ตอนที่ 101 : Third Wave - 06 - คุณแม่ บทปลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ระหว่างที่ฉันสลบไปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

หลังจากที่พักผ่อนจนพอที่จะเดินเหินได้แล้ว เด็กสาวก็ได้รับอนุญาตจากผู้มีคุณให้ออกมายังด้านนอกที่พักได้ และเมื่อเธอออกมาก็ได้พบกับสิ่งที่เธอไม่อยากจะเชื่อ

ในทิศทางที่เคยมีเมืองอันน่าชังอยู่ ในตอนนี้มันกลับกลายเป็นโดมดินสีคล้ำน่ากลัว บนส่วนบนสุดของโดมเปิดเอาไว้เป็นช่องราวกับปากของอสุรกายยักษ์ ที่ช่องแห่งนั้นตอนนี้มีแร้งดำหลายตัวเกาะอยู่

เธอรู้จักมันเป็นอย่างดี

แร้งดำเหล่านั้นคือผู้เก็บกวาด ถึงชื่อของมันจะดูดีแต่ความจริงแล้วมันก็คือผู้ที่คอยจิกทึ้งและกัดกินซากศพจากสงคราม พวกมันมีสัญชาตญาณที่ดี มันรู้ว่าต้องไปที่ไหนจึงจะมีอาหารประทังชีพให้พวกมันได้ บางครั้งพวกมันไปรวมกลุ่มกันก่อนที่สงครามจะเกิดขึ้นเสียอีก

สำหรับพวกขุนนางชั้นสูงแล้ว แร้งดำพวกนี้คือผู้เก็บกวาดที่จะคอยทำความสะอาดหลังการละเล่นให้พวกเขาอย่างไม่คิดค่าใช้จ่าย แต่สำหรับเหล่าทาสแล้วแร้งพวกนั้นก็ไม่ต่างอะไรไปจากผู้ส่งสารของความตาย เมื่อมันปรากฏตัวขึ้นมา นั่นหมายความว่าจะต้องมีภูเขาซากศพหรือไม่ก็แม่น้ำเลือดเกิดขึ้น

เธอรู้ว่ามันจะไปรวมกันอยู่ในที่ที่มีอาหาร ซึ่งมันสมควรจะเป็นสถานที่ที่เกิดสงครามเมื่อครั้งก่อน ไม่ใช่ที่เมืองแห่งนั้น ไม่สิ ที่สำคัญกว่านั้นก็คือโดมนั้นเกิดขึ้นมาได้อย่างไร ทำไมมันถึงล้อมรอบเมืองเอาไว้และที่สำคัญที่สุดก็คือใครเป็นคนทำมัน

พอคิดมาถึงตรงนี้ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น

ไม่ใช่คนในกองทัพทาสเด็ดขาดและก็ไม่ใช่กองทัพมารด้วย

ถ้าคนในกองทัพทาสสามารถทำได้อย่างนั้นก็คงจะไม่ตกมาเป็นทาสอย่างแน่นอนและก็ไม่ใช่ฝีมือของกองทัพมารด้วยเพราะว่ามารนั้นไม่ใช่สามารถใช้เวทมนตร์ได้

ถึงแม้ว่าพวกมารจะมีหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบมนุษย์และรูปแบบสัตว์ป่า แม้กระทั่งสี่แขนหกขา แปดตาเธอก็เคยเห็นมาแล้ว พวกมารนั้นมีรูปร่างที่น่ากลัวแต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือพละกำลังของพวกมัน หากต่อสู้กันด้วยร่างกายเปล่า ๆ แล้วละก็ คงจะไม่มีเผ่าพันธุ์ในบนโลกสามารถเอาชนะเผ่ามารได้เลยก็ว่าได้

ซึ่งในจุดนั้นพระเจ้าก็ได้สร้างข้อด้อยเอาไว้ให้กับเผ่ามารเช่นกัน ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งนั้นทำให้พลังธรรมชาติที่อยู่บนโลกไม่สามารถเข้าไปแทรกในร่างกายได้เพราะฉะนั้นเผ่ามารจึงไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ แต่ถึงแม้จะใช้เวทมนตร์ไม่ได้แต่เผ่ามารก็ยังมีพละกำลังที่เข้ามาแทนในจุดนั้นได้อย่างล้นเหลือ ไม่เพียงเท่านั้นเพราะว่าไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้ เผ่ามารจึงพยายามที่จะหาวิธีในการปิดบังข้อด้อยนั้นด้วยการสร้างอุปกรณ์เวทมนตร์ขึ้นมา

ดาบมนตรา เกราะมนตรารวมไปถึงเครื่องประดับหลายอย่างที่มีเวทมนตร์ประจุอยู่ด้าน ด้วยการค้นคว้าทดลองจากหลายรุ่นทำให้เผ่ามารนั้นมีความรู้ที่เหนือล้ำในเรื่องการสร้างอุปกรณ์เวทมนตร์

แต่ถึงอย่างนั้นเธอที่รบรากับเผ่ามารมาตลอดเวลาก็รู้ว่า ถึงแม้จะมีความรู้และวิทยาการมากแค่ไหน เผ่ามารก็คงจะไม่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

และถึงแม้จะทำได้จริง ๆ มันก็คงจะเป็นอุปกรณ์เวทมนตร์ที่สูงค่ามาก

ซึ่งของที่สูงค่าอย่างนั้น เป่ามารคงจะไม่เอามาใช้กับเมืองหน้าด่านที่ไม่มีความสำคัญเช่นนี้อย่างแน่นอน

เช่นนั้นแล้ว

คำตอบก็มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

และจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เด็ดขาด ชายผู้เป็นเจ้านายของนางฟ้าตัวน้อยและมังกรแห่งความตาย

“...ผู้มีคุณ” เด็กสาวพึมพำถึงคนที่ทำเรื่องตรงหน้าออกมาโดยไม่รู้ตัว

มีอะไร?” และเสียงตอบกลับก็ทำให้เธอตกใจจนต้องหันกลับไปทันที

ถ้าหากว่าเป็นเธอในสภาพปกติมันก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร แต่ในตอนนี้ร่างกายเธออ่อนแอมาก ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังถูกผู้มีคุณห้ามไม่ให้ใช้เวทมนตร์อีกด้วย และเพราะอย่างนั้นผู้มีคุณจึงสกัดเวทมนตร์ออกจากร่างกายของเธอให้อยู่ในสภาพที่น้อยที่สุดเพื่อไม่ให้เป็นภาระแก่ร่างกาย

ตอนนี้เธอจึงไม่ต่างไปจากเด็กน้อยที่ร่างกายอ่อนแอและขาดสารอาหาร การที่เธอเคลื่อนไหวร่างกายโดยฉับพลันอย่างไม่ระวังก็ทำให้ขาที่ไม่ยอมฟังคำสั่งอ่อนลงและล้มลงกับพื้น

ถ้าไม่ติดว่ามีมือที่แข็งแกร่งเข้ามาอุ้มเธอเอาไว้เสียก่อน

อย่าฝืน” ผู้มีคุณจับร่างของเธอเอาไว้ก่อนที่จะยกตัวเธอขึ้นมาอุ้มราวกับว่าเธอเป็นเด็กน้อย

เด็กสาวรู้ตัวดีว่ามันเสียมารยาท ตัวเธอนั้นทั้งอัปลักษณ์และสกปรกการจะให้ผู้มีคุณมีแปดเปื้อนไปด้วยนั้นเป็นเรื่องที่อภัยให้ไม่ได้เพราะฉะนั้นเธอจึงพยายามดันเองออกมาเพื่อลงมายืนเอง

แต่ว่า

อย่าฝืน” ผู้มีคุณว่ามาแบบนั้นและกระชับให้เธอนั่งบนแขนอย่างมั่นคง

เสียงของผู้มีคุณไม่ใช่เสียงที่ดุอย่างในครั้งแรก มันเป็นเสียงนิ่งไร้อารมณ์ชวนให้เข้าใจผิด

แต่ถึงอย่างนั้นความอบอุ่นจากการกระทำก็ไม่อาจปกปิดเอาไว้ได้ ทำให้เด็กสาวต้องเกาะเสื้อของผู้มีคุณเอาไว้และพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี

จริงด้วย” เมื่อสายตาของผู้มีคุณหันไปมองที่โดมนั่นก็พึมพำออกมา “ลืมไปเลย”

ลืมไปเลย?

เพียงแค่นั้นเด็กสาวก็เข้าใจทันทีว่าผู้มีคุณเป็นคนล้อมเมืองเอาไว้ด้วยกำแพงดินจนกลายเป็นภาพที่เห็น เพียงแค่คำพูดนี้คำเดียวก็ทำให้เธอนับถือผู้มีคุณมากขึ้นไปอีก

ไปคิดบัญชีกันเถอะ” ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองรึเปล่า แต่ในน้ำเสียงที่เย็นชาของผู้มีคุณนั้นแฝงเอาไว้ด้วยความโกรธที่ยากจะอธิบาย

และด้วยคำพูดนั้นของผู้มีคุณ ไม่กี่นาทีต่อมากองทัพทาสที่อยู่ในหมู่บ้านก็รวมตัวกันจนครบ

ถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาไม่นานที่ไม่ได้เจอกัน แต่เด็กสาวก็รู้ได้เลยว่าเหล่ากองทัพทาสนั้นแข็งแรงมากขึ้นเท่าใด ไม่เพียงแต่บาดแผลเท่านั้นที่ได้รับการเยียวยา ดูเหมือนว่ายังสามารถพักผ่อนและได้รับอาหารจนแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลายคนในนั้นเห็นเธอถูกผู้มีคุณอุ้มอยู่ก็เบิกตากว้างพักหนึ่งก่อนยิ้มและพยักหน้าให้กับเธอ

รับไป” เมื่อเห็นว่าทุกคนเข้ามาพร้อมแล้วผู้มีคุณก็ว่าพร้อมกับดีดนิ้ว

ตอนนั้นเองที่แสงออกมาจากนิ้วมือของผู้มีคุณพุ่งไปยังพื้นที่ว่างด้านหน้าระหว่างผู้มีคุณและกองทัพทาส

เมื่อแสงเหล่านั้นจางลงทุกคนที่อยู่รอบข้างก็เห็นว่าสิ่งที่ผู้มีคุณทำคืออะไร

อาวุธ ชุดเกราะ รวมไปถึงอุปกรณ์ต่าง ๆ ของกองทัพมารโดยที่มีบางส่วนเป็นอาวุธอย่างที่อัศวินผ่ามนุษย์ใช้งาน

หลังจากหันมองหน้ากันครู่หนึ่งคุณลุงอูบิลเผ่าลิซาร์ดแมนก็พยักหน้าให้ทุกคนและเดินมาหยิบอาวุธและชุดเกราะในส่วนของตัวเองไป พร้อมด้วยพี่มิลล่าและทาสคนอื่น

เมื่อทุกคนได้รับอาวุธและชุดเกราะจนครบแล้วก็หันกลับมาหาผู้มีคุณพร้อมกับก้มลงคุกเข่า

ด้วยบุญคุณที่ได้รับ ต่อให้ผู้มีคุณจะให้เราไปตายที่ไหนเราก็ยินยอม...” เสียงของคุณลุงอูบิลนิ่งเงียบลงไปครู่หนึ่ง “...แต่ถ้าเป็นไปได้ข้าอยากให้ท่านละเว้นเด็กและผู้บาดเจ็บเอาไว้ ได้โปรดให้ข้าทำงานแทนในส่วนของคนพวกนั้นด้วยเถอะ”

ว่าจบแล้วคุณลุงอูบิลก็โขกศีรษะลงกับพื้นพร้อมกับคนอื่นที่คิดเช่นเดียวกัน

ความเงียบก่อตัวขึ้นหลังจากเสียงโขกศีรษะ เด็กสาวเองก็อยากจะขอความเห็นใจกับผู้มีคุณด้วยเช่นกัน ติดที่ตอนนี้เธอถูกเขาอุ้มอยู่ ไม่เช่นนั้นเธอก็คงจะโขกศีรษะอยู่กับพื้นอีกคนไปแล้ว

แต่เพราะว่าถูกอุ้มอยู่นั่นเองจึงทำให้เธอสามารถมองเห็นสีหน้าของผู้มีคุณได้อย่างชัดเจน

บนใบหน้านั้นถึงแม้จะไร้ซึ่งอารมณ์และมองไม่ชัดเจน แต่มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยทำให้เด็กสาวพอจะคาดการณ์อะไรได้

อย่าเข้าใจผิด” ในที่สุดผู้มีคุณก็เอ่ยขึ้นมา “เราไม่ได้ไปรบ”

ว่าแล้วผู้มีคุณก็ใช้นิ้วโป้งของแขนอีกข้างที่ว่างอยู่ชี้ไปทางด้านหลัง

เก็บกวาดขยะ” ทิศทางที่ผู้มีคุณชี้ไปก็คือโดมซึ่งล้อมรอบเมืองเอาไว้

เริ่มจากคุณลุงอูบิลที่เงยหน้าขึ้นมามองไปยังทิศทางที่ผู้มีคุณชี้ก่อนจะตามมาด้วยคนอื่น ๆ

ยกให้จัดการกันเอง”

คนอื่นอาจจะไม่รู้แต่เด็กสาวที่อยู่ใกล้กับผู้มีคุณที่สุดได้ยินชัดเจน

ว่าหลังจากพูดจบมีเสียงหัวเราะวูบหนึ่งดังขึ้นมา

ยกให้พวกเรา?” คุณลุงอูบิลเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

อ๊ะ” พี่มิลล่าที่อยู่ด้านข้างร้องขึ้นมาเสียงดังจนเรียกเอาสายตาของทุกคนไปรวมกัน

พวกนั้นถูกขังเอาไว้ในโดมตลอดเวลา...” เธอพูดสิ่งที่เธอเข้าใจออกมาให้คนรอบข้างฟัง “นั่นก็หมายความว่าพวกมันอยู่ในสภาพถูกกักขังและมีอาหารไม่เพียงพอมาตลอดสิบคืนที่ผ่านมาน่ะสิ”

ตอนนั้นเองที่กองทัพทาสส่งเสียงฮือฮาออกมา

เพราะทุกคนเข้าใจความหมายของคำว่ายกให้แล้ว เช่นเดียวกับเด็กสาวที่รู้ถึงเหตุผลที่แร้งดำมารวมตัวกันอยู่บนยอดโดม

พวกทาสนั้นนอกเสียจากจะทำหน้าที่รบในสงครามแล้ว งานออกแรงทั้งหลายก็ยังถือเป็นงานที่ขาดไม่ได้เช่นเดียวกัน ทุกครั้งที่มีเสบียงเข้ามาในเมือง หน้าที่แบกหามของเหล่านั้นจะเป็นของกองทัพทาส เพราะฉะนั้นทุกคนจึงรู้ดีว่าอาหารที่อยู่ในเมืองนั้นมีมากน้อยแค่ไหน

และคำตอบก็คือน้อยมาก

น้อยขนาดที่ว่าขุนนางที่ครอบครองเมืองแห่งนี้ต้องทุ่มเงินทุนที่เหลือจ้างเอาทาสมาใช้ในสงคราม จากข่าวลือที่ออกมาเห็นว่าที่นี่เป็นเมืองที่ไร้ซึ่งผลงานมาหลายฤดูแล้ว ถ้าหากว่าฤดูนี้ยังไม่สามารถสร้างผลงานได้ขุนนางที่ปกครองเมืองนี้จะถูกเปลี่ยน

แน่นอนว่าเพราะถูกทุ่มเงินไปใช้ในส่วนของการจ้างทาสสงคราม อาหารที่เข้ามาในรอบนี้จึงน้อยกว่าปกติมาก เรียกได้ว่าสงครามครั้งนี้เป็นการเดิมพันครั้งสุดท้ายของเจ้าเมืองเลยก็ว่าได้

หากคำนวณจากจำนวนผู้คนในเมืองคร่าว ๆ แล้วอาหารที่พอจะเลี้ยงผู้คนในเมืองหน้าด่านแห่งนี้ได้น่าจะมีไม่ถึงห้าคืน

และการที่คนพวกนั้นถูกคุมขังเอาไว้ในโดมเป็นเวลาสิบคืน นั่นก็หมายความว่าตอนนี้คนพวกนั้นกำลังอยู่ในสภาพที่อ่อนแออย่างที่สุด

แน่นอนว่าอาจจะมีพวกเจ้าเมืองและคนใกล้ชิดที่บังคับรวบรวมอาหารมาเป็นของตนเองโดยตัดในส่วนของพวกคนชั้นล่างทิ้งไป ทำให้คนพวกนั้นสามารถอยู่ได้นานยิ่งขึ้น

ซึ่งนั่นก็หมายความว่าจำนวนของศัตรูจะถูกลดลงไปเป็นอย่างมาก

ด้วยฝีมือของคนในกองทัพทาสที่ไม่มีตรวนซึ่งเรียกว่าเวทมนตร์ทาสคอยล่ามอยู่การจัดการคนเหล่านั้นก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องยาก

ทุกคนต่างมีความเห็นตรงกัน ไม่เพียงแค่กองทัพทาสที่ได้รับอาวุธไปเท่านั้น แม้กระทั่งสองมือของเด็กสาวยังกำแน่นไปด้วยความแค้น

เวลาแห่งการล้างแค้น ความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง

บัดนี้ได้ถูกส่งมอบมายังพวกเธอแล้ว

เด็กสาวมองไปยังผู้มีคุณที่อุ้มเธออยู่ด้วยดวงตาขอบคุณ

จริงอยู่ส่วนลึกในใจเธอรู้ว่าการล้างแค้นนั้นว่างเปล่า ความแค้นก็เหมือนกับปราสาททรายที่ต้องสูญเสียหลายอย่างเพื่อสร้างมันขึ้นมา แต่เมื่อมันพังทลายลงไปก็จะหลงเหลือแต่กองทรายที่ไร้ซึ่งประโยชน์

แต่ถึงอย่างนั้น ถึงอจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม

พวกเธอก็ไม่สามารถที่จะก้าวต่อไปได้ถ้าไม่จัดการบัญชีนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน

เพื่อปลดปล่อยจิตใจตนเองออกจากโซ่ตรวนของความกลัวและความสิ้นหวัง

การล้างแค้นจึงเป็นสิ่งที่จะขาดไม่ได้...อย่างเด็ดขาด

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

858 ความคิดเห็น

  1. #818 Glitters (@kimisan) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 12:10
    2วัน ตามทันแล้วววว
    #818
    0
  2. #813 AlZhaiMerS (@AlZhaiMerS) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 15:25

    ตามทันแล้ว อุดหนุนไป 3 แพค
    #813
    2
    • #813-1 (@anawach2003200) (จากตอนที่ 101)
      23 เมษายน 2562 / 19:14
      รอสักครู่นะครับ ตอนนี้กำลังไฟท์กับบริษัทเรื่องต่อสัญญา

      ถ้าทุกอย่างราบรื่นสัญญาจะสิ้นสุดในเดือนหน้าซึ่งจะเป็นไทในทันที

      และจะสามารถมาเขียนนิยายได้อย่างเต็มตัวครับ

      ตอนนี้มันอาจจะขุรขระเล็กน้อย ต้องขออภัยมาใน ณ ที่นี้นะครับ
      #813-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #812 Azasale (@dragon1911) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 19:33
    รออ่านคร้าบ
    #812
    0
  4. #803 Chaos I (@model05052547) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 15:50
    โจมตี!!!
    #803
    0
  5. วันที่ 17 เมษายน 2562 / 20:57
    จบแล้วหรอเนี่ย อ่านยาวรวดเดียวเลย ขอบคุณครับ
    #799
    0
  6. #792 oomironhorse (@oomironhorse) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 07:42
    Killll 'em upppp !!!!
    #792
    0
  7. #789 ruopankay (@ruopankay) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 22:16
    ขอบคุณค่ะ
    #789
    0
  8. #788 Saishiro (@saishiro) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 21:04

    ต่อๆไวๆ

    #788
    0
  9. #787 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 101)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 17:20
    รอมานาน เย้ ๆ
    #787
    0
  10. วันที่ 16 เมษายน 2562 / 16:47
    ฝั่งนั้นไม่น่ารอด..
    #786
    0