Milieu (สภาพแวดล้อมทางสังคมของผม)

ตอนที่ 11 : ตอนที่ ๑๑: กระเสือกกระสน (ภาคเป็นตายร้ายดี)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 พ.ค. 62

ฉันมีชื่อว่ารูท สิ่งที่ฉันหลงใหลมากที่สุด คือการเชื่อมร่างกายกับจิตใจเข้าด้วยกัน ฉันรักการนั่งสมาธิเป็นอย่างมาก และทุกวันจะใช้เวลาว่างกับการฝึกนั่งสมาธิ วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าสว่าง ฉันไม่เดียวดายอีกต่อไปแล้ว เพราะมีเพื่อนนิสัยดี ๒ คนอยู่กับฉันแล้ว อาเธอร์เป็นคนที่มีความมั่นใจในตนเอง และรักความถูกต้อง ส่วนเฮนดริกซ์เป็นคนทะเยอทะยาน และมีแนวทางที่แตกต่างจากผู้อื่น มันอาจจะดูแปลกที่ฉันพูดแบบนี้...แต่ตัวฉัน หลงรักทั้งสองคนเข้าให้แล้ว มันคงแปลกที่รู้สึกรักคนมากกว่าหนึ่งคน แต่นั่นแาจเป็นธรรมชาติของมนุษย์ และธรรมชาติของตัวฉันก็ได้


อาเธอร์ เฮนดริกซ์ และตัวฉันออกเดินทางไปยังเขตอันตราย เป้าหมายของฉันคือการหาคริสตัลขอพรให้เจอ เหตุผลที่ฉันต้องการมันหรือ...ไม่บอกหรอก เป็นความลับของผู้หญิงน่ะ ผู้หญิงหลายๆคนคงจะขอเหมือนกันฉันอย่างแน่นอน พวกเราขึ้นไปบนรถพอทัล และเดินทางไปถึงเขตอันตรายในไม่ถึง ๑๐ นาที รถพอทัลเคลื่อนที่ในห้วงของ ‘พอทัล’ และมีความเร็วมากกว่ารถธรรมดาเกือบ ๖๐๐ เท่า


ฉันลงจากรถเป็นคนแรก และด้วยความตื่นเต้น จึงเดินไปโดยไม่รอทั้งสองคน


“ทางนั้นอันตราย!” อาเธอร์ตะโกน


ฉันหยุดขยับแต่ไม่ทันเสียแล้ว มีกระแสไฟฟ้าช็อตตรงส่วนใบหน้าและฉันก็สลบเหมือดไป


~~ (เปลี่ยนเป็นมุมมองอาเธอร์)


ไม่ฟังกระผมหรือไงกัน หน้าไหม้แบบนั้น ต้องกลายเป็นแผลเป็นแน่เลย น่าสงสารจริงๆ ทั้งๆที่น่ารักขนาดนั้นแท้ๆ ต้องรีบช่วยเธอขึ้นมาแล้ว


กระผมวิ่งเข้าไปหาเธอพร้อมกับกล่องประถมพยาบาล เฮนดริกซ์ก็วิ่งตามผมมา พวกเราช่วยกันปฐมพยาบาลให้รูท และในที่สุดเธอก็ได้สติ


“เกิด—อะไรขึ้นกับฉัน” รูทพูดขึ้น คงยังไม่ได้สติเต็มที่


“เธอ—เธอสลบไปหน่ะ เพราะกระแสไฟฟ้าแรงสูง” เฮนดริกซ์พูด ยังคงติดขัดไม่ต่างจากเดิม


“เธอโชคดีนะที่กระแสไฟฟ้าแถวนี้ไม่รุนแรงเท่าใจกลางของเขตอันตราย กระผมไม่อยากให้เธอโดนอีกแล้วนะ” ผมพูด


“ขอบคุณนะทั้งสองคน ฉัน—ฉันไม่เป็นไรหรอก” เธอพูดอย่างเบา และสติคงเริ่มกลับมาแล้ว


เธอลืมตากว้างขึ้น ดวงตาอัญมณีคู่นั้น ช่างงดงามเหลือเกิน กระผมยินดีที่ได้เจอกับสตรีที่งดงามเพียงนี้ มันช่างเหมือนกับภวังค์แห่งความรักเลย ออร่าของผมสั่นสะเทือน และใจของผมเต้นแรงขึ้น


พวกเราเดินเข้าไปในเขตอันตรายอยืางระมัดระวัง หลบกับดักจํานวนมาก จนมาถึงเขตใจกลางของโซนอันตราย ที่นั่น...พวกเราได้เจอกับเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่ง เธออ้างว่าเป็นแม่มด เธอใส่จี้ห้อยคอแปลกๆที่มีรูปกลมเหมือนมาการอง มีกลิ้นรําหอมมะนาวกระจายออกมาจากตัวเธอ


“พวกเธอ...” เธอพูดแล้วก็หัวเราะชอบใจ


“...” พวกเราทั้งสามคนไม่รู้จะตอบยังไง


“มาแข่งซการส์บอลกัน” เธอทักขึ้น


“ได้สิ” เฮนดริกซ์ตอบ ไม่ถามความสมัครใจกระผมแม้แต่น้อย


~~ (เปลี่ยนเป็นมุมมองเฮนดริกซ์)


ทําไม...ผมถึงได้...สัมผัสพลังที่คล้ายกับผมในตัวเธอคนนี้กัน เรื่องนั้นผมก็ไม่ทราบ แต่ที่แน่ๆผมไม่ได้อยากแข่ง แต่ออร่าในตัวผมต่างบังคับให้ผมแข่ง เด็กคนนี้ต้องมีอะไรอยู่เป็นแน่


“นี่เธอ มีตัวคนเดียว...จะสู้กับสามคนหรือ?” อาเธอร์ทักขึ้น


“ใช้แล้วล่ะ” เธอยิ้ม


พวกเราไปที่สนามใกล้เคียงและเตรียมแข่งกัน ออร่านางฟ้าครอบงำผมอย่างสมบูรณ์


“เกิดอะไรขึ้นน่ะ...เฮนดริกซ์?” รูทถาม


“นั่นมันพลังอะไรกัน ออร่าหรอ?” อาเธอร์ถาม


“ใช่! มันคือออร่า แต่ฉันควบคุมมันไม่ค่อยได้” ผมตอบ


“แปลว่าออร่ามันทํางานเองหรือ?” อาเธอร์ถาม

“ใช่” ผมตอบ


เมื่อการแข่งเริ่มขึ้น ฝ่ายที่ครองบอลคือหญิงคนนั้นที่เล่นตัวคนเดียว อาเธอร์วิ่งเข้าไปแย่งบอลแต่...เขากระเด็นไปซะอย่างนั้น เหมือนมีพายุที่รุนแรงพัดเขาไป ผมเลยวิ่งเข้าหาบอล ผมสัมผัสลมได้ และวิ่งให้เป็นหนึ่งเดียวกับลม


“เอ๋! รู้จุดอ่อนของแอร์คอนโทรลด้วยหรือ?” ผู้หญิงคนนั้นพูดขึ้น


เธอเตะบอลใส่ตัวผม ผมพยายามจะใช้มือรับ แต่บอลมันถูกลมพัดไปมา เหมือนจะเป็นลมที่รุนแรงมาก เธอวิ่งไปข้างหน้า แล้วบอลก็โค้งตามเธอ เธอถึงหน้าประตู แต่ไม่ยอมยิง

“พวกเธอยังอ่อนหัดจริงๆอ่ะนะ...ไม่สมกับเสียแรงมาเลย มีคนบอกถึงความอันตรายของพวกเธอ ฉันอุตส่าห์มารอถึงใจกลางเขตอันตรายเลยนะ” ผู้หญิงคนนั้นบ่นพึมพำ

เมื่อผู้หญิงคนนั้นรู้ตัวอีกที รูทก็อยู่ข้างหลังเธอ และได้ลูกบอลมาแล้ว


“ดูถูกพวกเรามันก็แย่น่ะสิ” รูทพูดขึ้น


~~ (บุรุษที่ ๓)


เธอเขวี้ยงบอลให้เฮนดริกซ์ ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอ่อนๆ เธอกระโดดขึ้นและได้บอลกลับมา


“หมดเวลาเล่นแล้วนะ” เธอหัวเราะ


เธอโยนบอลเหนือหัวเล็กน้อย และตบบอลเหมือนในวอลเล่ บอลนั้นสะท้อนไปโดนเฮนดริกซ์ ตามด้วยรูท แล้วก็อาเธอร์ สุดท้ายบอลนั้นก็ลอยมาน่าประตู แล้วเธอก็ตบเข้าประตู ทั้งรูท เฮนดริกซ์ อาเธอร์ ไม่มีใครมีแรงลุกขึ้นมาได้เลย ๓ รุม ๑ ...ไม่สิ ๑ รุม ๓ แบบนี้ ไม่ยุติธรรมเลยจริงๆ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น