ่อแทรกเข้ามาในตอนนั้น มันเป็นแค่ความบังเอิญหรือว่าตั้งใจ?

จูฮยอนก้าวเข้าหายงฮวาทีละก้าว น่าแปลกที่ไม่ว่าตนจะถูกคนตรงหน้ากระทำมากแค่ไหน ยงฮวากลับไม่เคยรู้สึกกลัวเลยแม้สักนิด

พูดสิ ทำไมไม่พูดล่ะ

ผมจะยังไม่พูดอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าคุณจะทำอะไรกับผม ก็อย่าหวังว่าผมจะพูด

นายนี่มัน!”

จูฮยอนเม้มริมฝีปากทั้งน้ำตา เธอตกใจและรู้สึกละอายที่ใช้ความรุนแรงจนทำให้คนตรงหน้าต้องเจ็บตัวอยู่เสมอ แต่เขาก็โง่ ยอมที่จะเป็นฝ่ายถูกกระทำจนทำให้เธอเสียนิสัย

ต่อให้ตายก็ไม่ยอมพูดใช่ไหม

“….” ยงฮวาพยักหน้าพร้อมกับข่มน้ำตา จูฮยอนก็เป็นเสียอย่างนี้ ชอบให้อารมณ์มาเหนือเหตุผล แล้วสุดท้ายก็มารู้สำนึกเอาตอนเกือบสาย

พี่ยงฮวา! พี่จูฮยอน!”

จุนฮีปราดวิ่งเข้ามา เธอตกใจกับสภาพห้อง แต่ก็ตกใจกับเลือดบนหน้าของยงฮวามากกว่า

พี่จูฮยอนโธ่ทำไมถึงทำอย่างนี้ล่ะคะ!?”

จูฮยอนไม่ได้ทำหรอก มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ ยงฮวาพูดแก้พร้อมกับเอามือกุมหางคิ้วของตัวเอง นาทีนั้นเขาเห็นใบหน้าของจูฮยอนซีดเผือด ยงฮวารู้ว่าจูฮยอนจะยิ่งไม่พอใจที่เขาออกรับแทนเธออย่างนี้ แต่เขาก็ทำอย่างนี้มาจนเป็นความเคยชิน เราสองคนต่างก็รู้จักกันดี

 



 

ถึงยงฮวาจะบอกว่าจูฮยอนไม่ได้ทำ แต่ทุกคนรู้และมั่นใจว่าเรื่องทุกอย่างที่เกิดในห้องนั้นจูฮยอนเป็นคนทำทั้งหมด ยิ่งเขาปกป้อง ทุกคนก็มีแต่จะมองเธอในแง่ร้าย นี่คือหนึ่งในเหตุผลว่าทำไมเธอถึงเกลียดเขามาก ยงฮวาฉลาดกว่าเธอหลายเท่าตัว เสแสร้งเล่นละครจนทำให้คนรอบตัวรักและพากันเห็นอกเห็นใจ แม่ของเธอก็เป็นหนึ่งในคนที่รักเขามาก รักเขามากกว่าที่รักเธอเสียอีก

เบาๆ พี่เจ็บ

พี่ก็นั่งนิ่งๆสิคะ มัวแต่หันหนีอยู่ได้ จุนฮีถอนหายใจใส่พี่ชาย เธอรู้ว่าจูฮยอนกำลังโกรธ แต่ถึงยังไงก็น่าจะเห็นใจยงฮวาบ้าง เขาไม่น่าจะต้องมาเจ็บตัวอย่างนี้เลย

“ไปโรงพยาบาลไหมครับ เผื่อจะต้องเย็บแผล”

ไม่ต้องหรอก แผลนิดเดียวเอง อย่าให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย

ในเมื่อยงฮวายืนยันอย่างนั้นจงฮยอนจึงไม่อยากพูดอีก เรื่องความบาดหมางระหว่างยงฮวากับจูฮยอนมีมาเนิ่นนานตั้งแต่เด็ก หลายครั้งที่เขาคิดว่าจูฮยอนทำเกินกว่าเหตุ แต่ยงฮวาก็แปลกที่ชอบทำตัวเป็นพระเอกทุกครั้ง

จะทบทวนรายชื่อแขกอีกสักรอบสองรอบไหมครับ ผมกลัวว่าคราวหน้าพี่อาจจะเลือดตกยางออกอีกก็ได้

ถึงจะให้หนักกว่านี้ ยงฮวาก็ไม่กลัว ถึงแม้จูฮยอนจะคิดว่าเขาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว แต่เขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่สมควรทำ

เอาตามนั้นแหละ มีแต่จะเชิญไม่ครบด้วยซ้ำ

 


 

จุนฮีมาส่งจงฮยอนที่หน้าบ้าน หลังได้เห็นรายชื่อแขกเหรื่อแล้ว จุนฮีก็อดหวั่นกลัวไม่ได้

เราควรบอกให้พี่จูฮยอนรู้ก่อนดีไหมคะ ฉันกลัวจัง กลัวว่าพี่จูฮยอนจะโมโหอีก

จงฮยอนหยุดยืนมองร่างบางแล้วอมยิ้ม ขนาดยงฮวายังไม่กลัวเลยเพราะฉะนั้นจุนฮีก็ไม่ควรที่จะต้องเป็นกังวล

จะมีกี่เหตุผลกันนะ ที่คนเราจะยอมคนคนหนึ่งได้มากถึงขนาดนี้

ยอมเพราะรักไงคะ พี่ยงฮวาชอบพี่จูฮยอนค่ะ ก็เลยยอมพี่จูฮยอนมาตลอดเลย

“….” นั่นคือสิ่งที่จงฮยอนเคยทำเพียงแค่คิด แต่เขาก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าสิ่งที่เขาคิดจะเป็นจริงหรือเปล่า จวบจนกระทั่งแม้แต่จุนฮีก็ยังรู้สึกได้

ตอนแรก ฉันก็ไม่แน่ใจหรอกค่ะ แต่พอมาคิดๆดู พยายามที่จะหาเหตุผลว่าทำไมป้าอินฮวาถึงสั่งให้พี่สองคนแต่งงานกัน ฉันคิดว่าป้าคงดูออกว่าพี่ยงฮวาชอบพี่จูฮยอนมากแค่ไหน ท่านก็เลยอยากช่วยให้พี่ยงฮวาสมหวัง

จงฮยอนยืนส่ายหน้า เขาไม่คิดว่าเหตุผลจะเหมือนนิยายรักอะไรแบบนั้น จุนฮียังเด็ก ไม่ผิดหรอกหากเธอจะคิดแบบนั้น

พี่กลับดีกว่า เอาไว้พรุ่งนี้จะมาใหม่

ค่ะ ขับรถกลับดีดีนะคะ จุนฮีโบกมือลาพร้อมกับรอยยิ้มน้อยๆ ตอนนี้เธอคิดถึงและเป็นห่วงแม่มาก แต่พอได้เห็นหน้าจงฮยอน ความรู้สึกนั้นก็บรรเทาเบาบางลงไปได้มากพอสมควร เธอหวังว่าแม่จะไม่ดื้อแล้วก็ไม่อาละวาดทำร้ายคนอื่น เธอจะรอจนกว่าทางตำรวจและทางโรงพยาบาลจะอนุญาตให้เข้าเยี่ยมได้ แค่นึกถึงว่าตอนนี้แม่ของเธออาจจะกำลังร้องไห้หรือตะโกนโหวกเหวกโวยวาย จุนฮีก็ถึงกับร้องไห้ออกมา

 

 




 

คิ้วแตกจนเนื้อที่หางตาปูดบวมช้ำ ซ้ำร้ายยังเหมือนจะไข้ขึ้นซ้ำเข้าให้อีก ตอนนี้ยงฮวาอยากดื่มน้ำมากแต่เขากลับลุกไม่ไหว รู้สึกหนักที่หางคิ้วแถมยังปวดแผลมากอีกด้วย

ไม่ใช่เพราะสำนึกในความผิด ไม่สิ เหตุผลที่มาก็เพราะสำนึกในความผิดนั่นแหละ แม้แต่ตอนนี้จูฮยอนยังไม่แน่ใจเลยว่าก่อนหน้านี้เธอทำอะไรลงไป

ยงฮวาตกใจที่อยู่ดีดีประตูห้องนอนที่ปิดล็อคเองกับมือถูกเปิดออกก่อนที่มันจะถูกปิดสนิทกลับเข้าไปดังเดิม ร่างบางก้าวเข้าหาคนที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียงนอน ถือวิสาสะทาบฝ่ามือวัดไข้บนหน้าผากร้อนผ่าว จนทำให้ใบหน้าที่แดงเพราะพิษไข้อยู่แล้ว กลับยิ่งแดงเพิ่มขึ้นอีก

แค่อยากมาดู ว่าใกล้ตายหรือยัง จูฮยอนรู้ว่ายงฮวาจะต้องกำลังระบมแผล และมีของแถมด้วยอาการไข้ขึ้นสูง ขนาดจุนฮีทำแผลให้แล้ว แต่ก็เหมือนว่าจะไม่สะอาดถูกใจเอาเสียเลย

คุณเข้ามาได้ไง? ยงฮวาเอ่ยถามเสียงแผ่ว ถ้าจูฮยอนทำอะไรอีก เขาคงได้ตายสมใจเธอแน่ๆ

นี่บ้านฉัน ฉันจะไขกุญแจเข้าห้องไหนก็ได้ นายมีปัญหาหรอ?

ยงฮวาสะดุ้งเฮือก เมื่อพลาสเตอร์ที่จุนฮีแปะไว้ให้ถูกดึงออกอย่างไร้ซึ่งความปราณี จูฮยอนเป็นหมอภาษาอะไรถึงได้มือหนักขนาดนี้ เขาเจ็บจนน้ำตาเล็ดเลยทีเดียว

อยู่นิ่งๆ ห้ามขยับ

คำสั่งนั่นไม่ต่างอะไรกับคำขู่ สำลีถูกทิ้งลงมากองให้ยงฮวาได้เห็น ดูเหมือนว่าจูฮยอนจะเริ่มเบามือลงและมอบความเมตตาปราณีให้กับบาดแผลของเขามากพอสมควร อย่างนี้สิถึงได้สมกับเป็นหมอจริงๆหน่อย

แผลไม่ลึก แต่ช้ำแล้วก็อักเสบ ฉันทำแผลให้เสร็จแล้ว ก่อนนอนอย่าลืมกินยาลดไข้ด้วยนะ

จูฮยอนก้มหน้าก้มตาเก็บยาใส่กล่อง ยงฮวานอนมองหญิงสาวแล้วเผลอตัวอมยิ้ม ถึงจะเจ็บตัวแต่ตอนนี้หัวใจของเขากลับรู้สึกดีมากจนบอกไม่ถูกเลย

ไม่คิดจะขอโทษผมหน่อยหรอ

ฉันทำแผลให้ แถมยังเอายามาให้กิน แค่นี้ยังไม่พอหรอ?

ยงฮวาฉวยคว้าข้อมือบาง มือของเขาร้อนผ่าว แต่ก็จับข้อมือของจูฮยอนเอาไว้แน่น

ป้าอินฮวารักคุณมากนะ

จูฮยอนน้ำตาร่วง ถึงใจจะเชื่ออย่างนั้น แต่เป็นเพราะที่ผ่านมาแม่เลือกที่จะอยู่กับยงฮวากับพ่อของเขามากกว่าเธอ เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่เชื่อความรักนั้นอีกแล้ว

ถึงจะรัก แต่ก็รักน้อยกว่านาย น้อยกว่าพ่อของนาย

คุณนี่มัน จนป่านนี้แล้วก็ยังชอบเปรียบเทียบเหมือนกับเด็กไม่รู้จักโต

ไม่ต้องมาพูดดี ไม่ต้องเสียเวลาลดตัวมาสั่งสอนฉันหรอก ถ้าไม่พอใจก็ไปแจ้งตำรวจมาจับฉันเลยก็ได้ ขอร้องล่ะ อย่าแกล้งทำตัวแสนดีได้ไหม ฉันน่ะร้ายกาจแค่ไหนนายก็รู้

จูฮยอนกระชากข้อมือออก แต่ยงฮวาก็ฉวยคว้าข้อมือของเธอเอาไว้อีกครั้ง แน่นอนว่าเขารู้จักเธอดี เขารู้และเข้าใจดีว่าจูฮยอนรู้สึกยังไง

จำได้ไหมที่คุณเคยแกล้งตกน้ำตอนเด็กๆ ตอนนั้นผมช่วยคุณไม่ได้เพราะผมว่ายน้ำไม่เป็น แต่ตอนนี้ผมว่ายน้ำเป็นแล้วนะ ถ้าหลังจากนี้คุณตกน้ำอีก ผมจะช่วยคุณเอง

“….” คนบ้าอะไรอยู่ดีดีก็มาพูดรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ เขาจะช่วยเธองั้นหรอ พูดเหมือนกำลังจีบกันทางอ้อมไม่มีผิด

แอบชอบฉันหรือไง ถึงได้มาทำเป็นพูดดี คนพูดหน้าแดงมากพอๆกับคนฟัง ตอนนี้ยงฮวาไข้ขึ้นสูงจนเกือบจะทะลุปรอทวัดไข้ได้แล้ว 

มั่นใจตัวเองมากเกินไปหน่อยหรือเปล่า ถึงได้ตีความอะไรอย่างนั้น

เขาพูดถูก แต่ที่ผ่านมาคุณหมอซอจูฮยอนเสน่ห์แรงมากจนอาจจะพูดได้ว่า เธอค่อนข้างรู้ทันผู้ชาย ที่ผ่านมาเราคงใกล้ชิดกันมากเกินไป มากจนทำให้เกือบจะลืมไปว่าเธอกับเขา เราทั้งสองคนเกลียดกันมากแค่ไหน

นั่นสินะ ฉันยอมรับก็ได้ว่ามั่นใจมากเกินไป แต่ทีหลังก็อย่ามาแอบอ้างว่าเป็นสามีของฉันสิ เห็นว่าเจ็บตัวแล้วหรอกนะ เรื่องนี้ฉันจะเก็บไว้คิดบัญชีกับนายทีหลัง จูฮยอนคว้ากล่องยาขึ้นมา ทว่าแต่มันก็ช่างน่าโมโหที่เธอปิดฝากล่องไม่สนิทจนทำให้ยาในกล่องเทกระจาดลงมาทั้งหมด

ยงฮวายอมที่จะปล่อยมือออก ทำเพียงแค่นอนมองดูจูฮยอนกวาดยาของเธอกลับใส่ลงในกระเป๋า ไม่ว่าเขาจะอยู่กับใคร แต่สุดท้ายก็จะต้องกลับมาหาจูฮยอนตลอด เมื่อก่อนเขาคิดว่าตัวเองต้องทำไปตามหน้าที่ ทำเพียงเพราะแม่ของจูฮยอนขอร้องให้เขาช่วยตามดูลูกสาวให้ แต่ตอนนี้ยงฮวาไม่แน่ใจแล้วว่าหัวใจของเขาเป็นอะไร น่ากลัวว่ามันจะยอมสยบให้กับเธอคนนี้ไปหมดแล้ว กว่าจะรู้สึกตัวก็ยากที่จะถอน ก็แล้วถ้าจองยงฮวาจะชอบซอจูฮยอน โลกมันจะแตกหรือ?


 

 

 

******************************100%*****************************

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4162 barbiebot (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 02:36
    สงสารพี่ยง T_T
    #4,162
    0
  2. #4141 papink (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 14:27
    รักก็บอกเค้าไป...
    #4,141
    0
  3. #3770 cassysanuk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 04:03
    อ้ายยย ซอจูจะโดนปล้ำ เอ้ย! รังแกไหมเนี่ยยยย
    #3,770
    0
  4. #3045 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:24
    ยงพระเอกมาก
    #3,045
    0
  5. #2162 shawolp10 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 21:04
    เมื่อพูดแล้วทำให้น้องซอเจ็บปวด พี่ยงเลยยอมเก็บไว้ยอมให้ตัวเองเจ็บตัวดีกว่าให้น้องซอต้องหัวใจสลายกับความจริง แบบนี้มันเกินคำว่ารักแล้ว
    #2,162
    0
  6. #2061 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 21:06
    ได้เลือดจนได้นะยง สงสารยงอ่ะ

    ซอฮยอนใจร้าย อารมณ์ร้ายจังเลย คุณหมอคะะะะะ

    แต่ถ้ายงเลือกบอกความจริงน้องซอไป น้องซอคงไม่ต้องเจ็บแบบนี้

    น้องคงบีบหัวใจมากๆ ใครก็อยากรู้เบื้องหลังของพ่อตัวเอง
    #2,061
    0
  7. #2020 bank (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 10:00
    ชอบก้จีบเลย ชอบก้จีบเลยซิ 55 โลกไม่แตกหรอก



    แต่ต้องรับอารมณ์ซอให้ได้ด้วยนะ
    #2,020
    0
  8. #1964 Pucca Pook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:13
    "แต่ตอนนี้...ผมว่ายน้ำเป็นแล้วนะ ถ้าคูรตกน้ำผมจะช่วยคุณเอง"

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด (>///
    #1,964
    0
  9. #1952 bellloveYongseo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 15:23
    ไรกันยงชอบเขาโลกก็ไม่แตกหรอกยง 555
    ซอนี่ก็ร้ายจริงๆเลย
    #1,952
    0
  10. #1873 BoiceChom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 20:56
    ยอมแพ้ใจอิยงจริงๆ ตามดูน้องห่างๆ คอยรองรับอารมร์ประหนึ่งไวทองของน้อง แต่ก็ไม่หายไปไหน





    แต่ชอบให้ทะเลาะกันนะ ฟินดี 5555
    #1,873
    0
  11. #1694 softhy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 19:41
    หมอซอทำยงฮวาแสบเหมือนกันนะ555..อิยงรักน้องซอเข้าแล้วล่ะ .. ปกป้องน้องซอตลอดเลย..อยากให้น้องซอลดอคติลงบ้าง...
    #1,694
    0
  12. #1244 Beam Supattra (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 00:31
    จูฮยอนดูจะรุนแรงเกินไปน้าา ว่าแตพี่ยงรู้เรื่องอะไรมาอีกอ่า ทำไมถึงต้องปกปิดกับซอ -3-
    #1,244
    0
  13. #1105 natnat16 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 22:28
    ใจจริงยงคงอยากจะบอกน้อง แต่คงยังไม่ถึงเวลาอ่ะขอให้น้องใจเย็นๆ นะ 
    #1,105
    0
  14. #1043 Lovelyminmin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 08:05
    นี่ๆๆๆๆๆเค้าหายไปหายวันกลับมทอ่านต่อทำไมตอนนี้ชีวิตพี่ยงมันน่าสงสารขนาดนี้ละคร่าาาาาาา หัวแตกแถมเป็นไข้!!แต่ดูเหมือนจะได้สิ่งดีๆกล้บมาเหมือนกันนะเนี่ย ><. เอาละสู้ต่อไปนะยง~~~~~ ความจริงเปิดเผยเมื่อไหร่คงจะง่ายกว่านี้ 55555
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #1,043
    0
  15. #977 bluecherry2228 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 19:07
    โถวววๆ น่าสงสารพี่ยง ยอมน้องซะขนาดนี้ชักจะยังงัยๆซะแล้วว
    #977
    0
  16. #968 ning_ja (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 10:33
    คุณหมอซอจูฮยอน มั่นใจได้เลยค่ะ

    อีตาวัตถุโบราณแอบชอบคุณหมอจริงๆ

    ชอบก็บอกว่าชอบไปเลยยง

    กล้าๆ หน่อย
    #968
    0
  17. #960 Yunhom (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 20:53
    xตกลงแกหลงรักน้องตั้งแต่ตอนตามแล้วใช่ไม๊ยง

    รู้ใจตัวเองช้าจังลายฟรี



    อยากรู้อดีตจังค่ะ
    #960
    0
  18. #893 Aroma Candle (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 05:51
    ตามมาอ่านต่อค่ะ^^



    ชินนี่กับพี่ยงรู้อะไร ซอกับเราเหล่านักอ่านไม่รู้อะไรกันแน่

    มีอะไรในประวัติชเวซองอึนกันแน่ ตอนนี้อยากรู้มากเลยยยย

    ส่วนจุนฮีน่าสงสารทุกเรื่อง ทั้งเรื่องแม่ เรื่องพี่จง พี่จงนี่ก็นะ ตาถั่วอะไรขนาดนั้น

    น้องไม่ได้เด็กแค่หน้าเด็กหรือเปล่า เค้าชอบแกมากนะ แอบชอบมานานด้วย รีบมองเห็นสักทีสิ



    อีพีนี้พี่ยงเจ็บตัวอีกแล้ว โธ่ น่าสงสาร จะสมน้ำหน้าที่ไม่บอกก็ไม่ได้

    เพราะถ้าบอกไปความจริง(อาจจะ)ทำให้ซอเสียใจ พี่ยงเลยไม่อยากพูด

    แต่เจ็บตัวก็ดี เลยได้แอบมีโมเม้นต์นิดหน่อยตอนซอมาดูแล

    รู้สึกว่าเป็นฉากแอบหวาน (แอบจริงๆ 555) ที่น่ารักมาก

    ชอบมากค่ะ แหม่ อิพี่ยงแล้วมาทำเป็นว่าว่าเขาหลงตัวเอง เข้าข้างตัวเอง ชิ

    คำพูดแกน่พมันแสดงหมดค่ะว่าตกหลุมรักเขาไปแล้ว

    "ตอนนั้นผมช่วยคุณไม่ได้เพราะผมว่ายน้ำไม่เป็น แต่ตอนนี้...ผมว่ายน้ำเป็นแล้วนะ ถ้าคุณตกน้ำอีก ผมจะช่วยคุณเอง"

    นี่มันประโยคหยอด ประโยคจีบ พี่ยงคะ รู้ตัวและยอมรับทั้งกับตัวเองและคนอื่นได้แล้วค่ะ

    ว่าหลงรักน้องมากมาย หวงน้องสุดๆ

    #893
    0
  19. #857 namtanfc (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 10:29
    เขิลอ่าา ค่อยๆเข้าหากันทีละนิดแล้วว น่ารักมากเลยค่าา พี่จอยสู้ๆนะคะ
    #857
    0
  20. #854 Phitcha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 01:09
    ยงยอมน้องซอตลอดเลยยยย น่ารักมากๆๆ
    #854
    0
  21. #853 only (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 23:46
    น้องซอเริ่มเป็นนห่วงยงแล้ว

    ยงคนอื่นเขารู้หมดแล้วนะว่าแกคิดอะไรกะซอเมื่อไรแกจะรู้ใจตัวเอง
    #853
    0
  22. #850 แฟนฟิค (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 22:08
    ยงรักน้องซอ แต่น้องซอก็รุนแรงไปนะ อิอิ
    #850
    0
  23. #841 jin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 07:26
    ทั้งตามติด เจ็บตัวตั้งหลายครั้งให้กะอารมณ์ขึ้นๆลงๆของน้องซอ

    ยงก็ไม่ปริปากว่า ยงก็เริ่มจะรู้ใจตัวเองแล้วว่าที่่ยอมซะขนาดนี้เพราะ

    ชอบน้องซอ
    #841
    0
  24. #838 johlanla (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 02:45
    จงฮยอนทำหน้าที่ได้ดี
    พายุซอฮยอนน่ากลัวมาก
    โลกไม่แตกหรอยง แต่โลกจะเป็นสีชมพู
    ขอบคุณมากๆ คะ ^^
    ปล.
    ปมพ่อแม่ทำให้พลาดไม่ได้สักตัวอักษร
    #838
    0
  25. #837 ekr9 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 00:13
    โลกไม่แตกหรอกค่ะ แต่หัวพี่สิคะที่แตก
    ซอไปรู้ทันยงอีกอ่าาา
    #837
    0