Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 8 : Hate you, I hate you Chapter 7 :: Wedding dress [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    19 พ.ย. 57



Hate you, I hate you Chapter 7

Wedding dress

 




 

 

ซูโฮวิ่งแล่นมาหายงฮวาถึงที่ทำงาน ในฐานะผู้ชายด้วยกันซูโฮรู้สึกเสียหน้ามาก ไหนจะยังไม่พอใจที่รู้ว่ายงฮวาเจ้ากี้เจ้าการรับอาสาพาเขาไปส่งถึงห้องพักอีก

ทันทีที่เห็นยงฮวาเดินออกมาจากห้องประชุม ซูโฮก็เดินตรงเข้ามาดักหน้าเขาเอาไว้ ยงฮวาค่อนข้างแปลกใจที่เห็นว่าซูโฮมาหา และเท่าที่ประเมินดูด้วยสายตาแล้ว ดูเหมือนว่าซูโฮคงจะไม่ค่อยพอใจเขาสักเท่าไหร่นัก

มีธุระอะไรกับผมหรอครับ?

จูฮยอนบอกผมว่าคุณเป็นคนไปส่งผมที่บ้าน… ” จะให้พูดทั้งหมดซูโฮกลับรู้สึกกระดากปาก

ยงฮวาหันมองสภาพแวดล้อมรอบตัวก่อนที่จะผายมือเชิญซูโฮไปที่ห้องทำงานส่วนตัว เราไม่ควรพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนอื่น ถึงอย่างไรเขาก็ควรจะรอบคอบไว้ก่อน

เชิญทางนี้ดีกว่าครับ

ซูโฮเดินตามยงฮวาเข้ามาอย่างไม่เต็มใจสักเท่าไหร่นัก แต่มาคิดๆดูแล้ว พูดคุยกันเองในแบบส่วนตัวย่อมดีมากกว่า

ดื่มอะไรดีครับ? ยงฮวาเอ่ยถาม

ไม่ล่ะครับ ขอบคุณ ซูโฮพูดตอบหน้าตึง เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะจะมาขอบคุณอะไรเขาทั้งนั้น ยงฮวาควรจะได้รู้ไว้ว่าเขาไม่พอใจมากแค่ไหนกับเรื่องที่จูฮยอนจดทะเบียนสมรสและจะต้องแต่งงานกับเขาในเร็ววันนี้ จูฮยอนบอกว่าเธอแต่งงานเพราะหวังสมบัติ นั่นคือสิ่งที่ซูโฮคิดว่ามันไม่สมเหตุผล เขารู้จักจูฮยอนมาตั้งแต่เด็ก เธอไม่ใช่คนเห็นแก่เงินเลย

ถ้าอย่างนั้นบอกธุระของคุณมาเลยดีกว่าครับ ผมยังมีงานต้องทำอีกมาก เย็นนี้ต้องกลับไปลองชุดแต่งงานด้วย

ซูโฮต้องข่มใจฟังทั้งที่รู้ว่ายงฮวาตั้งใจพูดอวด ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ายงฮวาตามจูฮยอนมานานเท่าไหร่ หมอนี่ตามจูฮยอนยิ่งกว่าเงา อย่ามาอ้างเลยว่าทำตามคำสั่งของแม่จูฮยอน เซ้นส์ของผู้ชายด้วยกันมันบอก

ผมมีเรื่องต้องตกลงกับคุณก่อน

ยงฮวานั่งติดกระดุมเสื้อสูทเล่นพลางชักสีหน้าทำเหมือนตั้งใจที่จะรอรับฟัง

ผมคิดว่าคุณจะมาขอบคุณผมเสียอีก

ใช่ครับ ผมควรจะขอบคุณ แต่คุณก็น่าจะรู้ว่าผมทำอย่างนั้นกับคุณไม่ลงหรอก

คราวนี้ยงฮวาแกล้งนั่งแคะหู เขาล่ะไม่อยากเชื่อว่าหมอนี่จะรักหลงจูฮยอนมากจนถึงขั้นมองไม่เห็นน้ำใจของเขาเลย รู้อย่างนี้น่าจะปล่อยให้นอนจมกองอ้วกน่าจะเข้าท่ากว่า

คือคุณมีเรื่องจะตกลงกับผม หลังจากที่ผมเพิ่งจะช่วยเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้คุณหรอครับ? ยงฮวาแกล้งถามหน้าซื่อ

ไม่ใช่เรื่องนั้น ผมรู้ว่าคุณไม่โง่นะ

ใช่ครับ ผมไม่โง่ จูฮยอนบอกผมว่าเธอบอกเลิกคุณเรียบร้อยแล้ว เพราะฉะนั้นนอกเหนือจากคำขอบคุณ ผมคิดว่าเราสองคนไม่ควรจะมีเรื่องอะไรต้องพูดกัน ผมเองก็ไม่สนใจเรื่องนักร้อง… ”

คนตรงหน้าลอยหน้าพูดสวนกลับมาได้อย่างน่าทึ่ง ซูโฮรับรู้ว่ายงฮวากำลังประกาศศึกสงครามกับเขาแล้ว

ผมรู้ว่าคุณสองคนจะต้องทนอยู่ด้วยกันแค่ปีเดียว ผมก็แค่อยากบอกคุณว่าอย่าคิดแตะต้องจูฮยอนเป็นอันขาด

ยงฮวารู้สึกหน้าชาขึ้นมาทั้งที่ก่อนหน้ารู้สึกมั่นใจว่าตัวเองนั้นเป็นต่อ

จูฮยอนบอกคุณอย่างนั้นหรอครับ?

ครับ เราสองคนไม่มีความลับต่อกัน เธอบอกให้ผมอดทน พอครบหนึ่งปี เธอสัญญาว่าจะกลับมาหาผม ที่ผมมาที่นี่ก็เพราะอยากตกลงกับคุณเรื่องนี้ จูฮยอนไม่ได้บอก คนที่บอกเรื่องนี้คือมิยองกับแทยอน ซูโฮก็แค่รับสมอ้างตีกรอบกันท่าไม่ให้ยงฮวาทำอะไรเกินเลย ถึงเขาจะขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ได้รับสิทธิ์จูงมือพาจูฮยอนเข้าพิธีแต่งงาน แต่จองยงฮวาควรจะรู้ไว้ว่าเขาเป็นได้แค่สามีในนามเท่านั้น

ผมคงไม่ต้องพูดนะ ว่าผมกับจูฮยอน เราสองคนมีความสัมพันธ์ระดับไหน เธอเข้าออกบ้านผม เราสองคนกินข้าวเย็นด้วยกันแทบทุกวัน ตอนกลางคืนผมก็ร้องเพลงกล่อมให้เธอนอน…”

ยงฮวาเกิดอาการหูอื้อ ต่อให้ซูโฮไม่พูด เขาก็คิดว่าตัวเองไม่ได้โง่ จูฮยอนคบผู้ชายมาแล้วกี่คน พากันเข้าโรงแรมกี่ครั้ง ทำไมเขาจะไม่รู้ แต่คนที่เป็นลูกผู้ชายไม่ควรยกเอาเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เขาไม่เห็นผลอะไรเลยนอกจากเป็นการเปิดเผยพฤติกรรมที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิงของคนตรงหน้า

จบหรือยังครับ ถ้าจบแล้วก็กลับบ้านไปกินนมนอนได้แล้ว ถ้ายังไม่จบ ผมจะต่อยปากคุณให้พูดไม่ได้อีกเลย

 

 




 

มิยองกับแทยอนยอมปฏิเสธนัดแฟนหนุ่มเพื่อมาหาจูฮยอนที่บ้าน ช่วงเวลาไม่กี่วันที่จูฮยอนย้ายกลับมา บ้านหลังเล็กที่เราสามคนเคยอยู่ด้วยกันแลดูเงียบเหงาลงไปอย่างทันตา

จูฮยอนช่วยพี่สาวทั้งสองคนทำมื้อเย็น เรื่องทุกอย่างที่เกิดกับเธอมันฉุกละหุกและรวดเร็ว ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้านเธอนอนไม่ค่อยหลับ ทุกครั้งที่เข้าไปในห้องของตัวเอง ก็จะเห็นแม่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง หากสิ่งที่เห็นเป็นดวงวิญญาณเธอคงไม่คิดหลีกหนี แต่ความจริงก็คือจูฮยอนรู้ว่าสิ่งที่เธอเห็นคือภาพลวงตา ยิ่งได้เห็นเธอก็ยิ่งต้องโทษตัวเอง

พี่สองคนไปทำงานกับซูโฮหรอคะ?

อืม จ๊ะ ไปทำได้หลายวันแล้วล่ะ สนุกมากด้วย สีหน้าของมิยองเต็มไปด้วยความสุข เธอชอบแฟชั่น ชอบการแต่งหน้าแต่งตัว เธอชอบในงานนี้มากต่างกับแทยอนที่บอกว่าทำไปอย่างนั้นเอง

แล้วพี่แทยอนล่ะคะ สนุกไหม?

จูฮยอนรู้ว่าแทยอนชอบศิลปะ พี่สาวคนโตของเธอชอบวาดรูป บ่อยครั้งที่แทยอนมักจะชอบใช้เวลาอยู่กับตัวเองในห้องเงียบๆคนเดียว

ก็พอได้อยู่ พี่ไม่เลือกงานอยู่แล้ว เธอก็รู้ แทยอนยิ้มกว้าง มีงานทำดีกว่าไม่มีงาน ถึงแม้บางทีงานจะน่าเบื่อแต่เธอทนได้

ไปเรียนต่อเถอะนะคะ แม่เป็นห่วงพี่สองคนมาก หนูเองก็เป็นห่วงพี่สองคนด้วยเหมือนกัน

แทยอนกับมิยองพากันเงียบไปพักใหญ่ ที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าแม่ของจูฮยอนไม่เคยเอ่ยปาก แต่เหตุที่พวกเธอสองคนปฏิเสธก็เพราะพวกเธอเกรงใจ แม่ของจูฮยอนดูแลเธอสองคนมาตั้งแต่เด็กจนโต แล้วอีกอย่างค่าเล่าเรียนระดับมหาวิทยาลัยก็แพงมากด้วย

พี่สองคนทำงานเลี้ยงตัวเองได้ เลิกห่วงพวกเราได้แล้วนะ

เป็นแบบนี้ทุกที ทุกครั้งที่เอ่ยถึงเรื่องเรียนต่อ แทยอนกับมิยองก็จะเอาแต่ปฏิเสธทุกครั้ง จูฮยอนรู้ว่าพี่สาวทั้งสองรู้สึกยังไง แต่ระหว่างเราสามคน มันมากกว่าคนรู้จักหรือเป็นแค่เพียงพี่น้องธรรมดาทั่วไป ตลอดช่วงเวลาที่จูฮยอนรู้สึกว่าตัวเองอยู่อย่างโดดเดี่ยว ทุกครั้งที่หันหลังกลับไปมอง เธอก็จะได้เห็นว่ามีแทยอนกับมิยองอยู่ข้างๆเสมอ

คิดว่าทำเพื่อหนูสักครั้งได้ไหมคะ อย่างน้อยแม่ของหนูก็จะได้หมดห่วง มหาวิทยาลัยจะเปิดภาคการศึกษาใหม่อย่างช้าต้นปีหน้า ถ้ายังไงลองคิดดูอีกทีเถอะนะคะ

“….” แทยอนกับมิยองหันมองหน้ากัน มิยองอยากเรียนต่อด้านแฟชั่น ทุกครั้งที่ได้รับการเสนอเรื่องเรียนต่อ หัวใจของเธอจะเต้นแรง มีความปรารถนาอย่างแรงกล้า แต่สุดท้ายก็ต้องหยุดพักทุกอย่างเอาไว้แล้วเลือกที่จะอยู่กับความเป็นจริง เพราะที่ผ่านมาเธอรบกวนแม่ของจูฮยอนมามากพอแล้ว

หนูไม่มีใคร มีแต่พี่สองคน ถ้าแม้แต่พี่ยังมัวแต่เกรงใจหรือคิดว่าหนูเป็นคนอื่น แล้วจากนี้หนูจะเหลือใครคอยยืนอยู่ข้างๆอีก นะคะ พวกพี่ยินดีที่หนูเรียนจบจนได้ทำงานเป็นหมอ หนูเองก็อยากยินดีกับพวกพี่สองคนด้วยเหมือนกัน

“….” แทยอนเอาแต่ยืนนิ่งเงียบ เมื่อก่อนเธอมักจะคอยชี้นำบอกให้มิยองปฏิเสธ แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ชี้นำอะไรอีกแล้ว

มิยองตามใจเธอนะ

ท่าทีของแทยอนเปลี่ยนไป ถึงมิยองจะดีใจที่เพื่อนไม่ขัด แต่การได้มาทำงานในสิ่งที่ตัวเองรัก เธอคิดว่าประสบการณ์ในช่วงเวลานี้มีค่ากับเธอมากด้วยเหมือนกัน

ยังมีเวลาอีกหลายเดือน เอาเป็นว่าตอนนี้พี่ขอทำงานก่อนแล้วกัน อย่างน้อยจะได้พิสูจน์อะไรหลายๆอย่าง หลังจากนี้หน้าที่ของพวกเราก็คือส่งเธอเข้าห้องหอในคืนวันแต่งงาน

จูฮยอนยืนหน้าง้ำงอ ขณะที่พี่สาวทั้งสองกลับเอาแต่หัวเราะชอบใจ

ถ้าพี่สองคนได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย เธอก็กำลังจะได้เป็นแม่บ้านสินะ มิยองแซวน้องสาว ทำเอาจูฮยอนถึงกับต้องยืนเอามือปิดหู

มันเริ่มจะไม่ตลกแล้วนะคะ

แม้แต่แทยอนยังหัวเราะชอบใจ ถึงใจของจูฮยอนจะไม่เคยคิดอยากแต่งงานแต่เธอกลับสามารถยิ้มและหัวเราะ เอาเรื่องเครียดๆมาล้อเล่นกับพี่สาวทั้งสองคนทำเหมือนว่ามันเป็นเรื่องสนุกสนาน

….

….

มิยองมองสำรวจเจ้าสาวคนสวย ปฏิเสธไม่ได้ว่าจูฮยอนหุ่นดีน่ามองมากแค่ไหน ชุดที่เลือกมาอินเทรนล้ำสมัยส่งให้ยิ่งดูสวยสง่าเกินหน้าใคร ยิ่งแต่งหน้าทำผมเป๊ะทั้งตัวขนาดนี้แล้ว รับรองได้เลยไม่ว่าใครได้เห็นก็จะต้องตกตะลึงไปกับความสวย แต่ในฐานะที่อยู่ด้วยกันมานาน รับรู้และเข้าใจทุกอย่างว่าแท้จริงแล้วจูฮยอนเป็นคนแบบไหน มิยองคิดว่าชุดนี้ไม่เหมาะกับจูฮยอนเอาเสียเลย

แทยอนไม่พูดอะไร นอกจากนั่งมองแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ จูฮยอนหุ่นดี ใส่อะไรก็สวย เธอคิดว่าต่อให้หลับตาเลือกชุดเจ้าสาว จูฮยอนก็จะยังคงดูสวยมากอยู่ดี

จุนฮีซึ่งเพิ่งกลับมาถึง เห็นพี่สาวของตัวเองในชุดเจ้าสาวแล้วก็ถึงกับยืนตกตะลึงอ้าปากกว้างเพราะตกใจในความสวย

พี่จูฮยอนพี่สวยที่สุดเลย

จริงหรอจ๊ะ? ดูเหมือนว่าจะมีจุนฮีคนเดียวที่รู้สึกยินดี พี่สาวคนโตอย่างแทยอนผู้ไม่เคยสนใจเรื่องการแต่งตัวหรือแฟชั่นจูฮยอนไม่รู้สึกแปลกใจ แต่ที่ทำให้อึ้งๆจนสูญเสียความมั่นใจก็คือสีหน้าของมิยองในตอนนี้ต่างหาก

ไอ้สวยมันก็สวยอยู่หรอก แต่สวยแบบขัดตาน่ะ เธอรู้สึกไหมล่ะ?

คำถามของมิยองราวกับล่วงรู้ถึงความรู้สึก จูฮยอนรู้แต่แรกแล้วว่าชุดนี้ไม่ใช่สไตล์ที่เธอชื่นชอบและมันก็ไม่เหมาะกับเธอ แต่ที่เลือกมาก็เพราะตั้งใจเลือกประชดยงฮวามากกว่า

แต่งงานทั้งที อย่าทำอะไรที่ขัดกับตัวเองเลยนะ ไม่แน่หรอกว่านี่อาจจะเป็นงานแต่งงานครั้งเดียวในชีวิตของเธอก็ได้

แทยอนหันมองหน้าจุนฮีแล้วก็ยิ้มเจื่อน จะว่าตลกก็ตลกอยู่หรอก แต่จะคิดว่าถ้านี่อาจจะเป็นงานแต่งงานครั้งเดียวในชีวิต แทยอนคิดว่าจูฮยอนจะต้องกำลังอยากร้องไห้แน่ๆ

พี่มิยอง พี่กำลังจะบอกว่าชุดที่พี่จูฮยอนเลือกไม่เหมาะกับพี่เค้าหรอคะ?

คำถามของจุนฮีพาซื่อแต่ก็ตรงใจ ถึงที่ผ่านมาจูฮยอนจะพยายามเปลี่ยนตัวเอง แต่มันก็ไม่ได้ดูขัดตาเท่ากับในวันนี้ ในความคิดของมิยองก็คือจูฮยอนควรที่จะสวยที่สุดในวันแต่งงานถึงแม้ว่าสถานการณ์จะพาให้กล้ำกลืนฝืนทนก็ตามที มิยองคิดว่าจูฮยอนไม่จำเป็นจะต้องสวมชุดทันสมัยหรืออินเทรนตามกระแส เพราะว่าจูฮยอนเป็นผู้หญิงที่มีคุณค่าในตัวของเธอเองอยู่แล้ว








 

ยงฮวากลับมาถึงล่าช้าเกินเวลา วันนี้นอกจากเรื่องงานแล้ว อดีตคนรักคนล่าสุดของจูฮยอนยังทำให้เขาโมโหจนอยากฆ่าคน มีอย่างที่ไหนเป็นผู้ชายแท้ๆแต่กลับเอาเรื่องในอดีตมาสาธยายแบบไม่ให้เกียรติผู้หญิง ถ้าคนอย่างซูโฮไม่มีสมบัติจากพ่อแม่ พนันได้เลยว่าหัวสมองเท่านี้ไม่มีทางได้เป็นถึงระดับผู้บริหารหรือเป็นเจ้าของค่ายเพลงอย่างแน่นอน

กลับมาแล้วหรอคะ?

จุนฮีแอบผิดหวังที่วันนี้จงฮยอนไม่ได้มาด้วยตัวเอง เมื่อวานเขายังส่งข้อความมาแจ้งข่าวเรื่องชุดแต่งงาน พอเธอส่งข้อความตอบกลับไป เขาก็ส่งตอบกลับมา จุนฮีหลงคิดว่าวันนี้จงฮยอนจะมา แต่สุดท้ายเธอก็ต้องผิดหวังที่ไม่เห็นเขาเลยแม้แต่เงา

ไปไหนกันหมด กลับกันหมดแล้วหรอ?

ยังหรอกค่ะ มาทางนี้สิคะ พี่จูฮยอนน่าจะเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว

“….” ยงฮวาก้มมองนาฬิกาข้อมือ เขามาสายไปมากกว่าสามชั่วโมง และเขาก็คิดว่าจูฮยอนน่าจะลองชุดเสร็จเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ




จุนฮีเดินนำพี่ชายเข้ามาในห้อง ในครู่แรกยงฮวามองเห็นแค่แสงสีขาว แยกไม่ได้ว่าอะไรเป็นอะไร จนกระทั่งจูฮยอนหันหน้ากลับมา หัวใจของเขามันก็ถึงกับเต้นรัวแรงไม่ยอมหยุดเลย

ชุดที่จูฮยอนสวมใส่ไม่ใช่ชุดที่เธอเลือกไว้ในคราวแรก มันดูเรียบร้อยกว่า เรียบหรูกว่า สวยกว่า ดูหวานน่ารักน่าทะนุถนอม เหมาะสมกับเธอมากกว่าชุดประเภทเปิดเปลือยเนื้อหนังหรือนำแฟชั่นจนล้ำหน้าเกินความจำเป็น และที่สำคัญก็คือยงฮวาชอบชุดนี้มาก

เห็นเขาเอาแต่จ้องมองแล้วจูฮยอนก็รู้สึกร้อนๆหนาวๆ เธอคิดว่าคนอย่างยงฮวาคงไม่รู้หรอกว่าชุดเจ้าสาวหรือชุดของผู้หญิงแต่ละชุดมีความแตกต่างกันที่ตรงไหน มิยองพูดถูกว่าวันแต่งงานเธอควรที่จะสวยที่สุด ไม่ใช่เพื่อคนอื่น แต่อย่างน้อยก็ถือเสียว่าทำเพื่อตัวเอง

พี่ยงฮวา พี่จูฮยอนสวยไหมคะ?

คนถูกถามปั้นหน้าขรึมเก็บซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ ถ้าบอกว่าสวยหรือแสดงออกว่าพอใจ จูฮยอนอาจจะหลงตัวเองมากไปกว่าที่เคยเป็น

ก็คงสวยมั้ง ใครใส่ก็สวยหมดนั่นแหละ ขอชุดให้ผมด้วยนะครับ ผมขอเวลาแค่ห้านาทีเท่านั้น ยงฮวารับชุดของเขามาแล้วเดินดุ่มๆออกไปด้วยรอยยิ้ม ความรู้สึกหงุดหงิดโมโหที่ถูกซูโฮยั่วยุปลุกปั่นจางหายไปหมดแล้ว เขาชอบจูฮยอนในชุดนี้มาก ยอมรับอย่างไม่อายตัวเองเลยว่าตอนที่เห็นเธอหันหน้ามา คล้ายว่าเขาจะตกตะลึงไปชั่วขณะ

จูฮยอนคิดไว้แล้วไม่มีผิดว่าคนอย่างยงฮวาคงไม่เคยสนใจอะไร ขนาดเธอเห็นตัวเองในกระจกยังตกใจในความสวยของตัวเอง คนอื่นๆก็เอาแต่พูดชมไม่ขาดปาก แม้แต่พี่สาวผู้ไม่เคยสนใจแฟชั่นอย่างแทยอนยังออกปากพูดชม บอกว่าเธอเหมาะสมกับชุดที่พี่มิยองเลือกให้ มีแค่ยงฮวาคนเดียวที่มีปฏิกิริยาตอบรับเท่ากับศูนย์

คนบ้านี่ เขาไม่บอกว่าเธอขี้เหร่ต่อหน้าทุกคนก็บุญแล้ว

หนูไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ ปวดหัวจัง ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะใช้เวลาลองชุดยาวนานหลายชั่วโมงขนาดนี้ ก่อนหน้าเธอหลงตื่นเต้นดีใจ หลงใหลในชุดแต่งงานสีขาวที่ได้มีโอกาสสวมใส่ แต่พอยงฮวาเดินเข้ามาแล้วได้เห็นสีหน้าของเขาเท่านั้นแหละ เธอก็รู้สึกเบื่อขึ้นมาในทันที



 

ยงฮวาหายไปไม่ถึงห้านาทีก็เดินวกกลับมาใหม่ จุนฮีเห็นพี่ชายในชุดสูทหล่อเนี๊ยบจึงมอบรอยยิ้มให้กำลังใจ เธอมีความสุขมากที่เห็นพี่สาวได้สวมชุดแต่งงานสวยๆ และตอนนี้ก็ได้เห็นยงฮวาในอีกหนึ่งภาพลักษณ์ที่แตกต่างไปจากในเวลาปกติ

พี่ชายของฉันหล่อสุดๆไปเลย น่าเสียดายที่พี่จูฮยอนบ่นว่าปวดหัวก็เลยไปเปลี่ยนชุดแล้ว ฉันเลยอดถ่ายรูปกับพวกพี่เลย

ในห้องไม่มีจูฮยอนแล้วจริงๆ ก็สมควรที่จะต้องปวดหัว เมื่อคืนก็แทบไม่ได้นอน แถมยังใช้เวลาลองชุดแต่งงานได้มาราธอนมากอีกต่างหาก

ถ้าอย่างนั้นถ่ายกับพี่คนเดียวไปก่อนแล้วกัน เอาไว้วันงานเราค่อยมาถ่ายด้วยกันใหม่

แทยอนช่วยถ่ายรูปให้สองพี่น้อง เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่ายงฮวาก็ดูดีมากด้วยเหมือนกัน โดยปกติแล้วเวลาได้พบกัน เขามักจะทำหน้าบึ้งตึงเหมือนกับคนถ่ายไม่ออก ต่อหน้าจุนฮีเขาดูเป็นพี่ชายที่อบอุ่น คอยดูแลเอาอกเอาใจน้องสาวแทบจะตลอดเวลา เธอหวังว่าช่วงเวลาหนึ่งปีหลังจากนี้เขาจะดูแลจูฮยอนได้ดีอย่างน้อยขอแค่ครึ่งหนึ่งของจุนฮีก็ยังดี

วันนี้คงเรียบร้อยแล้ว ถ้าอย่างนั้นฉันสองคนขอตัวกลับก่อนแล้วกันนะคะ

ไม่อยู่รอพบจูฮยอนก่อนหรอครับ

มิยองกับแทยอนรู้ว่ายงฮวาก็แค่ถามตามมารยาท ความจริงแล้วเขาไม่อยากให้เธอสองคนมาเหยียบที่นี่เลยด้วยซ้ำ ในสายตาของเขามีแต่ความดูถูกดูแคลน หาว่าพวกเธอสองคนเกาะจูฮยอนกับแม่ของเธอกิน

ไม่ดีกว่าค่ะ ฝากบอกเธอว่าแล้วพวกเราจะมาใหม่

ยงฮวาฉีกยิ้มรับเหมือนจะยินดี พวกเธอสองคนจะอยู่ต่อเขาไม่ว่า แต่ถ้าจะเลือกจะกลับ เขาก็ไม่คิดขัดอยู่แล้ว

แต่พวกพี่สองคนยังไม่ได้กินข้าวเลยนะคะ อยู่รอพี่จูฮยอนอีกสักเดี๋ยวเถอะค่ะ อุตส่าห์ทำกับข้าวไว้เยอะเลย

ไม่ดีกว่าจ๊ะ พวกพี่กลับเลยดีกว่า แทยอนกับมิยองยืนกรานว่าจะกลับ ส่วนยงฮวาฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขามีเรื่องสำคัญที่จะต้องพูดกับพี่สาวข้างบ้านทั้งสองคนก่อน

เดี๋ยวครับ

“….” แทยอนกับมิยองยอมที่จะหยุดรอรับฟัง ถึงแม้จะอยากรีบกลับออกไปเร็วๆก็ตามที

วันพรุ่งนี้ผมจะโอนเงินเข้าบัญชีของพวกคุณนะครับ ถ้าตัดสินใจว่าจะเรียนต่อเมื่อไหร่ก็บอกผม ผมจะจัดการทุกอย่างให้เอง แล้วก็เรื่องที่พักใหม่ของพวกคุณ ผมยินดีจะเป็นธุระจัดการให้ทุกอย่าง

 



 

จูฮยอนยืนมึนเมื่อย้อนกลับมาแล้วไม่เห็นใครนอกจากจุนฮีคนเดียว เธอกับพี่สาวทั้งสองคนทำมื้อเย็นเอาไว้ตั้งใจว่าจะกินด้วยกันหลังลองชุดเสร็จ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้พวกเธอจะไม่อยู่แล้ว

จุนฮี พี่แทยอนกับพี่มิยองล่ะจ๊ะ?

กลับไปแล้วค่ะ พวกพี่เค้าบอกว่าแล้วจะมาอีก สีหน้าคนพูดดูไม่ค่อยดี จนทำให้จูฮยอนรู้สึกแปลกใจ

มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?

คือว่าคือ… ”

….

ร่างบางก้าวตรงมายังห้องเป้าหมาย หลังได้รู้จากปากของจุนฮีว่ายงฮวาพูดอะไรกับพี่สาวทั้งสองคนของเธอ

จูฮยอนเข้าใจดีว่าเรื่องค่าใช้จ่ายหรือเรื่องเรียนของพี่สาวทั้งสองคนเป็นหน้าที่ตามพินัยกรรมที่ยงฮวาจะต้องรับผิดชอบ แต่เขามีสิทธิ์อะไรถึงได้เจ้ากี้เจ้าการเอ่ยปากว่าจะช่วยหาที่พักให้ใหม่ ทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการไล่ทั้งสองคนออกจากบ้านเลย

จองยงฮวาออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

ยงฮวาซึ่งกำลังอาบน้ำไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูดังปึงปังที่ด้านนอก จูฮยอนโกรธจนถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาก่อนที่จะได้รับอนุญาต ร่างบางหันมองหาเจ้าของห้อง หากแต่เธอกลับได้ยินแต่เสียงน้ำ

ปัง! ปัง! ปัง!

นายจองยงฮวา ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ยงฮวาถึงกับสะดุ้งเฮือก ตกใจที่ถูกขัดจังหวะทั้งที่กำลังอาบน้ำอยู่ แสดงว่าคงป่วยไม่จริง เพราะถ้าป่วยจริงคงไม่มีแรงมากขนาดนี้

จูฮยอนผงะไปหลายวินาทีเมื่อยงฮวาเปิดประตูออกมาทั้งที่ท่อนล่างมีเพียงแค่ผ้าขนหนูพันรอบเอวเอาไว้ บนหัวของเขาเต็มไปด้วยฟองของแชมพู ดูเหมือนว่าเขาน่าจะกำลังสระผมอยู่ มีฟองสบู่ลอยอยู่บนหัวของเขาด้วย

แต่งตัวให้เรียบร้อยด้วย ฉันมีเรื่องสำคัญมากต้องคุยกับนายเดี๋ยวนี้

รอก่อนผมยังอาบน้ำไม่เสร็จ ยงฮวาพูดตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนที่จะถอยหลังกลับเข้ามาในห้องน้ำแล้วรีบปิดประตู สายตาที่จูฮยอนจ้องมองมาเมื่อครู่นี้ทำให้เขารู้สึกหนาวได้ทั้งตัว ถึงจะรู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงไร้เดียงสาอ่อนต่อโลก แต่อย่างน้อยก็น่าจะมีความเกรงอกเกรงใจกันบ้าง นึกอยากได้อะไรก็มาเคาะประตูเรียก รู้ทั้งรู้ว่าคนอยู่ในห้องน้ำคงทำได้ไม่กี่เรื่อง แต่เธอก็ไม่รู้จักรอเหลือเกินจริงๆ

จูฮยอนเดินวนไปมาในห้องนอนกว้าง เป็นเรื่องธรรมดาที่หมออย่างเธอจะมีความเข้าใจในเรื่องสรีระร่างกายของมนุษย์ ถ้าจะบอกว่าเห็นมาจนชินตาทุกเพศทุกวัยแต่ก็กลับไม่ใช่ในตอนนี้

จูฮยอนเอ้ย… ”

ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก เธอไม่เคยรู้สึกเขิน ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นกับธรรมชาติของร่างกายไม่ว่าจะเพศชายหรือหญิง แต่ยงฮวากลับเป็นคนแรกที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองอาจกำลังจะ เขิน

แล้วคุณมายืนอยู่ตรงนี้ ผมจะใส่เสื้อผ้ายังไงฮะ!?

จูฮยอนเพิ่งรู้ตัวว่าเธอควรจะออกไปรอข้างนอก ไม่ใช่มายืนอยู่ในห้องของเขาแบบนี้ แต่เพราะนิสัยดื้อรั้นชอบเอาชนะ เธอจึงยืนกรานทำทุกอย่างที่ยงฮวาไม่ชอบ ต่อให้เขินให้ตายแลกกับการทำให้ยงฮวาต้องลำบากหรืออึดอัดลำบากใจ เธอสามารถทำได้หมดทุกอย่าง

ใส่สิ ฉันยืนหันหลังก็ได้ ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียหายเพราะฉันหรอกนะ ฉันเคยเห็นมาเยอะแล้ว ต่อให้นายแก้ผ้า ฉันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก ว่าพลางเชิดหน้ายืนหันหลังให้พร้อมกับกอดอกตัวเองแน่น แต่ต่อให้จูฮยอนจะด้านชาขนาดไหน ยงฮวาก็รับไม่ได้ เขาเปิดตู้คว้าเสื้อออกมาแล้วรีบเข้าไปสวมในห้องน้ำ ขณะที่จูฮยอนนั่งถอนหายใจนับเวลาอยู่บนเตียงนอน ไม่ว่าเวลาจะถูกเตะถ่วงให้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เธอก็ยังคง โกรธอยู่ดี

คนอย่างจองยงฮวาถือดียังไงถึงได้มาไล่พี่สาวทั้งสองคนออกจากบ้าน บ้านหลังนั้นเป็นบ้านพ่อของเธอ ยงฮวาไม่มีสิทธิ์แตะต้อง ไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่งว่าจะให้ใครอยู่หรือไม่อยู่

ยงฮวารีบกลับออกมาหลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย หากแต่เมื่อเห็นจูฮยอนนั่งอยู่บนเตียง เขาก็ถึงกับยืนขมวดคิ้วแน่น

เป็นผู้หญิงหรือเปล่า? บุกรุกเข้าห้องผู้ชายโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้วยังกล้ามานั่งบนเตียงนอนของผมอีก

ทำไม นี่บ้านฉัน แล้วฉันเข้าห้องสามีตัวเองมันผิดตรงไหน? เตียงของนายหรอ? กล้าพูดเนอะ เดี๋ยวก็ยึดห้องนี้อีกห้องแล้วให้นายไปนอนในโรงจอดรถซะเลยดีไหม?

เหมือนจะตกใจที่จูฮยอนบอกว่าเธอไม่ได้เข้าห้องคนอื่นแต่เข้าห้องของสามี เขาเองยังไม่กล้าพูดเลยว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน แต่จูฮยอนเธอกล้าจริงๆ

สรุปมีเรื่องอะไร

นี่นายยังมีหน้ามาถามอีกหรอ ถือดียังไงมาไล่พี่แทยอนกับพี่มิยองออกจากบ้าน นายเป็นใหญ่แค่บ้านนี้ ไม่ใช่บ้านนั้น นายลืมไปแล้วหรือเปล่า?

ยงฮวาไม่ได้ลืมว่าเขามีสิทธิ์แค่ไหน เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ควรยุ่งหรือก้าวก่ายเรื่องบ้านหลังนั้น แต่ที่ทำก็เพราะคิดว่าสมควรที่จะต้องทำ

ผมไม่ได้ไล่ ผมก็แค่อยากให้พี่สาวข้างบ้านของคุณย้ายออกชั่วคราว บ้านมันเก่ามากแล้ว หลังคาก็รั่วตั้งหลายจุด คราวก่อนโน้นที่ผมเคยไป เห็นฝ้าตรงบันไดทะลุด้วย ผมแค่หวังดีจะให้ช่างไปช่วยซ่อมให้ บ้านนั้นมีแต่ผู้หญิง ถ้าไม่ย้ายออก แล้วคุณคิดว่าพี่สาวของคุณจะใช้ชีวิตกับคนงานซ่อมบ้านได้หรือเปล่า

ความคิดของเขาดี มีเหตุผล จูฮยอนเองก็เคยคิดที่จะซ่อม แต่ตอนนั้นเธอไม่สะดวกจะย้ายออกแล้วก็ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องบ้านสักเท่าไหร่ บวกกับจะซ่อมบ้านต้องใช้เงินมากพอสมควร ถึงเธอจะพอมีเงินเก็บบ้างแต่ก็คงไม่มากพออยู่ดี จะเอ่ยปากขอแม่ก็ไม่กล้าเพราะว่าเธอทำงานแล้ว

ก็ดีฟรีใช่ไหม?

ยงฮวากลั้นหัวเราะ เขารู้อยู่แล้วว่าจูฮยอนอยู่ในสถานะแบบไหน เป็นหมอเงินเดือนก็พอสมควร แต่เธอมีภาระมีค่าใช่จ่าย ฮวังมิยองกับคิมแทยอนว่างงานตั้งหลายปี จะบอกว่าจูฮยอนทำงานหาเลี้ยงคนบ้านนั้นก็ย่อมได้

ฟรี ผมออกเงินให้เอง

เงินนายหรอ? เงินแม่ฉันมากกว่ามั้ง

เงินผม โบนัสปีที่แล้วกับปีนี้รวมกัน จะตรวจบัญชีไหม?

จูฮยอนลอยหน้าพยักหน้ารับ แต่อย่าหวังเลยว่าเธอจะซาบซึ้งในน้ำใจ ถึงนั่นจะเป็นเงินที่ยงฮวาทำงานแลกมา แต่เงินต้นทุนนั่นเป็นเงินของแม่เธออยู่ดี

อ้อแล้วช่วยหุบปากเรื่องค่าใช้จ่ายหรือเรื่องเรียนของพี่แทยอนกับพี่มิยองด้วย เรื่องนี้ฉันจะเป็นคนพูดเอง นายไม่ต้องยุ่ง เข้าใจไหม?

หมายความว่าคุณจะเป็นคนออกเงินส่วนตัวให้พวกเธอเองด้วยใช่ไหม? ยงฮวาถามปนยิ้มยั่ว จูฮยอนไม่อยากทนมองรอยยิ้มของคนตรงหน้า จึงคว้าหมอนปาเข้าใส่เต็มแรง ถ้าเธอมีเงินมากขนาดนั้น เธอซ่อมบ้านเองไปแล้ว ไม่ต้องเดือดร้อนยงฮวาอย่างนี้หรอก

จูฮยอนเพิ่งจะกล่อมให้แทยอนกับมิยองยอมไปสมัครเรียนและเธอก็กลัวว่ายงฮวาจะมาทำให้เสียเรื่อง ในความรู้สึกของพี่สาวทั้งสองคน เธอรู้ดีว่าพี่ๆจะต้องอึดอัดกับยงฮวามากพอสมควร ยิ่งพอทำงานได้ ก็เริ่มยืนกรานว่าจะไม่ยอมรับความห่วงใยที่แม่มอบให้ เธอไม่อยากให้ยงฮวายุ่งเรื่องนี้ ไม่อยากให้พี่สาวทั้งสองคนต้องพากันอึดอัดลำบากใจ

อย่าทำให้พี่ๆของฉันเครียด มีอะไรก็มาบอกฉันก่อน ฉันจะไปบอกพวกพี่ๆให้

ยงฮวายอมรับการตัดสินใจนั้น เขาเองก็ลำบากใจเหมือนกันที่ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยถาม แถมพูดไปแล้วยังสร้างความเข้าใจผิดอีกต่างหาก คนอุตส่าห์หวังดีจะช่วยซ่อมบ้านให้ กลับถูกมองในแง่ร้ายจนกลายเป็นคนบ้าอำนาจ

แล้วก็ห้ามมาทวงบุญคุณเรื่องซ่อมบ้าน นายเอ่ยปากเอง ฉันไม่ได้ขอ

ตั้งใจทำดีแต่กลับไม่ได้ดี ให้ได้อย่างนี้สิ แม้แต่คำขอบคุณก็ยังไม่มีให้กันเลย

จบเรื่องแล้วช่วยลุกออกจากเตียงของผมสักที

จูฮยอนหันมองสำรวจห้องกว้าง ความจริงแล้วเธอไม่ควรปล่อยให้เขาหลับนอนในห้องดีดี แต่ก็เอาเถอะ ถือเสียว่าเขามีน้ำใจช่วยซ่อมบ้านให้ เพราะฉะนั้นเธอจะยอมเว้นห้องนี้ไว้ให้เขาหนึ่งห้อง

ในทันทีที่ร่างบางยอมลุกขึ้น ยงฮวาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทุกครั้งที่พูดคุยหรือประจันหน้ากัน เขาเดาไม่ถูกเลยว่าตัวเองจะถูกกลั่นแกล้งหรือต้องยอมอะไรบ้าง

ว่าแต่เตียงของนายมันนุ่มดีนะ เอ่ยออกมาแบบนี้แล้วเห็นคนตรงหน้าถอนหายใจดังเฮือกๆ จูฮยอนก็ถึงกับต้องกลั้นรอยยิ้ม

ถ้าฉันเกิดชอบห้องนี้ขึ้นมา นายจะทำยังไง

พอเถอะคุณ ถ้าถัดจากนี้ผมคงต้องไปนอนในรถแล้วล่ะ

ได้แกล้งเขาได้ แถมเขายังแสดงออกว่ากลัวจะถูกยึดห้องเข้าให้อีก แค่นี้จูฮยอนก็อารมณ์ดีแล้ว

พูดแค่นี้ทำเป็นกลัว อ้อมีอีกเรื่องด้วย วันนี้เจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนตามฉันไปกรอกประวัติของน้าซองอึน แต่ว่าฉันไม่รู้อะไรเลย มันละเอียดเกินไป นายพอจะรู้ไหมว่าน้าล้มป่วยเมื่อไหร่ ดีขึ้นเมื่อปีไหน สามี เอ่อฉันหมายถึงพ่อของจุนฮี ฉันไม่รู้จะกรอกอะไร

 

 

 


 

 

 

 

*********************************100%************************************

 

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้กันนะคะ

ขอบคุณค่ะ
 

เรื่องพิเศษอัพแล้วนะคะ

Christmas Romance Chapter 2 :: Beautiful Ghost

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1252091&chapter=2

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4161 barbiebot (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 01:56
    โถ พ่อหนุ่มหัวโบราณ เห็นเจ้าสาวแล้วอึ้งไปเลยดิ 555
    #4,161
    0
  2. #4140 papink (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 14:01
    น่ารักกันดีจัง เถียงกันยังน่ารักเลย
    #4,140
    0
  3. #3897 cassysanuk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 10:43
    ทำไมยงดื้อจังงง ผ่าตัดซักทีสิ
    #3,897
    0
  4. #3769 cassysanuk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 03:52
    พี่ยงนี่พระเอกสุดๆอ่ะ
    #3,769
    0
  5. #3043 dreamlovesnsd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:07
    อยากในถึงวันงานเร็วๆจังยงจะทำยังไง
    #3,043
    0
  6. #2138 Liny_Tiny (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 12:15
    ยงอึ้งเลยน๊าน้องซอสวยอ่ะสิ
    แต่คู่นี้นะเมื่อไรจะรักกัน ทะเลาะกันตลอดๆ
    #2,138
    0
  7. #2121 shawolp10 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 21:49
    เจตนาคือจะช่วยซ่อมบ้านให้แต่นางใช้คำพูดได้น่าเข้าใจผิดมาก555
    #2,121
    0
  8. #2060 ทีมยงซอ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 20:59
    สงครามของสองคนนี้มีตลอด 5555 ทั้งลุ้นทั้งฮา

    ยงฮวาอ่ะ สวยก็บอกน้องไป ทำปากหนัก อยากเห็ฯงานแต่งงานเร็วๆละคะ

    เจ้าบ่าวจะปากหนักต่อได้อยู่ไหม
    #2,060
    0
  9. #2019 bank (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 09:32
    กลับบ้านไปกินนมนอน ยงร้ายกาจจ



    สวย แค่เนี้ย พูดยากตรงไหน 55
    #2,019
    0
  10. #1963 Pucca Pook (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 16:10
    ลุ้นๆๆๆๆ ดีกันบ่อยๆก้อรักกันเองงงงงง คึคึ
    #1,963
    0
  11. #1949 bellloveYongseo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 14:32
    ยงปากแข็งจังนะ เห็นเขาสวยก็พูดตรงๆไปเลยสิ แล้วยังงี้เมื่อไหร่จะดีกันล่ะเนี่ย
    #1,949
    0
  12. #1870 BoiceChom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 20:43
    สวยละสิ เล่นซะอิพี่สตั้น ตะลึงเลย คิคิ

    อิพี่ยงเอ๊ยย ยงซอทะเลาะกันแล้วเราฟินทะมายยยย
    #1,870
    0
  13. #1242 Beam Supattra (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 00:19
    ซอฮยอนคงสวยมากๆเลยสินะ จองยงฮวาถึงได้ตะลึงขนาดนี้ อิอิ
    #1,242
    0
  14. #976 bluecherry2228 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 19:04
    พี่ยงถึงกับสตั้นไปเลย น้องสวยเนอะพี่ยงงงงงง
    #976
    0
  15. #967 ning_ja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 09:44
    พอเจอว่าที่เจ้าสาว อึ้งไปเลย อิอิ

    อดทนกลั้นยิ้มยากไปมั๊ยยง

    ที่แท้ไม่ว่าน้องซอจะทำอะไรยงคงชอบหมดใช่มั๊ย

    #967
    0
  16. #959 Yunhom (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 20:49
    หึหึ น้องซอ เล่นกะของโบราณ ระวังนะคะลูก
    #959
    0
  17. #883 Aroma Candle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 23:39
    ซูโฮโคตรไม่แมนเลย ผู้ชายกินในที่ลับไม่ควรเอามาไขในที่แจ้ง

    แถมนี่ไม่ได้มีอะไรกันด้วยกลับพูดขาบ้าบอคอแตกแบบนี้อีก

    ไม่แปลกใจที่ทำให้พี่ยงหงุดหงิดตลอดวันเพราะนิสัยข้อนี้ของซูโฮ

    เอาเป็นว่าเข้าใจพี่ยงนะคะ อ่านแล้วยังหมั่นไส้ซูโฮเลย

    ถ้ามีคราวหน้ายังไงน้องจะสนับสนุนให้พี่ยงต่อยแรงๆเลยค่ะพูดจาน่าเกลียดไร้ความจริงแบบนี้



    แล้วตอนลองชุดแต่งงานคืออะไร พี่ยงจะฟอร์มจัดไปไหน หมั่นไส้ สวยก็ชมว่าสวยสิคะ แหม่

    ส่วนซอก็ทำกล้าเคาะห้องยง พี่ยงก็ออกมาด้วยสภาพ เอร้ยยยย นี่จะไม่จินตนาการภาพตาม โอ๊ย ฟินนน 5555

    ดีนะที่คุยดีไม่มีเหตุการณ์ชวนหวิววแบบถุงเท้าสื่อรัก 55555



    ตอนจบแอบขำซอจู โธ่ ออกจากห้องนี้พี่ยงคงไม่รู้จะไปห้องไหนแล้วล่ะซอ

    สงสารอิพี่ยงมันเถอะให้มันได้นอนบ้างเถอะ 555



    น่ารักมากค่ะ ตามอ่านต่อนะคะ
    #883
    0
  18. #810 Koporo Pavapootanon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2557 / 13:39
    สองคนนี้คุยดีกันได้ถึง 3คำมั๊ยค่ะ น้องซอน่าปราบพยศมากเลยเด็กดื้อหมั่นเขี้ยว #ทีมยงฮวา จัดการเลยยง
    #810
    0
  19. #797 rasintt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2557 / 20:20
    ช่างกล้าโกหกจริงๆๆๆนะคุณหมอซูโฮ  สักวันยงต้องรู้ความจริงเองเนอะ ว่าน้องซออะไม่ได้เป็นแบบนั้น  หวังว่าจะตาสว่างไวๆๆๆนะยง
    #797
    0
  20. #769 yongseofan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 20:09
    อ่านแล้วอยากให้ถึงวันแต่งงานของ 2 คนนี้จริง ๆฮ่า ๆ จะรอดยันจบงานไหม

    ยงฮวา สวย ก็บอกน้องไปว่าสวยสิ
    #769
    0
  21. #756 Phitcha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2557 / 13:45
    ยงซอน่ารักกกกกกกกมากกก
    #756
    0
  22. #739 Lovelyminmin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 01:13
    อิพี่ยงให้ทายใจสั่นระรัวเลยละสิก็คนงามขนาดนั้นในชุดเจ้าสาวขนาดนี้ ยังจะทำเป็นเก็ก เก็บอาการให้ได้ตลอดรอดฝั่งนะ 55555 น้องซอผู้ใจกล้าบุกเข้าห้องสามี(ในนาม) อิอิ ^^
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #739
    0
  23. #736 only (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 00:37
    ยงปากแข็งชมน้องหน่อยก็ไม่ได้

    น้องซอคาดการณ์ผิดจ้ายงมันจดีนะมันทำเมินเฉยๆ

    ถ้าซอรู้ว่าพ่อจุนฮีเป็นใครต้องเจ็บปวดมากแน่ๆ
    #736
    0
  24. #723 lovelyyou999 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 20:47
    อิยงเห็นน้องซอแล้วตะลึงเลยนะ แต่ก็ยังปากแข็ง

    ไม่ยอมชมน้องอยู่ ต่างคนต่างปากแข็งไม่ยอมพูด

    แต่ที่แน่ ๆ ทั้งคู่มีหวั่นไหวกันจริง ๆ
    #723
    0
  25. #716 Luckyjung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 16:20
    มารอออค่าา
    #716
    0