RRPG • มหาสงครามครองมิติ

ตอนที่ 102 : Third Wave - 07 - ความมืด บทต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1397
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 170 ครั้ง
    25 เม.ย. 62

ต้องบอกนะ

ผมว่าผมต้องบอกตอนนี้ให้ชัด ๆ ไปก่อนเลยเผื่อว่าจะมีใครเข้าใจผิดกันไปมากกว่านี้

ผมเกลียดเด็ก

ยิ่งเป็นเด็กงอแงที่พูดไม่รู้ยิ่งเกลียด เด็กที่เอาแต่ใจก็เกลียด เด็กที่เล่นซนไม่ยอมฟังก็เกลียด เด็กที่ร้องไห้เมื่อไม่พอใจหรือกลัวก็เกลียด

อธิบายเท่านี้คงจะพอเข้าใจถึงความรู้สึกของผมแล้วสินะ

เพราะฉะนั้นผมขอบอกอีกครั้งว่า

ผมเกลียดเด็ก

เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนเข้าใจกันดีแล้วผมก็จะขอทำในสิ่งที่ผมต้องทำต่อเลยก็แล้วกัน

ผมวาดมือขวาออกไปยังด้านข้างเพื่อเคลื่อนย้ายพลังเวทบังคับให้กำแพงดินเบื้องหน้าเปิดออกมาเป็นประตูบานกว้าง

ดูเหมือนว่าข้างหลังจะดีใจที่ได้กลับมาเมืองนอนของตัวเองอีกครั้งก็เลยส่งเสียงฮือฮากันอย่างโอเวอร์ เข้าใจ ๆ ผมเข้าใจผมเองก็ดีใจเหมือนกันตอนที่ผมได้กลับไปเห็นเตียงนอนตอนกำลังง่วง ถึงจะไม่เหมือนกันไปเสียทีเดียวแต่ผมก็คิดว่ามันก็ต้องใกล้เคียงกันอย่างแน่นอน

เมื่อกำแพงดินถูกเปิดออกมาเป็นประตูบางกว้างแล้ว ความมืดด้านในก็เริ่มปรากฏออกมา

และภาพที่เผยอยู่ด้านหน้าของผมและกองทัพทาสก็คือ ร่างไร้เรี่ยวแรงของเหล่ามนุษย์ทั้งหลาย

ผมเดาว่านี้คือทหารรับจ้างหรือไม่ก็พวกพ่อค้ากับข้ารับใช้ที่อยู่ในเมือง จากเสื้อผ้าอาวุธและโหงวเฮ้งของพวกนั้นแล้วมันจะเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้เป็นอันขาด

...อันที่จริงว่าที่ผมรู้ก็เพราะข้อมูลจากดวงตาพันลี้น่ะ

ไปเก็บกวาด” ผมบอกพลางเดินตรงเข้าไปด้านในโดยที่ไม่รอ

เพราะผมไม่ได้อยากเห็นภาพที่กำลังจะเกิดขึ้นมากนัก ความมืดที่ถูกเก็บงำเอาไว้ภายใต้จิตใจความแค้นที่สั่งสมอยู่ก้นบึ้งของความสิ้นหวัง

เมื่อมันระเบิดออกมา

...มันจะเต็มไปด้วยความอัปลักษณ์ จนไม่อยากแม้แต่จะชายตามอง

แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับพวกเขาแล้ว มันก็เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องก้าวข้ามผ่านไปให้ได้

การที่บาดแผลที่ฝังอยู่ในวิญญาณของเขามันจะได้รับการเยียวยานั้น มีแต่ต้องระบายมันกลับไปยังผู้ที่สร้างมันขึ้นมาเท่านั้น

หากพวกเขาต้องมีชีวิตอยู่รอดต่อไป สิ่งแรกที่พวกเขาต้องทำก็คือชำระล้างบาดแผลนั้นให้สะอาดแล้วปล่อยให้เวลาเยียวยา

และการเก็บกวาดเศษซากพวกนี้...ก็คือการล้างบาดแผลที่ผมว่า

ผมเดินเท้าต่อไปเรื่อย ๆ โดยเงี่ยหูฟังเสียงร่ำร้องของความแค้นจากด้านหลังที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฟัน ทุบ ตี เหยียบย่ำที่ตามมาด้วยเสียงโอดครวญอย่างทรมาน

กรรมนั้นคืนสนองละนะ

ตอนนั้นเองที่ผมสัมผัสได้ถึงมือของเด็กสาวที่กำเสื้อของผมจนแน่น

ไม่ต้องห่วง” ผมว่าแล้วกระชับให้เธอนั่งอยู่บนแขนซ้ายนิ่ง ๆ “ของเธออยู่ในนั้น”

ผมชี้ไปยังคฤหาสน์กว้างใหญ่ที่อยู่ใจกลางเมือง สถานที่แห่งนั้นคือที่พำนักของเจ้าเมืองซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมความแค้นของพวกเขา

จากดวงตาพันลี้ทำให้ผมรู้ว่าเจ้าเมืองที่ผมหยิกไปทีหนึ่งในตอนนั้นยังมีชีวิตอยู่

.... ถึงจะอยู่ในสภาพจิตหลอน,อ่อนแอ, บาดเจ็บสาหัส, คลุ้มคลั่ง, ขาดเลือด, ติดเชื้อก็ตาม

ดูเหมือนว่าในสิบวันที่ผ่านมานี้เจ้านั่นจะพยายามเอาชีวิตรอดอย่างเต็มที่เลยสินะ เพราะในสถานะที่ปรากฏขึ้นมานั้นไม่มีสถานะหิวโหยเหมือนอย่างคนอื่นในเมือง

ผู้ที่ไม่มีสถานะหิวโหยนั้นมีเพียงคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ในคฤหาสน์เท่านั้น

ยอดไปเลย เป็นไปตามที่มิลล่าบอกเอาไว้เลย พวกนั้นเอาเสบียงทั้งหมดที่อยู่ในเมืองมารวมกันไว้ในคฤหาสน์เพื่อหาทางเอาตัวรอดกันอยู่เพียงกลุ่มเดียวอย่างที่เธอคาดเอาไว้

ดำมืด! หัวใจของพี่นี่ช่างดำมืดยิ่งกว่าลานจอดรถในห้างตอนไฟดับเสียอีก!

แต่ก็ดี เพราะไม่อย่างนั้นคงจะหาทางล้างแผลให้กับเด็กคนนี้ไม่ได้

นอกจากเจ้าเมืองนั่นแล้วก็ยังเหลือพวกองครักษ์อีกสองสามคนสินะ ถึงจะไม่มีสถานะหิวโหยแต่ก็ติดสถานะจิตหลอน, อ่อนแอ, วิตกจริตอยู่ เพราะฉะนั้นค่าสถานะของพวกเขาในตอนนี้จึงต่ำมาก

ถึงไม่ต้องเหลือบมองผมก็สามารถรับรู้ได้ว่าคนที่เดินตามผมมานั้นเป็นใคร

อูบิลและมิลล่า

สองคนที่ทำหน้าที่เหมือนกับหัวหน้าและรองหัวหน้ากองทัพทาส

เพราะว่าทั้งสองคนยอมรับผม ทำให้กองทัพทาสที่เหลือยอมเปิดใจกับผมอย่างง่ายดาย ไม่เพียงเท่านั้นดูเหมือนว่าเพราะทั้งสองยังทำให้ทาสคนอื่น ๆ เห็นผมเหมือนกับดาราอีกด้วย อย่างตอนที่ผมเข้าไปรักษาหรือสอบถามอาการ ทาสพวกนั้นก็จะสั่นตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาทันที เสียงที่พูดก็จะตะกุกตะกักจับใจความไม่ค่อยได้

มันเป็นอาการเหมือนกับเด็กสาวที่ได้เจอกับดาราที่ตัวเองชอบไม่มีผิด หรือจะบอกว่ามันคล้ายกับกบที่โดนงูจ้องดีนะ?

แต่ไม่หรอกมั้ง ผมไม่ได้ไปทำอะไรให้คนพวกนั้นต้องกลัวนี่นา งั้นก็หมายความว่าคนพวกนั้นต้องตื่นเต้นที่ได้เจอผมอย่างแน่นอน ฟันธง

ในระหว่างที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยผมก็เดินมาถึงประตูทางเข้าของคฤหาสน์พอดี ประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่เปิดอ้าเอาไว้ไม่มีใครคอยเฝ้าอยู่แม้แต่คนเดียว

ก็แน่ล่ะนะ ถ้ามีใครที่ยังทำงานได้ตามปกติในขณะที่ถูกขังโดยไม่รู้ว่าจะเป็นจะตายอย่างไรได้เนี่ย

จิตใจของคนคนนั้นมันจะแข็งแกร่งราวกับเพชรหรือไม่ก็บ้าเท่านั้น

ซึ่งเท่าที่ดูแล้ว ไม่น่าจะมีคนจำพวกแรกอยู่ปะปนกับเศษขยะในคราบมนุษย์พวกนี้แน่นอน

ผมใช้พลังเวทดันประตูเหล็กดัดทั้งสองข้างออกจนส่งเสียงเอี๊ยดอ้าด

อ่า ทริลเลอร์ดีจริง ถ้ามีซอมบี้หรือว่ายักษ์ผิวสีซีดใส่ชุดดำยิงไม่ตายออกมาด้วยล่ะก็ ผมจะขอตั้งชื่อเมืองนี้ว่าพะยูนซิตี้เลย

รู้สึกเหมือนจะจำชื่อเมืองผิดไปนิดหนึ่งแต่ก็ช่างมันเถอะ

อูบิล มิลล่า”

ครับ! /ค่ะ!”

เมื่อถูกเรียกทั้งสองคนก็ตอบรับเสียงแข็งขึ้นมาทันที

เก็บกวาด”

ดูเหมือนว่าอูบิลจะไม่เข้าใจว่าผมหมายถึงอะไร แต่พอเขาอ้าปากกำลังจะถามขึ้นมา ประตูของคฤหาสน์ก็เปิดออกมา

ซอม...เอ้ย คนที่ปรากฏออกมาแต่งกายด้วยชุดเกราะที่หรูหรากว่าอัศวินทั่วไป เจ้านี่คือองครักษ์ที่ผมบอกเอาไว้ในตอนแรก ถึงแม้ว่าข้อมูลที่ปรากฏจากดวงตาพันลี้จะบอกให้รู้ว่าเจ้านี่เป็นคนมียศมีศักดิ์ แต่สภาพของมันตอนนี้ไม่ต่างอะไรไปจากซากศพเลย ขอบตาดำลึกราวกับว่าดวงตาข้างในมันกลวงโบ๋ ใบหน้าที่ซูบตอบเพิ่มเติมเสน่ห์ด้วยเส้นผมที่ยุ่งเหยิง

ไม่ว่าจะตะแคงดูมุมไหนก็เหมือนซอมบี้

เนื่องจากว่าชื่อของเจ้านี่มันยาวมากมีทั้งชื่อต้น ชื่อกลาง นามสกุลที่ยาวพอ ๆ กับชื่อต้นไม้ทางวิทยาศาสตร์เพราะฉะนั้นผมจะขอเรียกเจ้าพวกนี้ว่าซอมบี้ก็แล้วกัน

ซอมบี้หมายเลขหนึ่ง, สองและสามเดินโซเซออกมาพร้อมกับอาวุธในมือและส่งเสียงครางอืออาอยู่ในคอ

ไม่มีใครเคยสอนรึไงว่าเวลาจะมีพูดอะไรให้ออกเสียงฉะฉานมีประธาน กริยา กรรมให้ครบถ้วน ไม่อย่างนั้นคนฟังเขาจะฟังไม่รู้เรื่องเอา

ตอนนั้นเองที่อูบิลและมิลล่าเดินขึ้นไปเบื้องหน้า ทั้งสองตั้งอาวุธขึ้นราวกับพยายามจะปกป้องผมจากซอมบี้เบื้องหน้า

อ๊า------!!!” ซอมบี้หนึ่งเรียกวิ่งเข้ามาพร้อมกับง้างดาบขึ้นด้านบนจนสูงราวกับเป็นเด็กที่พยายามเพิ่งเคยได้จับดาบเป็นครั้งแรก ไม่มีทั้งความน่ากลัวและเศษเสี้ยวของฝีมือแฝงอยู่ในนั้น ...แม้แต่พลังเองก็ด้วย

ดูเหมือนว่าการถูกขังอยู่ในความมืดอย่างสิ้นหวังสิบวันมานี้จะทำให้สติของเจ้านี่เลอะเทอะไปหมดแล้วสินะ ไม่เพียงแค่ซอมบี้หนึ่งเท่านั้น ซอมบี้สองและซอมบี้สามก็พุ่งเข้ามาในสภาพที่น่าทุเรศพอกัน

ผมลืมอธิบายไปสินะ ดูเหมือนว่าเผ่าลิซาร์ดแมนของอูบิลนั้นจะถนัดในการใช้หอก เท่าที่ผมดูค่าสถานะของอูบิลก็เห็นว่าหมอนี่มีทักษะการใช้หอกระดับกลางอยู่ด้วย ไม่เพียงเท่านั้นหลังจากได้รับการรักษา, พักผ่อนและได้รับสารอาหารอย่างเต็มที่ในสิบวันที่ผ่านมา จะทำให้อูบิลได้ฟื้นคืนสภาพร่างกายขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์

ส่วนอีกด้านคืออัศวินไร้สติที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

คงจะเป็นเพราะอย่างนั้นหอกของอูบิลจึงแทงเข้าไปในปากที่อ้าออกมาจนกว้างได้อย่างง่ายดาย อูบิลไม่ยอมเสียเวลาต่อสะบัดซากศพผมซูบทิ้งไปหมุนตัวฟาดหอกเข้าใส่ศัตรูอีกคนที่พุ่งเข้ามาจนกลิ้งลงไปกับพื้น

ส่วนทางด้านมิลล่าก็กำลังประมืออยู่กับศัตรูอีกคน

สำหรับเธอคนนี้แล้วเรียกได้ว่าเป็นทรัพยากรบุคคลที่สูงค่ามาก

หากว่าเด็กสาวในอ้อมแขนของผมเป็นอันดับหนึ่งแล้วละก็ เธอคนนี้คืออันดับสองอย่างแน่นอนแต่ด้วยสาเหตุบางอย่างเธอจึงไม่ก้าวออกมาเป็นผู้นำแทนอูบิลและเลือกที่จะทำหน้าที่รองหัวหน้ากลุ่มแทน

มิลล่า หรือชื่อเต็มของเธอก็คือมิลิลิล่า เฟอรันเซียล เป็นบุตรสาวของหัวหน้าวอร์บีสท์เผ่ากระต่ายดำ นอกจากทักษะการต่อสู้ระยะประชิดแล้ว เธอยังสามารถใช้เวทมนตร์ธาตุลมขั้นต้นได้อีกด้วย ค่าสถานะของเธอเองก็เรียกได้ว่าสูง เธอเป็นนักรบระยะประชิดที่พึ่งพาความปราดเปรียว จากความว่องไวที่สูงล้ำของเธอทำให้เธอสามารถหลบเลี่ยงการจู่โจมของศัตรูได้อย่างง่ายดาย

ไม่ใช่แค่ค่าความว่องไวเท่านั้น พละกำลังและสติปัญญาของเธอก็สูงกว่าทาสคนอื่นอย่างทาบไม่ติด

ที่สำคัญที่สุด สิ่งที่สำคัญกว่าทุกสิ่งที่ผมว่ามาคูณด้วยสิบยกกำลังด้วยเจ็ดสิบห้าก็คือ...

เธอมีทักษะการทำอาหารขั้นสูง

ขอย้ำอีกครั้ง

ทักษะการทำอาหารขั้นสูง

ทักษะที่แม้แต่เชฟของมิติของผมยังแทบจะไม่มี จากข้อมูลในห้องสมุดของมิติพิเศษทำให้ผมรู้ว่าทักษะขั้นสูงที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาชีพนั้นเป็นทักษะเฉพาะตัว หรือที่คนทั่วไปเรียกว่าพรสวรรค์

เธอคนนี้มีพรสวรรค์ในการทำอาหารระดับสูงพอที่จะทำให้เชฟระดับมิชลินมาถือรองเท้าให้ได้เลย

และด้วยความที่ว่าพวกทาสนั้นจำเป็นต้องได้รับอาหารดี ๆ เธอจึงบุคคลที่สำคัญมากในสายตาของผมรองจากเด็กคนนี้...ไม่เกี่ยวว่าผมอยากกินอาหารอร่อย ๆ หรอกนะ

อ๊ะ ในระหว่างที่ผมกำลังจ้องมองมิลล่าหลบดาบของศัตรู อูบิลก็พุ่งเข้าไปขึ้นคร่อมซอมบี้สองแล้วใช้กำปั้นซ้ายขวาซ้ำลงไปบนใบหน้าที่ซูบตอบนั่นอย่างมันมือ

รัวขนาดนั้นสมองได้ไหลออกมาพอดี...

อ๊ะ...ออกมาแล้วแฮะ

ภาพทางนี้ไม่ดีต่อเด็กดีอย่างผมเท่าไรผมจึงเบนสายตาไปยังมิลล่าบ้าง ดูเหมือนว่าผลจากการที่เธอหลบการโจมตีของศัตรูโดยที่ไม่ยอมโต้ตอบจะเริ่มส่งผลแล้ว

ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของซอมบี้สามกลิ้งลงไปกับพื้นจนฝุ่นตลบโดยที่อาวุธในมือกระเด็นออกอีกทาง

อา.....” และก่อนที่ซอมบี้สามจะได้เอ่ยอะไรไปมากกว่านั้น ส้นเท้าของมิลล่าก็เหยียบลงไปบนใบหน้าของเขา

ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ครั้งสาม

ดูท่าทางนี้เองก็จะเก็บความแค้นเอาไว้เยอะเหมือนกันแฮะ

อูบิลที่ใจเย็น นิ่งเงียบและออกรับเสียสละแทนพวกพ้องอยู่เสมอ ตอนนี้กำลังขึ้นคร่อมซากศพที่กะโหลกศีรษะบู้บี้จากการถูกต่อยด้วยกำปั้นที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดแข็ง ๆ ของลิซาร์ดแมน

ส่วนมิลล่าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่เสมอ คอยแจกจ่ายอาหารให้ทุกคน ดูแลคนที่บาดเจ็บอย่างโอบอ้อมอารีเอง ตอนนี้ก็กำลังเหยียบใบหน้าของซอมบี้สามจนเสียรูป

ขนาดสองคนที่ดูเป็นผู้เป็นคนที่สุดยังเก็บเอาไว้ขนาดนี้...

คิดแล้วผมก็มองลงไปยังเด็กสาวที่ยังคงกำเสื้อของผมจนแน่น

ดูท่าว่าเจ้าเมืองนั่นจะเจอหนักที่สุดแน่เลยแฮะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 170 ครั้ง

859 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 เมษายน 2562 / 09:36
    อากาศมันร้อน กินน้ำเยอะๆไปก่อนนะรีด
    #832
    0
  2. #831 sarawutdatyutdee (@sarawutdatyutdee) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:58
    ทำไมมีแต่น้ำอะ
    #831
    0
  3. #823 omy008 (@omy008) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 06:53
    เอ็งไม่อยากมีลูกกับออโรร่าหรือ
    #823
    0
  4. #822 oomironhorse (@oomironhorse) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 23:58
    พะยูนซิตี้!!?? เออ ..เอาตามที่พี่ว่าเลยครับ ว่าแต่เพราะโล้นชุดดำยิงไม่ตายนี่แหละ ที่ทำเอากรูเสียเวลาไปเป็นสิบนาที พอเปิดประตูห้องเซฟปุ้บ เสียงมาปั้บ ตึ้งๆตึ้งๆ จะอาฆาตอะไรนักหนา (วะ?ครับ) แค่โยนระเบิดใส่ลูกเดียวเอง (ตัดสินใจวิ่งสวนซะเลย ไม่งั้นไม่ต้องไปต่อกันล่ะ ทุกวันนี้เล่นไม่จบเพราะแรงอาฆาตเฮียโล้นนี่แหละ ><; )
    #822
    1
    • #822-1 suyakadewa (@suyakadewa) (จากตอนที่ 102)
      26 เมษายน 2562 / 09:51
      ก็ยังดีกว่าพี่อีกคน ที่โผล่มาตะโกนแล้ววิ่งเข้าหาหรือไม่ก็เอาบาซูก้ายิงใส่ครับ
      #822-1
  5. #821 Allen8958 (@Allen8958) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:41

    ชอบบบบบบ
    #821
    0
  6. #820 WaWhar (@walliga1) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:24

    แหมมม~ ค่ะ~ ตามนั้นเลยค่า~
    #820
    0
  7. #819 Saishiro (@saishiro) (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 21:12

    สั่งสอนคนอื่นไม่ดูตัวเองเรยยยย อ๊ะเราคนดีนิต้องอบรมคนอื่นให้ดี

    #819
    0