Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 31 : Hate you, I hate you Chapter 30 :: Heart attack [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 614
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    2 มี.ค. 58


Hate you, I hate you Chapter 30

Heart attack

 



 

 

แทยอนกับมิยองเอาแต่เกี่ยงกันว่าใครจะเป็นคนโทรหาจูฮยอน และในที่สุดมิยองก็ต้องเป็นผู้เสียสละ เหตุเพราะแทยอนรู้สึกใจคอไม่ดีกับแผนการที่ซูโฮเป็นฝ่ายเสนอมา

จูฮยอนไม่รับสายเลย ปิดเครื่องตลอด

สองสาวได้แต่มองหน้ากันไปมา ไม่แน่ใจว่าจะเอายังไงต่อดี ถ้าคิดจะทำตามแผนที่วางเอาไว้ก็จะต้องติดต่อจูฮยอนให้ได้โดยเร็ว แต่ไม่ว่าจะพยายามโทรหาจูฮยอนกี่ครั้งก็ไม่มีสัญญาณใดๆตอบรับกลับมาเลย

….

ตลอดการเดินทางจูฮยอนเอาแต่นั่งอมยิ้ม เช้ามืดวันนี้เป็นช่วงเวลาที่ทำให้เธอไม่อยากลืมตาตื่น ตลอดทั้งคืนยงฮวานั่งให้เธอนอนหนุนตัก บอกให้ลงมานอนด้วยกันเขาก็ไม่ยอม ยืนกรานว่าชอบที่จะอยู่แบบนี้มากกว่า

ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเขานั่งหลับ ช่วงเวลานั้นเธอรู้สึกได้เลยว่าไม่มีใครสามารถเข้าถึงเขาได้เท่าเธอ ไม่มีใครมีสิทธิ์ในตัวของเขานอกไปจากเธอ แล้วเธอก็เป็นคนที่เขารักด้วย

จูฮยอนดูมีความสุข อิ่มเอิบสดใสมากยิ่งขึ้นในทุกวัน ความจริงแล้วนี่คือเรื่องน่ายินดี แต่จองชินกลับรู้สึกกลัว

เพราะมีพ่อเป็นหมอ ยงฮวาจึงได้รับการรักษาและการดูแลอย่างดี ถึงแม้จะมีโรคประจำตัวแต่มันก็ไม่เคยปรากฎอาการเลยนับเป็นสิบปีมาแล้ว ซ้ำร้ายแม่ของเขาต้องจากไปอย่างน่าเศร้าด้วยโรคหัวใจ ยงฮวาจึงกลายเป็นบุคคลที่มีความเสี่ยงไปโดยปริยาย ซ้ำยังถูกกระตุ้นด้วยยาอันตรายของไอยูกิอีก

นับตั้งแต่แต่งงาน เธอเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ

จูฮยอนหุบรอยยิ้มลงในทันใด เธอตกใจที่ถูกจองชินพูดทักขึ้นมา

เปลี่ยนยังไง สวยขึ้นใช่ไหมล่ะ? เธอยิ้มกว้างๆกลบเกลื่อนพิรุธ ต่างกับจองชินที่อดรู้สึกขำไม่ได้

เออ จริงสิ นายพอจะรู้จักโรงเรียนสอนทำอาหารดีดีบ้างไหม คือนายก็รู้ว่าพื้นฐานการทำอาหารของฉันมันเยอะจนล้นมากแค่ไหน

รู้สิ ไว้จะช่วยดูให้แล้วกัน คนไข้ของฉันคนนึงเป็นลูกสาวของโรงเรียนสอนทำอาหาร เห็นว่าต่อให้ทำอะไรไม่เป็นเลย พวกเขาก็ช่วยสอนให้ได้

อืมดีจัง

เธอคงคิดอยากทำอาหารให้พี่ยงฮวากินสินะ

คนถูกทักสะดุ้งเฮือก จูฮยอนสบตาจองชินครู่หนึ่งแล้วแล้วเสสายตาหนี

จำเป็นด้วยหรอ ที่ฉันจะต้องลงทุนทำขนาดนั้น นี่ซอจูฮยอนนะ ฉันกับยงฮวาเนี่ยนะ ไม่มีทางญาติดีกันได้หรอก

หรอแต่ที่ฉันเห็น มันไม่เหมือนกับที่เธอพูดเลยนะ เขานั่งเท้าคางจ้องมองจูฮยอนไม่กะพริบตา

เธอน่ะ รักพี่ยงฮวาเข้าแล้วก็แค่ยอมรับว่ารัก เขารู้กันหมดทั้งโรงพยาบาลแล้ว มีแต่เธอแหละยังทำไขสืออยู่ได้

อะไร! ฉันเปล่านะ จูฮยอนเกิดอาการร้อนตัว แต่ไม่ว่าจะพยายามอธิบายหรือแก้ตัวยังไงก็ไม่ได้ทำให้จองชินเปลี่ยนความคิดหรือเปลี่ยนมุมมองได้เลย

ลีจองชิน นายต้องเชื่อฉันนะ!”

จูฮยอนพูดเสียงดังมากจนทำให้จองชินต้องปรามให้เธอรู้ตัว

คนมองหมดแล้ว นี่จะประจานตัวเองบนเครื่องบินสร้างสถิติใหม่หรือไง

 


 

ทันทีที่ลงจากเครื่องจูฮยอนถึงได้รู้ว่าพี่สาวทั้งสองคนสลับกันโทรหาเธอ อีกทั้งยังฝากข้อความไว้บอกให้เธอไปหาเพราะว่ามีเรื่องอยากพูดด้วย แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายที่จูฮยอนจะต้องบอกปฏิเสธเพราะว่าตอนนี้เธอติดงาน รวมไปถึงเย็นนี้ เธอก็ไม่ว่างเพราะนัดกับยงฮวาแล้วว่าจะไปดูบ้านที่เพิ่งซ่อมเสร็จด้วยกัน

วันนี้ไม่ได้ คืนนี้ก็ไม่ได้

มิยองกับแทยอนหันมองหน้าซูโฮ ก่อนที่ทั้งสามคนจะถอนหายใจออกมาพร้อมๆกัน

วันนี้ไม่ได้ งั้นพรุ่งนี้ก็ได้ครับ มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงก็ต้องทนรอ

สีหน้าของซูโฮเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ส่วนมิยองก็จำใจต้องทำใจเย็นรอจนกว่าจูฮยอนจะมีเวลาว่าง ส่วนแทยอนถึงตอนแรกจะเป็นตัวตั้งตัวตีต้องการจะพิสูจน์ความรักของยงฮวาให้ได้ แต่ความรู้สึกหลังได้ล่วงรู้ถึงแผนการทำให้แทยอนเป็นกังวลและรู้สึกลังเลไม่น้อย

เราปรับแผนอีกหน่อย จะได้หรือเปล่า?

ไม่ครับ ผมคิดว่านี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้เราได้รู้ว่าอย่างนายยงฮวาจะรักจูฮยอนจริงเหมือนที่ปากพูดหรือเปล่า วิธีอาจแรง แต่ผมคิดว่า เราจำเป็นจะต้องใช้ยาแรงนะครับ

 

 



 

ตลอดการทำงานจองชินดูไม่ค่อยมีสมาธิอย่างเห็นได้ชัด แต่ทุกครั้งที่จูฮยอนถามว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า เขาก็จะบอกว่าไม่มีอะไร

ป่านนี้ผลตรวจจะออกมาหรือยังนะ?

จิตแพทย์หนุ่มเหม่อลอย แม้แต่กระดาษเอสี่ทั้งแผ่นที่จูฮยอนใช้มันโบกไปมาต่อหน้าต่อตา เขาก็ยังมองไม่เห็น

จองชินลีจองชิน!”

คนถูกเรียกสะดุ้งตกใจ ทำตัวขวัญอ่อนจนทำให้จูฮยอนถึงกับต้องส่ายหน้าเอือมระอา

มีมีอะไร?เขาย้อนถามพลางเอาแต่จ้องมองคนตรงหน้ากลบเกลื่อนพิรุธ

ป่านนี้ผลการตรวจจะออกหรือยัง เมื่อวานฉันพยายามจะถามอาจารย์จินโมเรื่องนี้ด้วย แต่ว่าอยู่ดีดีท่านก็วิ่งหนีฉันเฉยเลย

ท่านคงตั้งใจอยากชวนเธอเล่นวิ่งไล่จับล่ะมั้ง

วิ่งไล่จับ อย่างอาจารย์จินโมเนี่ยนะ จะอยากวิ่งเล่นไล่จับ?” จูฮยอนท้วงติงอย่างไม่อยากจะเชื่อ หากแต่จองชินก็เอาแต่ยืนยันอย่างนั้น แถมเขายังทำไม่ใส่ใจคำถามของเธอด้วย

เลิกสนใจเรื่องของอาจารย์จินโม ตอนนี้เรามาตั้งใจทำงานกันเถอะ จะได้กลับเร็วๆยังไงล่ะ

จูฮยอนจำต้องพักความสงสัยของเธอลงเพื่อมามุ่งมั่นกับงาน สำหรับเธอแล้วจองชินเป็นเพื่อนที่ดีเสมอ เขาฉลาดเฉียบแหลมช่างสังเกต หลายครั้งที่เธอแทบไม่ต้องพูดอะไรเลย เขาก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะมาตามคอยเซ้าซี้ถามหรือทำให้เธออึดอัดลำบากใจ เธอหวังว่าสักวันเขาจะได้พบกับใครสักคนที่ทำให้เขามีความสุขและยิ้มได้ทุกวัน เธอเชื่อว่าคนอย่างลีจองชินจะต้องเป็นสามีและเป็นพ่อที่ดีได้อย่างแน่นอน

ลีจองชิน ขอบคุณนะ

คนตัวสูงเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับเลิกคิ้วสูง จูฮยอนอยู่ในอารมณ์ไหน อยู่ดีดีถึงได้มาพูดขอบคุณกันในเวลานี้

อะไรของเธอ?

ความหมายตามนั้น ขอบคุณที่มีนายเป็นเพื่อน ขอบคุณที่ยอมเป็นเพื่อนกับฉันนะ

นี่คือรอยยิ้มที่ทำให้จองชินอยากได้มองเห็นตลอดไป จูฮยอนจะรู้ตัวไหมว่าเธอน่ารักมากแค่ไหน เขาอาจจะเคยเสียใจที่ความรักระหว่างเราไม่สมหวัง แต่วันนี้เขาพอใจและดีใจที่เราสองคนยังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนเดิม

….

นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่ยงฮวารู้สึกเกร็งและหวาดกลัวมากที่สุด หากเป็นเมื่อก่อนที่หัวใจยังไม่มีความรัก ไม่มีเจ้าของหัวใจที่ชื่อซอจูฮยอน เขาคงทำแค่ปลง แล้วก็พยายามที่จะทำใจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น หากแต่ตอนนี้ความเป็นจริงมันยากเกินกว่าที่จะทำอย่างนั้นได้

หมอว่าอะไรนะครับ?

สภาพในตอนนี้ทุกอย่างสุ่มเสี่ยงมาก การรักษาด้วยการผ่าตัด ถ้าสำเร็จก็หมายความว่าคุณจะหายดี แต่ถ้าไม่สำเร็จนั่นหมายถึงชีวิตของคุณด้วย

เสียงหัวใจในอกเต้นรัวแรงเนิ่นนานหลายนาที ทุกอย่างรวดเร็วจนทำให้คิดว่ากำลังฝันไป ตอนนี้ยงฮวาคิดอะไรไม่ออก นอกไปจากคิดถึงแต่จูฮยอนคนเดียว

แล้วผมถ้าผมไม่ผ่าตัด

ตอนนี้ชีวิตของคุณอยู่ในภาวะสุ่มเสี่ยงมากนะครับ ขั้นแรกผมอยากให้คุณมีกำลังใจที่จะต่อสู้ คุณยังอายุน้อย โอกาสที่จะกลับมาใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไปย่อมมีมากกว่าคนป่วยที่มีอายุมากกว่า

ความหมายของมันไม่ต่างกัน ถ้าไม่ผ่าตัดชีวิตของยงฮวาก็เหมือนถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายเปื่อยๆ ที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ เช่นเดียวกันหากเขาตัดสินใจรับการรักษาด้วยการผ่าตัดโอกาสรอดชีวิตมีแค่ 50 เปอร์เซ็นต์ ซึ่งนั่นถือว่าเยอะมากที่สุดแล้ว

จงฮยอนกับจุนฮีต่างพากันตกใจจนพูดไม่ออก โดยเฉพาะจุนฮีนั้นสงสารพี่ชายและรู้สึกแย่มากจนต้องแอบเข้ามาร้องไห้ในห้องน้ำ

นานนับเป็นชั่วโมงที่ยงฮวาพยายามรักษาหัวใจด้วยตัวเอง แต่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่ต่างไปจากเดิม

ไม่ว่ายังไง ตอนนี้พี่จะต้องคิดถึงตัวเองให้มากๆ จงฮยอนมอบกำลังใจให้พี่ชายคนสนิทนับครั้งไม่ถ้วน เขาเองก็ตกใจ แต่ขณะเดียวกันก็คาดหวังว่ายงฮวาจะไม่เดินซ้ำรอยแม่ของตัวเอง

ฉันรู้… ” ยงฮวาไม่อาจห้ามน้ำตาตัวเองได้ เขาไม่โทษใครเลยและไม่แม้แต่โทษหัวใจของตัวเอง สิ่งที่คิดว่าโหดร้ายที่สุดก็คือเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองจะตายวันไหน แล้วจะสามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้อีกนานเท่าไหร่ ตอนนี้แค่คิดถึงหน้าของจูฮยอน เขาก็รู้สึกได้ว่าทุกอย่างที่เคยมองเห็นเบื้องหน้าค่อยๆดับมืดลงเรื่อยๆ

ห้ามบอกจูฮยอนเด็ดขาด อย่าให้ใครบอกอะไรกับเธอทั้งนั้น

แต่ผมคิดว่าคุณจูฮยอนจะต้องรู้นะครับ เธอเป็นหมอ ถึงจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญโดยตรงเหมือนอาจารย์ของเธอ แต่ผมคิดว่าเธอดูแลพี่ได้ดีแน่ๆ

ยงฮวาเช็ดน้ำตาจนมันเหือดแห้ง เขาบอกเรื่องนี้กับจูฮยอนไม่ได้ ถึงที่ผ่านมาเธอจะเอาแต่บอกว่าเกลียดกัน แต่เขารู้ว่าเธอเป็นห่วงเขามากแค่ไหน ถ้าอยู่ดีดีเขาเกิดตายไปแล้วเธอจะอยู่ยังไง จูฮยอนยังไม่ทันได้ไปเรียนต่อ เราสองคนยังไม่ทันได้วางแผนมีลูกด้วยกันเลยแม้แต่คนเดียว สภาพหัวใจของเขาในตอนนี้มันไม่สู้เอาเสียเลย

ไปเรียกจุนฮีมาหาฉันที ฉันมีเรื่องอยากพูดกับเธอ

 




 

พอได้มายืนตรงหน้าพี่ชาย จากเดิมที่ใจเสาะอยู่แล้ว น้ำตาก็ยิ่งไหลพรากออกมาอย่างไม่อาจบังคับตัวเองได้

ยงฮวาเดินเข้ามากอดร่างเล็กเอาไว้ ตั้งแต่เล็กจนโตจุนฮีล้วนต้องพบเจอแต่เรื่องที่ทำให้เศร้าเสียใจ แม้แต่ตอนนี้เขาก็ยังเป็นต้นเหตุทำให้น้องสาวที่น่ารักคนนี้ต้องเสียน้ำตา

พี่ยังไม่ตายนะ อย่าเพิ่งร้องไห้ตอนนี้ได้ไหม

น้องสาวสะอื้นฮึกฮักพลางซับน้ำมูกและน้ำตาด้วยความเสียใจ ยิ่งถูกสั่งห้ามไม่ให้บอกเรื่องนี้กับจูฮยอนด้วยแล้ว จุนฮีก็ยิ่งทั้งเศร้าและหดหู่

อีกไม่นาน เธอก็จะเรียนจบ สำหรับพี่แล้วถึงแม้เราสองคนจะไม่ได้เกี่ยวพันทางสายเลือด แต่พี่รักเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆเลยนะรู้ไหม

จุนฮีพยักหน้ารับรู้ทั้งน้ำตา เธอรู้ดีเสมอมาว่าที่ผ่านมายงฮวาดีกับเธอมากแค่ไหน

ฉันก็รักพี่เหมือนพี่ชายแท้ๆเหมือนกัน ตลอดมาพี่ดูแลฉัน แล้วก็ดีกับฉันมากเลย

มันเป็นสายสัมพันธ์ที่แสนพิเศษ หลังจากเสียพ่อ ยงฮวาก็ไม่มีใครอีกแล้ว แต่ตอนนี้เขามีทั้งภรรยาและน้องสาว

เธอรู้ว่าพี่คงมีชีวิตอยู่อีกไม่ได้นาน… ”

จุนฮีปล่อยโฮ เธอไม่อยากให้ยงฮวาพูดสั่งเสีย ไม่อยากได้ยินเขาคอยพูดย้ำว่าตัวเองกำลังจะต้องตาย

จูฮยอนเป็นหมอ เธอไม่เข้าใจแล้วก็ไม่สนใจเรื่องงานที่บริษัทเลย ความหวังของพี่…อยู่ที่เธอแล้วนะ”

ไม่ค่ะ ฉันไม่ยอมให้พี่ตายนะ พี่จะต้องคิดถึงพี่จูฮยอนสิคะ พี่จะยอมทิ้งช่วงเวลาที่มีความสุขได้ง่ายๆหรอ หมอบอกว่าพี่จะต้องกินยาตลอด ต่อไปนี้ฉันจะเป็นคนคอยดูให้พี่กินยาเอง

ยงฮวาพยักหน้ารับ หากกินยาตลอดแล้วไม่ตายง่ายๆก็คงดี แต่ความจริงก็คือมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย

จุนฮีจูฮยอนน่ะรักและเป็นห่วงเธอมากนะ พี่เชื่อว่าไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง จูฮยอนก็จะไม่มีวันเกลียดหรือโกรธเธอแน่ๆ

น้องสาวได้แต่ยืนซับน้ำตา จุนฮีเองก็หวังให้เป็นแบบนั้น ถ้าแม้แต่จูฮยอนยังเกลียดเธอ เธอก็คงจะไม่เหลือใครอีกแล้ว

อย่าห่วงฉันเลย พี่จะต้องเข้มแข็งไว้นะคะ พี่จูฮยอนจะต้องเสียใจมาก ถ้าพี่เป็นอะไรไป

ยงฮวาน้ำตาคลอ จูฮยอนจะเหงามากแค่ไหน ถ้าหากวันหนึ่งวันใดอาจไม่มีเขาคอยตามติดเธออีก

มินฮยอกเปิดประตูเข้ามาเห็นสองพี่น้องยืนพูดคุยกันด้วยน้ำตา เขาก็ถึงกับอ้ำอึ้งทำตัวไม่ถูก ครั้นจะปิดประตูแล้วเดินถอยหลังกลับก็ไม่ทันเสียแล้ว

ยงฮวากับจุนฮีต่างหยุดน้ำตาของพวกเขาทั้งคู่ ยงฮวายิ่งแปลกใจมากกว่าว่ามินฮยอกมาหาเขาได้ยังไง

คือว่าคือจูฮยอนบอกผมตั้งแต่เมื่อวานว่าคุณไม่สบาย


จุนฮียอมหลีกทางให้ยงฮวาพูดคุยกับมินฮยอกเป็นการส่วนตัว มินฮยอกมาเยี่ยมยงฮวาพร้อมกับกระเช้าเยี่ยมไข้ที่คริสตัลเป็นคนเลือกให้ การพบกันของเราทั้งสองคนในครั้งนี้ยังคงทำให้มินฮยอกค่อนข้างอึดอัดและทำตัวไม่ค่อยถูกเหมือนเดิม

จากคนที่ไม่เคยชอบขี้หน้า แต่สุดท้ายก็เหมือนว่าจะเป็นหนี้บุญคุณเขาอยู่พอสมควร ยงฮวาเป็นคนแรกที่จ้างให้มินฮยอกมาเป็นพรีเซนเตอร์สินค้า

คือผมคิดว่าผมควรจะมาเยี่ยมคุณน่ะครับ

ยงฮวาจ้องมองคนตรงหน้า ที่ผ่านมาเขาได้พบเจอคังมินฮยอกนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าเขาอาจจะเป็นน้องชายที่หายสาบสูญไปจากเหตุการณ์เรือล่ม

จูฮยอนบอกผม ว่าคุณอยากที่จะรู้รายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องในอดีตของผม

มินฮยอกยืนฟังหน้าซีด เขาสั่งกำชับแล้วและขอร้องจูฮยอนว่าขออย่าให้ยงฮวารู้ตัว แต่ว่าดูเหมือนเธอจะบอกกับยงฮวาไปหมดเรียบร้อยแล้ว

คือผมผมแค่ คาดหวังว่าจะมีใครสักคนรู้ว่าผมเป็นใครมาจากไหน

คุณจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆหรอครับ? ยงฮวาซักต่อ

ครับ ผมจำไม่ได้เลยว่าตัวเองไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นได้ยังไง หลายครั้งที่มีคนติดต่อมา พวกเขาล้วนอ้างว่าเป็นญาติพี่น้องของผม แต่พอผมจะขอพวกเขาตรวจดีเอ็นเอ พวกเขาก็หายเงียบไป

ถ้าอย่างนั้นคุณสนใจที่จะลองตรวจดีเอ็นเอกับผมดูไหมล่ะ

อะไรนะครับ!?” มินฮยอกย้อนถามด้วยความประหลาดใจ สีหน้าของยงฮวาดูเรียบเฉยมาก เขากำลังสงสัยอะไรอยู่กันแน่

 



 

คริสตัลตื่นเต้นมากหลังจากได้ฟังเรื่องที่มินฮยอกเล่าให้ฟัง ยงฮวาจดจำผู้ร่วมชะตากรรมบนเรือไม่ได้ สิ่งเดียวที่ฝังอยู่ในใจก็คือเรื่องน้องชายที่หายสาบสูญไปในวันนั้น

แล้วพี่ตอบพี่ยงฮวาไปว่ายังไงคะ สรุปว่าจะลองตรวจดีเอ็นเอดูไหม?

นี่คือสิ่งที่มินฮยอกคิดหนัก ตอนนี้เขามีแต่ความอยากรู้ แต่ขณะเดียวกันก็คิดว่าเรื่องนี้มันบังเอิญมากเกินไปหรือเปล่า?

พี่บอกเขาไปว่า ขอคิดดูก่อนน่ะ

คริสตัลนั่งลงข้างสามีของเธอพร้อมกับถอนหายใจอย่างเสียดาย หากเธอเป็นมินฮยอก เธอจะตอบตกลงในทันทีไม่เก็บเอามาคิดแบบนี้หรอก

ถ้าเกิดว่าเป็นพี่น้องกันจริงๆ พี่จะทำยังไงต่อไปคะ?

คนถามชักสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย มินฮยอกยอมรับว่าเขาตื่นเต้นมาก แต่ขณะเดียวกันก็แอบกลัวอยู่นิดหน่อย เหตุก็เพราะเมื่อก่อนแสดงออกเอาไว้เยอะ ว่าไม่ชอบหน้ายงฮวามากมาย จนทำให้นึกไม่ออกเลยว่าถ้าสิ่งที่ยงฮวาสงสัยเป็นเรื่องจริง เขาจะทำหน้าแบบไหน

ขอยังไม่คิดถึงผลได้ไหม ตอนนี้พี่ยังงงไม่หายเลยด้วยซ้ำ

คริสตัลหัวเราะคิกคัก เธอเข้าใจดีว่ามินฮยอกรู้สึกยังไง สามีของเธอไม่ถูกชะตากับยงฮวาเอาเสียเลย พวกเขาเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

ถ้าใช่ ลูกในท้องของเราก็จะเป็นหลานของพี่ยงฮวา ถ้าพี่ยงฮวามีลูกกับพี่จูฮยอน ลูกๆของพวกเขาก็จะเป็นหลานของเราด้วยเหมือนกัน ตื่นเต้นจังค่ะ ฉันอยากรู้ผลเร็วๆจังว่าจะเป็นเหมือนที่พี่ยงฮวาสงสัยไหม

มินฮยอกเองก็อยากรู้ให้หายข้องใจ แต่นอกไปจากเรื่องข้อสงสัยของยงฮวาแล้ว วันนี้ยังมีบางเรื่องที่ดูแปลกมากอีกด้วย

วันนี้ตอนที่พี่เข้าไปเยี่ยมเค้า เหมือนว่ายงฮวากับน้องสาวของเขากำลังร้องไห้ ไม่รู้คุยกันเรื่องอะไร ดูน่าซีเรียสพอตัวเลย

จริงหรอคะ? หรือว่ามีใครป่วยหนักหรือมีใครเป็นอะไรหรือเปล่า? คริสตัลเอ่ยถามหน้าตื่น อย่างยงฮวาหรือจะร้องไห้ เธอคิดว่าคนเราถ้าร้องไห้จริงๆ นั่นน่าจะหมายถึงมีบางเรื่องที่ส่งผลกระทบถึงจิตใจเป็นแน่

 

 





 

จูฮยอนบินกลับมาถึงในตอนค่ำ ในทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลภาพแรกที่เธอเห็นก็คือ ใครคนหนึ่งยืนส่งยิ้มมาให้ที่หน้าประตู

เห็นยงฮวาออกมายืนรอ จองชินจำต้องบอกลากับคนทั้งคู่ ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่รู้ว่าผลการตรวจหัวใจของยงฮวาออกมาเป็นแบบไหน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับลูกชายผู้อำนวยการอย่างเขาเลย

ฉันไปก่อน แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ

จูฮยอนยิ้มรับคนที่ยืนรออยู่ตรงหน้า คนอย่างจองยงฮวามักจะชอบทำให้แปลกใจเสมอ

รอนานหรือเปล่า?

“….” ยงฮวาส่ายหน้าแทนคำตอบ จากนี้จะไม่มีคำว่านานเกินไป ต่อให้รอพบจูฮยอนทั้งวัน นั่นคือช่วงเวลาที่สั้นมากสำหรับจองยงฮวาในวันนี้

กินข้าวมาหรือยัง? วันนี้เรามีนัดกันนะ คุณไม่ลืมใช่ไหม

ทันทีที่คนตรงหน้ายื่นมือมาให้ จูฮยอนไม่ลังเลที่จะยื่นมือออกมาสอดประสาน ทว่าเดินจูงมือกันได้ไม่นาน จูฮยอนก็นึกสนุกเปลี่ยนมาเป็นควงแขนกับสามีของเธอแทน

ผลตรวจเป็นยังไงบ้าง มีอะไรผิดปกติตรงไหนหรือเปล่า?

ไม่มีหรอก จะมีได้ยังไง แต่ถึงจะไม่มีต่อไปคุณจะต้องดูแลผมดีดีด้วยนะ

จูฮยอนยิ้มกว้างอย่างยินดี นั่นคือความตั้งใจของเธออยู่แล้ว ถึงเขาจะดูแข็งแรงดี แต่ยงฮวาเป็นภูมิแพ้ ต่อไปนี้เธอจะต้องระมัดระวังให้เขาได้พักผ่อนออกกำลังกายเสียบ้าง

เพราะช่วงนี้ผ่านเลยช่วงเวลาที่การจราจรคับคั่งมากที่สุดไปแล้ว ดังนั้นทั้งสองคนจึงใช้เวลาเดินทางจากโรงพยาบาลถึงบ้านพ่อของจูฮยอนไม่ถึงสามสิบนาที

หากมองดูจากภายนอก อาศัยแค่แสงสว่างจากไฟสาธารณะตามเสาไฟฟ้าที่ข้างทาง จูฮยอนพบว่าบ้านที่เธอรักและหวงแหนดูดีขึ้นมากจนน่าทึ่ง

ผมให้ช่างทาสีใหม่หมดทั้งภายนอกภายใน หลังคาก็เปลี่ยนกระเบื้องใหม่ทั้งหมด

ถ้าอย่างนั้น ค่าใช้จ่ายคงแพงน่าดู ตอนแรกฉันคิดว่าจะซ่อมแค่ฝ้าเพดานเสียอีก จูฮยอนออกอาการกังวลอย่างเห็นได้ชัด คงอีกนานกว่าเธอจะหาเงินมาใช้คืนให้เขาได้ทั้งหมด

เข้าไปดูในบ้านกันเถอะ ยงฮวาจอดรถแล้วชวนจูฮยอนเข้าไปในบ้านด้วยกัน นี่คือของขวัญที่เขาตั้งใจมอบให้เธอ


 

เพียงแค่ก้าวเข้ามาแค่ก้าวเดียว จูฮยอนก็สังเกตได้ถึงทุกอย่างที่เปลี่ยนไปเกือบทั้งหมด ร่างบางก้าวยาวๆ เดินสำรวจตรวจดูไปจนรอบบ้าน ทั้งชั้นล่างชั้นบน ภายในถูกซ่อมแซมจนเหมือนใหม่ เฟอร์นิเจอร์ส่วนใหญ่ถูกเปลี่ยนแปลงเกือบทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ในห้องนอน

นายซื้อของพวกนี้ใหม่หมดเลยหรอ? จูฮยอนรู้สึกเหมือนจะเป็นลม ยงฮวาไม่จำเป็นจะต้องพูดอะไรเลยก็ได้ เพราะทุกอย่างเธอเห็นด้วยตาหมดแล้ว

มันจะต้องแพงมากแน่ ฉันตายแน่แล้ว

ยงฮวายืนหัวเราะ จูฮยอนไม่ตายหรอก แต่เขานั่นแหละที่กำลังจะต้องตาย

ทำไมไม่ถามก่อนว่าอยากได้หรือว่าไม่อยากได้อะไร นายทำอย่างนี้แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนมาจ่ายล่ะ แพงมากแน่เลย

คนบ่นหน้าเจื่อน ต่างกับคนยืนมองที่ช่างเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ก็แพงอยู่แต่ก็ไม่เท่าไหร่หรอก ผมตั้งใจทำให้คุณเป็นของขวัญ แล้วคำว่าของขวัญก็คือของขวัญ ไม่ต้องไปสนมูลค่าของมันหรอก

ไม่ได้หรอก นี่มันไม่ใช่ของขวัญ ฉันเคยบอกนายแล้วไงว่าจะจ่ายเงินคืน

มาถึงขนาดนี้แล้วจูฮยอนยังทำเหมือนว่าเขาเป็นคนอื่น เราสองคนเป็นคนคนเดียวกันแล้ว แต่เธอก็ยังทำเหมือนว่าเขาเป็นคนอื่นอยู่ดี

คุณจะต้องท่องไว้ว่ามันคือของขวัญ ผมเป็นสามีของคุณ ผมตั้งใจทำทั้งหมดนี่ให้คุณ ทั้งหมดนี่เพื่อผู้หญิงที่ผมรัก

ดวงตาของเขา คำว่ารักของเขา จูฮยอนเชื่อหมดใจว่ามันคือความรู้สึกพิเศษและช่างสวยงาม เธอดีใจและตื้นตันมากกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ยงฮวาตั้งใจทำให้

ขอบคุณนะ ฉันไม่รู้จะพูดคำไหนอีกแล้ว

ยงฮวาโน้มใบหน้าลงมาจ้องมองดวงตากลมโตพราวใส เวลานี้มันแลดูชุ่มฉ่ำแวววาวเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาที่กำลังจะล้นทะลักออกมาแล้ว

ถ้าคุณดีใจ ผมจะมีความสุข เพราะฉะนั้นช่วยบอกผมหน่อยว่าคุณดีใจไหม?

แน่นอนสิ ฉันดีใจ ดีใจมากๆเลยด้วย

รอยยิ้มที่มาพร้อมกับน้ำตาคือของขวัญล้ำค่าสำหรับจองยงฮวาในค่ำคืนนี้ ในชีวิตนี้เขาไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากได้เห็นคนที่เขารักมีความสุข แต่เขาจะสามารถมองเห็นจูฮยอนไปได้อีกนานแค่ไหนกัน แล้วเธอที่เคยเอาแต่บอกว่าเกลียดกันจะใช้ชีวิตแบบไหนในวันที่ไม่มีเขาอยู่กับเธออีก

ผมทำมื้อเย็นมาด้วย รอตรงนี้นะ มันอยู่ในรถน่ะ

นอกจากเดินย้อนกลับออกมาเอาของในรถแล้ว สิ่งเดียวที่ยงฮวาทำได้ตอนนี้ก็คือต้องกลั้นน้ำตา

ผมจะไม่ร้องไห้วันนี้ เพราะวันนี้คือวันที่ผมควรจะมีแต่ความสุข

….

บ้านหลังเก่าในบรรยากาศใหม่ ถึงเกือบทุกอย่างจะเปลี่ยนไป แต่สิ่งเดียวที่จูฮยอนสัมผัสได้ก็คือพ่อยังคงอยู่กับเธอเสมอ, รูปถ่ายใบเก่าในกรอบใบใหม่ ความทรงจำมากมายที่เธอไม่เคยลืมยังคงอยู่ครบถ้วน วันนี้สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปก็คือคนที่อยู่เคียงข้างเธอ เขาคนนั้นคือจองยงฮวา

พ่อขาลูกเขยของพ่อโอเคดีไหม บ้านของเราสวยขึ้นมากเพราะเขาเลยนะคะ

อาหารมื้อเย็นฝีมือยงฮวาอร่อยหมดทุกอย่าง จูฮยอนหวังว่าจะมีสักวันที่เธอสามารถทำอาหารอร่อยๆให้เขากินได้บ้าง แต่เธอจะไม่บอกเขาหรอกว่าเธอกำลังจะเริ่มต้นเรียนทำอาหาร

อ้อพี่ๆโทรมาบอกให้ฉันไปหาวันพรุ่งนี้ บอกว่าจะให้โอกาสฉันไปเคลียร์ตัวเอง

พรุ่งนี้หรอ พรุ่งนี้ผมคงไปกับคุณด้วยไม่ได้

ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวดีกว่า จูฮยอนยิ้มกว้าง วันนี้เธอเจริญอาหารและกินได้มากไปกว่าในทุกวัน ต้องขึ้นเครื่องเดินทางไปตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น พอทำงานเสร็จก็รีบขึ้นเครื่องกลับมาทันที ยงฮวารู้ว่าเธอจะต้องทั้งหิวทั้งเหนื่อย

สัญญากับผมได้ไหม ว่าต่อไปคุณจะไม่ลืมกินข้าว

ฉันก็ไม่เคยลืมสักหน่อย อย่างน้อยๆ ฉันก็กินมื้อเช้าแหละน่า

สัญญาสิ ต้องสัญญามาก่อนยงฮวาพูดท้วงจนทำให้จูฮยอนแอบรู้สึกรำคาญ

สัญญาก็ได้ พอใจแล้วหรือยัง โอเคนะ

 


 

วันนี้จองยงฮวาพูดมาก พูดย้ำหลายเรื่องจนทำให้จูฮยอนแอบรู้สึกหงุดหงิดโมโหอยู่เล็กๆ เขาเอาแต่พูดย้ำบอกให้เธอไม่ลืมกินข้าว ถ้าต้องนอนค้างคืนที่โรงพยาบาลก็ให้ล็อคประตู เวลาเดินทางกลับบ้านก็ให้ข้ามถนนและนั่งรถด้วยความระมัดระวัง ห้ามเธอทาปากสีแดงแล้วก็แต่งตัวเปรี้ยวเหมือนกับที่แล้วๆมา เขาห้ามเธอหมดทุกอย่าง ห้ามแม้แต่ยิ้มหวานหรือทำตาหวานใส่ผู้ชายคนอื่น

หมดหรือยัง ถ้าพูดหมดแล้ว ฉันจะนอนแล้วนะ

ทันทีที่ปิดเปลือกลงมา ริมฝีปากอบอุ่นก็ประทับลงบนเปลือกตาคู่สวย แค่นั้นยังไม่พอ บนหน้าผาก แก้มหรือริมฝีปาก ยงฮวาประทับความรักลงมาทั้งหมดจนทำให้คนถูกเอาเปรียบหรี่ตาขึ้นมาจ้องมองคนที่นอนอยู่ข้างๆอย่างตัดรอน

ผมรักคุณ

“….” เป็นครั้งแรกที่จูฮยอนไม่ได้บอกว่าเธอเกลียดเขา แค่ได้จ้องมองเขา อยู่ดีดีก็ทำให้รู้สึกใจหายขึ้นมา

มีอะไรหรือเปล่า ความรักของนายทำให้ฉันหลับตานอนลงง่ายๆไม่ได้ หรือว่าฉันจะไม่ชินกับเตียงหลังใหม่นะ? จูฮยอนกวาดตามองดูห้องนอนใหม่ของเธอ อาจจะแปลกๆ ที่อยู่ดีดีก็มียงฮวามานอนด้วยเป็นครั้งแรก ตั้งแต่เล็กจนโตคนที่เธอเคยนอนด้วยในห้องนี้ มีแค่พ่อของเธอคนเดียว

อาจเพราะคุณยังไม่ชินล่ะมั้ง แต่โดยรวมแล้ว ชอบใช่ไหมล่ะ

อื้มชอบมาก จูฮยอนพลิกตัวเข้าหาสามีของเธอแล้วยิ้มกว้าง เธอซาบซึ้งและดีใจมากกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ยงฮวาทำให้

ยงฮวาไล้ปลายนิ้วบนใบหน้าของหญิงสาวจอมดื้อ แหวนที่จูฮยอนมอบให้เปล่งประกายสวยงาม ความจริงแล้วเขาอยากให้มันติดอยู่บนเรียวนิ้วแบบนี้ไปจนกว่าเขาจะตาย แต่ว่าเขาคงจำเป็นจะต้องเสียสละมันแล้ว

ถ้าสมมติว่าตื่นมาแล้วไม่เจอผม คุณจะทำยังไง?

ก็ตามหาสิ หรือไม่ก็เรียกชื่อนายก่อน จองยงฮวายงฮวา เรียกแบบนี้ จูฮยอนบีบจมูกของคนที่นอนอยู่เคียงข้าง ในชีวิตเธอไม่เคยต้องเรียกหาเขาเลย เพราะทุกครั้งที่เหลือแค่ตัวคนเดียว แล้วได้ทดลองหันมองไปรอบๆตัว เธอก็จะได้พบกับเขาเสมอ

“….” เสียงเรียกของจูฮยอนก้องกังวานอยู่ในหูของเขาตลอดเวลา เธอเป็นคนเดียวจริงๆ ที่ทำให้ได้รู้ว่าความเกลียดชังมันน่าหลงใหลมากแค่ไหน

เมื่อเป็นฝ่ายถูกกอด จูฮยอนได้แต่นอนยิ้มพอใจ เธอไม่เคยมีความสุขเท่านี้มาก่อนเลย ไม่เคยมีเลยจริงๆ

เมื่อได้รับจูบ หัวใจของเธอมักจะเต้นแรง และยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นจนไม่กล้าคิดว่าระหว่างเราบนเตียงนอนหลังนี้จะจบลงที่ตรงไหน

อ้อมแขนแกร่งกอดรัดร่างบางแน่น ริมฝีปากอบอุ่นบรรจงบดเบียดแนบชิดกลีบปากอิ่มแสนหวาน ตักตวงดื่มกินอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน จูฮยอนหลับตาพริ้มยิ้มหวานไม่อาจปกปิดความรู้สึกในหัวใจ ยิ่งเขาจูบเธอเนิ่นนานมากเท่าไหร่ ความรู้สึกในหัวใจก็ยิ่งเต็มไปด้วยความรักจนล้นปรี่

 

 

 


 

 

 

 

 

***************************100%***************************

กินมาม่าประทังชีวิตกันไปก่อนนะคะ

อย่าลืมคอมเม้นท์ให้ไรเตอร์ด้วยนะคะ  ขอบคุณค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4016 lovelyyou999 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 21:29
    ยงรักและเป็นห่วงน้องซอมาก ๆ

    คนอ่านจิตใจหดหู่ตามไปด้วยเลยค่ะไรเตอร์
    #4,016
    0
  2. #3806 JUCKAJIC (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 14:49
    ร้องไห้หนักมาก ทำไมมันเศร้าแบบนี้อ่ะ แง้ๆๆๆ  น้องกำลังมีความสุขกับคนที่น้องรัก ทำไม ทำไม คนที่น้องรักทำเหมือนตัวเองจะตายวันนี้ วันพรุ่งนี้ แล้วพี่ๆ กะซูโฮคิดจะทำไรอีกเนี๊ย แค่นี้ก้ออืดจะแย่แล้วมาม่าอ่ะ
    #3,806
    0
  3. #3793 cassysanuk (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 07:59
    ทำไมยงทำงี้อ่ะ สงสารซอจู
    #3,793
    0
  4. #3719 Lovelyminmin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 22:16
    สั้นๆง่ายๆ "น้ำตาท่วม" คะ งอนไรเตอร์ 5 วิ ><
    ไรเตอร์สู้ๆ
    #3,719
    0
  5. #3710 softhy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 07:19
    ตอนนี้เรียกน้ำตาได้เยอะทีเดียวเลยค่ะ....เศร้าจัง จุกๆยังไงไม่รู้ค่ะ สงสารยงมาก พี่จอยต้องให้ยงไม่เป็นไรนะคะ ยงยังรักน้องซอมาก น้องซอก็ต้องมียงอยู่ข้างๆ..อย่าให้ยงเป็นไรนะคะ
    #3,710
    0
  6. #3694 Beam Supattra (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 23:01
    ฮือออ ดราม่ามันกำลังจะมาแล้ว;-; พี่ยงอย่าเป็นอะไรไปนะ
    #3,694
    0
  7. #3640 rasintt (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 00:33
    หวังว่ายงจะไม่ทิ้งหรือปล่อยน้องซอไว้คนเดียวนะ บางครั้งการคิดเองตัดสินใจเองคนเดียว มันอาจไม่ใช่หนทางที่ดีสำหรับคนที่เรารักนะยง ควรเลือกตัดสินใจด้วยกัน
    #3,640
    0
  8. #3632 koii (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 23:02
    แปลกจังเหมือนอ่านข้ามตอนนี้ไป งงง พอไปอ่านตอนใหม่เลนงงดบยย สงสัยจะมึนได้ที่ แต่ดูคุนยงเนี่บรักเค้ายังจะทิ้งอีก เฮ้ออออ แย่จุง เหมือนต้องกินมาม่าหลายตอนแน่ๆเลย เตรียมปาดน้ำตาไว้ก่อนดีกว่า
    #3,632
    0
  9. #3608 aijuji (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 19:29
    หวานปนเศร้า ทรมานใจจัง สงสารยงเป็นที่สุด
    #3,608
    0
  10. #3604 hams_joon (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 12:40
    ยงทำไมจะต้องเสียสละแหวนหละ น้องซอเค้าอุตส่าห์ให้แทนความรักน้องเลยนะนั่นหนะ ยังไงอาจารย์จินโมต้องรักษาได้แน่นอน
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #3,604
    0
  11. #3603 suljinsul (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 12:15
    ฮือๆๆๆ TT ยงต้องหายแล้วมาอยู่กะซอน้าาาาา
    #3,603
    0
  12. #3602 jyhlover (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 11:25
    หวานแบบเศร้าๆจริงๆ แกอย่าเพิ่งสั่งเสียสิ ต้องหายป่วย  :(  
    #3,602
    0
  13. #3601 tum2511 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 09:09
    อิยงแกอย่ามาทำอ่อนแอแบบนี้นะ
    แกไม่เป็นไรแน่นอน เข้มแข็งไว้สิ

    #3,601
    0
  14. #3600 Pa koy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 00:01
    ใจร้ายอย่างต่อเนื่องนะไรท์เตอร์แจกมาม่าทีเดียวสองห่อ

    ทำมายใจร้ายกะยงจัง สั่งเสียซะ ออนนี่สองคนก็เลิกสงสัยได้แล้ว จะอะไรนักหนา ซูโอน่ะอย่าไปยุ่งปะมัน

    โอ๊ยมาม่าจุกอก จิ้มบัตรก็ยังไม่ได้
    #3,600
    0
  15. #3599 Pa koy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 23:48
    ใจร้ายขนาดนี้ยังจะมาทวงคอมเม้นท์ เดี๋ยวเหอะ
    #3,599
    0
  16. #3598 goguma (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 23:42
    นายจะทำอะไรก็ทำไปเลยนะยง

    ฉันไม่อยู่ทีมนายแล้ว...,(ฮึดฮัดๆ)



    น้องมินคะจะตรวจก็รีบตรวจค่ะยังจะลังเลอีก

    โอ๊ยยยยแต่ละคน ม่ายล่ายหลั่งจายเลยยย

    (อยากเทมาม่าทิ้ง)ไรเตอร์จะโกรธเค้ามั๊ย Y Y
    #3,598
    0
  17. #3597 Aroma Candle (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 20:06
    ยงงงงงงงง แกยังไม่ตายยยยยยย ทำไมทำตัวเหมือนจะตายยยยยยยย แกต้องหายสิ

    บอกซอสิคะบอกซอ แล้วจับมือฝ่าฟันปัญหาไปด้วยกัน

    แล้วนี่โทรเรียกซอไปแล้ว สามหัวนั้นจะทำอะไร

    พี่ยงอาการเพียบขนาดนี้แล้วน้าาา ฮือออ รอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆค่ะพี่จอย
    #3,597
    0
  18. #3596 mindmind (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 09:39
    เศร้าจังยงพูดเหมือนจะไปไหนเลย ยงน่าจะบอกความจริงกับซอ

    ปล.ไรเตอร์สู้ๆนะค่ะ รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะค่ะ
    #3,596
    0
  19. #3595 shawolp10 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 07:36
    จองยงฮวา พี่ทำไมต้องทำเหมือนกำลังจะตาย TT อย่ามาม่าต่อเลยค่าาาา หนูใจจะขาด5555
    #3,595
    0
  20. #3594 only (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 21:00
    ยงอย่าทิ้งซอไปนะบอกความจริงกับซอและเดินเคียงข้างกันไปนะต่อให้ต้องเจออะไรก็ตาม

    มินตรวจเถอะยงจะได้สบายใจ

    แทกะมิยองอย่าทำอะไรผิดพลาดอีกเลยนะ
    #3,594
    0
  21. #3593 goguma09 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 20:40
    ยง ถ้าแกสั่งเสียน้องซอแบบนี้ เห็นแก่ตัวไปป่ะ? ไม่ให้ยิ้มกับผู้ชายคนอื่น ในเมื่อปลงได้ว่าตัวเองจะต้องตายก็ปล่อยน้องซอซะสิ ไม่ใช่มาพูดอะไรแบบนี้ เหอะ!! อยากอยู่ข้างๆน้องซอก็สู้สิ!!! ยากนักรึไงบอกว่าผมเป็นโรคนี่ครับ บอกแล้วแก่คิดว่าน้องซอจะทิ้งแก่หรือว่าบอกแล้วน้องซอจะเจ็บปวดเจียนตายเลยรึไง ถ้าแก่เป็นแบบนี้น้องซอก็จะต้องเป็นห่วงแก่อยู่แล้ว แก่ไม่ต้องกลัวว่าน้องซอเป็นห่วงแล้วจะแย่ ถ้าน้องซอไม่เป็นห่วงสิแปลก บ้ายง!!! คนเห็นแก่ตัวเอ่ย!!! จองชินมาคู่กับน้องซอสิ!!! -3-
    #3,593
    0
  22. #3592 seonie2228 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 19:07
    จองยงต้องเข้มแข้งไว้นะ
    #3,592
    0
  23. #3591 gerre _888 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 14:44
    แทนี่ อย่าำปทำตามแผนของซูโฮเลยนะ ซอมีความสุขกับยงอยู่ โอ้ย...เสียใจแทนยง ที่มีเวลาอ ยู่กับอีกไม่นาน
    #3,591
    0
  24. #3590 อีเหี่ยว (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 12:47
    เริ่มต้มน้ำรอกินมาม่าแล้วอ่า ยงแกต้องไม่เป็นไรนะแกต้องหาย อย่าตัดสินใจทำอะไรเพื่อตัดขาดกับน้องซอเด็ดขาด แททิฟจะทำอะไรคิดดีๆนะ
    #3,590
    0
  25. #3589 Ppanit (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 09:08
    พี่ยงต้องหายดิ จะมาพูดอะไรแบบนี้ทำไม
    #3,589
    0