Letter Love รักนะ อยากบอกให้รู้

ตอนที่ 6 : Episode 5 : เดี๋ยวพี่ไปส่ง [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63



5

เดี๋ยวพี่ไปส่ง


ณ ร้านอาหารใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง

บรรยากาศในร้านดูเงียบสนิท มีเพียงแต่เสียงเพลงที่ถูกบรรเลงออกมาอย่างไพเราะ โต๊ะที่เราสองคนนั่งก็เป็นโซนในสุดและห่างไกลจากผู้คนสุดๆเหมือนโซนนี้ถูกจองเพื่อให้ฉันโดยเฉพาะ  ดูมีความเป็นส่วนตัวดีเหมือนกัน

“ ชอบไหมครับ ” พี่ซิวเวอร์เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มก่อนจะส่งแก้วน้ำมาให้ฉัน มันเป็นร้านอาหารตามสั่งที่ดูเรียบง่าย มองไปรอบร้านแล้วรู้สึกสบายตาดี

“ ชอบค่ะ ชอบมากๆเลยค่ะ ”

“ ชอบแค่ร้านอย่างเดียวหรอ ”

“ ก็... ” ฉันถึงกับชะงักไปเลยทีเดียวพอเจอคำถามนี้ แงๆ อย่าส่งสายตาแบบนั้นและรอยยิ้มน่ารักแบบนั้นมาได้ไหมอ่ะ ฉันไปไม่เป็น ตอบไม่ถูกแล้วนะ  “ ชอบอาหารด้วย ”

“ แล้วคนพามาละ ชอบไหม?

“ ไม่ได้ชอบ ”

“ ...! ” พี่ซิวเวอร์ถึงกับเหวอไปในทันทีที่ได้ยิน ก่อนที่ฉันจะหลุดขำออกมาแล้วพูดต่อ

“ แต่รักเลย ” ฉันเอ่ยตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะเห็นสีหน้าของพี่เขาที่เปลี่ยนไป ก่อนที่ซิวเวอร์จะหลุดยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในคำตอบของฉัน

“ รักจริงเปล่า ”

“ ก็ต้องรักคนที่เลี้ยงฝันอยู่แล้ว ”

“ นี่ถ้าพี่ไม่เลี้ยงเราก็ไม่รักใช่ไหมเนี่ย ” ซิวเวอร์เอ่ยตอบฉันอย่างขำๆ ตอนนี้หลายสายตาภายในร้านเริ่มจับจ้องมาที่พวกเราสองคนในระยะไกล ดีนะที่คนในร้านไม่เยอะเท่าไหร่ ไม่งั้นคงวุ่นวายกว่านี้แน่ๆ

“ พี่เลือกโซนได้ดีจัง ไม่มีใครมานั่งแถวโซนเราเลย ”

“ อ่อ พี่ขอปิดโซนนี้เพื่อน้องน่ะ ”

“ หะ!? จะ...จริงหรอคะ ” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างตกตะลึง ไม่คิดว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้

“ พี่ต้องการความเป็นส่วนตัวกับเรา แล้วก็... ” ซิวเวอร์เอ่ยอธิบายเหตุผลของเขาให้ฉันฟัง

“ ... ”

“ ไม่อยากให้เราเป็นข่าวและก็วุ่นวายเหมือนตอนนั้นด้วย ”

ฉันฟังเหตุผลของเขาแล้วก็คิดตาม ก็จริงอย่างที่เขาว่าอย่างน้อยก็จะได้ไม่วุ่นวาย ส่วนเรื่องข่าวนี่ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะไม่เป็นข่าว จากเท่าที่เห็นก็มีหลายสายตาจากระยะไกลจ้องมองมาเหมือนกัน บางคนก็อาจจะแอบถ่ายไปลงเป็นข่าวได้ ตัวฉันน่ะไม่เท่าไหร่หรอก

แต่พี่ซิวเวอร์นี่สิ...น่าจะเจอหนักอยู่

“ คือ...พี่ซิวเวอร์ มันก็ไม่วุ่นวายก็จริง แต่เรื่องข่าว... ” ฉันเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหันไปมองรอบๆร้าน ทำให้ซิวเวอร์ที่เห็นแบบนั้นก็หันไปมองด้วย ทุกสายตาที่กำลังจ้องมองมาที่เราอยู่ เมื่อเห็นเรามองกลับก็รีบหันหน้าหนีเปลี่ยนสายตาไปมองทางอื่นในทันที

“ พี่เข้าใจแหละ ไม่ต้องกังวลนะพี่จะปกป้องเราเอง ”

“ ปกป้องตัวเองก่อนดีกว่าไหมพี่ ตัวฝันไม่เป็นไรหรอก ”

“ พี่ขอโทษนะที่ทำให้เราเป็นข่าว ” พี่ซิวเวอร์เอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิด

“ ไม่เป็นไรค่ะ ฝันชินกับการเป็นข่าวแล้ว ” ฉันเอ่ยตอบกลับเขาพร้อมรอยยิ้ม ไม่อยากให้เขาเครียดหรือเป็นกังวลเพราะเรื่องของฉัน อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ผิดอะไรสะหน่อย

“ ไว้คราวหน้าพี่จะสั่งปิดร้านนะ ” เขาเอ่ยบอกกับฉันพร้อมรอยยิ้ม

“ อันนั้นก็เกินไป ” ฉันเอ่ยตอบไปอย่างขำๆ แล้วทานอาหารตรงหน้าต่อในทันที โดยไม่สนใจสายตารอบข้าง ช่างเถอะ จะเป็นข่าวก็เป็นไป

เดี๋ยวข่าวมันก็ซาลงเองแหละ

 

 

[ Silver  Part  ]

ผมแอบรู้สึกผิดเหมือนกันนะที่ทำอะไรไม่ค่อยรอบคอบเลย  รู้แบบนี้น่าจะสั่งปิดร้านไปเลยก็ดี จะได้ไม่ต้องถูกจ้องมองเยอะขนาดนี้ ปิดโซนอย่างเดียวคงไม่พอสำหรับน้องในตอนนี้ที่กำลังอยู่ในช่วงจับตามองเป็นข่าวอยู่

ตอนแรกผมกะจะพาน้องไปโรงหนังดูหนังด้วยกันต่อ แต่คิดไปคิดมาไม่ดีกว่า

พาไปดูหนังที่บ้านผมเนี่ยแหละ วันนี้ไม่มีคนอยู่บ้านด้วยทางสะดวก

“ ปันฝัน ”

“ คะ?

“ ไปดูหนังกันต่อดีไหม ”

“ ที่ไหนคะ ”

“ บ้านพี่ ”

“ ...! ” เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมอย่างอึ้งๆ เอ่อ...คือจะว่าไงดีล่ะ เกิดมาก็ไม่เคยชวนผู้หญิงเข้าบ้านตัวเองเลยสักครั้ง ยกเว้นเพื่อนตัวเองอะนะ

มันดูตรงไปหรือเปล่าวะ

“ เอ่อ...คือตอนแรกพี่ว่าจะชวนไปโรงหนัง แต่ดูจากสถานการณ์แล้วพี่ว่าถ้าไปก็คงไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ก็เลย...เอ่อ...ชวนไปดูที่บ้านพี่เฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่นเลย จริงๆนะ ”

“ ก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะคะ ” เธอเอ่ยตอบพร้อมกับหลุดขำออกมากับท่าที่ตะกุกตะกักของผม น่าอายชะมัด และแล้วคำตอบของเธอก็ทำเอาผมถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว “ ก็ได้ค่ะ ฝันจะไป ”

“ หะ?

“ ก็ไปดูหนังบ้านพี่ไง ฝันตกลง ”

“ ง่ายแบบนี้เลยหรอ ” ผมเอ่ยถามเธอกลับอย่างอึ้งๆ

“ กับคนที่อยากไปด้วยก็ไม่เห็นต้องทำให้เป็นเรื่องยากเลย อีกอย่างฝันก็ไว้ใจพี่ด้วย ” ปันฝันตอบกลับผมด้วยรอยยิ้ม คือน้องไว้ใจผมได้ไง ผมเป็นผู้ชายนะเฮ้ย!

ขนาดผมยังไม่ไว้ใจตัวเองเลย

“ จริงหรอ? ” ผมทวนคำถามตัวเองอีกทีเพื่อความแน่ใจ

“ จริงสิ พี่เป็นรุ่นพี่ฝันนะ ” เป็นอีกครั้งที่เธอกลับผมด้วยเสียงหัวเราะ

อืมนะ...

คำก็พี่ สองคำก็พี่

ผมรู้เลยว่าที่น้องตอบตกลงง่ายๆเพราะเห็นผมเป็นรุ่นพี่คนนึงที่ไว้ใจได้ และเธอไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับผมเกินคำว่าพี่น้องเลยสักนิด

เดี๋ยวเปลี่ยนจากพี่ให้เป็นผัวเลยดีไหมเนี่ย ยัยเด็กบ้านี่!!

“ โอเค งั้นกินเสร็จแล้วไปกันนะ ”

 

 

[ Punfan  Part ]

ฉันละขำจริงๆเมื่อนึกถึงท่าทีของเขา คิดไม่ถึงเหมือนกันนะว่าพี่เขาจะน่ารักขนาดนี้ เอาจริงๆก็แอบเขินเหมือนกันนะที่โดนชวนแบบนี้  รู้สึกเหมือนมาเดทยังไงก็ไม่รู้...

พอๆ เลิกคิดดีกว่า

“ ถึงแล้วครับ ” พี่ซิวเวอร์เอ่ยขึ้นทันทีพร้อมกับขับรถเข้าไปในบ้าน ประตูด้านนอกค่อยๆเคลื่อนตัวปิดลง ฉันมองออกไปนอกกระจกรถเห็นตัวบ้านที่ถูกออกแบบมาอย่างสวยงามและกว้างใหญ่ ดูมีความร่มรื่นเพราะเต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ชนิด

ฉันค่อยๆลงจากรถทันทีที่เขาจอดเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเดินออกมาดูรอบๆตัวบ้าน มันใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะเนี่ย แล้วดูเหมือนข้างหลังจะมีสวนหลังบ้านด้วยนะ

“ สวยจัง ” ฉันพึมพำออกมาเบาๆหลังจากที่มองบ้านพี่เขาจนตาค้าง

“ ชอบเหรอ ” เสียงกระซิบของพี่ซิวเวอร์ที่มาอยู่ข้างหูๆฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทำให้ฉันต้องหันกลับไปมองเขาที่กำลังมองมาที่ฉันอยู่

“ คะ...ค่ะ ชอบค่ะ ”

“ งั้นจะเดินดูรอบบ้านพี่หน่อยไหมล่ะ แล้วค่อยไปดูหนังกัน ”

“ โอเคค่ะ ” ฉันตอบรับคำเชิญชวนของเขาทันทีพร้อมรอยยิ้ม ซิวเวอร์ที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มตอบรับแล้วเดินนำไปยังสวนหลังบ้าน ทำให้ฉันได้เห็นสระว่ายน้ำขนาดกลางที่น้ำในสระสุดจะใสสะอาดและน่าว่ายน้ำมากอยู่ตรงกลาง ข้างๆตัวบ้านมีต้นไม้และดอกไม้เล็กๆประดับให้ความรู้สึกน่ารักไปอีกแบบ

จะบอกว่าหรูมันก็ไม่ถึงกับขนาดนั้น แต่จะบอกว่าไม่หรูหราเลยก็ไม่ได้อีก

เออ ก็บ้านสวย สวยมากจริงๆ

“ มองตาค้างเลยนะ ชอบมากขนาดนั้นเลยหรอ ” พี่ซิวเวอร์เอ่ยขึ้นอย่างขำๆกับท่าทางของฉันในตอนนี้ แหม เป็นใครก็ต้องชอบบ้านพี่ทั้งนั้นแหละ

“ ชอบสิ แล้วก็ชอบสวนหลังบ้านพี่ด้วย ” ฉันตอบเขาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดของคนมาใหม่ ทำให้ฉันและซิวเวอร์ต้องหันไปมองแล้วพบกับป้าแม่บ้านสองคนที่กำลังมองมาที่ฉันและซิวเวอร์ด้วยความตกใจ

“ กรี๊ดดดดดดด น้องปันฝัน ”

“ กรี๊ดดดดด น้องปันฝันตัวจริงสวยมากค่า ”

ฉันหันไปยิ้มแห้งๆให้พวกเขา ก่อนที่จะหันกลับมามองที่ซิวเวอร์ ทำให้สองคนนั้นที่ไม่เห็นซิวเวอร์อยู่ในสายตาตั้งแต่ทีแรกก็หันมามองตามฉัน แล้วถึงกับสะดุ้ง

“ แต่ละคน ” ซิวเวอร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าอย่างระอาข้างๆฉัน

“ คะ...คุณซิวเวอร์ กลับมานานยังคะ หิวไหมคะเดี๋ยวป้าจะไปเตรียมอะไรให้ทานนะคะ ”

“ เพิ่งกลับมาเองครับ ไม่เป็นไรครับป้าวิผมยังไม่หิวเท่าไหร่ ” เขาตอบกลับไปด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ป้าแม่บ้านอีกคนจะเป็นคนถามเขาด้วยความสงสัย

“ ว่าแต่คุณซิวเวอร์กับคุณน้องปันฝันนี่ยังไงหรอคะ ”

“ ก็ไม่ได้มีอะไรนี่ครับป้าแจ่ม ”

“ ไม่มีอะไรแล้วพามาบ้านอยู่ด้วยกันได้ไงคะ ” ป้าคนที่ชื่อวิถามกลับด้วยความอยากรู้ ฉันเริ่มสงสารเขานิดๆแล้วนะเนี่ย

“ พอดีพี่ซิวเวอร์เขาชวนมาดูหนังที่บ้านเขานะคะ ” ฉันเอ่ยตอบแทนเขาก่อนที่จะฉีกยิ้มให้อย่างอารมณ์ดี แล้วหันไปสบตากับซิวเวอร์ที่กำลังมองมาที่ฉันอยู่

“ พอดีผมไม่อยากชวนน้องไปดูในโรงนะครับ ก็เลยมาดูที่นี้แทน น้องเขาจะได้ไม่เป็นข่าวด้วย ”

“ อ่อ อย่างนี้นี่เอง ” ป้าแจ่มตอบกลับพร้อมหันไปมองหน้าป้าวิอย่างเข้าใจกัน

“ เอ่อ...แล้วถ้าป้าจะขอถ่ายรูปกับหนูปันฝันหน่อยได้ไหมคะ ”

“ ป้าด้วยๆ อยากถ่ายรูปกับหนูเหมือนกัน ”

“ ได้ค่ะ ” ฉันเอ่ยตอบรับในทันทีพร้อมรอยยิ้ม แล้วเดินไปหาพวกเขาในทันที ส่วนป้าวิกับป้าแจ่มที่เห็นแบบนั้นก็รีบส่งกล้องมือถือให้ซิวเวอร์พร้อมกันแล้วขอให้ซิวเวอร์ถ่ายให้อย่างรวดเร็ว

“ รบกวนคุณซิวเวอร์ช่วยถ่ายให้ป้าหน่อยนะคะ ”

“ อ่า...ครับ ” เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มแล้วยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปให้ในทันที

.

.

.

สิบนาทีต่อมา

ตอนนี้ฉันก็ได้ดูหนังพร้อมกับพี่ซิวเวอร์แล้ว เราดูหนังด้วยกันในห้องห้องหนึ่งที่มีเพียงโซฟายาวใหญ่หนึ่งตัวพร้อมกับเก้าอี้โซฟาข้างๆสองตัว  โต๊ะกระจก และทีวีบานใหญ่ตรงหน้าที่ใช้สำหรับดูหนัง บรรยากาศเงียบสงบมีแต่เสียงหนังที่กำลังถ่ายถอดอยู่กับลมเย็นๆจากเครื่องปรับอากาศ

หนังที่กำลังดูในตอนนี้เป็นเรื่อง Avengers ภาคเก่าที่ฉันยังไม่ได้ดูนั้นเอง เพราะตอนมันฉายฉันยังอยู่ที่เกาหลีทำแต่งานอยู่เลย ไม่มีเวลามาดูเหมือนคนอื่นเขาหรอก

“ พอแล้วค่ะพี่ซิวเวอร์ ” ฉันเอ่ยบอกเขาทันทีที่เห็นเขายื่นคุกกี้มาจ่อปากให้ฉันกินอีก

“ อีกชิ้นนึงนะ ชิ้นนี้พี่ป้อน ” ซิวเวอร์เอ่ยตอบกลับฉันพร้อมกับค้างมืออยู่อย่างนั้น

“ อ่าๆ ก็ได้ค่ะ ” ฉันยอมรับเขาในที่สุดแล้วงับคุกกี้ของเขาปากตัวเองในทันที ทั้งๆที่ตาตัวเองก็จดจ่ออยู่กับหนังที่กำลังดำเนินไปอย่างลุ้นระทึก

 

 

[ Silver  Part  ]

ผมชวนน้องมาดูหนัง แต่ดูเหมือนว่าผมจะดูหนังไม่รู้เรื่องเลย เพราะผมมัวแต่มองหน้าน้องจนเพลินไปหน่อย รู้ตัวอีกที...

หนังก็จบลงเสียแล้ว

ผมยังคงมองหน้าน้องนิ่งไม่ขยับไปไหน จนกระทั่งปันฝันหันมามองผมทำให้ผมถึงกับสะดุ้งเบาๆแล้วหันหน้าหนีทันทีเมื่อเห็นแบบนั้น

“ เอ่อ...คือ... ” จะพูดอะไรดีวะ คิดไม่ออกเลย

“ พี่ซิวเวอร์ ”

“ คะ...ครับ!

“ ขอบคุณนะคะที่ชวนมาดูหนัง ” ปันฝันเอ่ยตอบกลับผมพร้อมรอยยิ้ม

ตึกตัก...ตึกตัก

บ้าเอ๋ย! ทำไมหัวใจมันต้องเต้นเร็วขนาดนี้ด้วยวะ

“ ไม่เป็นไร พี่ยินดี ” ผมเอ่ยบอกกับเธอก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วหันมามองหน้าผู้หญิงข้างๆผม “ จะกลับเลยหรือเปล่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง ”

“ คะ?

“ หรือไม่อยากกลับ นอนที่นี้เลยดีไหม?

“ กะ...กลับสิ! กลับค่ะ ” ปันฝันเอ่ยตอบผมในทันทีพร้อมกับรีบลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเตรียมออกจากห้องดูหนังในทันที

“ เชิญครับ ” ผมตอบกลับเธอพร้อมรอยยิ้มแล้วเปิดประตูให้น้องออกจากห้อง

เราสองคนเดินลงมาข้างล่างด้วยกัน ก่อนที่ผมจะพบกับบุคคลที่เข้ามาใหม่ที่ผมโครตจะไม่อยากเจอในตอนนี้เลย แล้วยิ่งตอนนี้ผมอยู่กับปันฝันด้วย

จะเป็นใครไปไม่ได้เลยถ้าไม่ใช่ยัยเคอิพี่สาวตัวดีของผมนั่นเอง

“ กรี๊ดดดดดดดดด น้องปันฝัน!!

เสียงกรี๊ดของเคอิทำให้ทั้งผมและปันฝันถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนที่นางจะรีบเดินเข้ามาหาปันฝันกับผมที่กำลังจะเตรียมออกนอกบ้าน

เอาละไง ขนาดคนในบ้านตัวเองยังขนาดนี้

“ พี่สาวของพี่เองแหละ ” ผมหันไปยิ้มแห้งๆแล้วบอกน้อง ก่อนที่ปันฝันจะหันไปยิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้าเธอในตอนนี้แล้วกล่าวทักทาย

“ สวัสดีค่ะ ”

“ น้องปันฝันจริงๆด้วย ตัวจริงสวยมากๆ ” เคอิเอ่ยขึ้นอย่างดีใจก่อนที่จะพูดต่อ “ จะว่าไรไหม ถ้าพี่จะขอจับมือเราหน่อย ”

 “ ได้ค่ะ ” ปันฝันเอ่ยตอบรับพร้อมกับยื่นมือไปให้เคอิจับมือแปปนึง ก่อนที่เคอิจะค่อยๆปล่อยมือออกจากเธอแล้วหันไปมองหน้าผมด้วยความสงสัย

“ ว่าแต่แกนี่ยังไงซิวเวอร์ ”

“ ยังไงของพี่นี่หมายความว่ายังไงล่ะ ”

“ ก็แกกับน้องปันฝันไง ”

“ ก็ไม่มีอะไร แค่พี่น้องกันเฉยๆ ” ผมตอบกลับไปพร้อมกับหลบสายตาจับผิดของเคอิ นี่ก็อีกคน จับผิดเก่งจริงๆเลยนะ

“ แน่ใจนะ ”

“ แน่ใจสิ ”

“ ก็แล้วไป ” เคอิเอ่ยตอบกลับผมพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วหันไปสนใจปันฝันต่อในทันที “ ลืมแนะนำตัวเลย พี่ชื่อเคอินะคะเป็นพี่สาวของซิวเวอร์มันนะคะ ”

“ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ”

“ ถ้าพี่จะขออะไรน้องปันฝันอย่างนึงได้ไหมคะ ”

“ ขออะไรหรอคะ ” ปันฝันเอ่ยถามกลับด้วยความสงสัย และผมเองก็สงสัยเหมือนกัน

“ คือว่า...พี่อยากจะจ้างน้องมาร้องเพลงให้พี่ในงานแต่งของพี่อะคะ ” เคอิเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆ ส่วนผมนี่อึ้งไปเลย นี่พี่ผมมันคิดอะไรอยู่ละเนี่ย “ จะได้ไหมคะ ”

“ ไม่ได้ครับ ” ผมตอบให้ในทันที ขืนร้องเพลงในงานแต่งพี่ผมคงได้เป็นข่าวกันพอดี

“ ฉันถามน้องปันฝัน ไม่ได้ถามแกซิวเวอร์ ”

“ ก็ผมไม่ให้ จะทำไม ”

“ มีสิทธิ์อะไรถึงมาห้าม ” คำถามของเคอิทำให้ผมถึงกับชะงักไปชั่วครู่นึง เออ นั่นสิ ผมมีสิทธิ์อะไรมาห้ามน้องไม่ให้ไปร้องเพลงวะ

“ เอ่อ... ” ผมถึงกับเถียงไม่ออกในทันที

“ ก็ได้ค่ะ ถ้าวันนั้นฝันไม่ติดอะไรจะไปร้องให้นะคะ ” ปันฝันเอ่ยตอบรับงานในทันที ทำเอาเคอิถึงกับฉีกยิ้มกว้างแล้วหันมามองหน้าผมแล้วยักคิ้วใส่ให้ด้วยความเหนือกว่า

“ ขอบคุณนะคะ งั้นพี่ขอไลน์เราไว้ติดต่อเรื่องงานหน่อยได้ไหมคะ ”

“ ติดต่อผ่านผมก็ได้มั้งพี่เคอิ ”

“ งั้นให้พี่ซิวเวอร์ส่ง contact ฝันให้พี่ก็ได้ค่ะ ไม่ก็ DM มาทาง IG ฝันก็ได้ค่ะ ”

“ โอเคค่ะ ตามนั้นก็ได้ ” เคอิเอ่ยตอบรับด้วยความยินดี ก่อนที่ผมและเธอจะขอตัวไปก่อน

“ งั้นขอตัวก่อนนะคะ ”

“ ผมไปส่งน้องก่อนนะ ” ผมเอ่ยบอกเคอิ แล้วเดินออกจากตัวบ้านไปพร้อมกับปันฝันในทันที ส่วนเคอิที่เห็นแบบก็โอเคและโบกมือลาทันที

ครืน~

เสียงโทรศัพท์ผมดังขึ้นทำให้ต้องแอบหยิบมันขึ้นมาดูนิดนึงว่าใครส่งมา

K-ei : ถ้าอยากมีสิทธิ์ก็รีบเป็นแฟนน้องเขาเร็วๆสิ

K-ei : รีบจีบเข้าล่ะ คนนี้พี่โอเคนะ

ผมถึงกับหันหน้าขวับไปมองหน้าเคอิที่กำลังยกยิ้มให้ผมอยู่  รู้นะว่าคิดอะไร แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่ง่ายอย่างที่คิดหรอกนะ เขาเป็นถึงนักร้องดัง ส่วนผมก็แค่เดือนมหาลัย จะเอาอะไรไปสู้เขาวะ แล้วถ้าเกิดน้องไม่ได้คิดแบบนั้นกับผมจะทำไงวะ

Silver : แล้วผมต้องทำยังไง

K-ei : อ่อยเลย!!





100%
















------------------------------------------------------------------------
                    มาอัพต่อแล้วค่าาาา ขออภัยที่แอบหายไปนานนิดนึงนะคะ 555555 ช่วงนี้ไรท์ทำงานอื่นนิดหน่อยอะคะ เลยไม่ค่อยได้แต่งต่อเลยพอมีเวลาก็รีบมาเขียนและอัพต่อให้ทันทีเลยนะ ยังไงก็ขอฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกๆคนด้วยนะคะ อย่าเพิ่งทิ้งกันเน้ออ  ติดตามกันเยอะๆนะคะ แอด fav. กันไว้ได้เลยจ้าาาาา  แล้วก็อย่าลืมคอมเม้นต์เป็นกำลังใจซิวเวอร์และปันฝันของเราด้วยนะคะ 555555555
                   
               ฝากเพจ Amy07
ขอบคุณนะคะ
By : Amy07
24/5/19


ฝากอีกเรื่องของเราด้วยจ้า


                    
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น