Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 34 : Hate you, I hate you Chapter 33 :: Beautiful heart [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    15 มี.ค. 58


Hate you, I hate you Chapter 33

Beautiful heart

 

 




 

แบคฮยอนยอมให้แทยอนได้ใช้เวลาพูดคุยกับน้องสาวของเธอตามลำพัง ความจริงแล้วมิยองบอกแทยอนก่อนใครว่านิชคุณขอเธอแต่งงาน ไม่ใช่ว่ามิยองไม่ดีใจหรือตื่นเต้น แต่เป็นเพราะถ้าตอบตกลง มิยองก็จะรู้สึกผิดเพราะนั่นหมายถึงว่าเธอกำลังจะทิ้งจูฮยอนไปอีกคน

พี่คงรู้แล้วว่าพี่นิชคุณขอพี่มิยองแต่งงาน

อื้ม มิยองบอกว่าเธอไม่อยากไปอยู่ที่อื่นน่ะ ถ้าแต่งแล้วไม่ได้ย้ายไปอยู่ไกลๆ เธอก็คงไม่มีปัญหาอะไร ยัยหมูนั่นกินง่ายอยู่ยาก เธอก็รู้ ถ้าไปอยู่ที่อื่น สงสัยคงได้ผอมเหลือแต่กระดูกแน่ๆ

จูฮยอนยิ้มปนขำ เธอเชื่อว่าคนอย่างฮวังมิยองจะสามารถมีความสุขได้เพียงแค่ได้อยู่กับคนที่เธอรัก

พี่มิยองมาแล้วล่ะค่ะ

เห็นน้องโบกมือเรียก มิยองจึงรีบวิ่งปรี่เข้ามาหาแทยอนกับจูฮยอนด้วยความดีใจ สารภาพตามตรงว่าเธอไม่อาจทอดทิ้งจูฮยอนได้ ถึงแม้จะอยากอยู่กับนิชคุณมากแค่ไหน แต่เธอคิดว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนัก

ลงตรวจกี่โมง โหขนมเพียบเลย ขอชิมหน่อยนะ มิยองไม่รอช้านั่งลงหยิบขนมตรงหน้าใส่ปากเคี้ยวด้วยความเอร็ดอร่อย เมื่อก่อนนี้เวลาแทยอนออกไปจู๋จี๋กับแฟนทีไร เธอก็จะต้องนอนคนเดียวเสมอ ตอนนี้ก็ไม่ต่างกันมากนัก เพราะแทยอนกำลังท้อง พวกเขาจึงต่างต้องดูแลกันและกันอย่างใกล้ชิด ถ้าวันหนึ่งไม่มีแทยอนกับจูฮยอน เธอในวันนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ?

ในเมื่อพี่ๆมากันพร้อมหน้าแล้ว หนูจะขอพูดเรื่องสำคัญเลยนะคะ

“….” พี่สาวทั้งสองคนพากันหยุดชะงัก พวกเธอทั้งสองคนคงรู้สึกไม่ดีนักถ้าจูฮยอนเอ่ยปากบอกว่าไม่ให้เป็นห่วงเธออีก

คือว่าหนูตัดสินใจว่าจะไปเรียนต่อน่ะค่ะ คงไม่เกินเดือนนี้ ทุกอย่างก็น่าจะเรียบร้อยดี

อะไรหมายความว่า เธอจะไปแล้วอย่างนั้นหรอ? มิยองเอ่ยถามหน้าเจื่อน เธอใจหายไม่คิดว่าอยู่ดีดีจูฮยอนจะตัดสินใจกะทันหันแบบนี้

หนูคงไปนานค่ะ ไม่รู้ว่าจะกลับมาอีกเมื่อไหร่ แต่ถ้ากลับมาหนูก็จะมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิม พ่อของจองชินเสนอชื่อหนูหลายครั้งแล้ว แต่หนูก็เอาแต่ลังเล ตอนนี้หนูคิดว่าหนูควรจะรีบคว้าโอกาสนี้ไว้

แทยอนกับมิยองต่างพากันนั่งเงียบไม่รู้จะพูดอะไร จูฮยอนรู้ดีว่าตัวเธอเองทำให้พี่สาวทั้งสองหนักใจและเป็นห่วง เพราะฉะนั้นเธอจึงตัดสินใจทำบางอย่างเพื่อตัวเองและเพื่อพี่สาวทั้งสองคนของเธอ

แล้วเธอจะอยู่ยังไง อย่างนี้ถ้าพี่ไปที่นั่น พี่ก็จะไปหาเธอได้ใช่ไหม? แทยอนถามเสียงสั่นเครือ ถ้าหมออนุญาตให้ขึ้นเครื่องบินได้เมื่อไหร่ เธอจะรีบไปทันที อย่างน้อยเธอก็จะได้พบจูฮยอนที่นั่น

ถ้าพี่ไปเมื่อไหร่ บอกหนูนะคะ มันจะต้องสนุกแน่ๆค่ะ ถ้าเราได้เจอกันที่นั่นจูฮยอนยิ้มกว้าง หมดประเด็นจากพี่สาวคนโตเหลือก็แต่พี่สาวคนรองอีกคนที่เธอรักมากด้วยเหมือนกัน

พี่มิยอง พี่นิชคุณเอ่ยปากแล้วนะคะ ถ้าพี่ไม่รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ หนูคิดว่าพี่จะต้องไม่มีความสุขแน่ๆ ไม่ต้องห่วงหนูนะคะ พอพี่แต่งงาน พอย้ายบ้านเสร็จเรียบร้อยดีก็ชวนพี่นิชคุณไปฮันนีมูนที่อเมริกา แล้วเราค่อยนัดเจอกันที่นั่นก็ได้

มิยองน้ำตาไหลพรากเมื่อจูฮยอนส่งยิ้มกว้างมาให้ ทุกอย่างรวดเร็วไปหมดจนทำให้เธอรับกับมันไม่ทันเลยแม้แต่อย่างเดียว

สิ่งที่หนูอยากเห็นมากที่สุดก็คือ หนูอยากเห็นพี่สาวทั้งสองคนที่หนูรักมากมีความสุข ไม่ว่าจากนี้จะเป็นยังไงเราทั้งสามคนก็จะยังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิม ถ้าจากนี้มีความสุขก็ขอให้ยิ้มเยอะๆนะคะ คิดถึงกันเราก็ยังสามารถติดต่อหากันได้เสมอ แต่ถ้าวันไหนมีความทุกข์จนหาทางออกไม่ได้ก็กลับมาที่บ้านของเรานะคะ บ้านหลังนั้นเป็นบ้านของพวกพี่สองคนด้วยเหมือนกัน






 

จูฮยอนเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปรอบๆโรงพยาบาล ถึงแม้จะอดใจหายกับความเปลี่ยนแปลงในตอนนี้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยเธอก็มีโอกาสได้เห็นว่าพี่สาวทั้งสองคนมีความสุขมากแค่ไหน

พี่จูฮยอน

คุณหมอจูฮยอนหยุดชะงักเมื่อเห็นหนูน้อยยองจูออกมายืนกวักมือเรียกหา ด้วยสภาพร่างกายของยองจูในตอนนี้ เธอคิดว่าไม่เหมาะแน่ถ้าน้องจะออกมาเดินเล่นรับลมด้านนอกแบบนี้

ยองจูออกมาเดินแบบนี้ไม่ได้นะจ๊ะ ยองจูยองจู จูฮยอนทั้งเดินทั้งวิ่งตาม แต่สุดท้ายเด็กหญิงก็หายไป ตามหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

คุณหมอคะ คุณหมอตื่นค่ะ ยองจูยองจู… ”

เสียงที่ฟังดูร้อนรนนั้นทำให้จูฮยอนสะดุ้งตื่นและรู้ตัวว่าที่จริงเธอก็แค่หลับฝันไป เธอไม่คิดว่านั่นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอมีโอกาสได้เห็นยองจูในสภาพนั้น เด็กหญิงที่ยิ้มกว้างได้อย่างสดใส วิ่งเร็วมากเสียจนไล่ตามไม่ทัน ที่แท้ยองจูก็แค่มาบอกลา

 

 

หลายวันหลายคืนที่จูฮยอนต้องร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร้องเพราะเหงา ร้องเพราะเศร้า ร้องเพราะยังเจ็บไม่หาย ร้องเพราะคิดถึงพี่สาวทั้งสองคน ตอนนี้ถึงเวลาที่เราต่างคนต่างต้องเดินไปในเส้นทางของตัวเองแล้วจริงๆ

สองสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอสามารถทำใจได้มากขึ้น สามารถที่จะดำเนินชีวิตตามปกติ ยิ้มบ้างหัวเราะบ้างไปตามประสา แต่ถามว่าลืมเขาคนนั้นได้หรือเปล่า ใจของเธอไม่เคยลืมเขาเลย ทุกครั้งที่คิดถึงเขาหรือแม้แต่คาดหวังให้เขามายืนอยู่ตรงหน้า ถึงแม้ความหวังจะเลือนรางแต่วันเวลาที่ผ่านไปแต่ละวันช่วยทำให้เธอค่อยๆแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น

จูฮยอนทางนี้จ๊ะ

แทยอนโบกมือเรียกน้องสาว วันนี้สถานทูตไทยในเกาหลีกำลังจะมีพิธีแต่งงานที่แสนอบอุ่นและเรียบง่าย ทันทีที่ถึงประเทศไทยนิชคุณบอกว่าเขาจะจัดงานแต่งงานที่ดีที่สุดอีกครั้งพร้อมหน้าพร้อมตาญาติสนิทและเพื่อนพี่น้องคนสนิทของเขา

สำหรับจูฮยอนแล้วเวลาสองสัปดาห์มันรวดเร็วไม่ต่างอะไรกับสองวัน เธอตัดสินใจลงชื่อในสัญญารับทุนการศึกษาไปเรียนต่อเฉพาะทางที่อเมริกา อาจารย์จินโมเองก็รับรู้ ท่านบอกด้วยว่าเธอตัดสินใจไม่ผิดที่เลือกเดินเส้นทางนี้

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ยงฮวารักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลตลอด ซ้ำยังสั่งกำชับให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องห้ามบอกเรื่องของเขากับจูฮยอน ถ้าเรื่องทั้งหมดถึงหูของจูฮยอนเมื่อไหร่ เขาจะออกจากโรงพยาบาลทันที

ทางรอดของคุณมีแค่ทางเดียวก็คือการผ่าตัด ถึงมันจะมีความเสี่ยง แต่ถ้าคุณผ่านมันได้ ทุกอย่างก็คุ้มค่า

ยงฮวารู้ดีว่าตอนนี้ตนนั้นเหมือนกำลังนอนรอความตาย เขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาวิ่ง แม้แต่จะยิ้มให้ตัวเองในกระจกยังรู้สึกเหนื่อยมากเลยด้วยซ้ำ

ถ้าคุณดื้อแพ่งไม่ยอมผ่า หมอไม่กล้ารับปากเลยว่าจะช่วยคุณได้อีกกี่ครั้ง หัวใจของคุณมันบอกคุณหมดแล้วว่าคุณกำลังป่วยหนักมากแค่ไหน เชื่อใจหมอเถอะ ผมจะช่วยคุณอย่างเต็มที่แน่นอน

อาจารย์จินโมเดินกลับออกมาด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความผิดหวังเหมือนกับในทุกครั้ง คราวก่อนยอมตกเครื่องบินก็เพราะรีบกลับมายื้อชีวิตของยงฮวาเอาไว้ แต่ตอนนี้เขาก็ยังคงดื้ออยู่เหมือนเดิม

จิตแพทย์หนุ่มยังคงไม่ละซึ่งความพยายาม ถึงการผ่าตัดจะมีความเสี่ยง แต่มันก็ดีกว่ารอความตายไปวันๆแบบนี้ ยงฮวามีสิทธิ์ตายได้ทุกนาที ที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้มันทรมานมากกว่าตายไปแล้วเสียอีก

ผมรู้ว่าพี่ทำทุกอย่างเพื่อจูฮยอน ยอมบอกเลิกเธอก็เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่าพี่กำลังจะตาย เชื่อมั่นในความรักของพี่สิครับ ตอนนี้จูฮยอนเหลือแค่พี่คนเดียว เธอไม่มีใครอีกแล้ว เธอยอมให้ทุกคนไปจากเธอหมดเหมือนกับที่พี่ไล่เธอไปนั่นแหละ

ยงฮวานั่งนิ่งไม่ไหวติง นับตั้งแต่รู้ผลตรวจดีเอ็นเอ ถึงจะดีใจแต่เขากลับไม่รู้ว่าจะแสดงออกทางสีหน้าอย่างไร ไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับน้องชายที่ตัวเองตามหามาตลอดทั้งชีวิตเพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย

ผ่านมาหลายวันหลายคืนที่จองชินเล่าให้ฟังว่าจูฮยอนยิ้มหรือว่าหัวเราะได้กี่ครั้ง พอมาวันนี้ยิ่งได้รู้ว่าเธอกำลังจะไปเรียนต่อ เขาก็ยิ่งเสียใจที่สุดท้ายแล้วอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าเธออีก

จูฮยอนทำถูกแล้ว ทุกคนก็ต้องหัดที่จะยืนบนขาของตัวเองทั้งนั้น

พี่สอนให้จูฮยอนยืนบนขาของเธอเอง แล้วพี่ล่ะครับ เมื่อไหร่พี่ถึงจะกล้าลุกขึ้นมายืนเองบ้าง ผมบอกไว้เลยว่าวันไหนที่พี่ตาย วันนั้นคือวันที่จูฮยอนจะต้องหกล้ม เธอจะยิ่งเสียใจมากกว่าที่พี่เคยเห็น ถึงตอนนั้นถ้าพี่อยากจะกอดเธอหรือบอกว่าขอโทษ พี่ก็คงไม่มีโอกาสที่จะพูดอีกแล้ว

 




 

มินฮยอกพาคริสตัลมาร่วมแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว ถึงแม้จะเป็นแค่งานเลี้ยงเล็กๆ มีแต่คนกันเอง แต่มิยองกับนิชคุณต่างรู้สึกมีความสุขมาก

พี่จูฮยอน พี่ยงฮวาไปไหนหรอคะ ผลดีเอ็นเอออกมาแล้ว แต่ว่าตอนนี้เรายังไม่ได้เจอตัวพี่เค้าเลย

เขาคงไปทำงานที่ต่างประเทศมั้งจ๊ะ

คำตอบของจูฮยอนบ่งบอกถึงความสัมพันธ์ที่ไม่เหมือนเดิม ก่อนหน้านี้มินฮยอกกับคริสตัลได้ยินพวกพยาบาลที่โรงพยาบาลซุบซิบกันว่าจูฮยอนกับยงฮวามีปัญหากัน แต่พวกเขาสองคนก็คิดว่าคงเป็นแค่คำติฉินนินทาไม่ใช่ความจริง

ผลเป็นยังไงล่ะ สมมติฐานเป็นจริงหรือว่าเท็จ?

ถึงต่างฝ่ายจะต่างแต่งงานไปแล้ว แต่สำหรับมินฮยอก จูฮยอนคือเพื่อนที่เขารักและห่วงใยเสมอ

แล้วเธอตั้งสมมติฐานไว้ว่ายังไงล่ะ?

“….” จูฮยอนเองก็เดาอะไรไม่ถูก ครั้งสุดท้ายความคิดของเธอก็คือแนะนำให้ยงฮวาจับมินฮยอกมาตรวจดีเอ็นเอก็เท่านั้น

ฉันบอกคำตอบเลยก็ได้ว่า ‘ใช่’ นายจองยงฮวาคนที่ฉันไม่ชอบขี้หน้า คือพี่น้องร่วมสายเลือดของฉัน แล้วตอนนี้ฉันก็หาเขาไม่เจอ

“…!” พวกเขาเป็นพี่น้องกัน จูฮยอนคิดว่าโลกของพวกเขานั้นกลมที่สุด แต่ยิ่งได้รู้ก็อดเคืองไม่หาย จองยงฮวาเลือกใช้วิธีที่เธอแนะนำ โดยไม่คิดจะให้เครดิตกันเลย

ก็ดี พอเวลาที่นายเจอเขาเมื่อไหร่ ก็อย่าลืมกอดแล้วก็บอกรักเขาด้วยล่ะ เมื่อก่อนนายเอาแต่เขม่นเขา ตอนนี้นายจะต้องเตรียมตัวก้มหัวทำความเคารพเขาแล้วนะ

นี่คือคำยินดีหรือ? จูฮยอนพูดซะทำให้มินฮยอกชักสีหน้าไม่ถูก ส่วนคริสตัลได้ฟังแล้วก็เอาแต่หัวเราะชอบใจ ความจริงแล้วพวกเขาสองคนอยากเอ่ยถามว่าความสัมพันธ์ของจูฮยอนกับยงฮวายังดีอยู่หรือไม่ ขนาดคิดว่าสนิทกันมากแต่ก็ยังลำบากใจที่จะเอ่ยถาม กลัวว่าถ้าใจกล้าพูดออกมาอาจจะทำให้จูฮยอนต้องอึดอัดหรือดีไม่ดีอาจจะเสียบรรยากาศไปเลยก็ได้

จูฮยอนหันมองหาคนมาใหม่ ดูท่าว่าจองชินจะมีธุระหรือไม่ก็อาจจะติดคนไข้ เขาถึงเพิ่งมาถึงเอาป่านนี้ จงฮยอนกับจุนฮีก็เหมือนกัน พวกเขาสองคนพากันเข้าๆออกๆโรงพยาบาลไปเยี่ยมน้าซองอึนด้วยกันทุกวัน ถ้าได้เจอหน้ากัน พวกเขาก็จะถามเพียงแค่ว่าเธอสบายดีหรือเปล่า

ใจหนึ่งจูฮยอนรู้สึกผิดที่ปล่อยให้น้องสาวของตัวเองต้องอยู่กับคนอื่น แต่อีกใจเธอก็ไม่อยากบังคับจิตใจจุนฮี เพราะถึงอย่างไรจุนฮีก็เติบโตมาพร้อมกับยงฮวาอยู่แล้ว เธอคงสบายใจที่จะอยู่กับเขามากกว่าเธอ

คู่บ่าวสาวได้รับคำอวยพรและของขวัญจากแขกคนพิเศษ ความจริงแล้วจูฮยอนกับแทยอนอยากตามไปร่วมงานแต่งงานที่ประเทศไทยด้วย แต่พวกเธอสองคนรู้ดีว่าคงจะไม่มีโอกาสได้ไป

จุนฮีเอาแต่หลบสายตาพี่สาว จองชินหรือหมออย่างอาจารย์จินโมไม่มีใครกล้าบอกเรื่องนี้กับจูฮยอนเพราะต่างต้องรักษาจรรยาบรรณของคนเป็นแพทย์ เมื่อคนไข้ไม่ต้องการให้บอก พวกเขาก็พูดไม่ได้

ซูโฮกลับเข้ามานั่งประจำที่หลังได้กล่าวคำอวยพร มอบของขวัญและถ่ายรูปร่วมกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวเป็นที่ระลึก เป็นที่น่าเสียดายเพราะความจริงแล้วมิยองและแทยอนเป็นคนเก่งมาก พวกเธอทำงานด้วยใจรัก โดยติโดนว่าก็ไม่เคยท้อ ซ้ำยังรับเอาความคิดเห็นของคนอื่นๆมาปรับปรุงงานของตัวเองเสมอ เขาเองในฐานะเจ้านายรู้สึกใจหายที่ต้องเสียคนดีและคนเก่งไปพร้อมกันถึงสองคน

ได้เห็นจูฮยอนในตอนนี้ ซูโฮก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองขี้ขลาด ยงฮวาเอาเช็คค่าบ้านมาคืนด้วยตัวเองตั้งนมนานแล้ว ซ้ำยังสั่งกำชับไม่ให้บอกเรื่องนี้กับจูฮยอนอีกด้วย แต่ยิ่งเนิ่นนานวัน ซูโฮก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำไม่ถูก มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องทำตามที่ยงฮวาขอร้อง ต่อให้จูฮยอนกับเขาจะเลิกหรือตัดขาดกันอย่างไร จูฮยอนก็ไม่มีทางมองเขาเป็นอย่างอื่นอยู่ดี

จูฮยอนเสร็จงานแล้ว ฉันไปส่งเธอเองนะ

ฉันหิวข้าวด้วย นายต้องเลี้ยงฉันนะ เพราะอีกครึ่งเดือนฉันจะไม่อยู่กวนใจนายอีกแล้ว

ซูโฮยิ้มกว้าง ถึงแม้ก่อนหน้าจะโมโหแทบตายที่ยงฮวาทำให้จูฮยอนต้องเสียใจ แต่ตอนนี้เห็นเธอยิ้มได้ ความรู้สึกร้อนรนสุมทรวงไม่ต่างอะไรกับคนไร้สติก็จางหายไปหมดในพริบตา

เธออยากกินอะไร ฉันเลี้ยงไม่อั้นเลย

 




 

เมื่องานเลี้ยงแต่งงานที่แสนอบอุ่นน่ารักจบลง ทุกคนต่างก็พากันแยกย้ายเดินทางกลับบ้านด้วยความอิ่มเอิบสดใส คืนนี้บ้านของจูฮยอนจะถูกใช้เป็นเรือนหอสำหรับคู่บ่าวสาว นิชคุณจะมาอยู่กับมิยองในบ้านนั้นเป็นเวลาสองสัปดาห์ ก่อนที่พวกเขาจะพากันย้ายไปอยู่ประเทศไทยอย่างถาวร

ถึงจะบอกว่าหิวมาก แต่สุดท้ายจูฮยอนก็ไม่ได้กินอะไรเข้าไปมากนัก เธอกินแต่อาหารทานเล่นนิดหน่อย แล้วก็เอ่ยปากว่าจะต้องรีบกลับไปทำงานต่อ

เธอน่าจะกินอีกหน่อย ช่วงนี้ดูผอมมากเกินไปแล้วนะ ยังอยากกินอะไรอีกไหม ฉันพาไปกินอย่างอื่นอีกก็ได้นะ

ไม่ต้องหรอกน่า ฉันอิ่มแล้ว จูฮยอนบอกปัดพลางเอาแต่นั่งมองนาฬิกาข้อมือ หลังได้ยินมินฮยอกบ่นว่าตามหายงฮวาไม่เจอ เธอก็เริ่มสงสัยจนนึกอยากรู้ว่ายงฮวาไปไหนหรือว่ากำลังทำอะไรอยู่

เป็นไปไม่ได้ว่าเขาจะยังไม่รู้ผลดีเอ็นเอ เขาจะต้องรู้ก่อนใครอยู่แล้ว หรือไม่ก็อาจจะรู้พร้อมๆกับมินฮยอก แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าความจริงเป็นยังไง แล้วทำไมเขาถึงยังนิ่งเฉยอยู่แบบนี้

ไม่ดีใจหรือไง? จูฮยอนบ่นลอยลมออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทำเอาซูโฮที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆรู้สึกมึนงงกับพฤติกรรมของเธอพอสมควร

ดีใจอะไร? เขาย้อนถามกลับ แต่ดูเหมือนว่าจูฮยอนจะไม่ได้สนใจฟังเขาเลยด้วยซ้ำ เมื่อเขาตั้งใจถอนหายใจแรงๆ จูฮยอนถึงหันมาถามว่าเขาเป็นอะไร

ฉันน่ะ ไม่เป็นไรหรอก คนที่เป็นน่ะเธอนั่นแหละ เขาพูดตอบในใจพลางปั้นยิ้มรับ เวลาไม่กี่วันที่ผ่านมาอาจช่วยเยียวยารักษาแผลใจให้ดีขึ้นได้ก็จริง แต่ตราบที่ใจของจูฮยอนยังเป็นของจองยงฮวา ซูโฮพนันได้เลยว่าเธอไม่มีทางลืมเขาได้แน่นอน

จูฮยอนฉันมีบางเรื่องอยากบอกเธอ

เรื่องอะไรอ่ะ พูดมาสิ จูฮยอนฉีกยิ้มรับ ทำทีตั้งใจรับฟังเต็มที่ ซูโฮคิดเรื่องนี้มานานหลายวันแล้ว สุดท้ายเขาก็คิดว่าเขาไม่ควรที่จะปิดบังหรือทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีกต่อไป

คือว่าคือจองยงฮวาเอาเช็คมาคืนให้ฉัน




ตลอดการเดินทางจุนฮีเอาแต่กระวนกระวายใจ คิดไม่ตกว่าเธอจะทำยังไงกับเรื่องของยงฮวาดี ที่ผ่านมามีหลายเรื่องที่เธอรู้แต่กลับเลือกที่จะเก็บซ่อนมันเอาไว้ ตลอดมาเธอขี้ขลาดและอ่อนแอ เอาแต่คิดหาช่องทางเอาตัวรอดเพียงลำพัง ขนาดแม่ของตัวเองทำผิดแต่เธอก็ยังช่วยปิดบัง ทั้งที่แม่ของจูฮยอนมีบุญคุณและรักเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ

 

ตลอดมาเธอรู้สึกผิดต่อจูฮยอนมาก ยิ่งคิดว่าเราสองคนอาจจะเป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน จุนฮีก็ยิ่งมีแต่ความหวาดกลัว

พี่จงฮยอนฉัน ฉันจะบอกเรื่องของพี่ยงฮวากับพี่จูฮยอนให้หมด

จงฮยอนหันสบตากับหญิงสาวตัวเล็กก่อนที่จะตัดสินใจจอดรถเข้าที่ข้างทาง ถึงแม้ความคิดนี้จะเป็นเรื่องน่าตกใจ แต่ความกล้าหาญของจุนฮีทำให้เขาคิดว่าตัวเองขี้ขลาดมากเหลือเกิน

เธอคิดจะบอกกับคุณจูฮยอนยังไง?

จุนฮีกำโทรศัพท์แน่น เธอคิดเรื่องนี้มาตลอด ยิ่งยงฮวาลังเลดื้อดึงไม่ยอมเข้ารับการผ่าตัด เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังตั้งใจที่จะยอมตาย ถึงแม้พูดความจริงแล้วจะถูกเกลียด แต่จุนฮีก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว จะมีใครสักกี่คนกันที่จะสามารถเกลี้ยกล่อมยงฮวาได้ จุนฮีมั่นใจว่าถ้าจูฮยอนรู้ถึงเหตุผลที่แท้จริง เธอจะไม่มีทางยอมปล่อยให้ยงฮวานอนรอความตายอยู่แบบนี้แน่นอน

….

จูฮยอนเอาแต่นั่งเงียบหลังได้รู้ว่ายงฮวาไม่ยอมรับเงินค่าบ้าน เขาทำทุกอย่างเพื่อให้เธอไปจากเขา แม้กระทั่งถอดแหวนคืนกลับมา แล้วตอนนี้เขาก็ยังมาทำตัวเป็นพระเอกผู้แสนดีไม่ยอมรับเงินค่าบ้าน เขาสั่งเธอสารพัดก่อนที่ความสัมพันธ์ของเราจะจบลง เขาทำเหมือนว่ากำลังจะไปที่ไหนสักแห่ง ซึ่งตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออกว่ายงฮวาจะไปไหนหรือว่าคิดจะทำอะไรแน่

“คุณจะต้องท่องไว้ว่ามันคือของขวัญ ผมเป็นสามีของคุณ ผมตั้งใจทำทั้งหมดนี่ให้คุณ ทั้งหมดนี่…เพื่อผู้หญิงที่ผมรัก”

ซูโฮ จอดรถก่อน

จะไปไหน?

ฉันจะลงตรงนี้แหละ ขอเดินใช้ความคิดหน่อย

เมื่อจูฮยอนยืนกรานว่าเธอจะลงเดิน ที่สุดแล้วซูโฮก็จำต้องยอมตามใจ ถึงแม้จะอยากเอ่ยถามว่าไม่รีบกลับไปทำงานหรือ แต่เขาก็ไม่ถามเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าจูฮยอนก็แค่พูดอ้างไปอย่างนั้นเอง

ถึงแม้จะยอมปล่อยให้เธอลงเดิน แต่ซูโฮก็ไม่ได้ไปไหนไกล เขาขับรถเป็นเต่าคลานตามจูฮยอนมาเรื่อยๆ ยิ่งได้มองดูก็ยิ่งเป็นห่วงอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ เห็นแววตาของยงฮวาในครั้งสุดท้าย ดูยังไงก็รู้ว่าเขารักและเป็นห่วงจูฮยอนมากแค่ไหน แต่ถึงกระนั้นซูโฮก็ไม่เข้าใจว่าทำไมยงฮวาถึงทำอย่างนั้น

จูฮยอนล้วงเอาแหวนออกมาจากในกระเป๋าเสื้อ ตอนแรกที่ได้มันกลับคืนมา เธอคิดว่าควรจะทิ้งมันไป แต่พอคิดจะทิ้งมันจริงๆกลับรู้สึกเสียดาย ครั้นจะเอาไปขายคืนก็ตัดใจไม่ลง ยงฮวามีถุงเท้าของแม่เป็นเครื่องราง ส่วนเธอในตอนนี้ก็คือแหวน

พอได้หวนคิดถึงเรียวนิ้วของเจ้าของแหวนแล้ว จูฮยอนก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ เธอแอบวัดขนาดนิ้วของเขาด้วยความหวาดระแวงเพราะกลัวว่าเขาจะตื่น พอซื้อแหวนมาได้ก็มอบให้เขาทั้งที่ตัวเองทั้งเขินทั้งอายจนแทบจะม้วนตัวได้ แต่สุดท้ายทุกอย่างที่ทำลงไปมันกลับไม่มีค่าอะไรเลย

โทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋าเสื้ออีกข้างทำให้จูฮยอนต้องรีบปาดน้ำตา มือข้างที่ว่างกำแหวนเอาไว้แน่นก่อนที่จะกดรับสาย ในวันนี้ช่วงระหว่างงานเลี้ยงเธอกับจุนฮีไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันสักเท่าไหร่นัก เพราะฉะนั้นเมื่อน้องสาวโทรมาหา จูฮยอนจึงไม่ลังเลที่จะรับสาย

จุนฮีมีอะไรหรอจ๊ะ ถึงบ้านแล้วหรือยัง?

“….”

 

ซูโฮจำต้องจอดรถเมื่อเห็นจูฮยอนหยุดเดิน หากแต่อยู่ดีดีเธอก็เริ่มที่จะออกวิ่ง วิ่งสะเปะสะปะอย่างไร้ซึ่งทิศทาง

จูฮยอนไม่อยากเชื่อหู แต่ทุกถ้อยคำที่ได้ฟังจากปากของจุนฮีทำให้เธอเหมือนจะสามารถเข้าใจในการกระทำของยงฮวาได้ทั้งหมด เขาโง่ที่คิดจะทิ้งเธอไปตาย ที่แท้คนไข้คนที่เป็นสาเหตุทำให้อาจารย์จินโมต้องตกเครื่องเพราะต้องรีบกลับมายื้อชีวิตในคืนนั้นก็คือจองยงฮวา เขากำลังป่วยหนักมาก แต่กลับไม่ยอมปริปากบอกความจริงกับเธอ

นายมันบ้า! อย่าให้ฉันได้เจอหน้านายนะ ฉันจะด่านายให้ตายตาไม่หลับเลย ตอนนี้เธอจะต้องไปหายงฮวาให้เร็วที่สุด เขามานอนโรงพยาบาลอยู่ตั้งครึ่งเดือนแล้วแต่เธอกลับไม่รู้ นี่คือสาเหตุว่าทำไมมินฮยอกถึงหายงฮวาไม่พบ

พี่จูฮยอน ข้ามถนนมาได้ไหมคะ? ฉันกับพี่จงฮยอนกำลังวกกลับมารับพี่แล้ว

ดวงตากลมโตหันมองดูสัญญาณไฟบนท้องถนน ก่อนที่จะตัดสินใจวิ่งข้ามมายังอีกฟากฝั่งด้วยความรีบร้อน

โครม!!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ซูโฮตาโตตกใจจนร้องอุทานลั่น เมื่อมีรถยนต์คันหนึ่งแล่นฝ่าสัญญาณคนข้ามพุ่งชนจูฮยอนเข้าอย่างจัง แรงพุ่งชนอัดร่างบางลอยละลิ่วก่อนที่จะกลิ้งตกบนพื้นถนน แหวนที่กำแน่นไว้หลุดออกจากฝ่ามืออุ่น จูฮยอนมองมันน้ำตาคลอ เพราะยงฮวาไม่อยากผิดคำพูด ไม่อยากผิดคำสัญญาที่ให้ไว้ว่าถึงอย่างไรเขาก็จะไม่ยอมตายก่อนเธอ แต่ตอนนี้กลับเป็นเธอเสียเองที่ไม่อาจจะกลับไปหาเขาได้อีก

จูฮยอน!”

 

 




 

อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันได้คาดคิดส่งผลให้จูฮยอนบาดเจ็บสาหัส จองชินรีบรุดออกมารับจูฮยอนด้วยตัวของเขาเอง แม้แต่มิยองกับนิชคุณยังไม่ทันได้เข้าหอก็ต้องรีบพากันมาที่โรงพยาบาลด้วยความรีบร้อน ซูโฮโทรมาบอกว่าจูฮยอนถูกรถชน เหตุการณ์ตอนนั้นเกิดขึ้นรวดเร็วมาก และจูฮยอนก็ทั้งเจ็บและเสียเลือดมากด้วย

จุนฮีเอาแต่ร้องไห้ ถ้าเธอไม่บอกให้จูฮยอนข้ามถนน พี่สาวของเธอก็คงจะไม่เป็นอย่างนี้

จองชิน… ”

คนถูกเรียกหาบีบมือของจูฮยอนเอาไว้แน่น ไม่ว่าจะเจ็บมากแค่ไหน เขาอยากให้เธออดทน จูฮยอนเป็นคนเข้มแข็ง เธอจะต้องไม่เป็นอะไรไปง่ายๆ

ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันสัญญาว่าเธอจะต้องไม่เป็นไร

ถึงจองชินจะให้ความมั่นใจ แต่จูฮยอนรู้ดีว่าเธออดทนได้มากแค่ไหน อย่างน้อยก่อนที่จะจากโลกนี้ไป เธออยากทำอะไรให้กับคนที่เธอรักบ้าง

เอาหัวใจของฉันเปลี่ยนให้ยงฮวา… ”

ตัวของจองชินสั่นระริก ก่อนที่น้ำตาจะรินไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด จูฮยอนรู้ตัวดีว่าทั้งเนื้อตัวของเธอ คงเหลือแค่หัวใจที่น่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บหรือผลกระทบใดๆจากอุบัติเหตุในครั้งนี้ มิยอง แทยอนและจุนฮีต่างพากันร่ำไห้เมื่อจูฮยอนปล่อยลมหายใจสุดท้าย ก่อนที่จะหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน

ซูโฮวิ่งกลับออกมาเหมือนกับคนบ้า เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา แต่เขากลับไม่สามารถช่วยเหลือจูฮยอนได้เลย

จองยงฮวา นายจะต้องรับผิดชอบ!”

 


 

ประตูห้องถูกเปิดพรวดออก ยงฮวาหันมองดูผู้มาเยือนด้วยความตกใจ ก่อนหน้านี้ไม่มีใครบอกเรื่องของจูฮยอนกับเขา เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาตกใจและอาการอาจจะทรุดหนักลงไปมากกว่านี้ ถึงทุกคนจะหวังดี แต่ซูโฮคิดว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับจูฮยอนเลยเลย

จูฮยอนกำลังจะตายเธอสั่งให้เอาหัวใจของเธอเปลี่ยนให้คุณ เธอทำเพื่อคุณขนาดนี้ แล้วคุณล่ะคิดจะทำอะไรเพื่อเธอได้บ้าง!?” ซูโฮตะคอกถามเสียงดังลั่น ทำเอาจุนฮีกับจงฮยอนต้องรีบรุดเข้ามาดูด้วยตกใจ

ถึงแม้จองยงฮวาจะป่วยหนัก แต่ซูโฮก็ไม่สนใจ จองยงฮวาควรจะที่ได้รู้เอาไว้ว่าจูฮยอนทำเพื่อเขาได้ทุกอย่างแม้กระทั่งเสียสละมอบหัวใจของเธอให้กับเขา

อะไรนะคุณบอกผมว่าจูฮยอนเป็นอะไร? ยงฮวากัดฟันถาม จากแต่เดิมที่ร่างกายแทบจะไม่เหลือเรี่ยวแรงกลับฮึดสู้จนสามารถลุกขึ้นมายืนจ้องมองคนตรงหน้าได้อีกครั้ง

จูฮยอนถูกรถชน เธอถูกรถชนเพราะว่าเธอกำลังจะมาหาคุณ

…!!



 

เมื่อได้มาเห็นสภาพของจูฮยอนด้วยตาตัวเองแล้วยงฮวาก็ถึงกับห้ามน้ำตาไม่ได้ ความจริงแล้วจูฮยอนจะต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน แต่เพราะเธออยากที่จะพบกับเขาก่อน ดังนั้นห้านาทีต่อจากนี้อาจจะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่เราสองคนจะได้อยู่กัน

เธอจะไม่เป็นไร มันจะไม่มีอะไรเจ็บปวดเลย ถ้าเธอคิดที่จะต่อสู้

ฝ่ามือหนาลูบไล้ใบหน้าของคนรัก ก่อนหน้าเคยหมดอาลัยและพร้อมที่จะยอมตายอย่างโดดเดี่ยว แต่ตอนนี้โชคชะตากำลังกลั่นแกล้งให้เขาต้องเจ็บหนักเข้าไปอีก เนื้อตัวของจูฮยอนช้ำเขียวเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย ดูแค่ภายนอกยังสามารถรับรู้ได้ว่าบาดแผลพวกนั้นทำให้จูฮยอนต้องเจ็บปวดแค่ไหน ที่หนักไปกว่านั้นก็คือหมอบอกว่าอวัยวะภายในของเธอได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก กระดูกแขนขามีทั้งแตกและหัก อาการโดยรวมเข้าขั้นสาหัส หัวใจของยงฮวากำลังจะแตกสลาย รับไม่ได้ที่เห็นคนที่รักมาหากันในสภาพนี้

ฉันกำลังจะไป เสียงของจูฮยอนแผ่วเบา ถึงแม้ตอนแรกตั้งใจจะมาหาเขา แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องทำก็คือการ ‘บอกลา’

ไม่ได้ เธอห้ามไปไหนทั้งนั้น เธอต้องสัญญาว่าจะกลับมา ได้ยินไหม

จูฮยอนจ้องมองคนตรงหน้า เธอเหนื่อยเกินไปที่จะกลับมา ต่อให้กลับมาได้ เวลานั้นเธอก็คงไม่เหลือใคร

ใช้หัวใจของฉันนะ… ”

ไม่!” ถ้าไม่มีหัวใจ จูฮยอนก็จะต้องตาย ถึงตลอดมาเธอจะไม่เคยบอกว่ารัก แต่การกระทำทุกอย่างฟ้องแก่ยงฮวาหมดว่าเธอรักเขามากแค่ไหน

ฟังให้ดีนะ ผมไม่ต้องการหัวใจของคุณ แต่ผมต้องการคุณ ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนก็ต้องอดทน จำเอาไว้ว่าเธอจะต้องกลับมายงฮวาน้ำตานองหน้า ที่ผ่านมาหัวใจของเขาอาจจะเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าจนอยากที่จะลาโลกนี้ไปโดยเร็ว แต่เมื่อได้เห็นคนที่รักที่สุดต้องเจ็บปวดเจียนตาย ช่วงเวลานี้ทำให้เขาได้รู้ว่า ชีวิตของคนเรามีค่ามากแค่ไหน ที่ผ่านมาเขาไม่สนใจหรอกว่าตัวเองจะตายช้าหรือเร็ว เขาคิดเพียงแค่ว่าถ้าทำให้จูฮยอนเกลียดได้ เธอก็จะเสียใจน้อยที่สุด

ช่วงวินาทีที่แหวนวงเล็กกลิ้งหลุดหายไปบนถนนที่แสนกว้างใหญ่ มองหาเท่าไหร่ก็หาไม่พบ สุดท้ายสิ่งที่มาอยู่ตรงหน้ามีค่ามากกว่าแหวนอย่างเทียบไม่ได้ ที่ผ่านมายงฮวาต้องทนรอความตาย เขาทำทุกอย่างก็เพราะรักเธอ

จองยงฮวานายมันโง่จริงๆ

จูฮยอนน้ำตาไหลพราก ระบบประสาทสัมผัสของเธอคงจะแย่มากแล้ว ถึงได้ไม่รู้สึกเลยว่ามือของตนนั้นถูกบีบเอาไว้แน่นมากแค่ไหน แม้แต่ความอบอุ่นของเขา เธอก็เข้าไม่ถึง

จองยงฮวาถ้าฉันไม่ได้กลับมา นายจะเป็นยังไง?

ถ้าคุณไม่กลับ ผมจะตามคุณไป แต่ถ้าคุณกลับมา ผมก็จะยอมดื้อด้านอยู่เคียงข้างคุณ ไม่มีวันที่ผมจะยอมแพ้ให้กับความตาย

นี่คือคำสัญญาของเรา หัวใจของเธอเขาไม่ต้องการ เพราะสิ่งเดียวที่เขาต้องการก็คือเธอ

อย่าเหลือแค่หัวใจไว้ให้ผม ผมไม่อยากทนทรมานโดยที่ไม่มีคุณ ผมขอโทษที่ผ่านมา ผมผิดเอง

เขาช่างดูผ่ายผอม ไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน ยงฮวาเองก็คงจะทรมานและเป็นทุกข์มากด้วยเหมือนกัน

ผมรักคุณ สัญญากับผมสิ ว่าคุณจะกลับมา

“….” จูฮยอนคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา ไม่มีอะไรเลวร้าย ต่อให้เธอตายแล้วยงฮวาอาจจะไม่ตามเธอไปด้วยกัน เธอก็คงจะไม่เหงาและคงจะไม่ร้องไห้เสียใจอีก

ฉันสัญญาว่าจะพยายาม ฉันจะไม่ยอมแพ้ แต่นายก็จะต้องสัญญากับฉันด้วยเหมือนกัน ให้อาจารย์จินโมผ่าตัดให้นายเถอะนะ

ได้ ผมจะผ่า แต่คุณจะต้องกลับมา สัญญากับผมไม่ว่ายังไงคุณก็จะต้องกลับมา

 



 

 



 

**************************100%***********************

มาม่าชามส่งท้ายแล้วค่ะ   ใกล้จบอีกแล้ว…… 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4124 rasintt (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 00:23
    ยงแกคิดจะสู้แล้วหรือ น้องซอเจ็บปวดกว่าแกเยอะ ยังสู้เลย ถ้าน้องซอเป็นอะไรไปแกจะทำอย่างไรยง ปวดใจเหลือเกิน
    #4,124
    0
  2. #4044 Mr.JYH (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 01:31
    น้ำตาท่วมจอค่ะบอกเลย
    #4,044
    0
  3. #4038 Beam Supattra (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 00:39
    ดราม่าสุดๆเลยค่ะ ถ้าพี่ยงยอมบอกตั้งแต่แรกเรื่องคงไม่เป็นแบบนี้ ToT
    #4,038
    0
  4. #4023 softhy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 18:53
    น้ำตานองหน้าไปพร้อมๆกับยงซอเลยค่ะ เจ็บปวดจัง...ขอให้ยงซอปลอดภัยนะคะ..
    #4,023
    0
  5. #4019 lovelyyou999 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 21:34
    พี่ๆ ของน้องซอทั้งสองคนมีความสุขกันไปหมดและ

    เหลือน้องซอกะยงนี่แหละ จะยังไง

    รอติดตามอยู่นะคะ ไรเตอร์สู้ ๆ
    #4,019
    0
  6. #3988 Lovelyminmin (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 20:12
    มีแต่น้ำตาเท่านั้นตอนนี้ ....

    #3,988
    0
  7. #3970 tum2511 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 00:10
    โอยอ่านแฃ้วเครียดจริงๆ ทำไมถึงหักมุกกลายเป็นแบบนี้ไปได้
    อิยงกะน้องซอต้องไม่เป็นอะไร อย่าเป้นอะไรไปนะ
    #3,970
    0
  8. #3969 rasintt (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 21:54
    ให้น้องซอสัญญาว่าจะสู้ แล้วกลับมา ถ้ายงสู้และบอกความจริงเรื่องป่วยตั้งแต่แรก แล้วสู้กับปัญหาไปด้วยกัน เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้นะยง  แล้วถ้าน้องซอไม่กลับมาแกจะทำยังไงยง
    #3,969
    0
  9. #3966 pukkiemelody (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 13:57
    โอ้ยๆๆๆๆๆร้องไห้หนักมากค่ะฮือๆๆๆๆๆๆ
    #3,966
    0
  10. #3965 jyhlover (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 13:18
    สองคนนี้ทำไมเคราะห์หนัีกแบบนี้เนี่ยยย เห้ออออ   ขอให้ดีขึ้นทั้งสองคนนะ 
    #3,965
    0
  11. #3964 suljinsul (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:47
    ฮือๆๆๆๆๆ สองคนต้องรอดชีวิตน้าาา ㅠㅠ
    #3,964
    0
  12. #3963 อีเหี่ยว (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 12:16
    น้ำตามาเป็นปี๊บ
    #3,963
    0
  13. #3962 Fav novel (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 00:28
    TT เศร้าค่ะ สงสารทั้งคู่ ไรท์สู้ๆนะคะ มาอัพต่อเร็วๆนะคะ
    #3,962
    0
  14. #3961 Fav novel (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 00:26
    TT สงสารยงฮวาาาาา มาอัพเร็วๆนะคะตื่นเต้นจังงงงว><
    #3,961
    0
  15. #3960 Memo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 23:04
    น้ำตาไหลพราก ทำไมทำร้ายกันแบบนี้คะพี่จอย

    เศร้ามากอ่ะ คำพูดที่ร่ำลากันยิ่งแบบกินใจ

    น้องซออย่าเป็นไรนะไม่งั้นน้ำตาพี่จะไหลพรากๆยิ่งกว่านี้อี๊กกก

    T^T
    #3,960
    0
  16. #3959 only (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 22:51
    ไรทำเขาร้องไห้อีกแล้ว

    ยงซอสู้ๆทั้งคู่ต้องผ่านไปให้ได้และกลับมายืนเคียงข้างกันอีกครั้ง
    #3,959
    0
  17. #3958 jin (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 22:44
    ต่างคนก็รู้ว่าต่างก็รักกันมากแค่ใหน และพร้อมที่จะเสียสละชีวิตให้แกกันได้

    พี่ยงกะน้องซอก็สู้ด้วยกันเถอะนะอย่าปล่อยให้ใครต้องอยู่เดียวดายคนเดียวเลย
    #3,958
    0
  18. วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 22:41
    คุณจอยใจร้าย. ร้องไห้เลยเศร้า ๆ เกินไปแล้ว อย่าตายนะ อินมากกกกก
    ณ บัดนาว in japan แต่ก็ไม่พลาดนะคะ 
    #3,957
    0
  19. #3955 nm sone (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 16:05
    ร้องไห้อ่ะ ฮืออออออสงสารอ่ะ
    ขอให้รอดทั้งคู่
    #3,955
    0
  20. #3954 aijuji (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 15:28
    น้ำตาไหล เศร้าจริงๆ ปวดใจจัง
    ขอให้ทั้งคู่ต่อสู้ไปพร้อมกันนะ อย่าทิ้งกันไป T^T
    #3,954
    0
  21. #3953 少女时代的妹&# (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 14:26
    ร้องไห้หนักกกกมาสงสารอ่ะยงซอตั้งหยุดคู่กัน
    #3,953
    0
  22. #3952 mindmind (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 13:23
    เศร้าจัง น้ำตาไหลเลย ขอให้ยงซอปลอดภัยทั้งสองคนเลย

    ปล. รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะค่ะ ไรเตอร์สู้ๆ
    #3,952
    0
  23. #3951 momoseo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 13:00
    เศร้ามากน้ำตาไหลพรากกก ทั้งสองคนต้องสู้นะ
    #3,951
    0
  24. #3950 squinoa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 12:28
    ตายด้วยกันไปเลยเถอะ ถ้าจะเสียสละมโหฬารขนาดนี้ อยากตายกันมากใช่มั้ย น้องก็อยากตายไอหน้าโง่นี่ก็อยากตาย ตายตามกันไปเลยละกัน ถ้าไม่อยากอยู่กันขนาดนี้ สาเหตุมันเป็นเพราะไอขี้ขลาดคนนี้คนเดียว เพราะแกจองยงฮวา แกมันขี้ขลาด ถ้าแกยอมผ่าตัดแต่แรก ถ้าการผ่าตัดมันสำเร็จด้วยดีน้องก็ไม่ต้องมารับรู้ว่าแกป่วยใกล้ตายขนาดไหน น้องก็ไม่ต้องรีบขนาดนี้ รถก็ไม่ชนน้อง ไอผู้ชายใจเสาะ จะยอมเข้ารับการผ่าตัดได้แกต้องเห็นน้องตายตรงหน้าก่อนใช่มั้ย ขอให้แกรอดมาคนเดียวละกันนะ ลองใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ตัวคนเดียวจนตายดูละกัน
    #3,950
    0
  25. #3949 squinoa (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 12:25
    ตายด้วยกันไปเลยเถอะ ถ้าจะเสียสละมโหฬารขนาดนี้ อยากตายกันมากใช่มั้ย น้องก็อยากตายไอหน้าโง่นี่ก็อยากตาย ตายตามกันไปเลยละกัน ถ้าไม่อยากอยู่กันขนาดนี้ สาเหตุมันเป็นเพราะไอขี้ขลาดคนนี้คนเดียว เพราะแกจองยงฮวา แกมันขี้ขลาด ถ้าแกยอมผ่าตัดแต่แรก ถ้าการผ่าตัดมันสำเร็จด้วยดีน้องก็ไม่ต้องมารับรู้ว่าแกป่วยใกล้ตายขนาดไหน น้องก็ไม่ต้องรีบขนาดนี้ รถก็ไม่ชนน้อง ไอผู้ชายใจเสาะ จะยอมเข้ารับการผ่าตัดได้แกต้องเห็นน้องตายตรงหน้าก่อนใช่มั้ย ขอให้แกรอดไปคนเดียวเลย ใช้ชีวิตไปคนเดียวดู
    #3,949
    0