Milieu (สภาพแวดล้อมทางสังคมของผม)

ตอนที่ 12 : ตอนที่ ๑๒: กระเสือกกระสน (ภาคปั่นป่วน)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 พ.ค. 62

ทั้งเฮนดริกซ์ รูท อาเธอร์ นอนสลบไม่เป็นท่าอยู่บนพื้น ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครกัน ช่างแข็งแกร่งอะไรแบบนี้


“นี่ๆ นายชื่อเฮนดริกซ์หรอ?” เด็กคนนั้นพูดพรางเดินไป

ทางเฮนดริกซ์


“ใช่—ใช่แล้ว เธอมีธุระอะไรกับฉัน?” เฮนดริกซ์ตอบ


“เธอรู้จักกับคนสร้าง OOD-779 สินะ?”


“เอ๋!—หมายถึง—พ่อผมอ่ะนะ”


“พ่อหรือ?” ผู้หญิงคนนั้นพูดพรางขําออกมา


“...” เฮนดริกซ์พูดไม่ออก เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าไม่ใช่พ่อแท้ๆ


“นี่ๆ การแข่งเมื่อกี้ยังไม่ได้เดิมพันอะไรเลย แต่ฉันอยากได้ข้อมูลเรื่อง OOD-779 หามาให้หน่อยสิ”


เฮนดริกซ์คิดในใจว่าการขอของพนันหลังการแข่ง เขาเองสามารถปฏิเสธได้ แต่เนื่องจากคำขอไม่มีอะไรมาก จึงตอบตกลงไปโดยไม่คิดอะไร “OOD-779 เป็นสารกระตุ้นชนิดหนึ่งที่ทําให้ออร่าเป็นรูป—“


“ไม่ๆ ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องแบบนั้น ฉันอยากรู้เรื่องแบบ ถ้าฉีดสิ่งนี้ให้คนเป็นออร่าซินโดรมจะเกิดอะไรขึ้น แล้วถ้าเป็นเอเลี่ยนหล่ะ จะส่งผลกระทบอะไร จะว่าไปถ้าฉีดให้สิ่งมีชีวิตเช่นหมาหล่ะ จะเป็นยังไง?” ผู้หญิงคนนั้นถามเป็นชุด เฮนดริกซ์ถึงกับตอบไม่ทัน


“...”


“เอาเหอะ ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร แต่นายน่ะฉีดมันไปสินะ”


เฮนดริกซ์พยักหน้า เธอพูดต่อ


“ช่วยแสดงพลังของมันให้ดูหน่อยสิ”


“คือผม...ควบคุมมันไม่ได้น่ะ”


“ควบคุมไม่ได้...หมายความว่ายังไง...?”


“ผมเป็นออร่าซินโดรม”


“อย่างนี้นี่เอง มีผลกับการควบคุมออร่าสินะ ขอบใจสําหรับคําตอบ ฉันไปล่ะ”


“เดี๋ย—“ เฮนดริกซ์พูดยังไม่จบ เธอก็หายตัวไปด้วยเวทย์เคลื่อนย้าย


ทั้ง 3 รู้ถึงความอันตรายของเขตนี้ และออกจากเขตชั่วคราว เพราะพลังในตอนนี้ไม่สามารถทําอะไรได้เป็นแน่


“ถ้าซีนอนอยู่ด้วยล่ะก็” อาเธอร์ถอนหายใจ


“ซีนอนหรือ?” รูททักขึ้น


“เพื่อนรักของฉันน่ะ ไม่ได้เจอกันตั้งแต่เด็กแล้ว หมอนั่นเป็นอัจฉริยะในด้านกําลังกายเลยก็ว่าได้ ใช้ศิลปะการต่อสู้ได้อย่างชำนาญ อยากเจอหมอนั่นอีกรอบชะมัด” อาเธอร์พูด


“อย่างนั้นหรอ? คงเป็นเพื่อนรักมากเลยสินะ” เฮนดริกซ์พูดแล้วก็ยิ้ม


“นายยิ้มทําไมกัน?”


“ไม่เห็นต้องถาม เราก็ไปหาซีนอนกันสิ”


อาเธอร์ยิ้ม และทั้งสามคนก็ออกเดินทางไปยังเขตทะเลทราย หรือที่เรียกว่า ‘เขตพัฒนา’ (Improvement Zone) โดยเป็นเขตเดียวที่เปิดขึ้นเพื่อสอนผู้คน และให้การศึกษา (*หลายคนอาจเคยได้ยินชื่อนี้จากเรื่อง ‘สารานุกรมจากโลกอนาคต’ นั่นเป็นเพราะสองเรื่องนี้อยู่ในโลกเดียวกันนั่นเอง แต่ปัญหาหลักคือเรื่องนี้เกิดขึ้นในช่วงที่มีพัฒนาการทางวิทยาศาสตร์ไกลกว่า และสถานที่ส่วนมากได้หายไปแล้ว)


พวกเขาเดินทางมาได้สักพัก ก็พบผู้ชายนอนสลบอยู่ เขาเหมือนคนที่อ่อนแรงจากการขาดนํ้าและ และมีแผลมากมายเต็มตัว พวกเฮนดริกซ์เปลี่ยนทิศทาง และแบกชายคนนั้นไปเมืองที่ใกล้ที่สุดแทน


ทะเลทรายร้อนแดดเผา ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย เป็นสถานที่ร้างใหญ่ เมื่อพวกพุธแบกชายคนนั้นมาถึงเมืองข้างๆ ผู้คนในเมืองก็ได้หายาต่างๆมาปฐมพยาบาลเบื้องต้น เด็กผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งวิ่งผ่านฝูงคนชุลมุนเข้ามา เธอถักเปีย เป็นเด็กอายุประมาณ ๔ ปี ไว้ผมสีบลอนด์ เธอสะดุดล้มแต่รีลหันหน้าขึ้น

“พี่ชาย! พี่ชาย! เป็นอะไรไหม?” เธอพูดพรางเร่งเข้าหาผู้ชายที่สลบ และเขย่าตัว


“นี่เจ้าหนู อย่าเขย่าเขาสิ เดี๋ยวแผลพี่เขาก็เป็ดอีกหรอก” คนในฝูงชนพูดขึ้น แต่ไม่รู้ว่าใคร


“ค่ะ” เธอพูดพรางทําเสียงผิดหวัง เธอได้แต่มองพี่ชายโดยที่ทําอะไรไม่ได้เลย


ผู้ชายคนนั้นได้สติ ตาของเขาเป็นรูโบ๋สีดําสนิท มืดดําเหมือนหลุมดําที่กลืนกินทุกอย่างได้


“นั่นมันอ่ะไรกัน?” เฮนดริกซ์พูดขึ้น


“ตาต้องสาปยังไงล่ะ” น้อยสาวของชายคนนั้นตอบ


“ตาต้องสาป?”


“เคยได้ยินว่าเป็นหนึ่งในบทลงโทษทั้ง 5 ของพระเจ้า” รูทพูด


“ใช่แล้วค่ะ พี่น่ะเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิด เขาจะสามารถมองเห็นได้เหมือนคนปกติ แต่สิ่งที่เห็นจะเป็นภาพที่น่ากลัว ดุร้าย และเป็นอันตราย ราวกับว่าเป็นฝันร้ายในชีวิตจริงเลยล่ะ พี่เขาไม่ได้ทําอะไรผิดแท้ๆ” เด็กคนนั้นพูดแล้วก็ร้องไห้ออกมา


อาเธอร์พยายามปลอบเด็กคนนั้น “เข้มแข็งไว้นะ เธอจะต้องเก่งขึ้นแล้วก็ช่วยพี่ชายได้แน่”


“พี่เป็นอะไรกันน่ะ แขนนั่น...ไม่เหมือนคําสาปเลย” เด็กคนนั้นหยุดร้องแล้วทักขึ้นเรื่องแขนของอาเธอร์


“นี่น่ะไม่ใช่คําสาปของพระเจ้า แต่เป็นคําสาปของปีศาจน่ะ” อาเธอร์พูด กล่าวโดนนัยหมายถึงฆาตกร


เด็กคนนั้นเห็นอาเธอร์สามารถเผชิญกับคําสาปของปีศาจได้ ก็รู้สึกเข้มแข็งขึ้น ราวกับได้รับแรงกระตุ้นอย่างมหาศาล

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น