Hate you, I hate you (Yong&Seo) Fin.

ตอนที่ 30 : Hate you, I hate you Chapter 29 :: Heart alert [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 ก.พ. 58


Hate you, I hate you Chapter 29

Heart alert

 




 

 

จูฮยอนแอบฟังอยู่พักใหญ่ แต่ประเด็นที่ยงฮวากับจงฮยอนพูดคุยกันก็ยังคงไม่มีวี่แววว่าจะจบลงง่ายๆ

เป็นเวลาหลายชั่วโมงนับตั้งแต่ตอนเช้าที่คนไข้ควบคุมพิเศษยังคงเอาแต่เรียกร้องในสิ่งที่เธอต้องการไม่ยอมหยุด ทั้งที่ก่อนหน้าก็เชื่อฟังเจ้าหน้าที่เป็นอย่างดี หากยังคงแก้ปัญหาเรื่องนี้ไม่ได้ หมอคงจะต้องเลือกวิธีสุดท้ายก็คือการจ่ายยาระงับประสาทให้

คุณหมอคะ

…!!

อยู่ดีดีถูกสะกิดเรียก จูฮยอนก็เลยตกใจ ร่างบางรีบก้าวถอยหลัง ตั้งใจหลบเลี่ยงไม่ให้ยงฮวากับจงฮยอนเห็นว่าเธอมาแอบยืนดูยืนฟังพวกเขาสองคนอยู่นานแล้ว

มีอะไร?

คือว่าคุณซองอึนน่ะค่ะ คุณซองอึนบอกว่าเธอต้องการจะพบคุณน่ะค่ะ เรียกหาคุณหมอตั้งแต่เช้าแล้ว จนป่านนี้ก็ยังเรียกอยู่ตลอดเลยค่ะ

….

ทุกครั้งที่ได้เห็นน้าของตัวเอง จูฮยอนก็จะต้องคิดถึงแม่ของเธออยู่เสมอ เมื่อเช้าเธอได้รับผลตรวจดีเอ็นเอเรียบร้อยแล้ว ถึงคำพูดของชเวซองอึนจะไม่เคยเป็นเรื่องเหลวไหล แต่จูฮยอนก็ไม่อาจปักใจเชื่อว่าสาเหตุที่น้าต้องเป็นอย่างนี้จะเป็นเพราะแม่ของเธอ

มาแล้วจูฮยอน จูฮยอน

ซองอึนผวาเกาะประตูกระจก ลูกสาวของซอแจวันมาหาเธอแล้ว ในที่สุดหลานรักของเธอก็มาเสียที

น้าซองอึน

จุนฮี จุนฮีเป็นน้องสาวของเธอนะ

ค่ะ หนูรู้ จูฮยอนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่แสนสวยงามทำให้ซองอึนผิดหวังจนต้องระบายความอัดอั้นด้วยน้ำตา

แกมันบ้าฮึกยิ้มทำไม เสียใจสิ แกต้องเสียใจจนร้องไห้ ร้องไห้ให้ตายไปเลยนะ!”

สารภาพว่าตอนนี้ชเวซองอึนเป็นมนุษย์ที่ดูน่ากลัวมาก จูฮยอนคงไม่อาจยืนยิ้มหรือทำอวดเก่งได้หากระหว่างเราไม่มีสิ่งใดมาขวางกั้นเอาไว้

ถ้าหนูตายแล้วใครจะดูแลจุนฮีล่ะคะ หนูเป็นพี่จะต้องอยู่ดูแลน้อง

ไม่! ฉันไม่ให้จุนฮีอยู่กับแกหรอก

น้ามีสิทธิ์เลือกหรอคะ คนอย่างน้าไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรได้หรอก น้าไม่มีสิทธิ์ทำร้ายแม่ของหนูด้วยซ้ำ แต่น้าก็ยังทำ แม่ของหนูต้องตายก็เพราะน้า รู้หรือเปล่าว่าตัวเองคือฆาตกร!”

 

 

เมื่อเห็นว่าจูฮยอนกำลังจะเปิดประตูเข้ามา ยงฮวาก็รีบแกล้งนอนหลับในทันที

เห็นว่าคุณสามียังคงนอนหลับ จูฮยอนจึงทำอะไรไม่ได้มากนอกจากนั่งลงตรงหน้าเขา ตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยมากจนไม่รู้ว่าควรจะปั้นหน้าแบบไหนแล้วด้วยซ้ำ ทะเลาะกับคนสติไม่ดีแล้วก็ทำให้เธอเหมือนจะเป็นบ้าตาม ถึงผลการตรวจดีเอ็นเอจะไม่เกินความคาดหมาย แต่จูฮยอนยอมรับว่าความจริงแล้วเธอแอบผิดหวังอยู่มากพอสมควร

เข้ามานานแล้วแต่กลับเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไรสักคำ สิ่งที่ยงฮวาได้ยินก็คือเสียงลมหายใจที่ดูผิดไปจากช่วงเวลาปกติ พอลืมตาขึ้นมาได้ก็เห็นว่าจูฮยอนกำลังเศร้ามากแค่ไหน สีหน้าของเธอดูไม่ดีเอาเสียเลยจนทำให้ยงฮวาอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

ยงฮวาลุกขึ้นมาในช่วงที่จูฮยอนยังคงพลั้งเผลอ จูฮยอนไม่รู้ตัวจวบจนกระทั่งถูกคนบนเตียงประกบริมฝีปากเข้าให้

…!!

ทั้งแขนและขามันอ่อนแรงไปหมด แต่ถึงกระนั้นสัมผัสนี้กลับทำให้จูฮยอนรู้สึกดีมากเหลือเกิน

สัมผัสแผ่วเบาค่อยๆ หลอมละลายหัวใจของเธออย่างช้าๆ ทุกอย่างที่ทำให้รู้สึกขุ่นข้องหมองใจในก่อนหน้าถูกผลักจนปลิวหายไปหมดเลย

ยงฮวาถอนจูบออก ตามด้วยการมอบกอดแน่นๆให้กับคุณหมอคนสวย ไม่ว่าจูฮยอนจะพบเจอกับเรื่องอะไรก็ตาม เขาจะช่วยเป็นกำลังใจและอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

โอเคขึ้นบ้างไหม?

“….” จูฮยอนไม่รู้จะตอบว่าอะไร สิ่งที่เธอทำได้ก็คือการคลี่ยิ้มหวานให้ จนยงฮวารู้สึกใจชื้น

คนไข้คนไหนดื้อกับคุณหมอ บอกผมได้นะ ผมจะไปจัดการให้

มีอยู่คนนึงดื้อมาก

ใคร? บอกผมมาเลย ผมจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย

จูฮยอนชี้นิ้วตรงมาที่เขา แต่ยงฮวาก็แก้เกมกลับด้วยการแกล้งนั่งลอยหน้าทำไม่รับรู้ ยังไงก็ตามเธอรู้สึกขอบคุณเขามากที่ช่วยทำให้ช่วงเวลาที่รู้สึกแย่ ดีขึ้นได้อย่างทันตาเห็น

ปล่อยได้แล้วน่า

ไม่เอา ผมจะต้องทำโทษที่คุณแอบลงไปข้างล่าง โดยที่ไม่ยอมบอกผมก่อน

ยอมให้กอดสักพัก ยงฮวาก็ยอมปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระแต่โดยดี จองชินบอกว่าเธอน่าจะมาช่วงเที่ยง แต่นี่มันบ่ายเข้าไปแล้ว สงสัยว่าวันนี้จะมีคนไข้เยอะ

กินข้าวกลางวันหรือยัง? ไม่ใช่แค่รักษาคนอื่น แต่คุณจะต้องใส่ใจดูแลตัวเองด้วยเหมือนกัน

กินแล้ว ไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ ห่วงตัวเองเถอะ แล้วนี่อาจารย์จินโมยังไม่มาหรอ แปลกจัง แต่สงสัยท่านจะติดเคสผ่าตัดมั้ง นายก็รอหน่อยแล้วกันนะ

ดวงตาของจูฮยอนเอาแต่จ้องมองซองเอกสารที่หัวเตียงไม่กะพริบตา ในนั้นคือประวัติของคังมินฮยอกที่จงฮยอนเพิ่งเอามาส่งให้ ยงฮวาเองไม่ได้คิดที่จะปิดบังเรื่องนี้แม้แต่น้อย แต่เขาจะพูดทุกอย่างต่อเมื่อมั่นใจแล้วเท่านั้น

ในนั้นอะไรหรอ ขนาดไม่สบายยังมีคนเอางานมาส่งอีกหรอเนี่ยจูฮยอนแกล้งถามทั้งที่รู้แน่ชัดอยู่แล้วว่าในนั้นคืออะไร

ก็แค่งานเล็กๆน้อยๆ ไม่มีอะไรมากหรอก… ”

เขาโกหกชัดๆ ขนาดนี้แล้วก็ยังคงไม่ยอมบอกเรื่องของคังมินฮยอกกับเธอ

งานอะไร ขอดูหน่อย

…!!

ยงฮวาตกใจเป็นอย่างมาก เมื่ออยู่ดีดีจูฮยอนลุกขึ้นมาคว้าเอาซองเอกสารไปในแบบต่อหน้าต่อตา

จูฮยอนเปิดดูเอกสารในซองนั้น ทุกอย่างย้ำชัดด้วยสองตา เธอไม่ได้หูฝาดแน่ ยงฮวาสั่งตรวจสอบประวัติของมินฮยอกตั้งแต่สามขวบ ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งสองคนจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

มันเป็นความลับมากนักหรอ ถ้าจะบอกว่าในซองนี้ไม่ใช่งานน่ะ

ไม่ใช่อย่างนั้น คือผม

ไม่ต้องแก้ตัวเลยนะ เพราะว่าฉันได้ยินหมดแล้วว่านายกับจงฮยอนพูดคุยอะไรกัน ฉันจะไปบอกมินฮยอกว่านายให้คนไปขุดคุ้ยประวัติส่วนตัวของเขา

ยงฮวาลุกพรวดขึ้นมาคว้าตัวของจูฮยอนมากอดแน่น เป็นตายยังไงเขาก็ปล่อยให้เธอบอกเรื่องนี้กับมินฮยอกไม่ได้

อย่าไปนะจูฮยอน ผมขอร้อง

ฉันจะไม่ไป ถ้านายเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฉันฟังทั้งหมด

ยงฮวารู้ตัวว่าตนนั้นถูกต้อนมาจนสุดทางแล้ว จูฮยอนแอบมาได้ยินเรื่องทั้งหมดแต่ก็ยังแกล้งถาม ลวงให้เขาต้องพูดโกหก





 

เป็นเวลาพักใหญ่ที่จูฮยอนได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ที่ยงฮวาไหว้วานให้จงฮยอนช่วยสืบค้นประวัติส่วนตัวของคังมินฮยอก ก็เพราะสงสัยว่าเขาอาจจะเป็นน้องชายที่หายสาบสูญไป

...เหมือนในละครเลย

แต่มินฮยอกไม่เคยบอกเธอเหมือนกันว่าอยากรู้เรื่องของยงฮวาไปทำไม ถ้าไม่ติดว่าคริสตัลอยู่ด้วย เธอคงซักถามได้ละเอียดมากกว่านี้

สงสัยก็พากันไปตรวจดีเอ็นเอสิ ฉันยังตรวจเลย จูฮยอนห้ามปากของตัวเองไม่ทัน พลั้งเผลอพูดเรื่องของตัวเองออกมาจนทำให้ยงฮวาต้องแปลกใจ

คุณตรวจอะไร ตรวจดีเอ็นเอกับใคร?

เปล่า ไม่ใช่ของฉันหรอก ฉันพูดไม่ครบน่ะ ฉันหมายถึงว่าก่อนหน้านี้ฉันพาคนไข้ไปตรวจมาเหมือนกัน เป็นพี่น้องผู้หญิง อยู่บ้านเดียวกันมาตั้งนาน คิดว่าเป็นญาติแค่ธรรมดาๆ แต่สุดท้ายดีเอ็นเอบนใบหน้าทำให้พวกเธอสองคนสับสน

เรื่องคล้ายและใกล้เคียงกับความจริงมากจนทำให้ยงฮวาไม่กล้าถามต่อ แค่รู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องของจูฮยอน เขาก็เหมือนจะโล่งใจ

ผมก็อยากตรวจนะ แต่ก่อนจะทำอย่างนั้น ผมก็อยากแน่ใจกับอะไรหลายๆอย่าง

ฉันรู้ว่าตอนนี้มันเป็นแค่สมมติฐาน

ยงฮวาหยิกแก้มนุ่มทั้งสองข้างของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่จะฉุดพาเธอกลับมานั่งลงใกล้ๆ

ฉลาดแสนรู้จริงๆ

ว่าฉันเป็นหมาหรือเปล่าเนี่ยฮะ?

ยงฮวาหยิกแก้มของเธอเล่นอีกรอบ ตอนแรกเขาคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องง่ายนักที่จะอธิบายเรื่องหลายอย่างให้จูฮยอนได้เข้าใจ แต่พอได้เล่าออกมาแล้ว เขากลับรู้สึกสบายใจเหมือนกับได้เพื่อนคู่คิดที่ดี

น่ารักขนาดนี้ น่ารักกว่าหมาเยอะเขาโน้มใบหน้าเข้ามาหา ทำทีเหมือนจะโฉบเข้ามาหอมแก้มกัน แต่คราวนี้ยงฮวาต้องกินแห้วเพราะจูฮยอนขยับตัวหนี

ดูเหมือนว่ามินฮยอกเองก็สงสัยด้วยเหมือนกัน แต่เขาเคยบอกนะว่าจำเรื่องวัยเด็กไม่ได้เลย เขาไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพ่อแม่ ไม่รู้ด้วยว่ามีญาติพี่น้องหรือเปล่า เขาหวังว่านายอาจจะรู้อะไรเกี่ยวกับเขาบ้างก็เท่านั้น

ก็ตอนนั้นเขายังเด็กมาก ไม่แปลกหรอกที่จะจำไม่ได้ แล้วว่าแต่เขาอยากรู้อะไรเกี่ยวกับผมบ้างล่ะ?

ยงฮวายื่นหน้าเข้ามาถาม ลมหายใจของเขาอบอุ่นและมีกลิ่นหอมสะอาดมากจนทำให้จูฮยอนแอบรู้สึกเขินกับจูบเมื่อตอนแรก

นี่แปรงฟันรอจูบเลยหรือเปล่าเนี่ย?

จูฮยอนพูดถูก ยงฮวาไม่คิดว่าเธอจะรู้เรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ หากแต่ตอนนี้เขาอยากรู้เรื่องของมินฮยอกให้มากยิ่งขึ้น แต่เธอก็ยังแกล้งที่จะทำบ่ายเบี่ยง

อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ เรื่องบางเรื่องถ้ารู้ก็ไม่จำเป็นจะต้องพูดออกมาหรอกนะ

จูฮยอนพยักหน้า เข้าใจในถ้อยคำสอนของคุณสามีอย่างล้ำลึก มีหลายเรื่องที่เธอรู้แต่พูดออกมาไม่ได้ ทั้งที่เรื่องพวกนี้ยงฮวาเองก็รู้หมดแล้วแต่ไม่ยอมปริปากบอกเธอเลย แม้แต่เรื่องเดียวก็ไม่เคย

พอฉันไม่พูด นายทำมาเป็นทนไม่ได้ ถึงทีฉันแล้วล่ะ ถึงรู้ก็ไม่มีทางบอกหรอก

ยงฮวาพยายามจะคว้าร่างบางเอาไว้ หากแต่จูฮยอนกลับเอาแต่วิ่งหนีไปมาจนรอบห้อง ทั้งคนป่วยและคุณหมอวิ่งไล่จับกันเหมือนเด็ก กว่าจะตามจับกันได้ก็เกือบที่จะต้องเสียเหงื่อ

จองยงฮวา! นายเป็นอะไร?

จูฮยอนตกใจวิ่งกลับมาช่วยพยุงคนที่จู่ๆก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ยงฮวาถือโอกาสนั้นกอดรัดร่างบางเอาไว้

คุณโดนจับแล้วนะ เด็กดื้อว่าพลางส่งเสียงหัวเราะชอบใจ ผิดกับจูฮยอนที่รู้สึกเคืองเพราะยงฮวาแกล้งทำมารยาใส่จนทำให้เธอใจหายใจคว่ำ

เดี๋ยวนี้ชักจะเจ้าเล่ห์เพทุบายใหญ่แล้วนะ

เพราะมีเมียฉลาดไง ผมก็เลยต้องพัฒนาตัวเองด้วยเหมือนกัน

ฉลาด แต่ก็คงน้อยกว่านายอยู่ดี จูฮยอนหยิกเอวของคุณสามีจนทำให้เขาเจ็บจนต้องดิ้นหนี แต่ถึงจะยอมปล่อยด้วยความจำยอม ยงฮวายังวกกลับมาฉวยหอมแก้มของจูฮยอนได้อีกฟอดใหญ่

คนถูกขโมยหอมหน้าแดงระเรื่อ หมดคำพูดแถมยังนึกไม่ออกว่าจะด่าอะไร จูฮยอนรู้แค่ว่าไม่ว่ายังไงจุนฮีก็คือน้องสาวของเธอวันยังค่ำ ถึงผลจะออกมาเป็นที่น่าผิดหวัง แต่ก็ไม่เป็นไรเพราะตอนนี้เธอมียงฮวาอยู่ข้างๆแล้ว

ถ้าสมมติว่าสมมติฐานของนายผิด นายจะผิดหวังไหม?

ก็คงผิดหวังบ้าง แต่ผมก็จะไม่ยอมหมดหวังหรอกนะ สักวันแหละ ถ้าน้องของผมยังอยู่ สักวันเราน่าจะได้พบกัน

นายมองโลกในแง่ดีจังเนอะ

ทำยังไงได้ ก็ผมมันเป็นพระเอกผู้แสนดีนี่

พูดไปพูดมาที่แท้ก็แค่อยากยอตัวเอง จูฮยอนเบือนหน้าพร้อมกับรีบเปิดดูข้อความด่วนที่ได้รับมาหมาดๆ

อะไรใครส่งข้อความมา? ยงฮวาถามหน้างอ ความสุขของเขาสั้นเหลือเกิน จูฮยอนมาได้แค่แป็บเดียวก็มีคนส่งข้อความมาตามเสียแล้ว

มีอุบัติเหตุใหญ่น่ะ ความจริงแล้วมันไม่เกี่ยวกับฉันหรอก แต่ฉันอยู่เฉยไม่ได้ ถ้าช่วยกันหลายๆคน โอกาสที่จะมีคนรอดชีวิตจะเพิ่มขึ้นตาม

จูฮยอนวิ่งสวนทางกับเสียงสัญญาณขอความช่วยเหลือที่ดังขึ้นมาจนทั่วอาณาบริเวณ พอได้ชะโงกหน้าลงมามองที่ด้านหน้าโรงพยาบาล ยงฮวาจึงได้พบว่ามีผู้ป่วยมากมายกำลังถูกลำเลียงเข้ามารับการรักษา แต่ละคนมีสภาพเลือดชุ่มโชก ถ้าได้มองดูใกล้ๆ คงทำให้รู้สึกหดหู่ไม่น้อย ถ้าหนึ่งในนั้นมีคนที่เขารู้จัก เขาคงจะต้องรู้สึกแย่มากอย่างแน่นอน

นี่กระมังคือสิ่งที่ทำให้ยงฮวารู้สึกแน่ใจว่านี่คือสิ่งที่เป็นตัวตนของจูฮยอนจริงๆ เธอมักจะมองเห็นความสำคัญและยินดีให้ความช่วยเหลือคนอื่นเสมอ ถ้าเธอเป็นหมอแค่ในนาม เมื่อไม่ใช่งานของเธอ เธอก็คงไม่คิดยุ่งหรือก้าวก่าย

เขาภูมิใจในตัวของเธอมาก และคิดว่าทุกคนที่รักเธอ ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือแม่ของเธอก็จะต้องภูมิใจในตัวของเธอด้วยเหมือนกัน

 



 

สวัสดีครับ คุณจองยงฮวา… ”

สวัสดีครับ ในที่สุดคนที่เฝ้ารอคอยก็มาเสียที อาจารย์หมอของจูฮยอนยังคงดูหล่อเหลา แต่ขณะเดียวกันก็ดูภูมิฐาน แค่ลูกศิษย์ออกปาก ท่านก็ยอมให้ความช่วยเหลือในทันที สงสัยว่าท่านคงจะต้องเป็นคนใจดีมากแน่ๆ

คือผมคือวันนี้ผมจะกลับบ้านได้แล้วใช่ไหมครับ?

คนถูกถามออกอาการหนักใจอย่างเห็นได้ชัด อาการของสามีลูกศิษย์ดูภายนอกเหมือนจะไม่มีอะไร ทว่าลึกๆแล้วที่ภายในกำลังมีบางเรื่องที่น่ากลัวมากซุกซ่อนอยู่

ลีจองชินบอกผมว่าแม่ของคุณเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ

“….” ยงฮวาพยักหน้ารับ หัวใจของเขามันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาเพียงแค่ได้ยินคำถามนี้

มีอะไรหรือเปล่าครับ?

คือผมกำลังสงสัยในบางเรื่อง ถ้าไม่เป็นการเสียเวลามากเกินไป ผมอยากให้คุณตรวจร่างกายอย่างละเอียด… ”

….

จองชินเข้ามาหายงฮวาหลังจากที่อาจารย์หมอกลับออกไปไม่กี่นาทีเท่านั้น เขากำลังวิตกกังวล และคิดว่าบางทีมันอาจเป็นความโชคดีและโชคร้ายปนๆกัน

อย่าบอกเรื่องนี้กับจูฮยอนนะ

นี่พี่จะให้ผมพูดโกหก เหมือนที่พี่โกหกทุกคนว่าวูบทั้งที่ไม่รู้ตัวหรอครับ?

ยงฮวาสะดุ้งเฮือก หากแต่เขาไม่คิดว่าเรื่องเล็กน้อยที่ตั้งใจปกปิดจะกลายเป็นชนวนของเรื่องใหญ่

พี่หายใจไม่ออกแล้วถึงวูบ ตอนนั้นพี่ทรมานแล้วก็แน่นหน้าอกเหมือนคนกำลังจะตาย แต่พี่ตั้งใจปิดบังไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับพวกเรา

จองชินรู้ละเอียดขนาดนั้นได้ยังไง ยงฮวาไม่อยากเชื่อเลย

อาจารย์จินโมคือผู้เชี่ยวชาญด้านโรคหัวใจมือหนึ่งของประเทศเรา หัวใจของพี่ฟ้องกับท่านหมด อย่าคิดปิดบังอะไรเลยครับ

ยงฮวาทรุดลงอย่างอ่อนแรง ถึงแม้ผลการตรวจที่แน่ชัดจะยังไม่เป็นที่ปรากฎ แต่เขาก็ยังคงมองโลกในแง่ดีว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรเลย สำหรับจูฮยอนแล้ว เขาเป็นอะไรในตอนนี้ไม่ได้

ยังไงก็ตาม ผมอยากให้พี่ทำใจดีดีไว้ก่อน ไม่แน่ว่าบางทีพี่อาจจะไม่ได้เป็นอะไรเลยก็ได้ หรือถึงจะเป็นจริงๆ ผมเชื่อว่าอาจารย์จินโมยินดีที่จะทำทุกอย่างเพื่อช่วยพี่นะครับ เพราะว่าพี่เป็นสามีของลูกศิษย์คนโปรด

ยงฮวาต้องฝืนยิ้มทั้งที่ริมฝีปากชาไปหมด ตอนนี้เขาเองก็ได้แต่ภาวนาขอให้ตัวเองไม่เป็นอะไรมากมาย เพื่อที่ว่าจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับจูฮยอนตามคำสัญญา ไหนยังจะมีเรื่องของน้องชายที่กำลังตามหา เขายังมีเรื่องอีกมากที่ต้องทำ หากเลือกได้ เขาอยากมีชีวิตอยู่อย่างคนปกติแล้วก็ทำทุกเรื่องให้ครบถ้วนสมบูรณ์ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกกลัวว่าจะไม่ได้อยู่ข้างๆจูฮยอนอีก

 




 

ผลพวงจากอุบัติเหตุทำให้จูฮยอนเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย ได้เห็นความพยายามของเธอแล้ว จองชินก็ได้แต่ภาวนาขอให้อาจารย์จินโมคาดคะเนผิดพลาด สิ่งที่จูฮยอนหวาดกลัวก็คือความโดดเดี่ยวอ้างว้าง เธอจะอยู่ยังไงถ้าหากว่าไม่มียงฮวาเหมือนกับทุกวันนี้

“…จองชิน อาจารย์จินโมมาแล้วใช่ไหม บอกยงฮวาว่าให้รอฉันเดี๋ยวเดียว จะได้กลับบ้านพร้อมกัน

จูฮยอนสะดุ้งตกใจแต่ก็ยิ้มกว้างเมื่อจองชินช่วยซับเอาเลือดของคนเจ็บที่กระเด็นมาติดบนหน้าผากออกให้

ถ้าพี่ยงฮวาเห็นเธอสภาพนี้ คงสยองน่าดู

นั่นสิ ขอบใจนะ

ร่างบางหันหลังกลับมาจ้องมองชายหนุ่มตัวสูงอย่างนึกสงสัย เธอกำลังจะเดินผ่านไปแล้ว แต่กลับถูกจองชินฉุดคว้ามือเอาไว้

มีอะไรอีกหรือเปล่า?

ยงฮวาสั่งไม่ให้พูดอะไร จองชินรู้สึกอัดอั้นมาก แต่สุดท้ายก็ต้องเลือกทางลงที่ดีที่สุดให้คนทั้งคู่ ยงฮวาจะต้องตรวจร่างกายและหัวใจอย่างละเอียดในวันพรุ่งนี้ ถ้าจูฮยอนอยู่ที่นี่ เธอก็จะต้องรู้เรื่องนี้ในที่สุด

พรุ่งนี้เราต้องไปเกาะเชจู ไปตอนเช้ามืดแล้วก็กลับตอนเย็น

นั่นคืองานสำคัญ จูฮยอนเกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเธอกับจองชินจะต้องลงมือทำงานภาคสนามด้วยกัน

พรุ่งนี้เลยหรอ ได้อยู่ ยังดีนะเนี่ยที่บอกให้เตรียมตัวก่อน

ยังมีอีกเรื่องด้วย

“….” จูฮยอนยิ้มรับรอให้จองชินพูดธุระของเขาออกมาให้หมด วันนี้จองชินดูพูดยากแปลกๆ ขนาดอาจารย์จินโมคนที่แทบจะไม่มีอารมณ์ขันยังนึกสนุกวิ่งหนีเธอ ผิดกับในทุกครั้งที่เจอหน้ากันทีไรจะต้องพุ่งเข้ามาหาในทันที

คือพี่ยงฮวาจะยังไม่กลับบ้าน เขาตัดสินใจที่จะเข้าคอร์สตรวจสุขภาพครั้งใหญ่

ครั้งใหญ่เนี่ย มันใหญ่มากแค่ไหน ตรวจอะไรบ้าง ตับไต ลำไส้ สมอง หัวใจ… ”

ตรวจทุกอย่างเลยนั่นแหละ จองชินตัดบทก่อนที่จะเดินหนี ทิ้งให้จูฮยอนยืนงง แต่ขณะเดียวกันก็คิดในแง่ดีว่ายงฮวาทำถูกแล้ว คนเราควรที่จะดูแลตัวเองตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ตรวจสุขภาพครั้งใหญ่จนถึงขั้นต้องนอนรอหมอในวันพรุ่งนี้เลยเชียวหรือ เขากลับบ้านวันนี้แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาก็ยังได้

 




 

ยงฮวาแกล้งหยิบหนังสือมาอ่านเมื่อเห็นว่าจูฮยอนกำลังจะเข้ามาหา  เพราะรู้แน่ว่าเธอจะต้องถาม ว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจนอนรอรับการตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล จูฮยอนเป็นหมอ หลายเรื่องทำให้ยากที่จะโกหกเธอได้

อาจารย์จินโมชวนให้นายตรวจสุขภาพหรอ?

อื้ม ผมคิดว่าน่าสนใจดี ก็เลยตอบตกลงไป

จูฮยอนถูกฉุดให้นั่งลงชมพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดินด้วยกัน วันนี้ทั้งวันเป็นวันที่ยงฮวารู้สึกทรมานใจมากเป็นที่สุด

ผมสั่งอาหารมื้อพิเศษไว้ เดี๋ยวก็คงมาถึง

เอาของกินมาล่อตลอด บอกมาซะดีดีว่านายกับอาจารย์จินโมมีความลับอะไรกับฉันหรือเปล่า แค่ตรวจสุขภาพ จำเป็นด้วยหรอที่จะต้องนอนค้างคืน

จำเป็นสิ ก็หมอนัดพรุ่งนี้แต่เช้า แล้วอีกอย่างพรุ่งนี้คุณก็ไม่อยู่ด้วย ผมให้จุนฮีเอาเสื้อผ้าแล้วก็ของใช้มาให้คุณแล้ว เรานอนด้วยกันที่นี่ ลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้าง ไม่เห็นเป็นไรเลย

สารพัดคำอธิบายหรือสารพัดเหตุผลไม่ได้ทำให้จูฮยอนหายสงสัย แต่เธอก็คิดในแง่ดีว่ายงฮวาคงไม่อยากให้เธอเหนื่อย ต้องไปๆกลับๆ เขาอยู่ที่โรงพยาบาลในระหว่างเธอไม่อยู่ถือว่าเป็นทางเลือกที่ดี เผื่อไปวูบหรือเป็นอะไรที่อื่นคงไม่ดีแน่

แต่ตอนนี้ นายโอเคดีแล้วใช่ไหม?

“….” ยงฮวายิ้มกว้าง ต่อหน้าจูฮยอนเขาไม่กล้าที่จะแสดงความหวาดกลัวให้เธอได้รู้เลยแม้แต่นิดเดียว

ผมหายแล้วนะ จะให้อุ้มคุณวิ่งรอบสนาม ยังสบายๆเลย

ได้เห็นเขาแล้ว จูฮยอนก็นึกถึงของสำคัญขึ้นมา ตอนที่พยาบาลเอาเสื้อผ้าและของใช้ของยงฮวามาให้เธอ ตอนนั้นเธอพบว่าถุงเท้าของแม่ของเขาเหลือแค่ข้างเดียวเท่านั้นเอง

ฉันเจอมา อีกข้างนึงตกอยู่ในรถน่ะ ใจหายหมดเลย นึกว่าจะหายไปซะแล้ว

ยงฮวารับถุงเท้ากลับคืนมา เขากำมันไว้แน่น ก่อนที่จะขอบคุณคนช่วยหาด้วยอ้อมกอด

สิ่งใดๆก็ตามที่ถูกสร้างมาเป็นคู่มันจะกลายเป็นของที่ไร้ประโยชน์ในทันที หากมีอันหนึ่งอันใดสูญหาย เสียหายหรืออาจถูกจับให้แยกจากกัน ถ้าเป็นแค่สิ่งของมันไม่มีชีวิตจิตใจ แต่ถ้าเป็นคนคงเจ็บปวดมากเกินคำบรรยาย

ขอบคุณนะ ถ้าหามันไม่เจอ ผมคงรู้สึกแย่มากแน่ๆ

จูฮยอนยิ้มกว้าง แขนทั้งสองข้างกอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่นไม่ต่างกัน อยู่ดีดีต้องไปเกาะเชจูกะทันหัน สารภาพตามตรงว่าเธอไม่อยากไปเลย

ความจริงแล้ว วันนั้นก่อนที่ผมจะวูบ ผมตั้งใจว่าจะพาคุณไปตรวจรับบ้าน

บ้านบ้านของพ่อฉันเสร็จแล้วหรอ? จูฮยอนถามอย่างตื่นเต้น

เสร็จแล้ว แล้วมันก็สวยมากเลยด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณสามีเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ทุกเรื่องที่ทำให้จูฮยอนมีความสุขหรือว่ายิ้มได้ เขายินดีที่จะทำทุกอย่างเพื่อเธอทั้งหมด

ถ้าอย่างนั้น วันพรุ่งนี้เราไปดูบ้านด้วยกันนะ

คุณก็กลับมาเร็วๆแล้วกัน ผมจะรอคุณที่นี่แหละ

เป็นมื้อเย็นที่เหมือนจะมีความสุข เป็นอาหารมื้อแรกที่อร่อยจนจุกอกไปหมดแต่ก็ต้องฝืนที่จะกิน ทว่าถึงแม้ในใจจะเป็นทุกข์และหวาดกลัวมากเพียงใด สุดท้ายยงฮวาก็สามารถหลงลืมความทุกข์นั้นได้จนเกือบหมดเมื่อได้อยู่กับคนที่เขารัก

จูฮยอนเอาผักป้ายน้ำสลัดมาแปะจนเต็มแก้มของยงฮวาเต็มไปหมด พอแกล้งทำให้เขาเลอะเทอะได้ แถมคนถูกแกล้งยังใจดียอมให้แกล้ง เธอก็หัวเราะอย่างมีความสุข

เช็ดให้ผมเลย

“….” จูฮยอนส่ายหน้าปนหัวเราะ แต่ผักสลัดยังไม่พอ เธอยังเอาสาหร่ายมาแปะที่ใต้ตาให้เขาด้วย

ทำแบบนี้แล้วผิวจะสวยนะ นายจะไม่แก่ก่อนวัย แล้วใต้ตาของนายก็จะใสปิ้ง สวยกว่าไอดอลสมัยนี้เสียอีก

จุนฮียืนมองพี่ชายและพี่สาวอยู่หน้าประตูห้อง ตั้งแต่จำความได้ เธอพบว่าป้าอินฮวาจะต้องเป็นห่วงและคอยย้ำคอยบอกให้ยงฮวาดูแลรักษาสุขภาพทุกครั้ง ตอนเด็กๆยงฮวามักจะล้มป่วยบ่อยๆ แค่ถูกฝุ่นถูกลม เขาก็จะเอาแต่จามจนเข่าอ่อน ไปหาหมอมากี่หมอก็ไม่ค่อยได้ผล สุดท้ายพ่อของยงฮวาเองนั่นแหละที่รักษาลูกชายจนสามารถข่มอาการพวกนั้นได้จนหมด ทั้งที่ท่านเป็นหมอโรคหัวใจแต่กลับรักษาภูมิแพ้ให้ลูกชายได้สำเร็จ ทำให้ยงฮวาสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนกับคนปกติทั่วไป

เขาจะต้องไม่เป็นไร เชื่อพี่สิ เวลานี้จงฮยอนทำได้แค่หายใจเข้าออก แล้วก็เฝ้าภาวนาขอให้ยงฮวาแข็งแรงดี

จุนฮีพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง เธอเองก็คิดว่ายงฮวาจะต้องไม่เป็นอะไร เขาจะต้องไม่เป็นอะไรอย่างแน่นอน

ตอนนี้ฉันคิดว่าไม่มีใครดูแลพี่ยงฮวาได้ดีเท่าพี่จูฮยอนเลยจริงๆ ไม่ใช่เพราะพี่เค้าเป็นหมอนะคะ แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนดูแลหัวใจของพี่ยงฮวาได้ดีเท่าพี่จูฮยอนอีกแล้ว

ถูกของจุนฮี ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ถ้าคนเรามีกำลังใจและมีความรักก็มักจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นเสมอ

เราไปที่อื่นกันก่อนเถอะ ตอนนี้คงไม่สะดวกที่จะเข้าไปหรอก

….

หลังได้กินมื้อเย็นแสนอร่อยด้วยกัน จูฮยอนเล่าเรื่องงานของเธอในวันนี้ให้ยงฮวาได้ฟัง ถึงคนส่วนใหญ่จะบาดเจ็บแต่ก็มีบางคนที่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

คุณกลัวไหม เวลาที่เห็นคนตายตรงหน้า

หลายคนคิดว่าคนเป็นหมอจะต้องชิน แต่สำหรับฉันแล้ว มันไม่ใช่เลย

จูฮยอนรู้สึกแย่ทุกครั้งที่ได้เห็นคนตาย และจะยิ่งแย่มากขึ้นหากคนคนนั้นเป็นคนที่เธอรู้จัก ครั้งล่าสุดก็คือแม่ของเธอ

ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็นข้อดีนะ เพราะรู้สึกอย่างนั้นก็เลยทำให้ฉันมีความกระตือรือร้น ถึงถ้าเทียบกับระดับอาจารย์หมอแล้วชั่วโมงบินของฉันจะด้อยกว่า แต่ฉันคิดว่าต่อให้อายุห้าสิบแล้ว ฉันก็จะเป็นแบบนี้เหมือนเดิมแหละ

ยงฮวาจ้องมองประสานสายตากับคุณหมอคนสวยเนิ่นนาน ดวงตาของจูฮยอนเบิกกว้างก่อนที่จะปิดสนิทลงอย่างช้าๆ ทันทีที่ได้รับจุมพิตแสนหวานบนกลีบปากอิ่ม โลกทั้งใบของเราต่างหยุดหมุน มือหนาไล้แก้มนุ่มพร้อมกับกดจูบหนักๆ กระตุ้นให้คนตรงหน้าต้องแลกจูบกลับมาอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

ถึงใจจะนึกตัดรอนเพราะการกระทำช่างผิดสถานที่ แต่เวลานี้จูฮยอนหลงเคลิ้มไปแล้วทั้งตัวและใจ หัวใจของเธอไม่เคยรักใคร มันไม่เคยเรียกร้องหาใครเลย จนกระทั่งตอนนี้มันกลับทรยศ เอาแต่เรียกร้องหายงฮวาตลอดเวลา เธอห้ามมันไม่ได้เลย

ผมรักคุณ

เสียงของเขานุ่มทุ้มจับเข้ามาถึงหัวใจ สายตาของเราทั้งสองยามเมื่อจูบหวานสิ้นสุดลงต่างยังคงแข่งกันเปล่งประกายแห่งความรักออกมาอย่างสวยงดงาม

แต่ฉันเกลียดนาย ผู้ชายซื่อบื้อ

ปากว่าเกลียดทว่าดวงตากลมโตกลับแลดูฉ่ำหวาน ยงฮวายิ้มรับถ้อยคำนั้นก่อนที่จะทาบริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มทั้งสองข้าง แล้วยืนยันความรักครั้งสุดท้ายด้วยจุมพิตบนหน้าผากสวย

เกลียดผม แต่ก็จูบตอบผม

ก็นายนั่นแหละ บังคับฉันเองทำไม ทำอย่างนั้นฉันก็ต้องจูบกลับสิจูฮยอนพูดแก้หน้าแดง ใบหน้าของเธอร้อนผ่าว แถมริมฝีปากยังรู้สึกชาวาบอีกด้วย ยงฮวาจ้องมองเธอแล้วได้แต่ยิ้มกว้างพอใจ จูฮยอนน่ารักแบบนี้ ถึงตายเขาก็ไม่อาจตัดใจจากเธอ

 

 





 

***************************100%*************************

ขอฝากบ้านใหม่ไว้ใจอ้อมใจด้วยนะคะ

แอบกระซิบว่าคือภาคต่อของ Devil Prince

The Snowman

http://writer.dek-d.com/angleinblue/writer/view.php?id=1314382



 

ช่วงนี้งานเยอะค่ะ  แต่จะพยายามมาสม่ำเสมอนะคะ

ขอกำลังใจเป็นคอมเม้นท์เหมือนเดิมค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,171 ความคิดเห็น

  1. #4015 lovelyyou999 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 21:22
    เศร้าอีกแล้ว ยงอย่าเป็นอะไรนะ

    สงสารยงจังกำลังเริ่มมีความสุขได้ไม่นาน

    ดราม่าอีกแล้ว
    #4,015
    0
  2. #3805 JUCKAJIC (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 14:46
    กำลังหวานได้ที เหตุไฉนพี่จอยเอามาม่ามาเสิรฟให้กันได้คร่านี้
    สรุปยงจะตายจริงๆ หรอพี่จอย ไม่เอาหักมุมนะพี่จอย
    เศร้าเลยอ่ะ
    #3,805
    0
  3. #3792 cassysanuk (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 07:52
    ดราม่ามาแล้ววววว
    #3,792
    0
  4. #3709 softhy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 07:03
    ยงฮวาอย่าเป็นอะไรมากน๊า ต้องอยู่เพื่อฮยอนน๊า ยงทำเพื่อน้องซอจนถึงที่สุดจริงๆ ผชแบบนี้คงหาไม่ได้เพื่อนซอจูอีกแล้ว ผญแบบนี้ก็หาไม่ได้เพื่อยงฮวาเหมือนกัน งือออออ รักกันตลอดไป อยู่ด้วยกันนานๆนะยงซอ
    #3,709
    0
  5. #3639 rasintt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มีนาคม 2558 / 00:31
    หวังว่ายงจะไม่เป็นอะไรร้ายแรงนะ ยงจะตายก่อนน้องซอได้ไงอะ
    #3,639
    0
  6. #3580 m.mary (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 00:01
    หวานเว่อ รีรันกี่ทีก็เขิน
    #3,580
    0
  7. #3558 BoiceChom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 19:32
    กำลังดีเลย แต่เศร้าอ่ะ พี่ยงจะเป็นโรคหัวใจหรอ ไม่นะ
    #3,558
    0
  8. #3531 goguma (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 00:03
    ตอนท้ายนี้ทำไมแลดูมันเศร้าจังล่ะคะ

    จองยงอย่าเป็นอะไรเลยนะ

    น้องซอจะเสียใจแค่ไหนถ้ารู้ว่าทุกคนปิดบังอะไรแบบนี้



    รีดเดอร์กะไถนาหนักค่ะไรเตอร์ แต่จะมาอ่านไม่ขาดแน่นอน

    สู้ๆนะคะ
    #3,531
    0
  9. #3527 only (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:26
    ยงอย่าปิดซอเลยนะซอรู้จะได้ตั้งรับและหาวิธีแก้ไข
    #3,527
    0
  10. #3499 saisai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:58
    ย้งอย่าเป็นไรเลยนะคะไม้อยากให้มีมาม่าเลย
    #3,499
    0
  11. #3498 jyhlover (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:51
    ยง แกห้ามเป็นอะไรนะ แกสัญญากะน้องไว้แล้ว
    #3,498
    0
  12. #3497 shawolp10 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:23
    บุญย้งงงง สุขภาพพี่ทำไมแย่ขนาดนี้พี่ต้องหายนะต้องอยู่กับบูอินตลอดไปนะ
    #3,497
    0
  13. #3496 jin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:23
    ยงตรวจสุขภาพก็ดีจะได้รู้ตัวแต่เนินๆ ถึงสาเหตุที่เจ็บป่วย

    จะได้ดูแลรักษาตัวเอง อยากให้น้องซออยู่ด้วยเป็นกำลังใจให้

    #3,496
    0
  14. #3495 hams_joon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:19
    ยงไม่เป็นอะไรหรอกเพราะมีหมอที่เก่งที่สุดในประเทศคอยดูแลใกล้ชิดขนาดนี้แล้วเนี่ย ถ้าน้องซอรู้เรื่องจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย แต่ทุกคนดูช่วยกันมากอะไม่เว้นแม้กระทั่งอาจารย์จินโมเลยนะเนี่ย555
    ปล.ไรเตอร์สู้ๆคะ
    #3,495
    0
  15. #3494 icygirl2703 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:56
    ตอนนี้หวานปนขมนะคะ

    ยงอย่าเป็นอะไรนะ ยังไงยงก็ต้องสู้นะ

    ซอต้องให้กำลังใจยงเยอะๆนะ น่ารักแบบนี้แหละ ดีแล้ว

    อาจารย์หมอจินโมมาแล้ววว ต้องช่วยยงด้วยนะคะ ซอคงอยู่ไม่ได้ ถ้าไม่มียงนะคะ

    รอตอนหน้านะคะพี่จอยคนสวยยยย เป็นกำลังใจให้ยงค่ะ หวังว่าจะไม่เป็นอะไรมากนะคะ สู้ๆๆค่ะ ^_^
    #3,494
    0
  16. #3493 natnat16 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:45
    ยงอย่าเป็นอะไรนะ ขอให้ผลตรวจออกมาเป็นปกติจะได้อยู่กับน้องตลอดไป สงสารจังเลย
    #3,493
    0
  17. #3492 squinoa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:44
    รอไม่ไหวกันเลยทีเดียว อยากอ่านภาคต่อหนักมาก จองยงต้องไม่เป็นอะไรๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รอบตัวแกมีแต่หมอที่เก่งและฉลาด ทุกคนต้องช่วยรักษาแกให้หายได้ จองยงอย่าแพ้นะ หรือเรื่องนี้ พระเอกจะหนีไปให้นางเอกตามง้อเนี่ย
    #3,492
    0
  18. #3491 tum2511 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:28
    ไม่จริงงงงง สงสารอิยงอ่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก
    น้องซอเป็นหมอนะ มีทางรักษาได้อยู่แล้วแน่นอน

    #3,491
    0
  19. #3490 tum2511 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:21
    ไม่จริงงงงง สงสารอิยงอ่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก

    น้องซอเป็นหมอนะ มีทางรักษาได้อยู่แล้วแน่นอน



    #3,490
    0
  20. #3489 gerre _888 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:20
    ยง อย่าเปนไรน๊า .อจะอยู่กับใครล่ะ กำลังสวีท เกี่ยวก่อมีดราม่า ตามมาแน่ๆ
    #3,489
    0
  21. #3488 Yuii_lamai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:21
    งือออ อิย๊งเป็นโรคหัวใจหรอ? ทำไมอ่ะ กำลังดีดีอยู่แล้วเชียว
    #3,488
    0
  22. #3487 bank (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:03
    กำลังไปได้ดี จะมีดราม่าซะงั้น ขอให้อย่าเป็นไรร้ายแรงนะ ยง

    จะปิดซอได้นานแค่ไหนเนี้ย
    #3,487
    0
  23. #3486 beaztokie (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 03:10
    จบแบบแฮปปี้ๆ ได้มั้ยอ่าาา สงสารยงจะเป็นโรคหัวใจมั้ยเนี่ยยย
    #3,486
    0
  24. #3485 goguma_ys (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:28
    รักเค้าก็บอกเค้าไปซินุ้งซอ ฮิ้ววววววๆๆๆๆๆๆๆ
    #3,485
    0
  25. #3484 Mr.JYH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:23
    ย้งต้องเข้มแข็งนะ แกต้องไม่เปนอะไรที่ร้ายแรงแน่นอน
    ห้าม!!! เปนอะไรเด็ดขาด สงสารซอจัง~
    #3,484
    0