Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 36 : Hate you, I hate you Chapter 35 :: ตอนจบ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 มี.ค. 58


Hate you, I hate you Chapter 35

ตอนจบ

 



 

 

 

หลังวางโทรศัพท์ยงฮวาเอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำอารมณ์ดีเหตุก็เพราะปักใจเชื่อไปแล้วว่าเรื่องที่จูฮยอนจะพูดด้วยเย็นนี้ต้องเป็นเรื่องลูก หากแต่พอได้คิดทบทวนดูหลายๆรอบ เขาก็เริ่มที่จะไม่แน่ใจ

ก่อนที่จูฮยอนจะไปเรียนต่อจงฮยอนมอบสมุดบันทึกของป้าอินฮวาให้กับจูฮยอน แล้วเธอก็เอามันไปเก็บไว้ที่บ้านนั้น จูฮยอนยังไม่ได้อ่านมัน ตอนนั้นเธอบอกกับเขาว่าเธอไม่อยากรู้อะไรอีกแล้ว ไม่ว่าความจริงในอดีตจะเป็นยังไง เธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในปัจจุบัน หรือว่าเธอตั้งใจจะไปอ่านบันทึกของแม่ที่บ้านนั้น

อยู่ดีดีพี่ชายก็เผ่นแน่บออกจากห้องทำงาน ทำเอาจุนฮีถึงกับตกอกตกใจเพราะคิดว่ามีใครเป็นอะไรขึ้นมาอีก

เกิดอะไรขึ้นคะ มีใครเป็นอะไรหรือเปล่า?

ไม่หรอก ไม่มีอะไร พี่จะบอกว่าช่วยดูงานต่อให้ที พี่มีเรื่องสำคัญมากจะต้องรีบไปทำ

….

สิ่งแรกที่จูฮยอนทำเมื่อมาถึงก็คือเดินสำรวจบ้านไปจนทั่ว ระหว่างที่เธอไม่อยู่ ยงฮวาให้คนเข้ามาทำความสะอาดและดูแลบ้านให้เสมอ ถึงจะไม่ได้สะอาดมากจนถึงขั้นไม่มีฝุ่นเลย แต่ขนาดไม่มีคนอยู่เลยก็จัดว่าสะอาดและดูดีมากกว่าที่คิดไว้หลายเท่าตัว

ร่างบางเดินสำรวจเรื่อยเปื่อยขึ้นมาจนถึงห้องนอนบนชั้นสอง ผ่านมาหลายปีจูฮยอนไม่เคยลืมว่าทุกมุมในบ้านหลังนี้มีความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้อยู่กับพ่อก่อนที่ท่านจะจากไป แต่ในความเป็นจริงเธอยังคงรู้สึกว่าพ่อยังคงอยู่กับเธอตลอดเวลา

จูฮยอนเดินมาหยุดหน้าโต๊ะเขียนหนังสือตัวเล็ก ดวงตากลมโตมองสำรวจตรวจดูแม่กุญแจที่ยังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่มีร่องรอยการถูกงัดแงะใดๆ ในโลกนี้ไม่เหลือลูกกุญแจที่จะสามารถไขมันออกได้เพราะว่าเธอโยนมันทิ้งลงแม่น้ำไปแล้ว ทว่าต่อให้ไม่มีลูกกุญแจมาไขก็ไม่เป็นไร เพราะของที่ใครๆคิดว่าอยู่ในนี้ ความจริงแล้วมันไม่ได้อยู่ในนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

สมุดบันทึกของแม่ถูกเก็บไว้เป็นอย่างดีในที่ที่ใครหลายคนคาดไม่ถึง จูฮยอนแอบซ่อนมันเอาไว้ในกระเป๋านักเรียนใบเก่าๆ เธอตั้งใจซุกมันเอาไว้ที่ใต้เตียงหลังจากที่ทุกคน ซึ่งก็คือแทยอน มิยองหรือแม้กระทั่งยงฮวาต่างก็ได้รื้อค้นตรวจดูความทรงจำในวัยเด็กที่ถูกเก็บเอาไว้ในกระเป๋าใบนี้กันมาจนหมดแล้ว ซึ่งในตอนนั้นมันมีแค่สมุดภาพเล่มเก่าๆกับเครื่องเขียน ไม่มีอะไรน่าสนใจ แต่มันก็ทำให้เราทุกคนต่างต้องนึกถึงตัวเองในช่วงที่ยังคงเป็นเด็ก

ก่อนที่จะไปเรียนต่อเธอให้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่สนใจหรือขุดคุ้ยหาความจริงอะไรอีกแล้ว แต่วันนี้เธอกลับมาพร้อมกับความอยากรู้อยากเห็น ตราบใดที่มันยังคงอยู่ตรงนี้ ไม่วันใดวันหนึ่งก็อาจจะมีใครสักคนมาเจอเข้าและอาจจะได้อ่านมันก่อนเธอก็เป็นได้

หนูพร้อมแล้วค่ะแม่ หนูสัญญาว่าจะอ่านมันแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

กระเป๋านักเรียนใบเก่าฝุ่นจับหนาเตอะ แค่จับเบาๆรอยนิ้วมือก็เด่นชัดขึ้นมาในทันที สมุดภาพเก่าเก็บพอได้จับทีก็เกือบจะหลุดติดมือเป็นชิ้นๆ กล่องเครื่องเขียนก็ขึ้นสนิมจนเปิดไม่ออก แต่ก่อนมันเป็นสีชมพูสด แต่วันนี้แทบดูไม่ออกแล้วว่ามันสีอะไรกันแน่

สมุดบันทึกของแม่ถูกเก็บเอาไว้ที่ชั้นในสุด มันไม่ได้หนามากนักเหมือนที่เคยคาดคิดไว้ จากการประเมินด้วยสายตาคิดว่าน่าจะมีไม่ถึง 300 หน้ากระดาษเลยด้วยซ้ำ จูฮยอนใจเต้นตึกตักทันทีที่เธอตัดสินใจเปิดอ่านมันที่หน้าแรก

“…?”

ไม่มีอะไรเลย ไม่ว่าหน้าไหนๆก็ไม่มีเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว พอออกมาเป็นรูปนี้จูฮยอนกลับยิ่งรู้สึกว้าวุ่นใจ จะเป็นไปได้ยังไงที่แม่ไม่ได้เขียนอะไรไว้เลย

จูฮยอนเปิดหาลายมือของแม่ทุกหน้า คาดหวังว่าอาจจะได้พบโน้ตเล็กๆ ทว่าผลจากการเปิดไปเปิดมาก็ทำให้เธอใจชื้นเมื่อพบว่าในสมุดบันทึกมีซองจดหมายสอดแทรกเอาไว้

ว่าแล้วเชียว

เธอต้องฉีกซองออกด้วยความระมัดระวังเพราะมันถูกปิดผนึกเอาไว้เป็นอย่างดี สิ่งแรกที่ได้พบในทันทีก็คือรูปครอบครัวแสนสุขของตัวเองในอดีต

นี่คือพ่อแม่และเด็กผู้หญิงที่ยิ้มหวานคนนั้นก็คือเธอ จูฮยอนนั่งยิ้มได้ไม่นานก็ตัดสินใจว่าเธอจะต้องอ่านเนื้อความในจดหมาย หากแต่ลายมือที่เห็นกลับไม่ใช่ลายมือของแม่ ดูเหมือนว่าจะเป็นจดหมายที่พ่อตั้งใจเขียนถึงเธอมากกว่า

ถึงจูฮยอนลูกรักพ่อเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงลูกก็เพราะพ่อรู้สำนึกในความผิด ทุกสิ่งทุกอย่างที่มันต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะพ่อเอง เพราะว่าพ่อมันเลว

จูฮยอนน้ำตาไหลพราก ภาพในความทรงจำพ่อของเธอคือผู้ชายอบอุ่น อ่อนโยนและใจดี ตั้งแต่เล็กจนโตท่านไม่เคยตีหรือต่อว่าให้ลูกสาวคนนี้รู้สึกถึงความเจ็บปวด จนกระทั่งลูกสาวจอมดื้อรั้นยืนกรานว่าจะมาอยู่กับท่านที่นี่ ตอนนั้นเธอถึงได้พบกับความผิดหวังเป็นครั้งแรก

พ่อขอสารภาพด้วยใจจริงว่าหัวใจของพ่อ มีแม่ของลูกเป็นที่หนึ่ง ผู้หญิงคนเดียวที่สามารถแบ่งเอาความรักที่พ่อมอบให้แม่ไปมากกว่าครึ่งก็คือลูก ซอจูฮยอนลูกสาวของพ่อ

พ่อรักแม่ของลูกด้วยความจริงใจ ถึงแม้ว่าจะมีผู้หญิงที่มีใบหน้าเหมือนกันอยู่อีกคนในโลกนี้ พ่อปฏิเสธไม่ได้ว่าคนที่ตัวเองได้พบครั้งแรกก็คือชเวซองอึน น้าแท้ๆของลูก จริงอยู่ว่าพ่อได้พบกับซองอึนก่อนและซองอึนก็รักพ่อมาก แต่กลับเป็นพ่อเองที่เลวทรามต่ำช้าเปิดเผยแต่ด้านดีงามในชีวิตให้เธอได้เห็น

ซองอึนคิดว่าพ่อเป็นคนดี แต่ความจริงก็คือพ่อสร้างภาพ ลูกรู้ใช่ไหมว่าพื้นฐานของพ่อก็คือเด็กยากจนคนหนึ่ง ต้องเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความอดอยาก ทั้งเหล้า การพนัน พ่อไม่เคยเปิดเผยด้านนี้ให้ซองอึนได้เห็น พ่อคบกับเธอก็เพราะรู้ว่าเธอเป็นคนมีเงิน พ่อหลอกเอาเงินของซองอึนมาเล่นพนันหลายครั้งด้วยการพูดโกหกอ้างว่าพ่อของพ่อป่วยไม่ก็มีญาติของพ่อป่วย เธอหลงเชื่อให้เงินพ่อครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อจากนั้นไม่นานพ่อตายใจคิดว่าเธอจะใสซื่อตามไม่ทัน วันหนึ่งซองอึนจับได้ว่าพ่อโกหกและเธอก็โกรธมาก ครั้งนั้นเธอขอร้องให้พ่อเอ่ยคำสาบานว่าจะไม่เล่นการพนันทุกประเภท พ่อก็พูดสาบานไปอย่างนั้นๆ เพราะใจยังหวังที่จะหลอกเอาเงินจากเธออีก แต่มันก็ไม่ง่ายเพราะหลังถูกจับได้ซองอึนไม่ยอมให้เงินพ่ออีกเลย พ่อเครียดมากเพราะถูกเจ้าหนี้พนันบอลตามมาขู่กรรโชกทวงหนี้ทุกวัน ตอนนั้นพ่ออยากจะอ้างว่าตัวเองสิ้นคิด แต่พ่อก็เลือกทางออกให้ตัวเองด้วยการมอบความเลวร้ายให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ต่างอะไรกับเป็นการทำร้ายซองอึนทั้งเป็น

พ่อล้างหนี้นักเลงติดยาพวกนั้นด้วยตัวของซองอึน พ่อออกอุบายนัดให้เธอไปพบในที่เปลี่ยวห่างไกลสายตาผู้คน แต่สุดท้ายเมื่อพ่อเกิดเปลี่ยนใจกะทันหันพ่อก็รีบไปที่นั่นเพื่อพาซองอึนกลับออกมา แต่ว่าคนที่พ่อได้พบไม่ใช่ซองอึน แต่กลายเป็นชเวอินฮวาแม่ของลูกซึ่งตอนนั้นเธอกำลังจะไปตามน้องสาวกลับบ้าน

พ่อไม่สามารถหยุดความเลวร้ายที่จะเกิดกับซองอึนได้ พ่อเสียใจและมันก็เป็นความผิดฝังใจของพ่อเรื่อยมา หลังเกิดเรื่องไม่ดีกับซองอึน เธอก็หยุดเรียน พ่อรู้ว่าเธอล้มป่วยและหวาดกลัวจนเป็นบ้า พ่อไปเยี่ยมซองอึนที่บ้านด้วยการอ้างว่าตัวเองคือพี่รหัส แล้วพ่อก็ใช้โอกาสตอนนั้นล่อลวงหัวใจของอินฮวามาได้สำเร็จ

อินฮวาคือคนเดียวที่ทำให้พ่อรู้จักกับความรักที่แท้จริง พ่อเสียใจที่ทำให้ซองอึนต้องเป็นบ้า แต่ขณะเดียวกันพ่อก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับแม่ของลูก อินฮวามีคู่หมั้นอยู่แล้ว แต่พ่อทำทุกอย่างเพื่อแย่งเอาเธอมา พ่อพาเธอหนีออกจากบ้านเพราะรู้ดีว่าถ้ายังอยู่แบบนั้นพ่อจะต้องเสียอินฮวาให้กับผู้ชายคนอื่น

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พ่อตั้งใจทำงานหาเงินเพื่อมาดูแลอินฮวาที่เชื่อมั่นในความรักและเชื่อมั่นในตัวของพ่อ ตอนนั้นช่างเป็นช่วงเวลาที่ทำให้พ่อมีความสุขมากที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ ถึงจะเหนื่อยแต่พ่อก็ภูมิใจ พ่อทำงานอย่างหนักเพราะอยากลบล้างความผิดที่ก่อเอาไว้ ขณะที่อินฮวาไม่เคยระแคะระคายหรือสงสัย เราอยู่ด้วยกันแค่ปีกว่า หลังจากลูกคลอดออกมา พ่อแม่ของอินฮวาก็มาขอร้องให้อินฮวากลับไปอยู่ด้วยกันที่บ้าน

พ่อกับแม่ของอินฮวาไม่ชอบพ่อ แต่ท่านทั้งสองคนก็ต้องอดทนเพื่ออินฮวากับหลานสาวตัวน้อย ลูกสาวของพ่อกลายเป็นขวัญใจของคุณตาคุณยาย ระหว่างนั้นอินฮวาก็เกลี้ยกล่อมพ่อแม่ของเธอขอให้พ่อไปช่วยงานที่บริษัท

พอเริ่มมีเงินพ่อก็ลืมตัวหวนกลับไปเล่นการพนันอีกครั้ง ในบ้านนั้นพ่อได้เจอซองอึนบ่อยครั้ง อาจเป็นเพราะความสงสารและความเลวของพ่อเองที่ทำให้จุนฮีต้องเกิดมา กว่าอินฮวาจะรู้ว่าพ่อนอกใจเธอก็ต่อเมื่อซองอึนตั้งท้องแล้ว

ซองอึนในตอนนั้นมีอาการดีขึ้นมากและรู้สึกดีใจที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะมีลูก ซองอึนเชื่อฟังพ่อทุกอย่าง เธอไม่คลุ้มคลั่งไม่อาละวาด ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังเล็กเหมือนคนปกติธรรมดาทั่วไปด้วยความสงบเงียบเรียบร้อยเพราะกลัวว่าจะถูกบังคับให้ทำแท้ง ไม่นานหลังจากคลอดลูกออกมา จู่ๆซองอึนก็อาการกำเริบหนักขึ้นอีก แค่ทุกคนยอมปล่อยให้ซองอึนตั้งท้องจนกระทั่งคลอดลูกก็เหมือนหลับหูหลับตาตอกย้ำร่องรอยบาดแผลในใจของซองอึนจนมากพอ ทุกคนจึงทำตามคำแนะนำของหมอว่าให้แยกเอาจุนฮีออกมาเลี้ยงดูเอง แต่ก็กลายเป็นว่ายิ่งทำให้ซองอึนอาละวาดหนัก เธอเอาแต่กล่าวโทษหาว่าพี่สาวแย่งทุกอย่างไปจากเธอ รวมไปถึงยังคิดว่าสาเหตุที่ตัวเองถูกข่มขืนมาจากแผนการของพี่สาวที่ต้องการกำจัดเธอให้พ้นทาง

ซองอึนอาการหนักขึ้นเรื่อยๆ เจอใครก็จะอาละวาดเข้าทำร้าย พาไปรักษาแต่ก็ไม่ได้ผลนักเพราะคุณตาคุณยายของลูกใจอ่อน ซองอึนจึงถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ในบ้านหลังเล็กที่ท้ายสวน ไม่ให้ออกมาเดินเพ่นพ่านหรือทำร้ายคนอื่นๆได้อีก

คุณตาคุณยาย รวมไปถึงแม่ของลูกต้องใช้ชีวิตด้วยความกล้ำกลืนฝืนทน พ่อทำผิดหนักขนาดนี้แล้วแต่พวกเขาก็ยังอดทน ให้อินฮวาตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับคนเลวแบบพ่อ, พ่อคุกเข่าต่อหน้าแม่ของลูก เอ่ยขอโทษนับพันครั้ง สุดท้ายอินฮวาก็ใจอ่อนยอมยกโทษให้ อาจเป็นเพราะตอนนั้นทุกคนในบ้านไม่มีใครรู้ว่าสาเหตุที่ซองอึนต้องถูกข่มขืนจนกลายเป็นบ้ามันเป็นเพราะพ่อเอง

ได้รับการให้อภัยครั้งแรก พ่อสำนึกแล้วก็ลืมๆมันไป จบจากเรื่องของซองอึนพ่อก็เริ่มเพลิดเพลินไปกับเงินมากมายที่หมุนผ่านเข้ามาในบัญชีของบริษัท มอบหมายให้พ่อดูแลเรื่องเงินก็ไม่ต่างอะไรกับการฝากปลาย่างไว้กับแมว พ่อดึงเงินออกมาทีละน้อยโดยไม่ให้อินฮวาสงสัย พ่อหลงระเริงกับเงินมากมาย ยิ่งเล่นพนันเสียก็ยิ่งทุ่มเม็ดเงินให้หนักขึ้นเพราะหวังถอนทุนคืน แต่ก็ไม่เคยได้คืน กว่าจะรู้ตัวอีกทีเงินในบัญชีของบริษัทก็แทบจะติดลบ

อินฮวาจับได้ว่าพ่อเอาเงินไปเล่นพนัน เธอโกรธมาก ถึงพ่อจะเป็นสามีของประธานบริษัทแต่ก็ต้องถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย อินฮวาเจ็บปวดที่ต้องแจ้งความจับสามีของตัวเอง ตอนนั้นพ่อทำได้แค่นั่งหดหัวยอมจำนน ไม่กล้าพูดหรือแก้ตัวอะไรเพราะตัวเองทำผิดจริงๆ

เพราะบริษัทกำลังจะล้มละลาย อินฮวาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหาแหล่งเงินมากอบกู้บริษัท ตอนนั้นคุณตาคุณยายทนไม่ไหวจนถึงขั้นเอ่ยปากบอกให้อินฮวาตัดขาดกับพ่อเสีย พ่อทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อรู้ว่าอินฮวาเลือกที่จะแต่งงานกับอดีตคู่หมั้นของเธอ พ่อทำได้แค่โทษตัวเองที่เลวทรามต่ำช้า สร้างแต่เรื่องร้ายๆให้คนที่ตัวเองรักถึงสองคน

พ่อสารภาพบาปของตัวเองทั้งหมดในวันเกิดของลูก พ่อผิดที่สุดที่ทำให้อินฮวาเสียใจ และพ่อผิดที่สุดที่ทำให้ลูกสาวของพ่อต้องผิดหวัง ตลอดมาในสายตาของลูกพ่อคือพ่อที่แสนดีเพราะพ่อเลือกที่จะเปิดเผยแต่ด้านดีดีให้ลูกได้เห็น พ่อไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ ไม่มีหน้าแม้แต่จะอยู่เคียงข้างลูก พ่อจึงเลือกที่จะจากไป พ่อผิดเอง พ่อผิดทั้งหมดเลย พ่อขอโทษ

….

“….” จูฮยอนน้ำตานองหน้า ปล่อยหยดน้ำตาให้ไหลซึมลงมาบนจดหมายยาวเหยียดของผู้เป็นพ่อที่ตั้งใจเขียนทิ้งเอาไว้ให้เธอในคืนก่อนที่ท่านจะจากไป เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงตั้งใจปกปิดเรื่องราวทั้งหมดเอาไว้แบบนั้น เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงอยู่กับเธอไม่ได้ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ถึงโกรธและตัดขาดกับพ่ออย่างไม่มีเยื่อใย ทุกคนในบ้านหลังนั้นล้วนเป็นฝ่ายถูกกระทำและอดทนมาจนถึงที่สุด และน้าของเธอก็คือคนที่น่าสงสารมากที่สุด แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็โชคดีที่ท่านได้หลุดพ้นจากความทุกข์ไปเรียบร้อยแล้ว

จูฮยอน!”

คนถูกเรียกหันมองคนตรงหน้าทั้งน้ำตา ยงฮวาผวาเข้าหา คาดเดาเอาไว้ไม่มีผิดว่าจูฮยอนจะต้องมาอ่านไดอารี่ของป้าอินฮวา แล้วเธอก็อ่านมันจริงๆ

ไหนบอกว่าจะไม่อ่าน เธอจะอ่านมันให้ได้อะไร ยงฮวายิ่งใจคอไม่ดีเมื่อเห็นจูฮยอนปล่อยโฮออกมายกใหญ่ ตลอดมายงฮวารู้ทุกอย่างแต่เขาก็เลือกที่จะเก็บซ่อนมันเอาไว้ ถึงวันนี้ได้รู้ความจริงแล้วจะทำให้เสียใจแต่เธอไม่รู้สึกโกรธเขาหรือว่าโกรธแม่ของเธอเลย

พี่รู้หมดทุกเรื่องนี่ไหม รู้ว่าพ่อของฉันทำอะไร พี่รู้หมดเลยหรือเปล่า!?

ต่อให้รู้พี่ก็บอกเธอไม่ได้ ที่ไม่อยากให้เธออ่านมันก็เพราะอดีตพวกนั้นจะทำให้เธอต้องเสียใจ ตอนที่พ่อของจูฮยอนเสียใหม่ๆ แม่ของจูฮยอนมาที่บ้านหลังนี้เพื่อเกลี้ยกล่อมให้เธอยอมกลับไปอยู่ด้วยกันที่บ้าน เป็นความบังเอิญที่ท่านได้พบจดหมายนี่เสียก่อน ท่านจึงเก็บมันเอาไว้ตลอดมา ตัวของเขาเองถึงจะไม่รู้ลึกถึงรายละเอียดแต่ก็สามารถปะติดปะต่อเรื่องได้ไม่ยาก ที่ผ่านมาเขาไม่อยากทำตัวเป็นเด็กสอดรู้แอบฟังเรื่องของผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่รู้ทำไมเพราะยิ่งบังเอิญได้ยินก็ยิ่งอยากรู้ถึงที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมด

ตอนนั้นมันเป็นเพราะว่าเธอยังเด็กมาก พี่คิดว่าป้าอินฮวาทำถูกแล้วที่เลือกช่วงเวลาที่เหมาะสมให้เธอแบบนี้ อดีตนั่นมันจบหมดแล้วนะ น้าซองอึนก็ตายไปแล้ว ท่านจากไปอย่างสงบ ไม่ได้ทรมานอะไรเลย

ถึงน้าซองอึนจะทรมานแต่คนที่ทรมานที่สุดคงหนีไม่พ้นแม่ของเธอ แม่รู้ทุกเรื่อง ซ้ำยังมารู้ว่าน้องสาวของตัวเองถูกทำร้ายด้วยน้ำมือของของผู้ชายที่แม่รักและไว้ใจ หนำซ้ำคนคนนั้นยังเป็นพ่อของเธอด้วย วาระเกือบจะสุดท้ายแม่รอให้เธอไปหา แต่เป็นเธอเองที่ดื้อดึงไม่รู้เวลา ที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดถึงใจของแม่เลย

ผู้ชายคนที่ฉันชื่นชมและยกย่อง ผู้ชายคนที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิตกลับกลายมาเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด คนคนนั้นเป็นพ่อของฉัน… ” ยิ่งกว่าความเจ็บปวดจนกระดูกแตกหัก เจ็บปวดยิ่งกว่าถูกยงฮวาขับไล่ไสส่ง จูฮยอนนึกไม่ออกเลยว่าถ้าเธอในวัยแค่สิบกว่าขวบได้อ่านจดหมายฉบับนี้ในวันนั้น เธอจะใช้ชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ในสภาพไหน




 

หลายชั่วโมงที่ต้องทนนั่งฟังเสียงสะอื้น ผ้าเช็ดหน้าเพียงแค่หนึ่งผืนซับน้ำตาจนเปียกชุ่มเต็มพื้นที่ไปหมด เพราะรู้ว่าเมื่อความจริงปรากฎแล้วจูฮยอนจะต้องเสียใจ แต่ในเมื่อความจริงมาถึงแล้วสิ่งที่ยงฮวาทำได้ก็คือการนั่งอยู่ข้างๆคนที่ตัวเองรัก เฝ้ามองดูเธอด้วยความห่วงใย

เปลวไฟสีแดงถูกจุดขึ้นมา กระดาษที่เต็มไปด้วยตัวหนังสืออาบน้ำตาค่อยๆถูกเปลวไฟกลืนกินทีละน้อยจนเหลือแค่เถ้าถ่าน ยงฮวาเห็นด้วยที่จูฮยอนตัดสินใจเผาจดหมายฉบับนี้เสีย ความจริงทั้งหมดโหดร้าย ยิ่งถ้าจุนฮีได้รู้เข้าอีกคน เขาคิดว่าคนที่ต้องเจ็บปวดคงไม่ได้มีแค่จูฮยอนคนเดียว

ร่างบางซุกเข้าหาอกอุ่น ยงฮวาโอบกอดจูฮยอนไว้จนแน่น ไม่เป็นไรเลยหากเธอจะต้องเจ็บปวด เพราะว่าเขายินดีที่จะแบ่งเบาความรู้สึกนั้นให้เธอเอง

มันจบแล้ว มันจบแล้วจริงๆ

อาจเป็นความโชคดีที่ได้รู้ความจริงทีหลัง เพราะว่าถ้าเธอได้รู้ก่อน ไม่แน่ว่าบางทีเธออาจจะฝังใจจนเกลียดผู้ชายหมดทั้งโลกเลยก็เป็นได้ จูฮยอนแหงนใบหน้าขึ้นมาจ้องมองสบสายตากับเจ้าของหัวใจ อย่างน้อยในเวลาที่เธอแย่ที่สุดก็มียงฮวาคอยอยู่เคียงข้าง ถึงแม้ความจริงจะทำให้ปวดใจ แต่อย่างน้อยในโลกใบนี้ก็ยังมีคนที่แสนดีและรักเธออยู่จริงๆ

พี่จะนอกใจฉันไหม วันข้างหน้าถ้าฉันแก่ หนังเหี่ยว มีพุง พี่จะแอบไปมีผู้หญิงอื่นหรือเปล่า?

คำถามนั้นทำให้ยงฮวาต้องอมยิ้ม จริงอยู่ว่าผู้ชายบางคนอาจคิดว่าการมีผู้หญิงหลายคนเป็นเรื่องธรรมดา แต่นั่นไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน

นี่ใคร? วัตถุโบราณต้องรักเดียวใจเดียวอยู่แล้ว ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไง พี่ก็จะอยู่ข้างเธอ จะรักเธอแค่คนเดียว

แล้วถ้าฉันไม่มีลูกล่ะ ถ้าเกิดว่าฉันมีลูกให้พี่ไม่ได้ล่ะ ยังจะรักอีกไหมคะ?

เป็นความจริงที่ว่ายงฮวาอยากมีลูกมาก แต่ถ้าเส้นทางชีวิตขีดให้ต้องเดินไปด้วยกันแค่สองคน เขาก็ยินดีที่จะยอมรับมัน

ไม่มีอะไรสำคัญมากกว่าเธอ เราก็อยู่กันแค่สองคน ไม่เห็นเป็นไรเลย

จูฮยอนซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ยงฮวาช่วยซับน้ำตาให้ แล้วยิ้มกว้างๆต่อหน้าเธอ

หยุดร้องไห้ได้แล้วนะเด็กดื้อ วันนี้เธอเสียน้ำตาไปหลายลิตรแล้ว อยากกินอะไรทดแทนน้ำตาไหม?

ฉันกินได้ทุกอย่างเลยค่ะ ขอเยอะพิเศษเลยนะคะ



 

เวลาที่ได้เห็นจองยงฮวาใส่ผ้ากันเปื้อนยืนผัดอาหารอยู่หน้าเตา ตอนนั้นคือช่วงเวลาที่ทำให้เขาดูน่ารักมากที่สุด ในโลกนี้จะมีผู้ชายกี่คนกันที่ไม่เคยเกี่ยงงอนยอมทำของอร่อยๆให้คนที่ตัวเองรักกิน แน่นอนว่าจองยงฮวาคือหนึ่งในนั้น แค่พูดเพราะๆอ้อนเขาหน่อย เขาก็แทบจะยอมทำให้เธอหมดทุกอย่าง

 

ขนาดต้องเสียเวลาออกไปหาซื้อของสด แต่คนที่บอกว่าหิวมากก็ยังยอมอดทนรอ จูฮยอนชอบกินทุกอย่างที่เขาทำให้ หลายครั้งที่ไม่ค่อยมีเวลาเขาก็เลือกทำเมนูง่ายๆให้ แต่จูฮยอนไม่เคยเกี่ยงงอนหรือทำไม่พอใจ ขอแค่รู้ว่าเขาทำให้ เธอก็สามารถกินได้หมดทุกอย่าง

เสร็จแล้ว ระวังร้อนนะ

โต๊ะอาหารเล็กๆในห้องครัวกับอาหารบนโต๊ะแค่ไม่กี่อย่าง แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับความหิวโหยในค่ำคืนนี้แล้ว

ยงฮวานั่งมองดูคนหิวจัดกินข้าวด้วยความเอร็ดอร่อย ผู้หญิงเก่งและฉลาดอย่างจูฮยอนไม่มีหัวเรื่องการทำอาหารเอาเสียเลย เธอใช้มีดหั่นเนื้อและผักไม่ได้เรื่องแต่กลับใช้มีดผ่าตัดคนได้เก่ง ความถนัดของคนเรามันไม่เหมือนกันเอาเสียเลยจริงๆ

กินช้าๆหน่อยสิ เดี๋ยวก็ได้ติดคอตายกันพอดี ยงฮวาช่วยตักทั้งเนื้อและผักให้ ดูเหมือนว่าจูฮยอนจะดูซูบๆไป หลายเดือนที่เขาไม่ได้ไปหา เธอคงไม่ค่อยได้กินของดีดีสักเท่าไหร่

พี่ก็กินด้วยสิคะ เอาแต่นั่งมอง เดี๋ยวฉันกินหมดแล้วอย่ามาโอดครวญทีหลังแล้วกัน

เธอกินเยอะๆได้เลย ไม่ต้องสนใจพี่หรอก

จูฮยอนตักผักช่วยป้อนให้ ถึงยงฮวาจะหายดีแล้วแต่เขาก็ยังต้องบำรุงและดูแลร่างกายของตัวเองให้มากๆ คนเราเมื่อได้รับโอกาสมาแล้วก็ควรดูแลรักษาให้ดีที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ ยงฮวาโชคดีมากกว่าใคร เธออยากดูแลเขาให้ดีเพื่อที่จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจในภายหลัง

พี่มีหมอส่วนตัวน่ะ จากนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นอะไรแล้ว

มินฮยอกเองก็เหมือนกันนะคะ พี่จะต้องคอยเตือนให้เขาดูแลรักษาสุขภาพและหมั่นตรวจร่างกายเสมอ

รายนั้นเพิ่งไปตรวจมาหมาดๆเลย ถึงคริสตัลจะไม่ใช่หมอโรคหัวใจ แต่เธอก็ดูแลมินฮยอกได้ดี เธออย่าห่วงพวกเขาเลย

เผลอแป็บเดียวจูฮยอนก็เติมข้าวจานที่สาม ช่วงนี้เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกินมากและเจริญอาหารมากพอสมควร ไม่ว่ายงฮวาจะทำอะไรให้ก็ล้วนอร่อยถูกปากไปหมดทุกอย่าง

กินมากขนาดนั้น เดี๋ยวอีกหน่อยก็ได้พุงยื่น จนมีคนมาทักว่าท้องหรอก

ไหนพี่บอกว่าไม่สนใจไง ฉันเป็นยังไงพี่ก็จะรัก อีกไม่นานพุงของฉันคงจะยื่นออกมาแล้วจริงๆ เสื้อผ้าที่มีคงใส่ไม่ได้อีกแล้ว นี่ฉันจะต้องเตรียมไปซื้อเสื้อผ้าใหม่แล้วล่ะค่ะ ใส่ชุดคลุมท้องเลยดีกว่า

“…!” ยงฮวานั่งอ้าปากค้าง ดูจูฮยอนพูดเข้า เธอคิดจะกินเยอะๆเพื่อขุนตัวเองให้อ้วนหรืออย่างไร เขางงไปหมดแล้วว่าเธอกำลังพูดจริงหรือว่าพูดเล่นกันแน่

คงไม่อ้วนมากจนถึงขั้นต้องใส่ชุดคลุมท้องหรอกมั้ง

แล้วพี่ไม่อยากเห็นฉันใส่หรอ จะบังคับคนท้องไม่ให้ใส่ชุดคลุมท้องได้ยังไงกันคะ?

…!!

อะอะไรนะ!?” คราวนี้ไม่ใช่แค่อ้าปากค้าง แต่ยงฮวาถึงขั้นตาค้างไปด้วย ที่จูฮยอนพูดมาความหมายที่แท้จริงมันคืออะไรกันแน่

ฉันท้องค่ะ

คนพูดทำตาใส ผิดกับยงฮวาที่ตาโตจนเกือบจะถลนออกมา เขาหูฝาดไปแน่ๆ

เธอท้องท้องได้ยังไง? เราสองคนไม่ได้เจอกันนานแล้ว และจูฮยอนก็บอกเองว่าเธอยังไม่พร้อมที่จะมีลูก แล้วอย่างจูฮยอนน่ะหรอจะปล่อยให้ตัวเองตั้งท้องได้

คนถูกถามเคืองจนลมออกจมูก ท้องได้ยังไง? เขาช่างกล้าย้อนถาม สงสัยว่าคงจะลืมวีรกรรมของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

คืนสุดท้ายก่อนที่พี่จะกลับมา ตอนแรกฉันคิดว่าตัวเองฝัน

อ๋อคืนนั้น ก็เธอสะกิดพี่เองไม่ใช่หรือไง ยงฮวาเอามืออุดปากตัวเองเอาไว้ เมื่อเห็นสีหน้าของคนที่จ้องมองมา มุกที่คิดว่าจะพูดให้ตลกมันกลายเป็นเรื่องไม่ตลกเมื่อจูฮยอนทำเหมือนโกรธเขาแล้วจริงๆ

คือเธอไม่ได้สะกิด แต่เธอให้ความร่วมมือดีเลยเชียวนะ

“….”

ความจริงแล้วในคืนนั้นเขามีเพียงแค่ความรักและความคิดถึง ส่วนจูฮยอนเธอคงจะเหนื่อยมาก บนเตียงนอนอบอุ่นที่มีเพียงแค่สองเราในห้องเงียบสงบ ตอนแรกยงฮวาตั้งใจทำแค่จูบแต่มันลามปามไปมากกว่านั้นเพราะเราทั้งสองคนต่างก็รักและโหยหากันตลอดมา

พอตื่นเช้าขึ้นมายงฮวาก็จากไปแล้ว จูฮยอนคิดว่าเธอแค่หลับฝันไป บวกกับเรื่องเรียนกำลังยุ่งถึงขีดสุด กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ต่อเมื่อร่างกายของเธอมีความผิดปกติเกิดขึ้นแล้ว สาเหตุที่อาจารย์จินโมบอกให้เธอไปช่วยสอนหนังสือก็เพราะว่าเธอตั้งท้อง การจะมาอุดอู้อยู่ในห้องผ่าตัดที่ไม่มีอะไรน่ารื่นรมย์ไม่ส่งผลดีกับเธอและลูก หนำซ้ำเครื่องมือบางชนิดยังเป็นอันตรายกับคนท้องอย่างเธอด้วย

จริงใช่ไหม? ที่บอกว่าท้องแล้ว ยงฮวาถามย้ำ คราวนี้ใบหน้าของเขาไม่ได้แสดงถึงอาการตื่นตกใจใดๆ ทว่ากลับมีแต่ความดีใจเข้ามาเติมเต็มในหัวใจดวงเดิม

ฉันเครียดมากตอนที่รู้ว่าตัวเองท้อง กลัวว่าถ้าเครียดเรื่องเรียนมากๆแล้วจะส่งผลไม่ดีกับลูก แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ราบรื่นหมด อาจเพราะฉันโชคดีก็ได้

ยงฮวานั่งรับฟังน้ำตาคลอ พอว่าที่คุณพ่อตั้งสติได้เขาก็รีบลุกขึ้นมา ดึงจูฮยอนเข้ามากอดไว้จนแน่น

เขาดีใจจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะเร็วขนาดนี้

กี่เดือนแล้ว?

“3 เดือนกว่าแล้วค่ะ เขาแข็งแรงดีมากด้วย ก่อนหน้าจูฮยอนแทบกินอะไรไม่ได้เลยแต่เธอก็ฝืนเพื่อลูกของเธออย่างเต็มที่ มารู้ตัวว่าอาหารเริ่มอร่อยและมีรสชาติมากขึ้นก็ต่อเมื่อได้กินอาหารที่ยงฮวาทำให้ ถึงแม้ก่อนหน้าจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลมากมาย แต่เพราะมีลูก ทุกอย่างก็เลยราบรื่นหมดราวกับว่าตัวเองนั้นโชคดี

ยงฮวาคลายอ้อมแขนแล้วจ้องมองสบสายตากับหญิงสาวตรงหน้า อยู่ดีดีเขาก็รู้สึกแย่ขึ้นมา รู้สึกไม่ดีที่ก่อนนั้นตัวเองพูดจาบีบคั้นจนทำให้จูฮยอนน้อยใจ ซ้ำร้ายพอเวลาผ่านไป เธอก็ไม่คิดที่จะโกรธหรือถือสาเขาเลย

ขอโทษนะ พี่ทำให้เธอต้องลำบากมากเลยจริงๆ

คนฟังยืนยิ้มกว้าง ไม่มีอะไรที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองลำบาก ทุกครั้งที่คิดถึงยงฮวากับลูก เธอจะมีความสุข เอาแต่คิดจินตนาการว่าถ้ายงฮวาได้รู้เรื่องนี้แล้วเขาจะมีความสุขมากแค่ไหน

กำลังจะมีลูกเป็นของตัวเองแล้ว พี่ดีใจใช่ไหมคะ?

“….” ยงฮวาพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เขาดีใจมากที่สุด ดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้เลย

เธอบอกว่าเธอโชคดีใช่ไหม แต่พี่คิดว่าพี่โชคดีมากกว่า เพราะว่าพี่มีทั้งเธอแล้วก็ลูกของเรา

หรอคะ จูฮยอนยิ้มกว้างก่อนที่จะช่วยซับน้ำตาให้กับคนขี้แย

ต่อไปนี้พี่จะต้องตามใจฉันให้มากๆนะคะ อย่าขัดใจเวลาที่ฉันหิว ไม่อย่างนั้นฉันจะอารมณ์เสียได้

พี่ยอมหมดทุกอย่างเลย จะเอาอะไรบอกได้หมด พระอาทิตย์หรือว่าพระจันทร์ก็จะเอาไม้ไปสอยมาให้

คนฟังหัวเราะชอบใจ ไม่ใช่แค่พูดเปล่ายงฮวายังมีลีลาท่าทางประกอบที่ได้มองก็ยิ่งทำให้ต้องหัวเราะจนหยุดไม่ได้

เห็นจูฮยอนเอาแต่ยืนหัวเราะ ยงฮวาจึงถือโอกาสเข้าประชิดตัวแล้วดึงเอาร่างบางเข้ามามอบจูบดูดดื่มเย้ยดวงจันทร์ เวลาปกติก็ไม่เคยขัดใจอยู่แล้ว ยิ่งกำลังท้องด้วยรับรองเลยว่ายิ่งไม่กล้าขัดใจแน่ๆ เราสองคนรอดผ่านความเป็นความตายเพื่อมามีความสุขร่วมกันในวันนี้ มันช่างคุ้มค่าจริงๆ

เอาอีกไหม?

จูฮยอนตีคุณสามีเข้าให้ฉาดใหญ่ นับวันสุภาพบุรุษในยุคโชซอนกลับยิ่งกะล่อนซ้ำยังชอบทำหน้าตายอีกด้วย

ห้ามมาลักหลับกันอีกนะคะ คนอะไร นิสัยไม่ดีเลย แย่จริงๆ

คนถูกด่ายืนหัวเราะหน้าระรื่น ถ้ารู้แต่แรกว่าวิธีนั้นจะทำให้ท้องรวดเร็วได้ดั่งใจแบบนี้ เขาคงทำไปนานแล้ว ไม่อดรอมานานตั้งหลายปี

เธอก็ร่วมมือด้วย จะบอกว่ามันเป็นความผิดของพี่คนเดียวมันไม่ถูกหรอกนะ พี่จูบ เธอก็จูบเหมือนกัน พี่กอด เธอก็กอดกลับมา แล้วจะให้พี่ทำยังไง พี่ไม่เคยขัดใจเธอเลยนะ พี่ตามใจแล้วก็รับฟังเธอมากแค่ไหน เธอก็รู้ เขาชักเหตุผลหน้าตาย พลางฉวยหอมแก้มภรรยาคนสวยเสียหลายฟอด ขนาดถูกจูฮยอนหยิกเข้าที่ทั้งสองแก้ม เขาก็ยืนหน้าตายยอมให้หยิกทึ้งได้ตามใจชอบ

ไม่มีผู้ชายคนไหนอดทนกับเธอได้มากเท่าเขา และไม่มีผู้ชายคนไหนที่ทำให้เธอรักได้เหมือนกับที่รักเขา ที่ผ่านมายงฮวาไม่เคยซ้ำซี้ถามหรือทำอะไรก็ตามเพื่อเรียกร้องให้เธอบอกว่ารักเขาเลยแม้สักครั้ง ยงฮวารู้ทุกอย่างอยู่แก่ใจว่าเธออยู่กับเขาเพราะอะไร เรื่องเดียวที่เขาตามเซ้าซี้เห็นจะมีแต่เรื่องลูกแล้วก็คอยตอกย้ำพร่ำบอกว่าเขารักและเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน

ว่าแต่มีใครรู้เรื่องนี้บ้าง หวังว่าพี่คงไม่ใช่คนสุดท้ายหรอกนะ จูฮยอนไปหาแทยอนเป็นคนแรก ก่อนหน้าที่กลับมาก็ไม่รู้ว่าเธอโทรไปหาใครบ้าง

เห็นเขาทำวิตกกังวลแล้วจูฮยอนก็ยิ่งต้องเก็บซ่อนรอยยิ้ม เรื่องสำคัญขนาดนี้เธอต้องบอกเขาเป็นคนแรกอยู่แล้ว

มีแค่อาจารย์จินโมค่ะ ส่วนจองชินฉันไม่แน่ใจ แต่ว่าขนาดกับพี่แทยอนฉันยังไม่ได้บอกเลย ฉันตั้งใจอยากที่จะบอกพี่ก่อนใครอยู่แล้ว

ได้ฟังเพียงเท่านั้น คนฟังก็พึงพอใจจนเอาแต่ยิ้มกว้างจนเกือบถึงใบหู ถึงที่ผ่านมาจูฮยอนจะไม่เคยบอกว่ารักในแบบจริงๆจังๆ บ่อยครั้งที่เคยต้อนถามเธอก็จะยืนยันบอกว่าเกลียด หรือไม่ก็หาว่าเขาเป็นผู้ชายซื่อบื้อ วิธีบอกรักของจูฮยอนไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน ถึงบางครั้งจะชอบทำตัวดื้อดึงเหมือนกับเด็กๆ แต่สุดท้ายเรื่องทุกอย่างก็จะลงเอยด้วยเหตุผลเสมอ

พี่รักเธอได้แค่คนเดียวจริงๆนะ

คนถูกบอกรักยื่นหน้าผากให้หอมอย่างรู้งาน ไม่ว่าผู้ชายคนอื่นจะเป็นยังไง แต่เธอเชื่อว่าคนอย่างจองยงฮวาไม่มีทางทำให้เธอต้องเจ็บช้ำน้ำใจเป็นอันขาด ที่ผ่านมาเขากุมความลับทั้งหมด เป็นเพียงคนเดียวที่เข้าใจเธอหมดทุกเรื่อง คนที่รักกันจริงๆเท่านั้นถึงทำได้แบบนี้

จูฮยอนคว้าเอามือของคนตรงหน้ามากุมไว้ ทุกครั้งที่เห็นแหวนวงใหม่เธอมักจะเสียใจและเสียดายที่ปล่อยแหวนวงแรกให้หลุดหายไป แต่ยงฮวาบอกว่าไม่เป็นไร ไม่ว่าจะแหวนวงไหน ขอแค่เป็นแหวนที่เธอตั้งใจมอบให้ มันก็เหมือนกันหมดทุกวง

พี่บอกว่ารักฉันไปกี่ครั้งแล้วนะ?

ก็พูดทุกวันแหละ อย่างต่ำๆคงมากกว่าวันละสามครั้ง ยงฮวาพูดตอบไปยิ้มไป

ไม่ว่าจะพูดกี่ครั้ง ขอแค่เธอคิดว่ามันสำคัญและมีความหมาย พี่ก็จะบอกว่ารักเธอแบบนี้เรื่อยๆ อย่ามาห้ามให้หยุดพูดก็แล้วกัน

จูฮยอนสบสายตากับคนตรงหน้าแล้วยิ้มหวาน ยงฮวาอดใจไม่ไหวขยับตัวเข้ามาใกล้ โน้มใบหน้าลงมาจนแนบชิด แล้วตามด้วยมอบจุมพิตบนกลีบปากอิ่มแผ่วเบา

นี่คือรางวัลเล็กๆน้อยๆ เดี๋ยวกลับบ้านไปพี่จะจัดชุดใหญ่ให้ อยากได้ไหมล่ะ?

เอาอีกแล้วนะคะ คนทะลึ่ง!”

ถูกตีเข้าให้อีกชุด ทำเอายงฮวาถึงกับทนยืนต่อไม่ไหว ถึงจะทำทีแกล้งวิ่งหนีไป แต่สุดท้ายเขาก็แอบย่องกลับเข้ามาขโมยหอมแก้มของจูฮยอนได้อีกครั้ง

 



 

 

นับตั้งแต่ตั้งท้องจูฮยอนมีพฤติกรรมเปลี่ยนแปลงไปนิดหน่อย จากที่เคยเป็นคนตื่นนอนง่ายมากๆ กลับกลายเป็นว่าเธอจะต้องขี้เซาแทบทุกเช้า ยิ่งถ้าเป็นวันหยุดด้วยแล้ว อย่าหวังเลยว่าจะปลุกให้ตื่นได้ง่ายๆ

ตื่นได้แล้วนะ วันนี้ต้องไปสอนหนังสือไม่ใช่หรอ

คนถูกปลุกลืมตาโพลง จูฮยอนลืมไปเลยว่าตัวเองต้องลุกขึ้นมาเดินเล่นเป็นเพื่อนในตอนที่ยงฮวาวิ่งออกกำลังกายในตอนเช้า ซึ่งความจริงแล้วถ้าเป็นไปได้เธออยากที่จะตื่นนอนเองเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้เธอคิดว่าเธอมีความสุขในการนอนมากพอสมควร

นี่ไปวิ่งมาแล้วหรอคะ? ดวงตากลมโตมองสำรวจคราบเหงื่อชุ่มโชกเต็มใบหน้าของคนมาปลุก ยงฮวารู้ว่าจูฮยอนอยากนอนมากกว่า เขาก็เลยไม่ได้ปลุกเธอในตอนนั้น

ไม่เป็นไรหรอกน่า รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ เสร็จแล้วจะได้รีบลงไปกินข้าวกัน

ว่าที่คุณแม่กินข้าวได้เยอะกว่าเดิมมากขึ้นหลายเท่าตัว แถมขนาดอยู่บนรถจูฮยอนยังใช้เวลาส่องกระจกตรวจเช็คความสวยความงามของตัวเองมากไปกว่าในช่วงเวลาปกติ ตอนนี้ยงฮวาเข้าใจแล้วว่านอกเหนือจากตอนแต่งงานผู้หญิงจะสวยได้มากที่สุดในตอนไหน จากที่สวยน่ารักอยู่แล้วแต่เขากลับรู้สึกว่าจูฮยอนดูสวยมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่เธอแต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางเพียงน้อยชิ้น ทุกครั้งที่เห็นเธอยิ้ม นั่นคือความสุขที่ทำให้ว่าที่คุณพ่ออย่างยงฮวารู้สึกอิ่มอกอิ่มใจ

เค้าให้ไปสอนหนังสือ ไม่ใช่ให้ไปเป็นนางฟ้าหรือว่านางงาม เดี๋ยวนักศึกษาก็ไม่สนใจเรียนเพราะมัวแต่มองอาจารย์กันเพลินเลย

จูฮยอนเก็บกระจกใส่กระเป๋าสะพายแล้วหันมาส่งยิ้มในแบบเขินๆ เธอก็แค่ใส่ใจที่จะดูแลตัวเอง ที่สำคัญก็คือเธอพอใจในทุกครั้งที่ถูกชมว่าตัวเองดูดีหรือว่าดูสวยมากขึ้นเท่านั้นเอง

อย่าบ่นเลยนะคะ แล้วก็อย่ากลัวว่าจะมีใครมาจีบฉันด้วย เพราะว่าตอนนี้ฉันท้องโตแล้ว แต่พี่นั่นแหละ เมื่อวานได้ข่าวว่ามีอบรมพนักงานใหม่ พนักงานสาวๆหน้าใสๆ ต่างก็พากันเอาแต่จ้องหน้าท่านประธานจนแทบไม่ได้ฟังเลยว่าพี่พูดอะไร สงสัยว่าฉันจะไม่ได้ไปที่นั่นนานแล้ว ไปวันนี้เลยดีไหมนะ?

อย่าอารมณ์เสียเลยนะ เธอก็รู้อยู่แล้วว่าในสายตาของพี่ มีแค่เธอคนเดียว อยู่แล้ว นี่ใครรายงานเธอล่ะ พูดมากจริงเชียว ถ้ารู้ตัวนะจะหักเงินเดือนเสียให้เข็ด

จูฮยอนเอาแต่นั่งอมยิ้มทำหน้าซื่อ คนที่บอกก็คือน้องสาวที่น่ารักของเธอเอง จุนฮีก็แค่พูดในเชิงชื่นชมพี่ชาย ต่อให้ยงฮวาไม่พูดยืนยันเธอก็ไม่คิดอะไรอยู่แล้ว เธอรู้ดีและเชื่อใจเขาเสมอ

วันนี้วันอะไร พี่จำได้ไหมคะ?

วันเกิดอาจารย์ซอไง ตั้งใจสอนหนังสือล่ะ แล้วตอนเย็นพี่จะทำของอร่อยๆให้กิน

นอกจากวันเกิดแล้วยังเป็นวันครบรอบวันตายของพ่อกับแม่ด้วย เมื่อก่อนในทุกครั้งที่วันเกิดเวียนมาถึง จูฮยอนจะเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับความเศร้า แต่ตอนนี้เธอไม่รู้สึกเศร้าอีกแล้วก็เพราะมียงฮวาอยู่ใกล้ๆ

ขอบคุณนะคะ นี่ฉันตั้งตารอที่จะกลับบ้านไปกินกับข้าวฝีมือพี่เลยนะ

ยงฮวาจอดรถด้วยความระมัดระวัง ก่อนที่จะหันมาดึงแก้มคุณภรรยาคนสวยไปหนึ่งที

พี่กับจุนฮีจะช่วยกันทำเค้กให้เธอด้วย พี่ทำของหวานไม่ค่อยเป็น ก็เลยขอร้องให้จุนฮีช่วย

จูฮยอนดึงแก้มคุณสามีกลับคืน พอยงฮวาโน้มใบหน้าเข้ามาหา เธอก็มอบจุมพิตลงบนแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา ไม่มีครั้งไหนที่ทำแล้วจะไม่รู้สึกเขิน เธอเขินและอายทุกครั้งแต่ก็ไม่ลังเลที่จะแสดงความรักออกมา

ยงฮวามอบความรักกลับคืนให้ด้วยการจุมพิตบนหน้าผากสวย เมื่อนั้นถึงเสร็จสิ้นภารกิจในตอนเช้า เขาและเธอต่างดูแลกันและมอบความรักให้กันแบบนี้มาเนิ่นนาน ยงฮวาเป็นห่วงจูฮยอนกับลูกในท้องของเขามาก แต่เขาก็มั่นใจว่าจูฮยอนสามารถดูแลตัวเองได้ดี

ตั้งใจทำงาน เอาไว้ตอนเย็นเราค่อยมาฉลองวันเกิดกันนะ ดูแลตัวเองดีดีด้วย กินข้าวเยอะๆด้วยนะ

จูฮยอนพยักหน้ารับพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ร่างบางก้าวลงจากรถ แล้วยืนเฝ้ามองดูจนกระทั่งรถยนต์ของผู้เป็นสามีพ้นออกจากรั้วมหาวิทยาลัยไปอย่างช้าๆ

เมื่อก่อนเธอโกรธและเกลียดเขามาก เธอไม่คิดเลยว่าอยู่ดีดีเธอจะต้องมาร้องไห้เพราะเขา ดีใจก็เพราะเขา มีความสุขได้ก็เพราะเขา ตอนนี้เขากลายเป็นชีวิตของเธอไปแล้ว ที่หนักไปกว่านั้นก็คือตอนนี้ยังมีอีกหนึ่งชีวิตที่เราสองคนต่างต้องร่วมกันทะนุถนอมและเฝ้าดูแล ‘ความเหงา’ หน้าตาเป็นยังไงคือสิ่งที่จูฮยอนหลงลืมไปเนิ่นนานหลายปี

อดีตก็คืออดีต เมื่อผิดพลาดไปแล้วหากแก้ไขไม่ได้ สิ่งที่ควรทำก็คือการเรียนรู้และไม่ทำผิดพลาดซ้ำ ขอบคุณพ่อกับแม่ที่ทำให้เด็กดื้อคนนี้เติบโตขึ้นมาด้วยความเข้มแข็ง อาจมีหลายเรื่องที่คิดถึงแล้วทำให้รู้สึกเสียใจ แต่เธอไม่เสียใจเลยที่เกิดมาเป็นลูกสาวของพ่อกับแม่

ผู้ชายซื่อบื้อ คนที่หนูบอกว่าเกลียดแทนที่จะบอกว่ารักเขามากแค่ไหน ถ้าไม่ใช่ลูกสาวของพ่อกับแม่ คงไม่ทำอะไรแบบนี้แน่ๆค่ะ แต่ว่าพี่ยงฮวาเค้าชอบแบบนี้แหละ เราสองคนน่าจะพอกัน

 

 

 

จบ



 

 

 

 

 

**********************************100%***************************************

 

เดินทางมาถึงตอนจบอีกเรื่องแล้ว  ไรเตอร์ขอขอบคุณทุกคน ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ทุกกำลังใจที่ทุกคนมอบให้ไรเตอร์เสมอมา   คือหลายคนจะถามว่าไรเตอร์จะเอาคอมเม้นท์ไปทำอะไร เยอะแยะมากมาย  ได้อ่านหรอ?  ตอบตรงนี้เลยค่ะ ว่าคอมเม้นท์มีความสำคัญสำหรับนักเขียนเป็นอย่างมาก ได้อ่านคอมเม้นท์แล้วมีความสุข มีกำลังใจมากมายเลยค่ะ  คือทำงานเหนื่อยแค่ไหน พอได้อ่านคอมเม้นท์แล้วมันชื่นใจที่สุดเลยค่ะ เหมือนได้เติมพลัง เหมือนได้เป็นการทำความรู้จัก ทำความคุ้นเคยกับหลายคนที่ชื่นชอบยงซอ (ของไรเตอร์ หรอ???) ไปในตัว

สุดท้ายสำหรับเรื่องนี้….ขอบคุณทุกคนที่ติดตามผลงานของจอยเสมอ

[ขอบคุณนะคะ  ยกมือขอบคุณงามๆ]

อีกเช่นเคย  เหมือนเดิมว่าเราไม่เอ่ยคำลาจากกัน  จบจากบ้านนี้ เรายังตามไปพบกันที่บ้านใหม่ได้อีก  ลิ้งค์นี้เลยจ้า  (วันนี้ลงตอนใหม่ให้เรียบร้อยแล้ว

http://my.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1314382&chapter=2

 

 

**ก่อนปิดบ้านไป  ขอสปอยเนื้อหาตอนพิเศษในเล่มซักเล็กน้อยนะคะ

เนื้อเรื่องจะวกกลับไปช่วงที่ยงซอยังโคม่าอยู่ในโรงพยาบาล   ขยายลึกไปจนถึงว่าน้องซอท้องได้ยังไง อิอิ   ช่วงเวลานั้นพระนางของเราทำอะไรอยู่ที่ไหนด้วยกัน   ยังมีหลายคำถามที่ทุกคนจะสามารถหาคำตอบได้จากในตอนพิเศษค่ะ     ใครว่าจบหวานยังไม่พอ สามารถตามไปหวานกันต่อในเล่ม  สุดท้ายเป้าหมายลูกสองจะสมใจพระเอกของเราไหม  รอติดตามกันได้เลยค่ะ

 

รายละเอียดการจองหนังสือ จอยลงไว้ครบหมดแล้วนะคะ  จองได้เรื่อยๆ จนถึงวันที่ 2 .. 58 เลยค่ะ
(ใครไม่สะดวกเข้าเมล อินบอคมาจองที่หน้าเพจได้ค่ะ)

 

รายละเอียดตามนี้นะคะ http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/viewlongc.php?id=1232187&chapter=37





มีหลายคนถามเข้ามาถึง E-book :: Hate you , I hate you  (รวมถึง The Embrace of fire)

คงต้องรออีกพักใหญ่เลยค่ะ  คือสะสมไว้หลายๆเรื่อง แล้วค่อยปล่อยเป็นเซ็ตๆ

ถ้าใครอยากได้เล่มแบบหนังสือไม่อยากให้พลาดนะคะ  เพราะคงเป็นครั้งเดียวที่ส่งพิมพ์ได้แล้วจริงๆ 


ขอบคุณทุกคนค่า

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4132 Paupu18 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 12:32
    น่รัก อบอุ่นมากกก อยากมีแบบนี้บ้างจัง 555
    #4,132
    0
  2. #4131 rasintt (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 23:52
    ในที่สุด วัตถุโบราณ ก็ประสบความสำเร็จในการมีทายาทน้อยสักทีนะยง นึกว่าไม่มีน้ำยาอิๆๆๆๆ ขอให้ยงซอมีเวลาได้อยู่ด้วยกัน หวานๆๆๆ รอตอนพิเศษในเล่มนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ สู้ๆๆๆ
    #4,131
    0
  3. #4130 jin (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 23:08
    ความจริงที่น้องซอได้รู้ถึงแม้มันจะเจ็บปวด แต่อย่างน้อยน้องก็ยังมียงคอยอยู่เคียงข้างเสมอ

    ยิ่งตอนนี้น้องกำลังมีลูกยงก็ยิ่งดูแลเป็นอย่างดีสมหวังเสียทีนะว่าที่คุณพ่อยง และก็ขอบคุณ

    ไรท์เตอร์มากๆนะคะเป็นอีกเรื่องที่อ่านแล้วมีความสุขมากคะ
    #4,130
    0
  4. #4128 softhy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 13:32
    จบไปอีกเรื่องแล้ว ขอบคุณพี่จอยอีกครั้งสำหรับฟิคยงซอทุกๆเรื่องรวมถึงเรื่องนี้ด้วยนะคะ รออ่านต่อในเล่มนะคะ ..อยากรู้ที่มาที่ไปของกำเนิดยงซอน้อย5555
    #4,128
    0
  5. #4127 Lovelyminmin (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 11:22
    กรี๊ดดดดดบริบูรณ์แฮปปี้ฝุดๆ >< ไปจองเล่มแพร๊บนะ 55555
    ไรเตอร์สู้ๆ
    ปล.ขอบคุณนะคะสำหรับเรื่องนี้แล้วเจอกันเรื่องใหม่นะคะ จุ๊บๆ
    #4,127
    0
  6. #4126 rasintt (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 00:44
    และแล้วก็จบแบบสมหวังสักทียงซอ หลังจากที่ดราม่ามาตลอด  มียงซอน้อยสมใจอยากแล้วเนอะยง มาแบบไม่ได้ตั้งใจดีนะน้องซอไม่โกรธแกถามได้ว่าท้องได้ไง พ่อยงจอมลักหลับ 55555   อยากอ่านต่อจังเลยค่ะว่าคุณพ่อมือใหม่ยงจะยอมให้คุณหมอซอทำงานต่อหรือเลี้ยงลูกเนี่ยอิๆๆๆๆ จะรอพาร์ทพิเศษนะคะ 
    #4,126
    0
  7. #4123 ssploy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 02:39
    ขอบคุณมากๆค่ะ ^^
    #4,123
    0
  8. วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 23:41
    Happy ending หวานส่งท้ายน่ารักมาก ๆ ค่ะ ขอบคุณที่แต่งนิยายยงซอนะคะ 
    ตามมาอ่านช้า ยังคง in japan อยู่เลย รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ
    #4,122
    0
  9. #4121 FahSai FuBby (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 10:58
    สุดท้าย ยงฮวาก็มีลูกสมใจ... ขอบคุณมากๆนะคะที่เขียนเรื่องดีๆมาให้อ่านเสมอๆ ขอบคุณมากๆคะ
    #4,121
    0
  10. #4120 only (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 23:28
    ในที่สุดยงก็สมหวังแต่ประโยคที่บอกท้องได้ไงนี้น่าจะโดนตบสักฉาดนะยง
    #4,120
    0
  11. #4119 ASYS (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 22:06
    จูฮยอนนี่แสบจริงๆ แต่ยงฮวาก็แสบไม่ต่างกัน จบน่ารักมากเลยค่ะ อยากอ่านตอนพิเศษจัง ถ้ารอ E-book ได้มั้ยคะไรท์เตอร์ ><
    #4,119
    0
  12. #4118 goguma_ys (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 16:14
    น้องซอท้องแล้วววววว
    #4,118
    0
  13. #4117 Beam Supattra (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 14:17
    ซอท้องจนได้~ พี่ยงยังน่ารักเหมือนเดิมเลยน้าา -//////- รอติดตามเรื่องหน้าค่าา
    #4,117
    0
  14. #4116 tum2511 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 12:55
    ในที่สุดน้องซอก็ท้องสักที

    อิยงดีใจด้วยนะ อุตส่าห์ตั้งตารอมานาน

    แต่ว่าจะตั้งชื่อลูกว่าน้องลักหลับดีมั๊ย 555
    #4,116
    0
  15. #4115 hams_joon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 11:20
    ในทีสุดน้องซอก็ท้องง!! เย้55555 ดีใจแทนจองยงเลยรอมานานมากๆ แต่ถามน้องเข้าไปได้นะว่าท้องได้ยังไงเนี่ย ควรจะโกรธดีมั้ย
    น้องซอจะอ้วนจะพุงยื่นแค่ไหนพี่ยงรับได้หมดแน่นอนเพราะคนมันรักไปแล้วว
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #4,115
    0
  16. #4114 mindmind (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 08:07
    จบแล้วสนุกมากๆเลยค่ะ ในที่สุดยงก็ได้เป็นคุณพ่อแล้ว

    ขอบคุณไรเตอร์มากนะค่ะที่แต่งฟิคสนุกๆให้อ่าน

    รอติดตามเรื่องต่อไปอยู่นะค่ะ
    #4,114
    0
  17. #4113 data_tik (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 05:48
    จบแบบแฮปปี้ เป็นความรักที่อยู่บนพื้นฐานความเข้าใจ ดีนึกว่ายงจะไม่มีน้ำยาที่ไหนได้ มาแบบ3เดือนแล้ว ดีใจด้วย ขอบคุณไรท์ที่แต่งฟิคสนึกให้ตามอ่าน ตามไปที่snow man แล้ว
    #4,113
    0
  18. #4112 beaztokie (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 01:01
    จบแล้ววว น้องซอน่ารักมากกกก 

    ขอบคุณไรเตอร์ที่แต่งเรื่องสนุกๆมาให้อ่านตลอดเลยค่าาาา
    #4,112
    0
  19. #4111 少女时代的妹&# (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 00:37
    หวานน่ารักมากกกจบแลเวเสียดายจัง
    #4,111
    0
  20. #4110 squinoa (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 00:23
    กรี๊ดดดดด เหมือนรอหนังเข้าโรง คุณเจ้าชายขรามาแล้วใช่มั้ยยยยยยยยยยยย ตามไปหาคุณชายจองยงที่ปราสามดีกว่า จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งอีกตอน ใจหายเหมือนกัน แต่รีดเดอร์ว่าแล้วเชียวน้องต้องแอบท้องก่อนแล้วมาเซอร์ไพรซ์แบบนี้ ตอนแรกก็คิดว่าต้องมีปัญหาแน่ๆ แต่พออ่านจนถึงน้องเซ้าซี้ถามว่า ถ้าไม่มีลูกให้จะรักมั้ย ตรงนี้ที่มันจึ๊กนิดๆ ตะหงิดหน่อยๆ เป็นจริงซะด้วย ขุ่นพ่อดีใจเบ้าตาเกือบหลุดแน่ะ 5555 จองยงงงเลย ความรู้สึกช้าซะจริง ต้องรอให้น้องใส่เสื้อเป็นตัวหนังสือเขียนว่า mom ถึงจะรู้รึไง เดี๋ยวนี้มนุษย์หินสกิลโหดมาก ไวมาก และเทพมาก ขนาดไม่มีเวลานะเนี่ย แอบเสกเด็กเข้าน้องซอจูได้
    #4,110
    0
  21. #4109 goguma (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 00:07
    ก่อนอื่นเลยนะคะ ต้องขอบคุณไรเตอร์เช่นกันนะคะ ที่มอบความสุขให้กับเราชาวมันหวานตลอดมา

    รีเดอร์เองเพิ่งมาตามอ่านและเก็บเล่มได้สามเรื่องหลังรวมเรื่องล่าสุด (แต่ก่อนไปอยู่ไหนมาก็ไม่รู้)

    ไรเตอร์เขียนฟิคได้ดีขึ้นๆเรื่อยๆเลยจริงๆคะ(ตามไปอ่านย้อนเรื่องเก่าๆของไรเตอร์มาด้วย

    ตอนนี้มีเล่มเก็บ ยังกลับไปอ่านซ้ำๆอยู่ตลอดเวลาที่ว่าง เพื่อรอตอนใหม่ที่ไรเตอร์จะมาลง)

    เวลาอ่านมักจะมีอะไรเหนือความคาดหมายขึ้นมาตลอด

    และทุกอย่างล้วนมีเหตุและผลเสมอด้วย มันบ่งบอกว่าไรเตอร์ใส่ใจในทุกรายละเอียดของตัวหนังสือ

    ตัวละครทุกตัวของไรเตอร์มีชวิตจริงๆ อ่านแล้วทำให้เรารู้สึกร่วมไปกับตัวละครนั้นๆได้ตลอด ไม่ว่าจะดีใจ

    เสียใจ หัวเราะ หรือร้องไห้ ยิ่งตอนจบนี้ อ่านแล้วมันมีหลายอารมณ์มากเลย ทั้งเศร้า ซึ้งและสุข แถมอบอุ่นมากๆ

    อ่านแล้วแบบ ทำไมสองสามีภรรยาคู่นี้ถึงน่ารักแบบนี้ อยากจะเห็นอนาคตของพวกเค้า อยากก้าวเดินไปในแต่ละวัน

    พร้อมๆกับพวกเค้า อ่านแล้วไม่อยากให้จบเลยค่ะ อยากอ่านไปเรื่อยๆ (ก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้)

    สุดท้ายนี้ ก็จะคอยเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ต่อไปเรื่อยๆเลยค่ะ ขอให้ไรเตอร์ผลิตผลงานคุณภาพคับแก้วแบบนี้ออกมา

    ให้พวกเราได้ติดตามกันไปเรื่อยๆเช่นกันนะคะ .......ขอบคุณจริงๆค่าาา(รอเล่มๆ) คัมซัมฮานีดะ โค้ง 90 องศางามๆให้ไรเตอร์ค่าา



    ปล. เป็นตอนจบที่อบอุ่นมากๆเลยค่ะ ตอนแรกมีข้อสงสัยหลายเรื่องเลย ทั้งเรื่องแหวน บันทึกของแม่ และน้องซอเรียงยงว่าพี่ตอนไหน หลายเรื่องเลยค่ะ แต่พอไรเตอร์บอกว่ามีในเล่ม เลยไม่สงสัยแล้ว ไรเตอร์ไม่เคยลืมรายละเอียดทุกอย่างเลยจริงๆค่ะ สุดยอดเลย
    #4,109
    0
  22. #4108 icygirl2703 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 23:43
    กรี๊ดดดด ในที่สุดก็มีลูกสมใจนะยง ฮิฮิ

    แหมมม แถมไปแอบลักหลับซอซะด้วย ไม่ธรรมดา 555

    ดีใจที่ซอมียงอยู่ข้างๆ ดีใจที่ซอจะไม่เหงาอีกต่อไป ยงน่ารักจริงๆ

    ขอบคุณพี่จอยคนสวย สำหรับฟิคยงซอดีๆอีกเรื่องนะคะ เรื่องนี้น่ารักสุดๆค่ะ ถึงจะเกลียดแต่ก็รัก คอนเซ็ปยงซอ ฮิฮิ ตามไปต่อเรื่องหน้าแน่นอนค่าาาา สู้ๆๆค่ะ ^_^
    #4,108
    0
  23. #4107 momoseo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 23:35
    ยงเก่งมากกก 555 น้องท้องแล้ววววว 
    ยินดีต้อนรับหลานมากกกกกกกกกก
    #4,107
    0
  24. #4106 Fav novel (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 22:55
    ของคุณนะคะที่แต่งฟิคดีๆให้อ่าน เนื้อเรื่องดรมากๆเลยค่ะ สนุกน่าติดตามชอบมากๆค่ะ โดยเฉพาะยงฮวานิสัยนี่พระเอกมากค่ะ ชอบมากๆเลย ขอบคุณนะคะ สู้ๆตาะจะติดตามต่อไปนะคะ><
    #4,106
    0
  25. #4105 Fav novel (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 22:53
    ขอบคุณนะคะที่มาแต่งฟิคดีๆให้อ่าน ชอบมากๆเลยค่ะ นิสัยของยงฮวาพระเอกมากๆ อินมากเลยอ่ะกับเนื้อเรื่อง สู้ๆนะคะ
    #4,105
    0