Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 35 : Hate you, I hate you Chapter 34 :: I miss you [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 771
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    20 มี.ค. 58


Hate you, I hate you Chapter 34

I miss you

 

 




 

จองชินวางดอกไม้ช่อเล็กลงบนหลุมศพ เขาจำได้อย่างแม่นยำว่าวันนี้เมื่อห้าปีที่แล้วจูฮยอนพูดย้ำกับเขาหลายครั้งว่าให้เอาหัวใจของเธอเปลี่ยนให้กับยงฮวา เพื่อช่วยให้เขามีชีวิตต่อไป ในวันนั้นจูฮยอนได้รับบาดเจ็บสาหัสประเมินอาการใดๆไม่ได้ หลังผ่าตัดต้องคอยติดตามดูอาการตอบสนองอย่างใกล้ชิด ผ่านไปวันแล้ววันเล่าอาการของเธอก็ยังไม่พ้นภาวะวิกฤต ยงฮวาเองก็มีอาการไม่ดีจนต้องเข้ารับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน ทุกคนเป็นห่วงพวกเขาทั้งสองคนมาก ต่างพากันเฝ้าภาวนาคาดหวังขอให้ใครสักคนตื่นขึ้นมาและรอดพ้นขีดอันตราย ในตอนนั้นทุกคนรู้สึกอย่างไร จองชินจำได้ไม่ลืมเลย

เป็นเรื่องน่าเสียดายที่เขากับจูฮยอนไม่ได้ไปเรียนด้วยกันเหมือนกับที่เคยตกลงกันเอาไว้ และอีกสองอาทิตย์ข้างหน้านี้เขาก็จะได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นผู้อำนวยการแทนผู้อำนวยการคนเก่าซึ่งเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของเขาเองแล้ว

ยองจูแสดงความยินดีกับพี่หน่อยสิ ถ้าตอนนี้เธอยังอยู่ก็คงจะเกือบโตเป็นสาวแล้ว ชีวิตของจิตแพทย์หนุ่มเต็มไปด้วยความเงียบเหงา ลีจองชินประสบความสำเร็จทั้งเรื่องเรียนและเรื่องงาน ยกเว้นอย่างเดียวก็คือเรื่องของหัวใจ

….

….

ครั้งหนึ่งที่ความตายเคยมาอยู่ตรงหน้า ครั้งนั้นผมเกือบจะยอมศิโรราบ ยอมที่จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้โดยไม่คิดฝืนโชคชะตา เพราะคิดว่าถึงอย่างไรตัวเองก็คงจะต้องตายอยู่ดี

ตอนนั้นผมเอาแต่คิดว่าตัวเองจะเตรียมตัวลาโลกนี้ไปอย่างไร ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าตนนั้นช่างโชคดีที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย ผมตัดสินใจที่จะเดินหันหลังมุ่งหน้าเข้าสู่ความตายอย่างช้าๆเพียงลำพัง

ทุกครั้งที่ร่างกายเจ็บหนักทรมาน บ่อยครั้งที่ทำแค่นั่งหายใจก็ยังเหน็ดเหนื่อย ในแต่ละวันที่พ้นผ่าน คือหลักฐานยืนยันว่าจองยงฮวายังคงมีลมหายใจอยู่บนโลกใบเดิม ผมทำทุกอย่างแม้กระทั่งทำให้คนที่รักเกลียดชัง เพียงเพราะหวังว่าเธอจะเสียใจไม่มากนักในยามที่ไม่มีผมอยู่บนโลกใบนี้ แต่สุดท้ายผมก็คิดผิด

สิ่งที่ทรมานที่สุดในชีวิตไม่ใช่การรู้ว่าตัวเองจะไม่มีโอกาสอยู่กับคนที่ตัวเองรัก แต่สิ่งที่ทรมานอย่างแสนสาหัสคือการยืนดูคนที่ผมรักเดินจากไปอย่างไม่มีวันกลับต่างหาก

จูฮยอนพี่คิดถึงเธอ

ผู้หญิงที่แสนดื้อดึง เด็กดื้อของผมจากผมไปนานเหลือเกิน วันนี้เมื่อห้าปีที่แล้วเธอกำลังจะตาย การกระทำและทุกคำพูดของเธอทำให้ผมละอายใจ เธอกล้าหาญและเข้มแข็งมากกว่าที่ผมคิดไว้ ไม่สิ ต้องบอกว่าเธอกล้าหาญมากกว่าผมเสียอีก

เห็นพี่ชายเอาแต่ยืนมองพื้นมองเพดาน มินฮยอกก็อดยิ้มไม่ได้ เป็นเรื่องน่ายินดีที่เราสองคนพี่น้องได้มาพบกัน ทั้งที่ครั้งหนึ่งเขาเคยถอดใจไปแล้ว เพราะคิดว่าคงจะไม่มีญาติหลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้แล้วจริงๆ

จองยงฮวาเป็นผู้ชายน่าเบื่อน่ารำคาญ ก่อนหน้าได้พบกับเขานับครั้งไม่ถ้วนเพราะเขาเอาแต่ตามติดจูฮยอนเหมือนกับเงา ใครจะไปคิดว่าคนที่ไม่ชอบขี้หน้าจะกลายมาเป็นพี่ชายแท้ๆของตัวเองได้

ตอนที่ยงฮวาเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ ตอนนั้นเขาเองก็อดใจหายไม่ได้ ข่าวดีมาพร้อมกับข่าวร้าย สาเหตุที่ยงฮวาเอาแต่หลบหน้าในตอนที่รู้ผลตรวจดีเอ็นเอเป็นเพราะเขาคิดว่าตัวเองจะต้องตายแน่ๆ แน่นอนว่าตอนนี้จองยงฮวาสามารถรอดพ้นจากความตายมาได้แล้ว ต้องขอบคุณจูฮยอน ความกล้าหาญของเธอทำให้พี่ชายของเขายอมเข้ารับการผ่าตัด และผลการรักษาทั้งหมดก็ออกมาเป็นที่น่าพอใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้ยงฮวาหายดีเหมือนได้มีชีวิตใหม่ หวังว่าจากนี้ไปยงฮวาจะมีความสุขได้จริงๆเสียที

พี่ครับ

ชานยองไม่สิ นายคือคังมินฮยอก

ไม่ว่าชื่อไหนก็ล้วนเป็นชื่อของเขาหมด ชานยองคือชื่อที่แม่แท้ๆตั้งให้ ส่วนมินฮยอกคือชื่อที่พ่อแม่บุญธรรมตั้งให้และเขาก็ใช้มันมาจนเป็นความเคยชิน

พี่ถนัดเรียกแบบไหน ก็เรียกแบบนั้นแหละครับ

มินฮยอกมาพร้อมกับลูกสาวตัวเล็กที่แสนน่ารัก ทุกครั้งที่ได้เห็นหลาน ยงฮวาก็มักจะคิดถึงตัวเองเสมอ น่าเสียดายที่เขากับจูฮยอนไม่มีเวลาพูดคุยวางแผนเรื่องการมีลูกด้วยกัน ได้เห็นลูกคนอื่นทีไร เขาก็มักจะรู้สึกเศร้าทุกที

โบนา คิดถึงลุงไหมคะ?

คิดถึงค่ะ

หลานสาวบอกว่าคิดถึง คุณลุงยงฮวาก็ถึงกับเอาแต่ยืนยิ้มไม่ยอมหุบ ถ้าเขากับจูฮยอนมีลูกด้วยกัน ลูกของเราคงจะต้องน่ารักเหมือนกับโบนาแน่ๆ

คริสตัลไปไหนล่ะ ทำไมไม่พามาด้วยกัน

ไปถ่ายแบบน่ะครับ วันนี้ผมว่างก็เลยถือโอกาสแอบพาลูกมาเล่นกับพี่

มินฮยอกรู้และเข้าใจดีว่ายงฮวาเหงามากแค่ไหน รอบตัวของเขาไม่มีใคร วันๆเอาแต่นั่งคร่ำเคร่งอยู่แต่กับงาน ถ้าไม่ทำงานก็คงจะเอาแต่คิดถึงจูฮยอนตลอดเวลา

โบนาวันนี้หนูบอกกับพ่อว่าจะชวนให้คุณลุงทำอะไรด้วยกันนะ? พ่อลืมไปแล้ว

วาดรูปค่ะ คุณลุงขา วาดรูปให้หนูหน่อย

เด็กหญิงตัวเล็กช่างดูสดใสน่ารัก ตอนที่ยองจูจากไป จูฮยอนเองก็เสียใจมากด้วยเหมือนกัน ตอนนั้นเธอร้องไห้ได้ครั้งละหลายๆเรื่อง ร้องเพราะเขาทำให้เธอเสียใจ ร้องเพราะเรื่องพี่สาวที่กำลังจะแยกจากไปมีครอบครัว และเรื่องสุดท้ายก็คือเรื่องของยองจู

เรื่องทุกเรื่องต่างประเดประดังเข้ามาพร้อมกันราวกับนัดหมายกันเอาไว้ ได้หวนคิดถึงทีไรก็มักจะรู้สึกแย่ในทุกที ตอนนั้นจูฮยอนไม่เหลือใครเลย เธอคงจะรู้สึกเหงาและว้าเหว่ แต่ตอนนี้กลับเป็นเขาที่ต้องทนเหงาเสียเอง












 

จุนฮีนั่งมองหลุมศพตาละห้อย ทุกๆวันหยุดเธอจะต้องมาที่นี่เสมอ อาการของแม่ทรงตัวตลอดมา แต่แล้วจู่ๆเมื่อต้นปีที่แล้วท่านก็เริ่มที่จะล้มป่วยและสุดท้ายท่านก็จากไปในที่สุด

บางทีจบแบบนี้คงดีมากกว่าให้ท่านหายเป็นปกติแล้วได้รับรู้ถึงการกระทำของตัวเอง และท้ายที่สุดแล้วก็อาจจะถูกจับเข้าคุก ท่านจากไปอย่างสงบ ก่อนจากไปท่านเอาแต่ยิ้มและบอกแก่เธอว่าซอแจวันกับป้าอินฮวามารอรับท่านแล้ว

หนูรู้ว่าตลอดมาแม่ไม่ห่วงกังวลแล้วก็ไม่เคยกลัวเลยว่าหนูจะต้องตกระกำลำบากก็เพราะเพราะว่าคนที่แม่ ‘เกลียด’ ไม่เคยเกลียดหรือโกรธว่าแม่เลย

เห็นจุนฮีตกอยู่ในความเศร้าโศก จงฮยอนก็พลอยต้องเป็นทุกข์ตามไปด้วย แต่ละครั้งที่มาที่นี่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จุนฮีจะไม่ร้องไห้เพราะว่าคิดถึงแม่

ท่านไปสบายแล้วนะ

ฉันรู้ค่ะ จุนฮีรีบเช็ดน้ำตาก่อนที่จะหันมาคลี่ยิ้ม ที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะว่าทำใจรับกับการจากไปไม่ได้ หากแต่หลายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตทำให้จุนฮีต้องเสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า

จงฮยอนนั่งลงข้างร่างบาง เอนไหล่ให้จุนฮีได้ซบ แต่ละเรื่องราวล้วนเป็นเรื่องเศร้าที่ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น หลังจากจูฮยอนจากไปไม่นาน ยงฮวากับจุนฮีช่วยกันไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของจูฮยอนกลับบ้าน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นอุปกรณ์เครื่องเขียน หนังสือและเอกสารทางด้านวิชาการ ในตอนนั้นเองที่จุนฮีได้พบเข้ากับเอกสารรับรองผลการตรวจดีเอ็นเอด้วยความบังเอิญ

จูฮยอนรู้นานแล้วว่าจุนฮีเป็นน้องสาวพ่อเดียวกัน เพียงแค่ไม่ได้พูดออกมาก็เท่านั้น กาลเวลาและความสัมพันธ์ที่มีร่วมกันคือคำตอบว่าจูฮยอนไม่เคยเกลียดน้องสาวของเธอเลย

จากนี้ไปอย่าเศร้าอีกเลยนะ ถ้าจูฮยอนรู้ว่าเธอเศร้า พี่สาวของเธอคงจะต้องไม่สบายใจมาก

“….” หญิงสาวตัวเล็กเอนตัวซบลงบนไหล่ของคนที่นั่งอยู่เคียงข้าง หลายครั้งที่รู้สึกเหนื่อยล้า แต่จงฮยอนจะคอยอยู่ข้างๆเธอเสมอ

พี่คิดว่าพี่ยงฮวาจะเหงามากไหมคะ?

ก็คงจะ ‘มาก’ พอตัวอยู่ แต่ว่าตอนนี้ยังดีที่มีโบนาคอยไปชวนเล่นชวนคุยอยู่บ่อยๆ เอาอย่างนี้สิ ถ้าเธออยากช่วยหลังแต่งงานเราก็แค่มีลูกด้วยกันหลายๆคน พี่ชายของเธอจะได้ไม่เหงายังไงล่ะ

ถูกกระเซ้าให้มีลูกหลายๆคน จุนฮีนั้นถึงกับรีบดีดตัวกลับขึ้นมาจ้องตาว่าที่สามีของเธอด้วยความตัดพ้อ เธอกับจงฮยอนหมั้นหมายกันมาหลายปีแล้วก็จริงแต่เธอกลับไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องรีบแต่งงานเลย

พี่ยงฮวาบอกว่าฉันยังเด็กอยู่ค่ะ ตอนนี้จะต้องตั้งใจทำงานก่อน

จุนฮีเรียนจบแถมยังทำงานมาได้เกือบห้าปีแล้ว จะยังเรียกว่าเด็กได้อีกหรือ เราสองคนก็หมั้นหมายกันมานานแล้ว พ่อของเขาเองก็เอาแต่เร่งบอกว่าอยากอุ้มหลาน แต่พอเขาพูดถึงเรื่องแต่งงานทีไร จุนฮีก็จะเอาแต่บ่ายเบี่ยงทุกที

แต่พี่อยากแต่งงานใจจะขาดแล้วจงฮยอนสารภาพหน้าแดงก่ำ ทำเอาคนฟังแทบจะกลั้นหัวเราะไม่ได้ ความจริงแล้วยงฮวาไม่เคยกะเกณฑ์หรือบังคับเธอเลย เขาบอกให้เธอตัดสินใจเองเมื่อแน่ใจว่าพร้อมที่จะใช้ชีวิตหลังแต่งงานแล้วจริงๆ

รออีกหน่อยเถอะค่ะ

ไม่เอา พี่ไม่อยากรอแล้ว

เป็นครั้งแรกที่จงฮยอนต่อล้อต่อเถียงเหมือนเด็กๆ นับตั้งแต่ได้รู้จักเขามากขึ้น เขาก็ทำตัวเด็กลงทุกวันจนจุนฮีเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเขาอายุมากกว่าเธอหลายปี

แต่งเถอะนะ พ่อพี่จะได้อุ้มหลาน

เมื่อกี้นี้อ้างพี่ยงฮวา คราวนี้กล้าอ้างถึงคุณพ่อเลยหรอคะ?

จงฮยอนนั่งคอตก อุตส่าห์พูดขนาดนี้แล้วแต่จุนฮีกลับยังคิดว่าเขาแกล้งหยอกเล่น มันไม่ตลกเลยถ้าเขายังจะต้องรอไปเรื่อยๆ ความจริงแล้วจุนฮีน่าจะเห็นใจกันบ้าง

เห็นเขาทำเซื่องซึม จุนฮีจึงเบียดตัวเข้ามาใกล้ ตั้งใจจ้องมองดวงตาของคนขี้น้อยใจพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง

“”ถ้าพี่คิดว่าพร้อมที่จะเป็นสามีของฉันแล้ว ฉันแต่งก็ได้ค่ะ

จงฮยอนยิ้มกว้างดีใจจนตาวาว เผลอตัวดึงเอาร่างบางเข้ามากอดไว้ จนลืมตัวว่าตนนั้นกำลังอยู่ในสุสาน

แม่ของฉันก็อยู่ตรงนี้ พี่ยังกล้าทำตัวรุ่มร่าม ถ้าอย่างนี้แต่งงานกันไป ฉันไม่แย่ยิ่งกว่านี้หรอคะ เปลี่ยนใจไม่แต่งแล้วดีกว่า ว่าพลางลุกขึ้นเดินหนีออกมาหน้าแดงระเรื่อ จงฮยอนรีบลุกตาม เป็นตายยังไงเขาก็จะไม่ยอมให้จุนฮีเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน

 

 






 

บ้านหลังเดิม ทุกอย่างคงเดิมไม่มีอะไรแปลกใหม่ ในทุกวันหลังเสร็จจากการทำงาน ยงฮวาก็จะต้องกลับมาใช้ชีวิตแบบเหงาๆในบ้านหลังนี้เสมอ

ตั้งแต่จูฮยอนไม่อยู่ ไม่มีวันไหนที่เขาจะไม่คิดถึงเธอได้เลย ไม่ว่าจะมองไปที่มุมไหน เขาก็จะเห็นแต่ภาพของเธอเต็มไปหมด คิดถึงรอยยิ้ม คิดถึงเสียงหัวเราะ คิดถึงเวลาที่เคยทะเลาะกัน หรือแม้กระทั่งช่วงเวลาที่เราสองคนได้นั่งลงแล้วก็พูดคุยกันดีดี

จุนฮีล่ะ กลับมาแล้วหรือยัง?

ยังค่ะ คุณจุนฮีบอกว่าจะกลับค่ำหน่อย ไปทานข้าวกับคุณจงฮยอนน่ะค่ะ โทรมาสั่งด้วยบอกว่าให้คุณกินข้าวได้เลย ไม่ต้องรอ

ยงฮวาพยักหน้ารับรู้ นับตั้งแต่ขอหมั้นได้สำเร็จ จงฮยอนก็ขยันดูแลเทคแคร์จุนฮีเป็นอย่างดี พวกเขาหมั้นหมายกันมาได้เกือบห้าปี เห็นทีว่าเขาคงจะต้องเตรียมตัวส่งพวกเขาสองคนเข้าห้องหอในไม่ช้านี้แล้ว

พอนึกถึงวันแต่งงาน ยงฮวาก็หวนคิดถึงตัวเอง วันนั้นเขาถูกจงฮยอนขังไว้ในห้อง ล็อคตายหมดทั้งประตูทั้งหน้าต่าง จูฮยอนบอกว่าถ้าเธอเปิดหน้าต่างได้ เธอจะใช้ผ้าปูที่นอนปืนลงไปเหมือนกับในละครด้วย

คนขี้เหงาหยุดยืนมองประตูห้องของตัวเองตาละห้อย ด้วยคิดถึงคนที่เคยอยู่ด้วยกันอย่างจับใจ

อยู่แบบเหงาๆ คงไม่ได้อะไร ยงฮวาเดินก้มหน้าก้มตาผ่านประตูเข้ามาหยุดยืนหน้ากระจกบานใหญ่ บาดแผลที่เกิดจากการผ่าตัดยังคงไม่หายไป ก่อนหน้าเขาทำใจยอมรับว่าตัวเองต้องตายแน่ แต่เพราะรู้ว่าตัวเองจะต้องกลับมาหาจูฮยอนให้ได้ เขาจึงบอกกับตัวเองว่าเขาจะต้องมีลมหายใจอยู่เพื่อเธอ

คนขี้เหงายืนส่องกระจกดูร่องรอยบาดแผล หากแต่เงาที่สะท้อนมาจากด้านหลังทำให้ยงฮวาไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเอง

…!!

ไม่จริง ตาฝาดไปแล้วแน่ๆ ยงฮวาสะบัดใบหน้าไปมา จูฮยอนจะมานอนอยู่บนเตียงได้ยังไง ในเมื่อตอนนี้เธอกำลังยุ่งอยู่กับงานวิจัยจนถึงขั้นไม่ยอมให้เขาไปพบหน้า แต่ที่เขาเห็นคือเธอ เธอกลับมาแล้วจริงๆ

จูฮยอน

หญิงสาวจอมขี้เซาพลิกตัวหนีหน้าคนที่เข้ามาปลุก หากแต่ยงฮวาก็ตามติด ไม่ว่าเธอจะพลิกตัวไปทางไหนก็ไม่อาจหลบหลีกมนุษย์อย่างยงฮวาได้พ้น

ตื่นเลย ตื่นๆ ลุกขึ้นมาคุยกันก่อน จะกลับมาทำไมไม่บอกก่อน แล้วนี่กลับมายังไง งานเสร็จหมดแล้วหรอ? เขารัวคำถามเข้าใส่เป็นชุด จนทำให้จูฮยอนต้องเอามือปิดหู

ขอนอนก่อน 1 คืน ตื่นแล้วจะตอบทุกคำถามเลย จูฮยอนเหนื่อยมากจริงๆไม่ได้ล้อเล่น ดวงตาทั้งสองข้างหนักอึ้งจนลืมตาขึ้นไม่ได้ แถมหัวของเธอยังหนักเหมือนกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน มันเอาแต่จะปักหลักอยู่บนหมอนท่าเดียว ต่อให้ยงฮวาเอาช้างมาฉุดลาก เธอก็จะนอนอยู่แบบนี้ไม่สนใจอะไร

อะไรเนี่ย? จะเอาแต่นอนจริงหรอ?คนที่ทั้งรักคิดถึงและห่วงใยมานอนหลับขี้เซาอยู่ตรงหน้า ยงฮวาทำได้อย่างมากก็คือช่วยห่มผ้าให้แล้วก็นั่งจ้องมองดูด้วยความมึนงง

จูฮยอนดูเหนื่อยมากจริงๆ ช่วงประมาณสี่เดือนที่แล้วเขาบินไปหาเธอ เธอก็ยุ่งอยู่แต่กับงานวิจัย แม้แต่จะกินข้าวหรือเดินเที่ยวเล่นด้วยกันก็ยังมีเวลาจำกัด ช่วงหลายปีมานี้จูฮยอนทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างหนักจนทำให้เขาได้แต่เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ช่วงเวลาของเราจะกลับคืนมา แล้วในที่สุดเธอก็กลับมาจริงๆ กลับมาในแบบคาดไม่ถึงเสียด้วย

 

เด็กโง่เอ้ย… ”

นั่งยิ้มอยู่ได้ไม่นาน ยงฮวาก็ล้มตัวตามลงมานอนกอดร่างบางเอาไว้  คนง่วงนอนลืมตาตื่นเมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและความรักที่ผู้เป็นสามีมอบให้ หลายปีที่อยู่ห่างกัน เธออยากให้เขากอดเธอไว้แบบนี้ ทุกครั้งที่ยงฮวาไปหา เธออยากพูดคุยอยากเล่นสนุกกับเขาให้นานๆ แต่กลับแทบไม่มีเวลาให้เขาเลย ทุกครั้งที่เขาไปหา เธอรู้ว่าทำให้เขาต้องลำบากมากแค่ไหน สุดท้ายเพราะเหตุผลบางอย่าง เธอก็เลยต้องตัดใจบอกกับเขาไปตรงๆ ว่าไม่ต้องไปหาเธออีก เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วเธอจะกลับมาหาเขาเอง

จูฮยอนหลับตาลงในอ้อมแขนที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เมื่อห้าปีก่อนตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วรู้ตัวว่ายงฮวายังคงไม่ฟื้นจากการผ่าตัด ตอนนั้นเธอทำใจและคิดว่าตัวเองจะต้องใช้ลมหายใจที่มีอยู่อย่างคุ้มค่า ถึงเขาจะกลับมาอยู่ข้างเธอไม่ได้ เธอก็จะไม่โกรธเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ที่สุดแล้วเขาก็กลับมา

บางทีในชีวิตของคนเราก็อาจจะไม่ได้มีแต่เรื่องเศร้า ความผิดหวังหรือความสูญเสียเสมอไป เราสองคนผ่านพ้นมรสุมหนักหน่วงมาด้วยกัน หลังจากนี้เธอคาดหวังว่าจะสามารถอยู่กับเขา ดูแลเขาและรักเขาไปจนกว่าเราสองคนจะตายจากกัน ซอจูฮยอนในวันนี้ไม่กลัวความตายอีกต่อไปแล้ว ยงฮวาเองก็ไม่กลัวด้วยเหมือนกัน เราก็แค่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็ตามขอแค่เรารักกันแค่นั้นพอ

 

 



 

แสงสีทองโผล่พ้นขึ้นมาฉายเด่นอยู่บนท้องฟ้า ยงฮวาลืมตากลับขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อคืนนี้เขาคิดว่าตัวเองอาจจะแค่ฝันไปว่าจูฮยอนกลับมาหา ทว่าสิ่งที่เห็นด้วยดวงตาและสามารถสัมผัสจับต้องได้ยืนยันว่าทุกอย่างคือเรื่องจริงทั้งหมดเลย

ครบคืนแล้ว จะตื่นได้หรือยัง?

“….” เมื่อจูฮยอนยังเอาแต่นอนนิ่ง ยงฮวาจึงต้องปลุกด้วยจุมพิตบนหน้าผาก ตามด้วยหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างไปฟอดใหญ่ แต่ถึงกระนั้นคนขี้เซาก็ยังคงนอนเฉยไม่ยอมขยับอยู่เหมือนเดิม

อะไร? จะเหนื่อยอะไรนักหนา แบบนี้เค้าเรียกว่าขี้เกียจแล้ว

ไม่ว่ายงฮวาจะพูดหรือบ่นอะไร จูฮยอนก็ไม่อยากลุกขึ้นมาต่อล้อต่อเถียง เมื่อยังคงเอาแต่นอนเฉย ยงฮวาจึงรุกเธออย่างหนักด้วยการกดจูบบนซอกคอขาว

อื้อ! ไม่เอา!” ร่างบางดิ้นให้หลุดพ้นออกจากสัมผัสนั้น ที่สุดแล้วจูฮยอนก็ยอมปรือตาขึ้นมาจ้องมองคนตรงหน้าอย่างตัดรอน

เมื่อได้สบสายตา ความสุขก็เพิ่มพูนขึ้นมามากมายจนเหลือล้น ตลอดมาถึงจะต้องอยู่ห่างกันแต่ยงฮวาก็ยังเอาใจใส่เธอเสมอ เขาไปหาเธอบ่อยครั้ง ไปหาในทุกครั้งที่มีเวลาว่าง แต่เธอเองต่างหากที่ไม่มีเวลาให้เขามากเท่าที่ควร เท่าที่แอบติดตามดูพฤติกรรมอยู่ห่างๆ ยงฮวาไม่เคยมองหรือให้ความสนใจผู้หญิงคนอื่น ถึงเธอจะไม่อยู่ เขาก็ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ดูแลตัวเองดีหรือเปล่า? แล้วได้ออกกำลังกายตามที่บอกไหมคะ? คุณหมอคนสวยถามเสียงดุ

ผมทำตามที่หมอซอบอกทุกอย่างเลยครับ คนไข้สุดหล่อตอบกลับหน้าทะเล้น

จูฮยอนนอนอมยิ้มพลางวาดปลายนิ้วลงบนอกกว้าง ที่ตรงนี้มีร่องรอยบาดแผลแห่งความรักประทับตราเอาไว้ ในสายตาคนอื่นมันอาจจะดูไม่น่ามองเลยแม้สักนิด แต่สำหรับจูฮยอน เธอคิดว่ารอยแผลนี้เป็นแผลที่สวยมากเหลือเกิน

เรื่องเรียนโอเคดีใช่ไหม? แล้วหลังจากนี้ยังจะต้องกลับไปอีกหรือเปล่า?

จูฮยอนส่ายหน้า ทุกอย่างเรียบร้อยดี ก่อนหน้าเธอห่วงกังวลและเครียดมาก แต่สุดท้ายเหมือนความโชคดีหรืออย่างไรไม่รู้ได้ ไม่ว่าจะหยิบจับอะไรก็ส่งผลดีไปหมดทุกอย่างเลย

อาจารย์จินโมบอกว่าท่านภูมิใจในตัวฉันมากๆเลยล่ะ ฉันเองก็ภูมิใจในตัวเองด้วยเหมือนกัน

ยงฮวานอนรับฟังด้วยความภาคภูมิใจ เขาแค่หวังว่าจูฮยอนจะไม่เหนื่อยเกินไป เธอเป็นคนเก่ง ลองได้ตั้งใจทำอะไรแล้วก็จะหมกมุ่นจดจ่ออยู่กับมันตลอด ถ้าไม่สำเร็จคนอย่างซอจูฮยอนจะไม่มีทางล้มเลิกความตั้งใจอย่างแน่นอน

แสดงว่าตอนนี้ เธอก็กลายเป็นคุณหมอโรคหัวใจเต็มตัวแล้วสิ

ก็ประมาณนั้นค่ะ แต่ว่าฉันต้องไปสอนหนังสือเพิ่มด้วย

สอนหนังสือเพิ่ม นี่มันงานนรกชัดๆ ที่ผ่านมาแค่รักษาคนไข้ไปวันๆ จูฮยอนยังแทบไม่มีเวลาพักผ่อนเลย

ปีนี้เธอ 30 แล้วนะ แต่เรายังไม่มีลูกด้วยกันเลย เขาตัดรอนด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ ตอนนี้ทุกคนที่เขาและจูฮยอนรู้จักต่างก็มีลูกคนที่สองที่สาม ขณะที่เขากับจูฮยอนยังไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว เราสองคนยังไม่ได้ทำอะไรเลยแม้แต่การปรึกษาหารือก็ไม่มี

ลูกคนที่สองของมิยองเพิ่งจะหย่านม ส่วนแทยอนมีลูกผู้ชายตั้งสามคนเข้าไปแล้ว

พอถูกบ่นเข้าจูฮยอนก็รู้สึกหงุดหงิดจนต้องลุกขึ้นเดินหนี เธอรู้ว่ายงฮวาอยากมีลูก แต่แล้วถ้าสมมติว่าเธอเกิดมีลูกไม่ได้ขึ้นมาล่ะ เขาจะหมดรักเธอหรือเปล่า

จูฮยอนไปไหนน่ะ กลับมาเลยนะ

ไปอาบน้ำค่ะ ขออาบน้ำก่อนคงไม่เป็นไรใช่ไหม เธอพูดตอบก่อนที่จะปิดประตูห้องน้ำดังโครม ทำเอาคนที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงถึงกับต้องลุกขึ้นมากุมขมับด้วยความปวดหัว ยงฮวารู้ว่าเขาเอาแต่จดจ่อและอยากมีลูกมากเกินไป แต่ที่ผ่านมาถึงจะพยายามทำใจเย็น แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าไม่รีบมีตอนนี้อีกหน่อยก็คงจะลำบาก

 

 


 

ความจริงแล้วเรื่องที่จูฮยอนอยากทำในทันทีหลังตื่นนอนก็คืออ้อนขอให้ยงฮวาทำอาหารอร่อยๆให้ หากแต่พอแต่งตัวเสร็จแล้วลงมาข้างล่างเธอก็พบว่า เขาอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานได้พักใหญ่แล้ว

จองยงฮวา!” จูฮยอนต้องกัดริมฝีปากระงับความโกรธ จุนฮียังอยู่ตรงหน้าเธอ แต่เขากลับรีบออกไปโดยที่ไม่ยอมรอ มันหมายความว่ายังไง

อย่าโกรธพี่ยงฮวาเลยนะคะ พี่เค้าคงมีงานสำคัญมากจริงๆก็เลยรีบออกไป พี่จูฮยอนมากินข้าวเถอะค่ะ อย่าอารมณ์เสียเลยนะคะ เดี๋ยวทำงานเสร็จ พี่เค้าจะต้องรีบกลับมาหาพี่แน่ๆ

เพราะคำขอของน้องสาวจูฮยอนจึงสามารถผ่อนคลายลงได้ ส่วนพฤติกรรมของยงฮวาเธอไม่อยากเอ่ยถึงรวมทั้งไม่อยากถือสา บางทีที่เขาต้องรีบไปโดยไม่ได้บอกกล่าวอาจเพราะว่ามีงานด่วนจริงๆก็ได้

นั่งตรงนี้นะคะ พี่ยงฮวาทำเองหมดเลยค่ะ ทำแต่ของที่พี่ชอบทั้งนั้นเลยด้วย กินให้หมดเลยนะคะ

พอได้เห็นของกินที่ยงฮวาทำไว้ให้ จูฮยอนก็หายหงุดหงิดในทันที ถึงจะพูดไม่เข้าหูไปบ้างแต่อย่างน้อยเขาก็ยังใส่ใจต่อเธอเหมือนเดิม

รีบไปทำงานเถอะนะ ไม่ต้องห่วงพี่หรอก ถ้าเจอเขาก็ฝากบอกด้วยแล้วกันว่าเสร็จงานแล้วก็ให้รีบกลับบ้าน พี่มีเรื่องสำคัญมากจะพูดด้วย

….

….

หลังจากได้นอนพักมาหนึ่งคืนเต็มๆ จูฮยอนถือโอกาสเอาของขวัญรับขวัญหลานชายคนล่าสุดมาให้แทยอนถึงบ้าน แทยอนเพิ่งคลอดลูกคนเล็กได้ไม่ถึงสัปดาห์ เด็กทารกตัวน้อยช่างนุ่มนิ่มน่ารักน่าชัง มีความละม้ายคล้ายทั้งพ่อทั้งแม่ ได้มีโอกาสอุ้มเขาแล้ว จูฮยอนก็ยิ่งดีใจ เต็มไปด้วยความยินดีกับครอบครัวที่แสนอบอุ่นน่ารักของพี่สาว

ตาโตจังเลยผู้ชายอะไรขนตาย๊าวยาว…”

เห็นน้องเล่นกับลูกชายคนเล็กของตนได้ดี แทยอนก็อดที่จะนั่งยิ้มไม่ได้ จูฮยอนแต่งงานก่อนใครเพื่อนแต่กลับยังไม่มีลูกเลยแม้สักคน อุบัติเหตุเมื่อห้าปีที่แล้วทำให้จูฮยอนหมดเวลาไปกับการพักรักษาตัว พอหายดีก็ไปเรียนต่อในทันที ยงฮวาเองก็บินเข้าบินออกเป็นว่าเล่น ว่างเมื่อไหร่เป็นจะต้องไปหาจูฮยอนทุกที ตารางชีวิตของจูฮยอนกับยงฮวาที่ผ่านมาไม่อำนวยให้พวกเขามีลูกได้เลย

กลับมาแล้วนี่ หลังจากนี้ก็รีบๆมีลูกเป็นของตัวเองได้แล้วสินะ

คนถูกแซวหยุดชะงัก จูฮยอนละสายตาจากหลานชายตัวเล็กขึ้นมามองหน้าพี่สาวก่อนที่จะหลบสายตาหนี ยงฮวาอยากมีลูกจะแย่แล้ว เธอรู้ดี อีกทั้งสาเหตุที่ทำให้ต้องรีบตั้งหน้าตั้งตาเรียนให้จบแล้วกลับมาก็เพราะเรื่องนี้

หนูเองก็อยากมีเหมือนกันค่ะ คุณจองยงฮวาบ่นเช้ากลางวันเย็นจนหนูหูชาไปหมดแล้ว

แทยอนนั่งหัวเราะพลางรับเอาลูกชายตัวน้อยมาอุ้มไว้ ถึงแม้จูฮยอนจะยังไม่มีลูก แต่เธอมีสัญชาตญาณของความเป็นแม่อยู่เต็มเปี่ยมเลยทีเดียว สังเกตได้จากการพูดคุยหยอกล้อเล่นกับเด็ก แววตาที่จ้องมองสามารถเปิดเผยจิตใจที่อ่อนโยนและความรู้สึกนึกคิดของเธอได้เป็นอย่างดี ถ้าจูฮยอนมีลูก เธอจะต้องเป็นคุณแม่ที่เลี้ยงลูกได้เก่งมากแน่ๆ

ก็อย่างนี้แหละนะ ถ้าพี่เจอยงฮวาคราวหน้า พี่จะบอกให้เขาตั้งใจลงมือทำลูกมากกว่าจะมาตั้งใจบ่นใส่หูเธอก็แล้วกันนะ

จูฮยอนหัวเราะหน้าแดงระเรื่อ ทว่าแอบนินทาสามีของตัวเองไม่ทันไร เขาก็โทรเข้ามาหาเธอในทันที ตอนแรกจูฮยอนคิดว่าเขาคงโกรธถึงได้ออกไปโดยไม่บอกกล่าวแบบนั้น แต่เมื่อยงฮวาเป็นฝ่ายโทรมาหาก่อน เธอก็รู้สึกอุ่นใจ

ขอหนูเคลียร์กับคนขี้บ่นก่อนนะคะ

จูฮยอนเดินเลี่ยงออกมารับโทรศัพท์ ความจริงแล้วยงฮวาไม่ได้โกรธเคืองหรือน้อยใจอะไร เขารู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดมากและกดดันจูฮยอนมากเกินไป แต่ที่ต้องรีบออกจากบ้านโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวก็เพราะว่ามีงานด่วน แล้วตอนนั้นจูฮยอนก็กำลังอาบน้ำอยู่

อยู่ที่ไหนล่ะนั่น?

อยู่บ้านพี่แทยอนค่ะ เอาของขวัญมาให้หลาน

คุณภรรยายอมพูดตอบกลับมาดีดี ยงฮวาก็โล่งใจ เพราะเดิมทีนั้นเขาคิดว่าจูฮยอนอาจจะยังคงเคืองกันอยู่ แล้วก็อาจจะไม่ยอมพูดกับเขาก็เป็นได้

แล้วเมื่อไหร่จะกลับล่ะ เป็นห่วงนะรู้ไหม อยู่ดีดีก็ออกจากบ้านทั้งที่เพิ่งจะกลับมาถึง น่าจะรอให้พี่กลับไปก่อน พี่พาไปก็ได้

เขาพูดมาเสียงอ่อนจนทำให้คนฟังได้แต่ยืนอมยิ้ม

ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่อยากกวนคนงานยุ่งหรอก แค่นี้ก็ยุ่งจนไม่มีเวลาพูดอะไรกันแล้ว เธอแอบจิกกัดเขาเล็กๆ

งอนสิท่า ที่พี่รีบออกมากะทันหันไปนิด พอดีมีงานด่วนจริงๆ แต่เดี๋ยวเสร็จแล้วจะรีบไปหานะ หรือว่าจะให้ไปรับที่บ้านแทยอนก็ได้

ใครงอน ไม่ได้งอนสักหน่อย, ไม่ต้องมารับหรอกนะคะ พี่ไปหาฉันที่บ้านพ่อเลยดีกว่า จุนฮีน่าจะบอกพี่แล้วว่าฉันมีเรื่องสำคัญมากอยากพูดกับพี่

เพราะจูฮยอนบอกว่ามันคือเรื่องสำคัญนี่แหละ จึงทำให้ยงฮวาอดที่จะอยากรู้ไม่ได้ จูฮยอนมีเรื่องอะไรจะพูดกับเขากันแน่ถึงต้องชวนไปพูดคุยกันที่บ้านหลังนั้น หรือว่าเธอคิดจะชวนเขาไปวางแผนเรื่องการมีลูก

คิดได้แค่นั้นยงฮวาก็ยิ้มกว้างจนปากเกือบถึงใบหู ตอนนี้เขารอให้เสร็จสิ้นงานแทบไม่ไหวแล้ว

ถ้าช่วงนี้พี่พูดอะไรแล้วทำให้เธอไม่สบายใจ ก็ช่วยลืมๆมันไปเถอะนะ

ทีอย่างนี้มาทำเป็นพูดดี แต่ก็เพราะเขาเป็นอย่างนี้ จูฮยอนถึงรักเขาจนหมดหัวใจ

พูดจบหรือยังคะ รีบไปทำงานเถอะ เอาไว้เย็นนี้เราค่อยคุยกันนะคะ

เห็นน้องสาวคุยโทรศัพท์พร้อมกับรอยยิ้มหวานแล้วแทยอนก็อดที่จะอิจฉาไม่ได้ เธอคิดว่าการได้สร้างครอบครัวกับแบคฮยอนคือความสุขที่แสนล้ำค่าแล้ว แต่ยงฮวากับจูฮยอน พวกเขาผ่านอะไรต่อมิอะไรมาด้วยกันมากมายจริงๆ

สามีเธอว่าอะไร ถึงได้ยิ้มหวานขนาดนั้น

จูฮยอนหุบรอยยิ้มเมื่อถูกกระเซ้า ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน เธอก็จะได้เห็นของเล่นเด็กมากมายเต็มไปหมด แทยอนมีลูกชายถึงสามคน แล้วเธอล่ะ ลูกคนแรกของเธอกับยงฮวาจะเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชายดี?

ก็คุยกันเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ ว่าแต่พี่แทยอนคะ พี่มิยองได้โทรหาพี่บ้างไหม?

โทรจ๊ะ เมื่อวานก็เพิ่งคุยกันไป โชคดีที่พ่อแม่ของนิชคุณช่วยดูแลเด็กๆให้ มิยองก็เลยทุ่มให้กับการเตรียมเปิดร้านเสื้อผ้าได้อย่างเต็มที่

ดีจังเลยนะคะ ปีที่แล้วพี่มิยองเอาเสื้อที่ตัดเองไปให้ฉันด้วย พอใส่ปุ๊บมีแต่คนชมว่าสวย ซื้อมาจากที่ไหน ฉันก็บอกไปว่าพี่สาวตัดให้ ทุกคนชมกันทั้งนั้นเลยค่ะว่าพี่มิยองเก่งมากๆ

ช่วงแรกๆเลยจูฮยอนยอมรับว่าเธอเป็นกังวลมาก เพราะอยู่ดีดีแทยอนก็ถูกแม่สามีบังคับให้มาอยู่ด้วยกันที่บ้าน ขณะที่มิยองหลังแต่งงานก็ต้องไปปักหลักสร้างครอบครัวกันที่ต่างบ้านต่างเมือง แต่ถามว่าเป็นห่วงใครมากที่สุด เธอก็จะตอบว่าแทยอน เพราะช่วงแรกนั้นแม่ของแบคฮยอนดูเหมือนไม่ค่อยถูกใจว่าที่ลูกสะใภ้สักเท่าไหร่นัก สาเหตุที่ให้แบคฮยอนไปเรียนต่อไกลๆก็เพราะคนเป็นแม่หวังว่าลูกชายอาจจะได้ไปเจอกับคนที่ดีกว่า แต่ไปๆมาๆ แทยอนกลับตั้งท้องขึ้นมาก่อน จากที่เคยตั้งแง่ไม่พอใจกลับยิ่งพากันเห่อหนักเมื่อรู้ว่าลูกในท้องของแทยอนเป็นผู้ชาย

ทุกวันนี้แทยอนสุขสบายดี เธอกลายเป็นลูกสะใภ้คนโปรดที่ให้กำเนิดหลานชายน่ารักๆด้วยกันถึงสามคน ส่วนมิยองนอกจากได้สร้างครอบครัวแล้ว เธอยังได้ทำตามความฝันของตัวเองด้วยการเปิดร้านเสื้อผ้าที่เมืองไทย

ตอนนี้ก็เหลือแค่เธอที่ถึงชีวิตหลังแต่งงานจะมีความสุขดี แต่ก็ยังมีบางเรื่องที่ทำให้ยงฮวาคิดว่าครอบครัวของเขายังคงไม่สมบูรณ์ จองยงฮวาอยากมีลูก ส่วนเธอที่ต้องรีบกลับมาก็เพราะเรื่องนี้



 




 

 

*************************100%**************************


ฝากประกาศข่าวเรื่องเปิดจองหนังสือ Pre-order : Hate you, I hate you

รายละเอียดตามลิ้งค์แนบนะคะ 

http://my.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1232187&chapter=37



และขอฝากเรื่อง The Snowman ไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะคะ  อินโทรอัพแล้วค่ะ

The Snowman

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1314382&chapter=1

 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4129 jin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 22:46
    น้องซอมีเรื่องสำคัญอะไรเหรอคะที่จะพูดกะยง หวังว่าจะเป็นข่าวดีนะคะ

    ยงจะได้สมหวังซะทีสงสารคะ เห็นคนอื่นๆแต่งทีหลังแต่แซงหน้ามีลูกกันหมดแล้ว
    #4,129
    0
  2. #4125 rasintt (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 00:28
    ยงถ้าอยากมีลูกก็ตื้อน้องซอบ่อย ๆ ปราบเด็กดื้อซอให้ได้สักทีสิ  ยงซอน้อยจะได้มาเกิดไว ๆ สักที มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ เมื่อไหร่จะตามทัน  ส่วนจงกะจุนฮีหวานจะแซงหน้าแล้วนะอิๆๆๆๆๆ
    #4,125
    0
  3. #4102 Aroma Candle (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 22:32
    โธ่เอ๋ยนึกว่าเป็นซอแล้วที่จะต้องไป ใจหายหมดเลยค่ะ

    ว่าแต่ว่าคุณซอจะมีลูกไหมหนอ เรื่องที่จะพูดนี่เรื่องอะไรน้า

    คงไม่ใช่เรื่องมีลูกไม่ได้ใช่ไหมคะTT รีบกดอ่านตอนต่อไปอย่างไวเลยค่ะ
    #4,102
    0
  4. #4063 BoiceChom (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 19:41
    อิพี่ว๊อนอยากมีเบบี๋มากกกกกก 555 น้องกลับมาแล้วปั้มลูกเลยนะ ขอแฝด 3 จะมากไปมั๊ย 555
    #4,063
    0
  5. #4062 mindmind (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 17:37
    สงสารยงอยากมีลูกแล้ว น้องซอรีบมีให้ไวๆนะ

    ปล.ไรเตอร์สู้ๆ
    #4,062
    0
  6. #4061 goguma_ys (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 15:48
    พี่ยงอยากมีลูกแล้ว ซอช่วยพี่ยงหน่อย เร็วๆๆๆๆ
    #4,061
    0
  7. #4059 jyhlover (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 11:50
    ใที่สุดก็อยู่กันอย่างมีความสุข  รีบๆมีลูกกันได้แล้ว เดี๋ยวตามพี่ๆไม่ทันนะ
    #4,059
    0
  8. #4058 only (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 01:23
    ซอจูจะเปิดโรงงานปั้มลูกให้ยงใช่มั้ย
    #4,058
    0
  9. #4057 namtanfc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 00:26
    เขิลมากๆเลยค่ะ อย่างน้อยก้กลับมาหากันได้อย่างปลอดภัย รอติดตามตอนจบนะคะ
    #4,057
    0
  10. #4056 tum2511 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 23:46
    น้องซอวางแผนมีลูกแฝดสามไปเลย 

    จะได้ทันพวกพี่ๆ เขา 555
    #4,056
    0
  11. #4054 少女时代的妹&# (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 18:43
    ดีใจจังทุกคนต่างมีความสุขลุ้นให้ยงซอมีลูกเร็วๆนะ
    #4,054
    0
  12. #4053 LKB (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 17:40
    ตะหงิดๆตรงเรื่องสำคัญที่จะพูดเนี่ยแหละ

    จะดีหรือร้ายนะ
    #4,053
    0
  13. #4052 me a da (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 15:25
    อยากรู้จังว่า ซอน้อย ยงน้อย จะเป็นยังไงนะ
    #4,052
    0
  14. #4051 Little (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 09:42
    รอเบบี๋น้อย ซอจูพร้อมไหม
    #4,051
    0
  15. #4050 koii (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 09:41
    คุนยงขี้บ่น55555นึกภาพตามได้เลยนะไรเตอร์ จะหวานก้อไม่หวานเท่าไหร่นะไรเตอร์พอไหวๆ เด๋วเรื่องนี้จองหนังสือดีกว่าจะได้อ่านแบบเต็มๆ
    #4,050
    0
  16. #4049 hams_joon (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 08:17
    ยงบ่นน้องตั้งแต่ต้นเรื่องยันตอนนี้เลยนะเนี่ย5555 ว่าแต่น้องซอมีเรื่องสำคัญอะไรจะบอกจองยงเนี่ย ท่าทางยงอยากจะมีลูกจริงๆนะนั่นเพราะคนอื่นๆก็มีลูกกันหมดแล้วแถมยังน่ารักกันซะด้วย
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #4,049
    0
  17. #4048 Ppanit (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 03:28
    รีบเลยซอจูรีบๆมีลูกเลยเดี๋ยวตามคนอื่นไม่ทัน 55555
    #4,048
    0
  18. #4047 pyl (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 02:26
    สงสารยงอบากมีลูก น้องซออาจจะมีเหตุผลอื่นหรือเปล่าน๊า
    #4,047
    0
  19. #4046 Mr.JYH (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 01:48
    อิพี่ย้งคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย555 เรื่องสำคัญอะไรๆๆๆ 
    #4,046
    0
  20. #4045 squinoa (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 01:48
    ต๊ายตาย นี่แกเร่งจนน้องร้อนใจรีบทำวิจัยให้เสร็ตไวๆเพื่อกลับมาหาเลยนะ แกก็รีบๆไปเตรียมตัวปั๊มลูกเร็วๆเลย ไม่ต้องคงต้องคุยกันแล้ว หรือจะมีเรื่องคุยจริงๆ อุบัติเหตุคราวนั้นคงไม่ได้ทำให้น้องหมดสิทธิ์มีลูกหรอกนะ ใช่มั้ย ถ้าเป็นแบบนั้นสงสารจองยงนะ เร็วๆเลย รีบไปหาน้อง อยากฟังจะแย่แล้วจะพูดอะไร หรือจะเตรียมเดินหน้าโครงการซักที
    #4,045
    0
  21. #4042 data_tik (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 01:09
    รีบๆมีลูกเลยน้องซอ แค่นี้ก็ตามพี่สาวไม่ทันแล้ว
    #4,042
    0
  22. #4041 icygirl2703 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 00:59
    ถึงจะแต่งกันก่อนชาวบ้าน แต่ก็ยังตามคนอื่นไม่ทันนะยงซอ

    ไม่เป็นไรนะ ตอนนี้ทุกอย่างลงตัวแล้ว ยงซอก็มาช่วยกันมีลูกนะ ฮิฮิ

    อยากให้ยงซอสมหวังแล้วค่ะ อยากเห็นหลานๆตัวน้อย ยงสู้นะ อย่ายอมแพ้

    แหมมม แทยอนนำไปสามคนแล้ว แบคยอนไม่ธรรมดาเหมือนกันนะเนี่ย 55555

    ส่วนมิยองก็มีครอบครัวที่อบอุ่น น่ารักสุดๆ แต่ว่า... ร้านเสื้อมิยองอยู่ที่ไหนคะเนี่ย จะไปอุดหนุน 555

    รอตอนหน้านะคะพี่จอยคนสวยยยย แอบใจหายเบาๆนะคะ อีกตอนเดียวจะจบแล้ว ลุ้นยงซอจูเนียร์อยู่นะคะ สู้ๆๆค่ะ ^_^
    #4,041
    0
  23. #4040 Beam Supattra (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 00:52
    ใจหายหมดเลยค่ะอ่านตอนแรกๆนึกว่าพี่ยงตายอ่านไปอ่านมาเอ้าพี่ยงยังอยู่ไรท์เขียนว่าพี่ยงคิดถึงซอนี่ก็นึกว่าซอตาย55555555555 ไรท์แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ หลอกกันได้ แหะแหะ ><
    #4,040
    0
  24. #4037 Memo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 00:14
    โดนนำไปเยอะก็สมควรจะมีจริงๆและนะยงซอ
    #4,037
    0
  25. #4036 paupu (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 23:47
    น่ารักมากเลย อยากดห็นน้องซอมีลูก
    #4,036
    0